พยศรักซาตานเถื่อน

โดย: รัชริล



ตอนที่ 17 : เมาเหล้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมาเหล้า

 

 

 

 

 

ลนด์โรเวอร์สีดำทะมึนกำลังเลี้ยวออกจากประตูบ้านตอนที่โทรศัพท์ในรถดังขึ้น

รัฐเขตเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาจะปิดโทรศัพท์แต่ก็ลืมไปด้วยความเคยชินที่จะต้องแสตนบายด์พร้อมติดต่อได้ทุกเวลา

เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยเบี่ยงรถเข้าข้างทางและรับโทรศัพท์ที่โทรมาจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

“ฮัลโล”

เสียงทุ้มตอบรับกลับไป ก่อนจะนิ่งตั้งใจฟังสิ่งที่ปลายสายพูดยาวเหยียด

นัยน์ตาคมเข้มกระตุกน้อยๆ ก่อนจะถามกลับไป

“ร้านตั้งอยู่ที่ไหนครับ?”

เมื่อปลายสายบอกสถานที่ เขาก็รีบกดจีพีเอสในรถเพื่อหาเป้าหมาย รีบวางสายแล้วกระชากรถออกไปอย่างร้อนรนกระวนกระวายใจ

ในเวลาไม่ถึงชั่วโมงแลนด์โรเวอร์ของเขาก็มาจอดยังลานจอดรถหน้าผับ รัฐเขตรีบเปิดประตูลงจากรถ แล้วผลุนผลันเข้าไปด้านใน สายตากวาดมองหา

มนินญาอยู่นั่น ไม่รอช้าเมื่อสองขาพาเขาตรงไปหาเธอ

“คุณเป็นญาติของเธอใช่ไหมคะ?”

หญิงสาวที่รอคอยอยู่แล้วถาม

“ครับ ผมคือคนที่คุณโทรศัพท์ไปหา”

นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมพนักงานในร้านจึงเลือกที่จะติดต่อเขา แทนที่จะเป็นคนอื่น

“ในโทรศัพท์ของเธอมีเบอร์อยู่ไม่กี่คนเองค่ะ ฉันไล่กดหาทุกคนเลย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะดูแลเธอเอง”

เขารีบบอก

“เอ่อ...คุณผู้หญิงติดค่าเหล้าอยู่พันสองร้อยบาทค่ะ”

กินเหล้าหมดไปตั้งพันสอง มันชักจะเกินไปแล้ว แล้วดูสิ คอพับคออ่อนหมดท่าเสียขนาดนี้

รัฐเขตรีบล้วงกระเป๋า ควักเอาแบงค์ละพันสองใบยื่นให้พนักงานอย่างไม่ลังเล

“ไม่ต้องทอนนะ”

เขาบอก ก่อนจะก้มตัวลงช้อนร่างที่สลบไสลไม่ได้สติด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ไว้ในวงแขน อุ้มออกไปจากร้าน โดยมีพนักงานสาวคนเดิมตามมาช่วยเปิดประตูรถให้

“ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณที่โทรศัพท์ไปบอก”

เขายังควักเงินค่าทิปให้เธออีกห้าร้อยบาท หลังจากที่วางร่างของ มนินญาลงที่เบาะด้านข้างของคนขับ ส่วนตัวเองเดินอ้อมหน้ารถ กลับไปประจำที่เดิม

เมื่อขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย ก็อดจะมองคนที่นอนไม่ได้สติซ้ำไม่ได้

ร่างอรชรอยู่ในชุดแส็กสั้นสีแดงเพลิงรัดรึง โชคดีแค่ไหนแล้ว ที่เจ้าหล่อนไม่ถูกพวกเสือผู้หญิงหรือนักเที่ยวหิ้วกลับบ้านไปเสียก่อน ทำไมจู่ๆ เธอถึงได้ดื่มจนเมา และปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้ เขานึกตำหนิติเตียนอยู่ในใจ ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

คล้อยหลังแลนด์โรเวอร์สีดำแล่นออกไปจากลานจอดรถ ร่างสูงของวิศรุตก็เดินออกมาจากมุมที่ซุ่มมองอยู่เป็นนาน

ไอ้หมอนี่มาจริงๆ ช่างโง่พอกันกับผู้หญิงที่ยอมให้เขาหลอกใช้เป็นเครื่องมือ

ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างนี้จะนำพาบริษัทประสบความสำเร็จได้ เพราะแค่ลูกไม้ตื้นๆ ก็ยังตามไม่ทันเลยด้วยซ้ำ

เขาคิดพร้อมยิ้มเยาะอย่างกระหยิ่มใจ...เมื่ออีกไม่นานนัก เขาจะล้มชื่อของรัฐเขต เวศน์วินวัธออกจากทำเนียบนักธุรกิจ พร้อมกับลบชื่อบีดับเบิ้ลยูเค ออกจากลิสต์ของบริษัทก่อสร้างที่ลูกค้าให้ความไว้วางใจ

แค่คิดว่าอีกไม่ช้าไม่นาน แผนการของเขาจะสำเร็จ วิศรุตก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

+++++++++

 

บ้านพักตากอากาศแบบโมเดิร์น  ถูกออกแบบและปลูกสร้างให้กลมกลืนกับธรรมชาติของป่าไม้ชายเขา ตั้งอยู่ในพื้นที่อันเป็นส่วนตัวที่อยู่ห่างจากถนนใหญ่สายหลักของทางขึ้นอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่หลังนี้ เป็นบ้านที่บุญสุขพักอาศัยอยู่ประจำ หลังเกษียณตัวเองจากการทำงานที่บีดับเบิ้ลยูเคกรุ๊ป

ทุกเดือนเขาและกฤตภาคจะต้องแวะเวียนมาที่นี่ มาทำบาบิคิวกินกัน หลบความวุ่นวายจากเมืองหลวงเพื่อมาฟอกปอดรับอากาศบริสุทธิ์

ตอนนี้เจ้าของบ้านหนีไปเที่ยวไกลถึงทิเบต บุญสุขจึงอนุญาตให้คนงานกลับไปเยี่ยมบ้านได้ เหลือไว้เพียงลุงวิชิตซึ่งเป็นคนในพื้นที่อยู่เฝ้าบ้านเพียงคนเดียว และพอเขามาถึง เขาก็อนุญาตให้หนุ่มใหญ่กลับบ้านได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างสามสี่วันที่เขาพักอาศัยอยู่ที่นี่ เลยอาสาเฝ้าบ้านเสียเอง

ทีแรกก็ตั้งใจจะปลีกวิเวก หนีเรื่องกวนอกกวนใจ มาพักสมองเสียหน่อย

หากตอนนี้ ผิดแผนเสียแล้ว เมื่อเขาหอบหิ้วเอาต้นเหตุของเรื่องกวนอกกวนใจนั่นตะลุยบุกป่าฝ่าดงมาด้วยกันถึงนี่

มนินญายังคงนอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็นด้วยความเมา กลิ่นเหล้าโชยหึ่งจากกลีบปากได้รูปสีจัดจ้านน่าจูบที่ทำให้เขาเกือบเผลอไผลไปหลายที

ฮึ่ย! มันไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องทะลึ่งตึงตังอย่างนั้น

ใบหน้าคร้ามส่ายสะบัด ไล่ความคิดชั่วร้ายออกจากหัวสมอง ก่อนจะโน้มตัวลงอุ้มร่างอรชรในชุดรัดรึงหมิ่นเหม่นั่นขึ้นไปบนบ้านพัก

โชคดีที่นี่ออกแบบไว้ถึงสี่ห้องนอน คือห้องนอนใหญ่ของผู้เป็นลุง และห้องนอนของเขากับกฤตภาคซึ่งพรั่งพร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน และห้องนอนสำหรับแขกอีกหนึ่งห้อง ซึ่งไม่ค่อยได้เปิดใช้ เพราะยังไม่มีใครเป็นแขกมาเยือน

และหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา จะได้รับเกียรตินั้นเดี๋ยวนี้

หลังจากพาเธอลงจากรถมาได้อย่างทุลักทุเล ในที่สุด รัฐเขตก็วางร่างแบบบางหากได้สัดส่วนลงบนเตียงนอนนุ่ม

“เห็นตัวเล็กๆ หนักเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ”

เขาบ่น พร้อมกับหมุนหัวไหล่คลายอาการเมื่อยขบ สายตาสำรวจกวาดมองคนที่ยังไม่รู้สึกตัวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ

หากพนักงานในร้านไม่โทรศัพท์ตามเขา แต่เป็นผู้ชายคนอื่นล่ะ เธอจะเป็นยังไง รัฐเขตไม่อยากคิดเลย

“เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะมิว...ประชดชีวิตหรือไง?”

เขาพึมพำถามคนที่ไม่มีคำตอบให้ด้วยความห่วงใยล้นพ้น

ยัยเด็กฟันหลอเมื่อสิบปีก่อน โตเป็นสาวแล้วจริงๆ อย่างไร้ข้อกังขา หลังจากกวาดสายตามองรูปร่างในชุดล่อเสือล่อตะเข้ที่เธอใส่อยู่ เขารู้สึกได้ถึงแรงเรียกร่ำบางอย่างภายในกาย อย่างที่ผู้ชายทุกคนจะต้องเป็น หากมาเผชิญหน้ากับเนื้อหนังมังสาที่ยวนตาของสตรีเพศ

คำว่าพี่น้องลบลืมไปเสีย เหลือแต่เธอกับเขา ผู้ชายผู้หญิงที่อยู่กันตามลำพังในบ้านกลางป่า

เขาไม่อาจจะให้คำมั่นสัญญาใดๆ ได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นซาตานร้าย พยายามอย่างยิ่งที่จะเป็นสุภาพบุรุษกับเธอ ถ้าเธอจะไม่ยั่วโมโห ปั่นป่วนประสาท ปลุกซาตานในตัวเขาให้ตื่นคืนชีพขึ้นมาเสียก่อน

รัฐเขตไม่สามารถจะสัญญาอะไรได้อีกเลย ตั้งแต่ที่เผลอไปจูบเธอเข้าให้นั่นแล้วล่ะ

เรื่องจูบยังเผลอได้...แล้วอย่างอื่นล่ะ จะไม่เผลอไผลไผลบ้างหรือไงกัน

+++++++++

 

มิว..ตื่นได้แล้ว อย่ามัวแต่ขี้เซา

เสียงที่เคยคุ้นหู ปลุกให้เธอตื่นจากการหลับใหล และเมื่อดวงตากลมใหญ่ดำขลับเปิดขึ้นมา ก็เห็นว่าพี่สาวสุดที่รักยืนอยู่ที่ปลายเตียง ยิ้มบางๆ มองมาที่เธอ

พี่เมย์

มนินญาเรียกพี่สาวอย่างดีใจ ความรู้สึกคุ้นเคยอวลอุ่นอยู่ใกล้ตัว

พี่เมย์กลับมาหามิวแล้ว

มิวต้องระวังตัวไว้นะ

แววตาที่มองมาเปลี่ยนเป็นห่วงใย

ระวังตัว?

หัวคิ้วเรียวย่นเข้าหากัน

จากพี่เขตนะหรือ? มิวจะไม่มีทางให้เขาเข้าใกล้มิวได้อีก

เขตเป็นคนที่มิวไว้ใจได้ที่สุด

แต่เขาเป็นคนที่ทำให้พี่เมย์ต้องตายนะ

เธอโต้แย้งกลับไป แล้วกายก็เย็นวูบ ขนลุกซู่เมื่อระลึกได้ว่าความตายได้มาพรากพี่สาวสุดที่รักจากไปแล้ว เช่นนั้นแล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามาหาเธอได้ยังไง?

เชื่อพี่นะมิว จำคำพี่ไว้ มิวต้องระวังตัว ไว้ใจเขต เขาเป็นคนเดียวที่มิวไว้ใจและพึ่งได้

ร่างของมาริสาค่อยๆ ลางเลือน ก่อนจะกลายเป็นควันสีขาววับหายไป

“พี่เมย์...พี่เมย์ อย่าเพิ่งไป...อย่าเพิ่งไปสิพี่เมย์”

ร่างอรชรที่นอนอยู่บนฟูกนุ่มผวาตื่นขึ้นมา มือยังไขว่คว้าไปในอากาศ เหงื่อกาฬแตกพลั่กผุดพรายเต็มใบหน้า ดวงตาเบิกค้าง ใจเต้นตุ๊บๆ เหมือนกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมา

เธอฝันเห็นมาริสา เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่พี่สาวจากไป ความห่วงใยคือบ่วงผูกพันที่ทำให้มาริสาไม่อาจจะจากไปได้อย่างสงบงั้นหรือ?

อีกฝ่ายมาเตือนให้เธอระวังตัว...จากใครล่ะ?

แถมยังบอกให้ไว้ใจรัฐเขต...ย้ำว่าเขาคือคนที่ไว้ใจได้ที่สุด

คนเพิ่งตื่นกะพริบถี่ๆ รู้สึกหนักหัวเหมือนโดนทุบโดนถ่วงอยู่ สติรับรู้เริ่มกลับคืนมาทีละนิด ก่อนจะกวาดสายตามองกลอกไปมารอบตัวแล้วสะดุ้งน้อยๆ หันซ้าย หันขวา หน้าตาตื่น

ที่นี่ที่ไหนกัน...เธอไม่คุ้นตา ไม่รู้สึกถึงความคุ้นเคย

คนสุดท้ายที่เธออยู่ด้วยเมื่อคืนนี้ ก็คือวิศรุต

เขาให้เธอดื่มเหล้า เขาตั้งใจจะมอมเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha