ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 4 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





(ต่อ)

เช้าวันต่อมา

โรงแรม The number one


งานแถลงข่าวการเซ็นสัญญาร่วมหุ้นระหว่าง Kim Corporation และ รพี จงวัฒนานนท์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของไทยถูกจัดขึ้นที่โรงแรมห้าดาวของเขา นักข่าวหลายสำนักให้ความสนใจและมาทำข่าวกันหนาตา ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงด้านธุรกิจของ Kim Corporationและวัฒนากรุ๊ปแต่เพราะผู้บริหารระดับรองประธานกรรมการบริหารของKim Corporationที่มาเซ็นสัญญาด้วยตัวเองอย่าง คิมคยองซู ยังเป็นข่าวที่หน้าสนใจไม่แพ้ข่าวเซ็นสัญญาในครั้งนี้เพราะชายหนุ่มมีทั้งชื่อเสียงด้านหน้าตาที่มีอาชีพเสริมเป็นระดับนายแบบ อีกทั้งยังได้รับรางวัลการันตีความหล่อด้วยตำแหน่งชายในฝันของผู้หญิงเกาหลีใต้ครึ่งประเทศและพ่วงตำแหน่ง1ใน10ของผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดของเอเชียอีกด้วย


งานแถลงข่าวจบลงด้วยดี การเซ็นสัญญาเป็นไปได้สวย แต่คิมคยองซูกลับขึ้นมาบนห้องพักด้วยสีหน้าวิตก เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงเย็นแต่หญิงสาวที่เขารอคอยยังไม่ปรากฏตัว


บ้าชะมัด ทำไมแก้วกัลยายังไม่มาอีก

เสียงสบถของเจ้านายทำให้ลูกน้องทั้งสองคนต้องมองหน้ากัน เจ้านายหนุ่มหงุดหงิดแบบนี้ตั้งแต่ตื่นนอน จนตอนนี้งานแถลงข่าวจบลงความหงุดหงิดกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น อารมณ์ของเจ้านายในตอนนี้พวกเขายังเข้าหน้าไม่ติด


ทำไมยัยนั่นถึงยังไม่โผล่มาหรือว่าเธอหาเงินได้แล้ว จีซู!”


ครับ


แกไปสืบมาสิว่ายัยนั่นหาเงินได้แล้วหรอ ทำไมยังไม่มาอีกแต่ต่อให้มีเงินมาใช้หนี้ฉันได้ ยัยนั่นก็ต้องโผล่หน้ามาคืนเงินฉันด้วยตัวเองสิ บ้าชะมัด ทำไมฉันถึงได้รู้สึกหงุดหงิดแบบนี้นะ เอ้า ไปสิ ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งหรือไง

ซึงโฮลอบถอนหายใจเมื่อเห็นอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเจ้านายที่หวยดันมาออกที่น้องชายร่วมงานของเขาแทน จีซูโค้งรับคำสั่งก่อนจะลนลานวิ่งออกไปจากห้องทันที

งานนี้เขาไม่รู้ว่าจะต้อง 
พูด ยังไงให้อีกฝ่ายดีขึ้นเพราะเขาก็ไม่แน่ใจว่าคนที่เจ้านายรอมาทั้งวันจะมาหรือไม่มา และถ้ามาจะมาทันก่อนที่เจ้านายของเขาจะขึ้นเครื่องกลับเกาหลีในตอนทุ่มนึงของวันนี้หรือไม่


ซึงโฮแกเดินลงไปรอยัยนั่นที่หน้าโรงแรมสิ บางทีเธออาจจะมาแล้วแต่หาห้องไม่เจอก็ได้ ไปสิ ยังจะมายืนทำหน้างงอีก

คำสั่งกึ่งคำขู่ของเจ้านายทำให้เลขาหนุ่มต้องโค้งรับแล้วหมุนตัวเพื่อไปทำตามคำสั่งที่ได้รับมาเพราะถ้ายังขืนช้าอีกไม่เกินห้านาทีเจ้านายหนุ่มคงได้อาละวาดขู่ไล่พวกเขาออกอีกแน่


ซึงโฮชำเรืองตามองแผ่นหลังกว้างที่เดินวนไปวนมามองวิวนอกหน้าต่างด้วยอาการไม่ปกติแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง  เลขาหนุ่มคิดไม่ตกเลยว่าถ้าเจ้านายของเขากลับเกาหลีไปโดยที่เรื่องยังค้างคาอยู่แบบนี้แล้วผู้ชายหยิ่งแสนหยิ่งอย่างคิมคยองซูจะเป็นยังไงต่อไป

\
ยังไปไม่อีกหรอ ไปสิ!”

ซึงโฮพยักหน้าเบาๆก่อนที่จะรีบเดินไปยังประตูเพื่อไปทำตามคำสั่งสักที แต่เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูสีขาวบานใหญ่ตรงหน้าออกไปเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบกับใบหน้าของน้องชายร่วมชะตากรรมอย่าง จีซู ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วแต่สิ่งที่ทำให้เลขาหนุ่มต้องตาโตก็คงเป็นสุภาพสตรีที่สวมชุดเดรสสั้นเสมอเข่าสีขาวบริสุทธิ์ข้างๆ ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองใบหน้าน้องชายร่วมงานเมื่อต้องการคำอธิบาย


จีซูไหวไหล่เล็กน้อยแล้วหันไปผายมือเชิญหญิงสาวข้างๆ ที่ทำให้เจ้านายของเขานั่งไม่ติดได้เดินเข้าไปในห้อง


คยองซูได้ยินเสียงเปิดประตูแต่ไม่ได้ยินเสียงปิด ชายหนุ่มที่หงุดหงิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีกเมื่อคิดไปว่าลูกน้องไม่ยอมไปทำตามคำสั่งของเขา


นี่พวกแก!”

ชายหนุ่มหันกลับมาเพื่อจะต่อว่าลูกน้องที่ไม่ยอมทำตามคำสั่ง แต่เมื่อหันมาแล้วมองเห็นใบหน้าของกวางน้อยที่เขารอคอย คำพูดอื่นๆ ก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีเหลือเพียงความตกใจแต่ก็ดีใจอยู่นัยที ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าของตัวเองให้กลับมานิ่งเฉยก่อนจะเดินตรงไปหาร่างเล็กของแก้วกัลยา


หึ นึกว่าจะเก่ง

คำปรามาสจากอีกฝ่ายทำให้แก้วกัลยาเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ หัวใจของเธอเจ็บหนึบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขากำลังสมเพชเธอ หญิงสาวหัวเราะให้กับชะตาชีวิตของตัวเองในใจ

คนที่นี่คงจะสมเพชเธอมากเพราะเมื่อวานเธอยังด่าทอว่าเขาสารพัดแต่มาวันนี้เธอกลับต้องกลืนน้ำลายตัวเองแล้วมาอ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วยเหลือเธอ ชีวิตของเธอมันไม่เหลือคำว่า 
ศักดิ์ศรี อีกแล้ว


แก้วกัลยาก้มหน้านิ่ง หญิงสาวพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่แสนเจ็บปวดลงในอก หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาทุกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสมเพชจากเขา ใบหน้าสวยหวานซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ ขาทั้งสองแทบจะขยับก้าวไปไหนไม่ได้


คยองซูยืนมองใบหน้าไร้สีเลือดของอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ ปฏิกิริยาของเธอทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ทั้งๆ ที่ควรจะดีใจที่แม่ตัวดีโผล่หน้ามาได้ตามแผนแต่พอเห็นสีหน้า แววตา และท่าทางเหมือนหนูที่กำลังจะถูกแมวขย้ำแล้วหัวใจของเขามันก็ปวดหนึบขึ้นมาทันที


นั่งสิ

เมื่อสถานการณ์ภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด คยองซูเลือกจะทำลายความเงียบแสนอึดอัดด้วยการเดินมานั่งลงที่โซฟาพร้อมเอ่ยเรียกหญิงสาวให้เดินตามมานั่งลงเช่นกัน


แก้วกัลยาค่อยๆ ก้าวเดินไปที่โซฟาตัวเล็กข้างโซฟาตัวใหญ่ที่เขานั่ง เธอทิ้งระยะห่างอย่างเห็นได้ชัดแม้จะต้องฝืนใจแค่ไหนแต่หญิงสาวรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอีกแล้ว เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเธอถอยหลังเดินออกไปจากห้องนี้ไม่ได้อีกแล้ว หญิงสาวรู้สึกได้ว่าไม่ว่าเธอจะพยายามหนีเขายังไงเธอก็ไม่มีทางหนีเขาพ้น ไม่รู้ว่าทำไมแต่หัวใจของเธอกำลังรู้สึกแบบนั้น


ได้คำตอบแล้วหรอ?

คยองซูเอ่ยถามเมื่อแก้วกัลยานั่งลงที่โซฟาเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวยังคงก้มหน้าประสานมือที่ตักเหมือนเคย เขายกขาขึ้นไขว่ห้างรอฟังคำตอบของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ ไม่ว่ายังไงกว้างน้อยตัวนี้ก็ไม่มีวันหนีเขาพ้น เขาล้อมคอกตีตรวนเอาไว้แล้วต่อให้เธอเก่งแค่ไหนก็ไม่มีวันกระโดดข้ามรั้วลวดหนามที่เขาสร้างเอาไว้เพื่อหนีไปได้


ฉะ ฉัน

แก้วกัลยาบีบมือที่ประสานกันบนตักแน่น จิกเล็บลบบนฝ่ามือเมื่อต้องตอบในสิ่งที่เธอไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยถึง สายตาแสนเย็นชาที่จ้องมองทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เขาช่างเลือดเย็นและไร้หัวใจ


ฉัน? ทำไม? เธอจะพูดว่าอะไร

อีกฝ่ายยังคงกดดันเธอด้วยคำพูด แก้วกัลยาหลับตาแน่น มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นขึ้นอีก เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร คำตอบที่เขาต้องการคือคำตอบที่เธอไม่มีวันเอ่ย แต่ถ้าเธอไม่เอ่ยชีวิตของคนรอบข้างเธอจะต้องพังลงในพริบตา


ว่าไง นี่ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งรอฟังเธอคิดเรื่องไร้สาระหรอกนะ

คำพูดที่แสนเย็นชา ท่าทางไม่ยี่หร่าของเขาทำให้แก้วกัลยาเม้มปากเป็นเส้นตรง หัวใจกำลังทำงานอย่างหนักมันเต้นเร็วและแรงจนเธอหายใจติดขัด เขาช่างเป็นผู้ชายที่เลือดเย็นและใจร้ายที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิต

เธอเกลียดเขา เกลียดสีหน้า ท่าทาง และแววตาแสนเย็นชาของเขา


เอ่อ คือ ฉัน เอ่อ

เสียงพูดที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินของเธอ ทำให้คยองซูเริ่มหงุดหงิด เขารู้ว่าเธอต้องตกลงแต่ที่เขาพยายามกดดันให้เธอพูดออกมาเพราะเขาอยากรู้ว่าหญิงสาวจะตอบตกลงเขามาแบบไหน และเขาอยากรู้ว่าเธอจะแสดงสีหน้าอย่างไรเมื่อพูดจบ


นี่ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะแก้วกัลยา รีบพูดธุระของเธอมาซะเพราะฉันไม่มีเวลาว่างเหลือแล้ว ฉันต้องไปเตรียมตัวบินกลับเกาหลีวันนี้

คยองซูผละลุกจากโซฟา ชายหนุ่มทำเหมือนกำลังจะลุกออกไปจากที่นี่


ฉันตกลง!”

เสียงหวานที่ไม่ใสเอ่ยออกมาในที่สุด แก้วกัลยาเห็นท่าทางเบื่อหน่ายที่กำลังจะลุกออกไปของเขาทำให้เธอต้องพูดในสิ่งที่ตัวเองเกลียดที่สุดออกไป เธอตอบตกลงไปแล้ว


ตกลงเรื่องอะไร?

คยองซูนั่งลงที่เดิมแล้วเอ่ยถาม ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆ ของเธอด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขากำลังรู้สึกห่วงใยเธอ เขากำลังรู้สึกแบบนั้น แต่เพราะศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่เคยมีมันค้ำคออยู่ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงแค่ มอง และสังเกตอาการของเธอเท่านั้น


เรื่องข้อเสนอของคุณ แต่ว่า ฉันมีเงื่อนไข

แก้วกัลยารวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการและพยายามคิดทบทวนมาแล้วทั้งคืน นั่นคือ


เงื่อนไขอะไรเขาถาม


ฉันต้องการให้คุณจ่ายหนี้สองแสนบาทให้พ่อของฉัน และ…”

เสียงของเธอขาดหายไป คยองซูเงยหน้าขึ้นมองกวางน้อยด้วยความคาดหวัง เขาอยากรู้ว่าเงื่อนไขอีกอย่างของเธอคืออะไร


ฉันต้องการเงินอีกห้าแสนบาทเพื่อไปมัดจำบ้าน

น้ำเสียงของเธอเริ่มเบาลง เมื่อต้องพูดในเรื่องที่แสนน่าละอายใจ เธอกำลังจะเอาเงินของผู้ชายอีกคนไปซื้อบ้านที่เป็นเรือนหอกับผู้ชายอีกคน ผู้หญิงอย่างเธอช่างไม่มียางอาย แม้จะรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองกำลังชาจนไร้ความรู้สึกกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป แต่หญิงสาวเลือกจะก้มหน้าและบีบมือของตัวเองเพื่อระบายมันแทน


เธอทำมาถึงขนาดนี้แล้วเธอจะถอยไม่ได้ ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเธอและพิศาลจะเป็นยังไงต่อไป เธอก็ไม่สนใจ เธอขอแค่ให้แฟนหนุ่มสมหวังในความฝันเพียงอย่างเดียวในชีวิตของเขาก็พอ


หึ

คยองซูแค่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังเงื่อนไขของเธอทั้งหมด ชายหนุ่มพยักหน้าให้ความใจกล้าของเธอ นี่เธอกล้าขอเงินเขาไปจ่ายค่ามัดจำบ้านให้ผู้ชายคนอื่นเลยหรอ หึ เขาไม่รู้ว่าจะสมเพชใครดีระหว่างเธอ ผู้ชายคนนั้นหรือว่าตัวเขาเองกันแน่


ได้ ฉันตกลง

แม้จะรู้สึกเจ็บใจลึกๆ แต่ชายหนุ่มเลือกจะไม่ปฏิเสธเงื่อนไขข้อสุดท้ายที่แสนเจ็บปวดของเธอ แก้วกัลยาเงยหน้ามองผู้ชายที่เพิ่งตอบตกลงจ่ายเงินเกือบล้านให้เธอด้วยน้ำเสียงปกติ เงินจำนวนนี้สำหรับเขาแล้วคงไม่ทำให้เขาเสียดาย แต่สำหรับเธอมันมากมายจนหญิงสาวอธิบายความรู้สึกตอนนี้ไม่ได้ เธอปลดหนี้ให้บิดาได้แถมยังสามารถหาเงินมาจ่ายค่ามัดจำบ้านให้แฟนหนุ่มได้อีก


จะ จริงหรอ คุณตกลงจริงๆ หรอ


ใช่ ฉันตกลงชายหนุ่มเอ่ยตอบด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นดู


เกือบจะบ่ายสามแล้วนิ ฉันต้องบินกลับเกาหลีตอนทุ่มนึงยังมีเวลาเหลืออีกหลายชั่วโมง ถ้างั้นซึงโฮ

คยองซูเงยหน้ามองแก้วกัลยา ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าที่เริ่มมีสีเลือดของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ถ้าเขาต้องจ่ายเงินพวกนั้นภายในวันนี้ เขาก็ต้องมีหลักประกันว่าพรุ่งนี้ผู้หญิงคนนี้จะไม่หนีไปไหน


ครับ


ฉันต้องการจดทะเบียนสมรส

คยองซูหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ที่มุมห้อง เขาสั่งก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้องเพื่อประเมินปฏิกิริยาตอบรับ และแน่นอนทันทีที่ได้ยินแก้วกัลยาก็เบิกตากว้าง หญิงสาวหันไปมองคนพูดด้วยความตกใจ


ครับ?

ซึงโฮเองก็ตกใจ เลขาหนุ่มตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้ยินคำสั่ง
เจ้านายเขาจะทำอะไรอีกเนี่ย


คุณจะทำอะไร?หญิงสาวโพล่งคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวออกไปทันที


หึ ฉันเป็นนักธุรกิจเพราะฉะนั้นฉันไม่มีทางลงทุนโดยมีความเสี่ยงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะหรือเธอคิดว่าฉันจะยอมจ่ายเงินพวกนั้นให้เธอ โดยไม่มีหลักประกันอะไรรับรองว่าเมื่อฉันจ่ายเงินพวกนั้นให้เธอไปแล้ว เธอจะไม่หอบเงินหนีฉันไป นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่ถูกเธอโกง!”


แก้วกัลยาเม้มปากเป็นเส้นตรง เธอแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด วิธีเดียวที่จะทำให้เขามั่นใจว่าเธอจะไม่โกงคือการจดทะเบียนสมรส เขาหมายความว่าเธอและเขาจะต้องเป็นสามีภรรยากันทางนิตินัย!


เร็วสิซึงโฮ ฉันและว่าที่ภรรยาจะรอที่นี่ รีบหน่อยล่ะ เราเหลือเวลาไม่มาก


คะ ครับผม

ซึงโฮโค้งลาเจ้านายและว่าที่นายหญิงแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไป เขายืนดูเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น จริงอย่างที่เดาเจ้านายแสนเจ้าเล่ห์ของเขาใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อให้เธอยอมตกลง แม้ว่าเลขาหนุ่มจะไม่เห็นด้วยมากแค่ไหนแต่เขาก็ทำได้แค่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ เท่านั้นเอง


เรื่องราวต่อจากนี้คงสนุกยิ่งกว่าละครน้ำเน่าของไทยที่เขาเคยดูแน่นอน!











#ยิ้มมุมปาก 


สมใจคุณคิมแล้วค่ะ นางเอกของไรท์จนตรอกแล้ว ฮืออ
สงสารนางเอกหนักมาก 
ตอนหน้ามาฟินเบาๆ กับความน่ารักและเอาแต่ใจของคุณคิมนะคะ จุ๊ฟ

ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


จริงๆต้องทำแบบให้พระเอกหน้าแต่กเดี่ยวเขียนให้ดู. นางเอกเอาเงินไปคืนพระเอก พระเอกเอาเงินมาจากไหน นางเอกบอก เงินเก็บข้องฉันน่ะ ต้อนเด็กฉันช่อบเก็บเงินน่ะ
โดย Anonymous | 10 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ก็ดีอะแต่เบื่อพระเอก หน้าไม่อาย คนชอบฉวยโอกาส
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha