พญามรผลาญรัก

โดย: วรดร/กัญนิชา



ตอนที่ 4 : บทที่3.ในที่สุดก็วนกลับมาเจอกัน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่3.ในที่สุดก็วนกลับมาเจอกัน...

 

 

มันเป็นเรื่องตลกที่ต้นข้าวหัวเราะไม่ออก ไม่ว่าจะพยายามลบมันไปจากความทรงจำสักเท่าไร เธอไม่เคยลืมเลือนครอบครัวโชคพิพัฒเกียรติได้สักคน ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายในฝันของเธอ นนทัช หรือผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ต้นกล้าต้องถูกจองจำ นิราอร

2ปีให้หลัง เธอเรียนจบจนได้หลังพักการเรียนช่วยมารดาทำงานจนตั้งหลักได้ เป็นความลำบากแบบเลือดตาแทบกระเด็น เมื่อต้องทั้งทำงานและเรียน แต่เธอก็ทำสำเร็จ เวลานี้เธอได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่โต...แม้จะเป็นตำแหน่งเล็กๆ เป็นแค่ฟันเฟืองตัวน้อยๆ แต่ก็ทำให้เธอกับมารดา สบายขึ้น เมื่อเงินเดือนมากพอที่จะเลี้ยงดูท่าน ไม่ต้องแหกขี้ตามาค้าขายเหมือนเก่า แต่เพราะความขยัน พิไลก็ยังค้าขายเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่ต้องหักโหม แค่ได้ค่าข้าว ค่าน้ำนางก็พอใจ

เรื่องตลกที่เกริ่นไว้...เหมือนจุดไต้ตำตอ...เธอทำงานโดยไม่รู้ว่า ผู้บริหารหรือหุ้นส่วนใหญ่คือใคร? เหมือนโดนแจ็คพอตแบบจังเบอร์!!

ต้นข้าวได้ประจันหน้ากับคนที่เธอพยายามคิด...ว่าเกลียด เขาคือพญามาร...สำหรับเธอ เขาทำให้ชีวิตของเธอเลวร้ายถึงขีดสุด เพราะความใจดำของเขา เธอเสียบิดา น้องถูกบีบให้รับโทษ จะอ้าปากบอกใครก็ไม่ได้ ต้นกล้าไม่มีความผิด เขาเป็นแพะ เป็นจำเลยสังคม เพราะน้องสาวเขาแท้ๆ แต่อำนาจเงินของเขา ปกปิดทุกอย่าง...แม้แต่การทำผิด

“อุ้ย!!” หญิงสาวอุทาน แฟ้มในมือเกือบพลัดหล่น เมื่อเธอเดินพ้นมุมตึก แต่กลับเกือบปะทะกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอชะงักตัวไว้ทัน และต้องตกใจยิ่งขึ้น เมื่อช้อนสายตามองคนตรงข้าม

เขาคือคนที่เธอพยายามจะเกลียด...

นนทัชขมวดคิ้ว สองมือในกระเป๋ากางเกงกำแน่น เพียงแค่สบนัยน์ตากลมโตดำสนิทของผู้หญิงตรงหน้า ความทรงจำเก่าๆ ก็ย้อนกลับคืนมา...

หล่อนคือ...พี่สาวได้เด็กเวรนั่นเอง!!

หล่อนเปลี่ยนไปเยอะ!! เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ไม่คิดว่าผู้หญิงที่เติบโตมากับกลิ่นน้ำครำเหม็นๆ จะอัพเกรดตัวเองเสียจนสวยแทบไม่มีที่ติ ทรวดทรงของหล่อนใช้ได้ที่เดียว แม้จะอยู่ในชุดฟอร์มพนักงาน แต่ก็ไม่สามารถกลบรัศมีความงามของหล่อนได้

รอยยิ้มแปลกๆ ของเขา ทำให้ต้นข้าวผวา มันเหมือนกับว่าเขากำลังคิดอะไรๆ ชั่วร้าย เธอครางในอก เธอไม่มีอะไรเหลือแล้ว ขอแค่ทำมาหากิน ไม่ยุ่งเกี่ยวกันก็พอ...

“เราเคยเจอกันใช่ไหม? ฉันแน่ใจว่า เราน่าจะเคยรู้จักกัน”

ชายหนุ่มเปิดฉากก่อน แต่ต้นข้าวไม่คิดจะสานต่อ เธอเสก้มหน้าหลบ พร้อมกับตอบกลับเสียงแผ่วๆ

“ข้าวรู้จักท่านค่ะ ใครๆ ก็รู้จักท่าน ท่านน่าจะเคยเห็นข้าวผ่านตา แต่...ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรอกค่ะ”

เป็นคำตอบที่เหลือเชื่อ เพราะหากเขาทอดสะพาน ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ฉกเอาไว้ นี่หล่อนปฏิเสธ แถมตั้งป้อมหนี แค่หล่อนขยับก้าวถอยหลัง เขาก็รู้แล้ว...ว่าหล่อนจำเขาได้

“เหรอ...แต่แปลก ทำไมฉันคิดว่าเราน่าจะเคยสนิทกัน”

หล่อนหมุนตัวกลับไปดื้อๆ หอบแฟ้มแนบอกแน่นๆ แล้วก็เดินเร็วๆ หนี แต่หล่อนคิดผิด...คนอย่างนนทัช คิดจะทำ เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือ หล่อนสวยถูกใจ บวกกับความคับแค้นครั้งเก่า น้องชายหล่อนทำลายชีวิตวัยเยาว์ของนิราอร เขาจะทำลายชีวิตวัยสาวของหล่อนให้ยับเยิน และเขี่ยทิ้งเหมือนกระดาษทิชชูใช้แล้ว

ไม่มีคำตอบมีแต่ความเงียบ แต่มันเหมือนเป็นคราวซวยของต้นข้าว เมื่อโถงทางเดินไร้ผู้คน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสวนกันไป สวนกันมา

“เดี๋ยวสิ!!” มือเรียวสวยเอื้อมฉุดข้อมือเรียวบางแรงๆ

จนแฟ้มในมือของต้นข้าวพลัดหลุดกระเด็นไปไกลๆ

“ปล่อยค่ะ ท่านทำแบบนี้ทำไมคะ?”

หญิงสาวสะบัดมือแรงๆ หวังให้พันธนาการที่บีบบังคับเธอ หลุดออกไป แต่ไม่สำเร็จ!!

“ทำไมเหรอ? เธอน่าจะรู้นี่ต้นข้าว”

หญิงสาวผงะซ้ำอีกรอบ...เขาจำเธอได้ ทั้งๆ ที่ไม่น่าจำได้สักนิด

“เอ่อ...”

“ฉันปล่อยก็ได้ แต่เธอคิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น...ไม่คิดว่าเราสองคนจะวนมาเจอกันอีก ทั้งๆ ที่ฉันสาปส่งพวกเธอ!!”

เสียงของเขาเสียดแทงเธอจนเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ ความเกลียดของเขาพวยพุงออกมาทางสายตาจนต้นข้าวหนาวยะเยือก

“ข้าวไม่เคยทำอะไรให้คุณเจ็บร้อน ทางใครทางมันเถอะค่ะ ที่ผ่านมาข้าวอโหสิให้”

มันเจ็บปวดจนสุดจะกลั้น เธอกับน้องไม่ได้ทำผิด แต่กลับต้องถูกตำหนิ เขาไม่ควรมาเสียดสีเธอแบบนี้

นนทัชตัวสั่น เขาโกรธจัด!! หล่อนพูดออกมาได้ยังไง หล่อนไม่มีสิทธิ์อโหสิกรรมให้เขา ต้องเป็นเขาสิ ต้องเป็นเขาถึงจะสมควรพูดคำคำนี้!!

“เหอะๆ เธอบีบฉันเองนะ...อย่ามาโทษกันทีหลังล่ะ”

เสียงแหบแห้งที่เค้นออกมาจากลำคอหนา เขาพึมพำบอก หล่อนบีบบังคับให้เขาทำ เขาเกลียดคนแบบนี้ เกลียดมันทั้งตระกูล คนชั้นต่ำที่ทำให้สังคมเสื่อมถอย คนเลวชาติที่ดึงน้องสาวเขาไปเสียอนาคต

เพราะว่าจนบัดนี้ นิราอรยังหลงผิด น้องสาวเขาไม่ได้ดีขึ้นเลย หล่อนจมดิ่งในห้วงเหว...มัวเมากับยาเสพติด จนแทบสิ้นลมหายใจ ถ้าเขาไม่ไปเจอเสียก่อน

จากยาเสพติดอ่อนๆ ตอนนี้นิราอรเลื่อนขั้น ไปเล่นยาเสพติดร้ายแรง ณ. เวลานี้เขาจับนิราอรยัดเข้าสถานบำบัด หากไม่หายขาดก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมาอยู่ในโลกภายนอก

มันเลยเป็นการเพิ่มความแค้นในหัวอกของเขา ให้ระอุเพิ่มขึ้น!!

สองพี่น้องนี่ต้องชดใช้!! เขาจะทำลายมันทุกคน ไม่ว่าจะคนพี่ หรือคนน้อง ให้สาสมกับสิ่งที่มันสร้างขึ้น

พวกคนชั้นต่ำ!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha