พยศรักซาตานเถื่อน

โดย: รัชริล



ตอนที่ 6 : ยัยตัวแสบ - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “ถามเพื่อนนายดีกว่าว่าทำอะไรเพื่อนฉัน”

กฤตภาคสวนกลับไป ท่าทางเอาเรื่อง

“อย่าไปยุ่งกับพวกพาลเลยวิทย์ กลับกันดีกว่า มิวทำหน้าที่ของมิวเสร็จแล้ว”

ใบหน้าเล็กนวลเชิดขึ้นอย่างสะใจ จนกฤตภาคนึกอยากเข้าไปบีบลำคอเรียวระหงนั่นแทนคนถูกขว้างไข่ที่ยืนตัวเหม็นหน้าตาเหมือนกำลังโดนหมัดฮุคของแมนนี่ ปาเกียวเลยทีเดียว

“ใครกันแน่ฮะที่พาล ยัยตัวแสบ”

“และอย่าคิดด้วยว่าฉันจะหยุดแค่นี้”

ดวงตาคู่สวยวาบวาวน้ำตาคืนมา “เพราะว่าฉันจะตามจองเวรคุณไปจนถึงที่สุด” กล่าวคำอาฆาตทิ้งท้าย ก่อนที่เจ้าหล่อนจะรั้งแขนเพื่อนหนุ่มออกไปจากกลุ่มคนที่ยังยืนออกัน

“เดี๋ยวสิยัยตัวแสบ จะไปง่ายๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ”

กฤตภาคตะโกนตามหลัง “พวกคุณไม่คิดจะทำอะไรกันบ้างเลยหรือไงฮะ จะปล่อยให้เด็กนั่นลอยนวลไปง่ายๆ อย่างนี้หรือ?”

หันมาถามกับคนอื่นๆ

“ปล่อยเธอไปเหอะกฤต”

บอกกับเพื่อน ก่อนจะเดินออกจากงานเลี้ยงที่ล่มไปแล้ว กลับไปขึ้นรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในหัวใจ

ปล่อยให้ทางทีมงานจัดการเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นต่อไป

+++++++++

 

“นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันอีกวะเนี่ย?”

กฤตภาคสบถพร้อมเกาหัวแกรกๆ จนผมที่เซทเจลไว้อย่างดียุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาของกงยูแห่งบีดับเบิ้ลยูเคมุ่ยมู่ทู่เลยทีเดียว

“ข่าวอะไรน่ะ?”

มือเรียวสวย ตัดแต่งเล็บเป็นระเบียบทาเคลือบด้วยสีนู้ดยื่นมาคว้าหมับหนังสือพิมพ์ฉบับที่อยู่ในมือของเขาเอาไปอ่านอย่างสนใจ

กฤตภาคเหลียวคอมองตาม พอเห็นชัดๆ ว่าลิงชิงหนังสือพิมพ์พ์เป็นใครก็ให้ชักสีหน้าบูดบึ้งกว่าเดิมเข้าใส่

โอ้โห...มารยาทดีมากๆ เลยนะคุณ มาคว้าเอาไปจากมือคนอื่นอย่างนี้นี่”

เขาตำหนิอย่างเปิดเผย

ภัคจิรามีสีหน้าครุ่นคิดจนคิ้วเรียววาดสีน้ำตาลเข้มขมวดชิด แต่ก็ยังทำให้ใบหน้าสวยของเธอดูดีไม่มีที่ติเลยทีเดียว หากไม่อคติไปหน่อยเช่นเดียวกันกับคนมอง

“แน่ะ ว่าแล้วยังไม่สำนึกผิดอีก...คนเรานี่ก็จริงๆ เลยน๊า นี่แหละที่เขาถึงว่า สวยแต่รูปจูบไม่หอม”

พรึ่บ

หนังสือพิมพ์ถูกโยนลงบนโต๊ะ ดวงตาคมเฉี่ยวตวัดฉับมามองคนเต้นแรงเต้นกาอย่างตำหนิ

“แทนที่จะมาบ่นงึมงำเป็นหมีกินผึ้ง ฉันว่าคุณน่าจะสนใจว่าเราจะทำยังไงกับข่าวนี้มากกว่า”

หญิงสาวจิ้มนิ้วลงไปยังหน้าหนังสือพิมพ์ที่พาดหัวข่าวตัวใหญ่ยักษ์ในสกู๊ปหน้ากลางสี่สีของหนังสือพิมพ์

เปิดโปงรัฐเขต เวศน์วินวัธ หนุ่มโสดในฝัน หรือซาตานร้าย

ภัคจิรายกมือขึ้นกอดอก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองผ่านเลนส์แว่นส่งมาถึงเขาทำให้กฤตภาคคอแห้งผากในบัดดลอย่างไม่มีเหตุผล

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมนักข่าวถึงสนใจให้น้ำหนักกับคำพูดของเธอ”

จิ้มนิ้วลงไปยังภาพของหญิงสาวที่กำลังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เธอเป็นน้องของมาริสา”

“น้องสาวของมาริสา ผู้หญิงของท่านประธานนะหรือ?” ถามย้ำอย่างไม่แน่ใจว่าจะใช่คนเดียวกัน

อือ...ยังจะมีมาริสาไหนที่คุณรู้จักอีกหรือ?” ถามรวนๆ

ภัคจิราค้อนคนช่างประชด

“มิน่า ร้ายกาจพอกัน” กลีบปากเรียวสวยได้รูปวาดลิปสติกสีเบธเม้มนิดๆ หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด

ให้ตายสิ ในเวลาที่เขาควรเครียดกับข่าวที่กำลังจะเขย่าภาพลักษณ์ของประธานบีดับเบิ้ลยูเค กฤตภาคกลับเผลอมองกริยาท่าทางที่แสดงออกบนใบหน้าของภัคจิราอย่างเลิดเพลินจำเริญตา

“แล้วเธอต้องการอะไรถึงได้ให้ข่าวโจมตีท่านประธาน”

“ไม่รู้สิ...แก้แค้นละมั้ง?” เขาเดาส่ง

“แก้แค้น...เรื่องพี่สาวเธอนะหรือ?” ถามกับเขา ก่อนจะครางยาว “พิโธ่! พิถังเด็กน้อย นี่เธอไม่หรือไงว่าพี่สาวเธอไม่ได้ท้องกับคุณเขต”

“อือ” เขาผงกหน้า

“ก็แล้วทำไมถึงไม่บอกเธอไป”

จะได้จบเรื่องวุ่นวายเสียที

“เจ้าเขตมันไม่ให้พูด สองพี่น้องนี่รักกันมาก แค่เธอเสียพี่สาวไป นั่นก็สะเทือนใจพอแล้ว”

“แล้วยังไงล่ะ? ถ้าเธอไม่รู้ความจริง เธอก็คงจะตามจองเวรท่านประธานไม่เลิกแน่ๆ”

ตั้งแต่เรื่องปาไข่เน่า จนมาถึงเต้าข่าวที่เข้าใจผิดๆ นั่นด้วย เธอเชื่อว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมรามือง่ายๆ เป็นแน่

กฤตภาคแบมือ พร้อมกับยักไหล่ แทนคำตอบว่าเขาจะทำยังไงได้ ในเมื่อเจ้าตัวคนที่น่าจะเดือดร้อนกว่าใคร ก็ไม่คิดจะจัดการแก้ไขใดๆ กับเรื่องนี้ ดีไม่ดี รัฐเขตอาจจะอยากให้เด็กนั่นตามราวีไม่เลิกเลยด้วยซ้ำ

“ต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของผมกับคุณแล้วล่ะ”

บอกพร้อมกับขยิบตาให้ หากภัคจิราไม่ขำด้วย สีหน้าเลขาสาว ทำให้เขาเดาไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

+++++++++

 

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย”

ทันทีที่ร่างสูงของกงยูแห่งBWK Groupก้าวเข้ามาในห้องของประธานใหญ่ กฤตภาคก็ไม่รั้งรอที่จะเอ่ยเรื่องที่เขากำลังร้อนรนกังวลใจอยู่

“นั่นอะไร?”

ถามเมื่อเห็นนายสมบูรณ์คนขับรถกำลังประคองกล่องบางอย่างที่รัฐเขตยื่นให้ออกไปจากห้อง

“รางวัลหนุ่มโสดในฝันร้ายอะไรนั่นไงล่ะ?”

“แล้วจะเอาไปไหนนั่น”

ถามพร้อมหันขวับตามหลังคนที่กำลังจะพ้นประตูห้อง

“ทางเจ้าของหนังสือเขาขอคืน บอกว่าข่าวที่ออกมามีผลต่อภาพลักษณ์ของหนุ่มโสดในฝัน”

และที่สำคัญเขาเพิ่งรู้ไม่นานนี้ ว่าคนที่ได้รับรางวัลจะต้องแก้ผ้าถ่ายแฟชั่นขึ้นปกหนังสือเล่มนั้นด้วย...มันเป็นเรื่องที่เขาไม่มีวันทำแน่ๆ เมื่อทางหนังสือขอคืนรางวัล รัฐเขตจึงยินดีจะคืนกลับไปในทันที พร้อมกับความโล่งใจมหาศาล

ถึงจะมั่นใจในรูปร่างสมชายชาตรีทุกกระเบียดนิ้ว แต่เขาก็ไม่นิยมจะเปิดเปลือยเผยให้ใครดูพร่ำเพรื่อ

“แล้วนายก็คืนเขาไปง่ายๆ อย่างนี้นะเหรอ?” กฤตภาคถามเสียงหลง

“นายจะให้ฉันเก็บเอาไว้ทำไม นอกจากใช้แทนที่ทับกระดาษฉันไม่เห็นมันจะมีประโยชน์อะไร”

กล่าวเหมือนไม่ได้แคร์แม้แต่นิด และพอเห็นหนังสือพิมพ์ฉบับเจ้าปัญญาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของรัฐเขตก็เข้าใจทันที ว่าอีกฝ่ายรู้แล้วว่าตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่

“นี่ก็เท่ากับนายยอมรับว่าข่าวนั่นเป็นความจริง รู้หรือเปล่าว่ามันกระทบกระเทือนชื่อเสียงของบริษัท จนตอนนี้หุ้นก็ตกไปตั้งห้าจุด ตั้งแต่บีดับเบิ้ลยูเคเข้าตลาดหลักทรัพย์ เราไม่เคยตกต่ำขนาดนี้มาก่อน”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง?”

ถามพร้อมกับเอนตัวไปนั่งพิงหลังเต็มพนัก หากก็ไม่ช่วยให้เขารู้สึกว่าผ่อนคลายสบายใจขึ้นมาได้

“ทำยังไงก็ได้ ไม่ใช่ยอมแพ้ง่ายๆ นี่ไม่ใช่นายเลยนะเขต นายเป็นนักสู้ นายไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ นายต้องลุกขึ้นสู้สิ”

มุมปากข้างหนึ่งกระตุกยิ้มขันตัวเองอยู่เหมือนกัน ปกติคนอย่างรัฐเขตสู้ยิบตา ไม่ว่าเรื่องอะไร หรือปะทะกับหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน แต่กลับมายอมจะรามืออ่อนข้อให้กับมนินญาเสียง่ายๆ ตอนนี้หญิงสาวกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อจะทำลายภาพพจน์ของเขา และแน่นอนว่าในฐานะของผู้มีตำแหน่งสูงสุด เรื่องนี้จึงพลอยกระทบกับบริษัทด้วย

เสียงถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหมุนเก้าอี้มองออกไปยังผนังกระจกด้านหลัง ภาพทิวทัศน์ของเมืองที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เคยทำให้เขารู้สึกเป็นอิสระและปลอดโปร่ง แต่ ณ ตอนนี้ กลับไม่โล่งอกหรือสบายใจขึ้นมาได้แม้แต่นิดเดียว

กฤตภาคกำลังบอกให้เขาลุกขึ้นสู้กับอะไร ยัยเด็กตัวจิ๊บตัวจ้อยเมื่อวานวัน ที่ตอนนี้กำลังแผลงฤทธิ์ขึ้นมานั่นนะหรือ?

เขาคงไม่ใจร้ายทำอะไรลงไปได้ในตอนนี้หรอก

มนินญาจิตใจบอบช้ำจากการสูญเสียครอบครัวทั้งหมด และเขาจะซ้ำเติมโดยการเปิดเผยความร้ายกาจของพี่สาวที่เธอรัก เพียงเพื่อให้ตัวเองพ้นผิดจากข้อกล่าวหา...เขาทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก

รัฐเขตบอกตัวเอง อย่างไม่เห็นทางออกใดๆ นอกจากปล่อยให้เด็กสาวเต้นแร้งเต้นกาโวยวายไปให้หมดฤทธิ์หมดแรง เดี๋ยวเจ้าหล่อนก็คงทำใจได้ เลิกจองเวรราวีเขาไปเอง...เขาหวังให้เป็นอย่างนั้นในเร็ววัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha