ปรารถนามังกร

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ตอนที่ 7 : บทที่7 เป็นสามีย่อมต้องเอาใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่7

เป็นสามีย่อมต้องเอาใจ

 

อิ๋นหลิงเอาแต่เชยชมสินค้าที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้านำมาวางขาย
ละลานตาเต็มตลาด นางเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุด ดูชมสิ่งที่น่าสนใจสารพัด จะเรียกว่าทุกอย่างที่ผ่านสายตาของนางก็ล้วนแต่เป็นของที่น่าสนใจไปหมดก็ว่าได้

คราวก่อนถูกพ่อค้าทาสจับมา นางก็ถูกคนชั่วตีจนสลบไสล กว่าจะได้สติดีก็พบว่าอยู่กับเย่าชิงคงแล้ว นางเพิ่งเคยได้เห็นตลาดบนโลกมนุษย์เต็มตาก็วันนี้ คิดไม่ถึงว่าจะครึกครื้นนัก มิน่าเล่า เซียนน้อยถึงไม่เพิ่มขึ้น เพราะคนบนเมืองมนุษย์พบเจอแต่กิเลสตัณหาครอบงำจึงทำให้หาคนบรรลุได้ยากถึงเพียงนี้

นางเห็นผลไม้เชื่อมเสียบไม้ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจึงหยิบกินโดยไม่จ่ายเงิน พ่อค้าแม่ค้าร้องท้วงเสียงดัง ชี้หน้าด่านางหาว่ากินแล้วไม่ยอมจ่าย จนเย่าชิงคงต้องตามมาจ่ายให้อีกอย่างจำใจ ทำอย่างไรได้ เป็นเขาที่คาดการณ์ผิด คิดไม่ถึงว่านางจะวิ่งวุ่นถึงเพียงนี้ จนเย่าชิงคงต้องกล่าวตักเตือนอิ๋นหลิงสักครั้ง

แต่เมื่อนางตั้งท่าจะวิ่งผ่านหน้าเขาไปอีก เย่าชิงคงพลันคว้าผ้ารัดเอวนางเอาไว้พร้อมกล่าวตักเตือน

อย่าวิ่งให้วุ่นวายนัก หากถูกจับไปขายเป็นทาสอีก ข้าไม่มีเงินจะ
ไถ่ถอนตัวเจ้าหรอกนะ

อิ๋นหลิงเบ้ปากแสดงท่าทีดื้อดึงอย่างชัดเจน นางไม่คิดจะเชื่อฟังคำพูดของเขาอยู่แล้ว จึงเริ่มโวยวายออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากชายหนุ่ม

เพราะเห็นแก่สถานที่ ผู้คนมากมาย อีกทั้งพ่อค้า แม่ค้า ตั้งร้านรวงขายของเต็มตลาด เย่าชิงคงจึงยอมปล่อยอิ๋นหลิงแต่โดยดีเพื่อรักษาเกียรตินาง

แต่หลังจากที่เขาปล่อยมือ อิ๋นหลิงก็หันมายัดถังหูลู่กับหมั่นโถวใส่มือ หยิบกำไลหยกจากแผงลอยขึ้นมาทำยิ้มกริ่มกับเขา

ท่านหรือจะไม่มี?”

ข้าจ่ายค่าของกินให้เจ้าหมดแล้วเขายิ้มย่อง ตอบอิ๋นหลิงอย่างไม่ลังเล

คำตอบของเขาพูดเพียงหนึ่งครั้ง ไม่มีกล่าวย้ำอีกเป็นครั้งที่สองเป็นแน่ นางจึงถอดใจวางไว้ที่เดิมด้วยอารมณ์หงอย อยากได้แทบขาดใจ แต่
เย่าชิงคงไม่ซื้อให้ อิ๋นหลิงก็หมดปัญญาจริงๆ 

บัดนั้น พ่อค้าเครื่องประดับกลับเอ่ยยั่วยุความต้องการของนางยิ่งขึ้นไปอีก

แม่นางช่างตาถึงยิ่งนัก หยกชิ้นนี้เป็นของดีจากเมืองหลินจือ น้ำงาม เหมาะกับแม่นางมาก ดูจากผิวพรรณขาวเนียนของแม่นางแล้ว หากได้สวมใส่ต้องงดงามมากยิ่งขึ้นแน่ เมื่อครู่นี้ ข้าเห็นแค่แม่นางถือหยกไว้ก็เจิดจรัสแล้ว หากได้สวมใส่จะไม่งามยิ่งขึ้นไปอีกหรือ

ฟังคำปอปั้นของพ่อค้า อิ๋นหลิงก็คล้อยตาม แต่นางไม่มีเงิน คนที่มีก็คือเย่าชิงคง และดูท่าทางเขาก็ไม่อยากจะจ่ายเงินให้กับหยกชิ้นนี้เท่าไรนัก ถึงได้หันหลังทำทีไม่สนใจสักนิด

อิ๋นหลิงดึงแขนเสื้อของเขากระตุกเบาๆ อยู่หลายครั้งพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

แค่ชิ้นเดียวไม่ได้หรือ ท่านบอกว่าจะพาอิ๋นหลิงมาซื้อของ แล้ว
อิ๋นหลิงก็อยากได้อันนี้

เย่าชิงคงเหล่มองอิ๋นหลิง ยิ้มไม่เชิงยิ้มตั้งแต่ก้าวเข้าตลาด แน่ใจหรือว่าเจ้าเพิ่งหยิบมาชิ้นเดียว

นางชะงักงัน ครั้นเหลือบดูของที่เต็มมือเย่าชิงคงไปหมดก็ส่งยิ้มแห้งๆ ไม่โต้เถียง

ในตลาดมีแต่ของที่น่าสนใจ จนเผลอหยิบมากไปลืมคิดคำนึง นางตัดใจจากกำไลหยกแม้จะรู้สึกเสียดายในทันที

พ่อค้า ข้าไม่เอาแล้ว

อิ๋นหลิงว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ เย่าชิงคงเริ่มเกิดความสงสารกับนางทันที นับแต่ก้าวเข้าตลาดมาล้วนจ่ายให้นางโดยไม่ปริปากบ่น ตามใจทุกอย่างที่นางอยากได้ ครั้งนี้หากไม่ซื้อให้คงทำหน้าสลดอย่างนี้ไม่เลิกเป็นแน่

เย่าชิงคงเหลือบมองเนื้อหยกอย่างพินิจพิเคราะห์พักหนึ่ง พ่อค้าคนนี้มิได้โกหก หยกชิ้นนี้เป็นของดีจริงๆ เขาตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้แผงลอยสั่งกับพ่อค้า

ถ้าอย่างนั้นเอาชิ้นนั้นให้นาง

พ่อค้ายิ้มออกและรีบหยิบหยกชิ้นนั้นส่งให้หญิงสาวพร้อมรับเงินจากเย่าชิงคง

ขอบคุณคุณชาย แหม ท่านสามีตามใจภรรยาเช่นนี้ช่างเป็นสามีที่ประเสริฐนัก

อิ๋นหลิงที่สวมกำไลหยกด้วยความดีใจจนยิ้มไม่หุบก็กลายเป็นยิ้มค้าง ครั้นจะพ่อค้าทักท้วงในเรื่องที่ไม่อยากได้ยินที่สุดเข้า

เขาไม่…

ท่านลุงกล่าวชมเกินไป ข้าเพิ่งแต่งกับนางไม่นานเท่าไรนัก ซื้อให้นางแค่นี้ไม่หนักหนาหรอก คราวหน้าหากนางอยากได้ ข้าจะมาเลือกดูที่ร้านอีกก็แล้วกันเย่าชิงคงพูดจบก็หันมายิ้มกับนางที่กำลังอ้าปากค้าง

พ่อค้าหัวเราะ กล่าวอย่างเป็นมิตรคราวหน้า...ไว้ภรรยาของคุณชายคลอดลูก ก็มาหากำไลของเด็กทารกได้ ร้านข้ามีครบ

เย่าชิงคงยิ้มระรื่นไม่ขัดข้อเสนอพ่อค้าน่าสนใจไม่น้อย

เห็นอิ๋นหลิงทำตัวดีพูดจาน่าฟังขึ้นมามิใช่ว่าจะคล้อยตามเรื่องสามีภรรยาเสียหน่อย นางแค่ต้องการให้เขาเอื้อเอ็นดูแล้วเลิกกักขังก็เท่านั้น แต่เมื่อพูดจาชวนขุ่นเคืองเช่นนี้ นางไม่พูดด้วยแล้ว

อิ๋นหลิงเดินขยี้เท้า หน้าบึ้ง ไปรวบเอาขนมจากมือเย่าชิงคงมาถือไว้เสียเอง แล้วเดินจากไปจากตรงนั้นด้วยความหงุดหงิด นางมิใช่ภรรยาของเขา แค่สลบจากถูกทำร้าย แล้วก็ถูกนำมาขายเป็นทาส ตื่นมามิทันไร ก็ถูกจับแต่งงานโดยไม่รู้เรื่องราว หาได้เกิดขึ้นตามความยินยอมพร้อมใจ แล้วจะไปคลอดลูกให้เขาได้อย่างไร

ระหว่างที่อิ๋นหลิงตะบึงตะบอนไปโดยไม่เหลียวหลัง ตอนนั้น 
เย่าชิงคงพลันตามมารวดเร็ว คว้าข้อมือของนางจับไว้อย่างแน่น อิ๋นหลิงตกใจก็ร้องท้วง สะบัดมือให้หลุดจากมือของเขาแต่ก็ไม่เป็นผล

ปล่อยนะ

เขาไม่ปล่อย ซ้ำยังโน้มหน้ามากระซิบใกล้หลังหูเลิกวิ่งได้แล้ว
เด็กน้อย มิเช่นนั้น ข้าจะฟาดก้นเจ้าเสีย” 

เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบานุ่มละมุนของเย่าชิงคงมาพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอผะแผ่ว สัมผัสนี้ ร่างกายของนางก็ถึงกับแข็งทื่อ ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ

มะ ไม่วิ่งแล้ว

นางรู้สึกว่าสมองบิดม้วน ในท้องปั่นป่วน ประเดี๋ยวตนเองก็อารมณ์ดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ประเดี๋ยวก็โมโหให้กับเขา ประเดี๋ยวก็หายใจลำบาก ร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง เหมือนกับกำลังถูกเย่าชิงคงปั่นหัวเล่นอย่างหนำใจทำนองนั้น

นางเงียบลงไปชั่วขณะ เดินไปตามทางพลางใคร่คิด ไม่แน่ว่าที่นางรู้สึกปั่นป่วนในวันนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเขาตั้งใจทั้งสิ้น รอยยิ้มเบิกบาน อีกทั้งแววตาวูบไหวที่มองนางเหมือนกับแฝงความอันใดบางอย่าง ทำให้นางรู้สึกเหมือนกับเป็นแมลงติดใยแมงมุม แม้จะพยายามดิ้นหนีก็มิอาจหลุดพ้นได้

ถนนหนทางเริ่มแออัด วูบนั้น ข้อมืออิ๋นหลิงก็ยิ่งถูกจับแน่นมากขึ้น 

เย่าชิงคงเหลียวย้อนมาด้านหลัง บอกด้วยเสียงเจือเป็นห่วงเป็นใยผู้คนเริ่มมากขึ้นแล้ว เจ้าเดินระวังด้วย พลัดหลงกันจะแย่เอา

อิ๋นหลิงเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าหลบตาเขาด้วยความรู้สึกประหม่า เขาใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเอื้อนเอ่ยและยิ้มละมุนอีกแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ยิ่งแดงเรื่อร้อนผ่าวอีกครั้ง ตอนนี้รู้สึกว่าหัวใจเต้นหนักยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะกระดอนออกมาเต้นอวดผู้คนให้ขบขัน

อิ๋นหลิงสงสัยอาการประหลาดในร่างกายยิ่งนัก จึงยกมืออีกข้างลูบกลางอกป้อยๆ หัวใจเต้นหนักเสียจริง เป็นเพราะยาสะกดพลังที่ซื่อมิ่งให้กินมีผลกระทบหรืออย่างไร 

เย่าชิงคงดึงให้เดินไปตามทาง ครั้นถึงร้านค้าร้านหนึ่ง ติดป้ายด้วยอักษรสีทองว่า 'ไฉฟู่' เขาก็ปล่อยมือออก

ร้านนี้ขายสารพัดอย่าง มีทั้งอาวุธ เสื้อผ้า ยันเครื่องประดับ เรียกว่าขายทุกอย่างที่มิใช่ของกิน แต่ล้วนเป็นของวิเศษที่คนเผ่าปีศาจนำมาขายที่แดนมนุษย์ และของวิเศษแต่ละชิ้นก็มิอาจขายให้กับใครง่ายๆ จำเป็นต้องเคารพกฎของหกภพภูมิในแดนมนุษย์ด้วย

เย่าชิงคงเปิดผ้าคลุมศีรษะออก บอกเชิงกำชับกับอิ๋นหลิงว่ารออยู่ที่นี่ ห้ามไปไหน เดี๋ยวข้ามา

นางพยักหน้าตอบรับ มองสำรวจร้านพลางกัดกินขนมไปพลางข้าควรจะหนีตอนนี้ดีหรือไม่ ไหนๆ เขาก็ละสายตาแล้ว

นางมองไปยังประตูคล้ายทางลับตรงที่เย่าชิงคงเดินเข้าไปก็เกิดความลังเลใจ กลัวว่าเขาจะเข้าไปแค่ครู่เดียวก็ออกมาแล้วไม่พบนาง เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาต้องออกตามหาเป็นแน่ และถ้าถูกจับกลับมาได้ นางอาจจะไม่โชคดีอย่างนี้

ครั้นเปลี่ยนใจเลือกที่จะรอเขาออกมาก่อนจึงเดินดูของไปเรื่อยเปื่อย และนางต้องสะดุดกับสายตาของหญิงสาวงดงามนางหนึ่ง ซึ่งอยู่ในชุดสีแดงกำลังยืนจ้องนางเขม็ง แต่เพราะไม่รู้จักกันและสายตาดูไม่เป็นมิตร อิ๋นหลิงจึงทำเป็นกำลังยุ่งอยู่กับการดูของ ทำเป็นเมินไม่อยู่ในสายตาเพื่อหลบเลี่ยง

เดี๋ยวก่อน

แต่พออิ๋นหลิงหันหลัง ค่อยๆ เดินห่างไปเรื่อยๆ เสียงหญิงสาวนางนั้นกลับเอ่ยเรียก ไม่เพียงเท่านั้น ยังก้าวเท้าตามมาจนถึงตัว

สตรีนางนั้นคว้ามืออิ๋นหลิงให้หันกลับมา หนำซ้ำยังบีบข้อมืออิ๋นหลิงเสียสุดแรง

เจ้าเป็นใคร

สตรีชุดแดงบีบข้อมืออิ๋นหลิงแน่นจนรู้สึกเจ็บแปลบ นางต้องรีบสะบัดออก แรงสะบัดทำให้ฝ่ายนั้นถึงกับเซถอยเหมือนกัน เมื่อมองข้อมือตนก็เห็นรอยเล็บขูดผิวเนื้อของตนเองจนเป็นทางยาว มีเลือดไหลซึม

แม่นาง เจ้าทำรุนแรงกับคนที่เพิ่งพบเกินไปหรือไม่?” อิ๋นหลิงตำหนิหญิงงาม ลูบข้อมือป้อยๆ ไม่รู้ว่านางกินรังผึ้งมาจากไหนถึงได้พาลบันดาลโทสะให้กับคนที่เพิ่งพบหน้ากันเช่นนี้

หญิงสาวชุดแดงไม่สนใจท่าทีของอิ๋นหลิง ทวงคำถามเสียงกระด้าง

ข้าถาม มิได้ยินหรือ เจ้าเป็นใคร เป็นอันใดกับท่านเย่าชิงคง?”

“...” อิ๋นหลิงขมวดคิ้วจ้องหญิงงามอย่างจะเอาเรื่อง และเงียบไม่ตอบคำถาม 

หญิงสาวในชุดแดงยังก้าวเข้าใกล้อิ๋นหลิงอีก ปรายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลันสายตาของนางก็ฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง 

กลิ่นอายบนตัวของนางเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรถึงเดินเคียงข้างบุรุษที่นางหมายตาไว้

เจ้าเป็นคนใช้หรือสตรีหอคณิกาจากที่ใด?”

อิ๋นหลิงเลิกคิ้ว เริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้างกับคำว่าสตรีหอคณิกานางอ่านตำราของซื่อมิ่ง เขียนถึงชะตาชีวิตผู้คนอยู่หลายเล่ม ไหนเลยจะไม่รู้จักกับคำนี้ เสียทีเป็นหญิงงาม ใบหน้าผุดผาด เรือนร่างอรชร แต่จิตใจช่าง
หยาบคายนัก อยู่บนสวรรค์มาช้านาน ใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินเหล่าเทพพูดจาถากถางกัน ย่อมเข้าใจว่าสตรีชุดแดงผู้นี้กำลังกล่าวเหยียดหยามใส่ตน

ช่างน่าประหลาดใจนัก ที่แม่นางสามารถคิดไปถึงสถานที่แห่งนั้นได้ หรือแม่นางก็เป็นสตรีหอคณิกา ถึงได้ถามว่าข้ามาจากหอคณิกาไหน?”

อิ๋นหลิงเป็นถึงเทพชั้นสูง วิหคเพลิงที่ถูกเจ้าสวรรค์อบรมมาอย่างดี ไหนเลยจะยอมให้ผู้อื่นกล่าวหยามเกียรติได้อีกต่อไป

นางกอดอกปลายตามองประเมินท่าทีสตรีปริศนาในชุดแดงอีกครั้ง ทั้งที่พบกันครั้งแรก แต่กลับแสดงท่าทีเกลียดชังใส่กันขนาดนี้ และยังถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเย่าชิงคงอีก เห็นทีแม่นางจอมเกรี้ยวกราดผู้นี้คงจะกำลังหึงหวงอยู่เป็นแน่

คิดได้เช่นนั้น อิ๋นหลิงก็ลอบยิ้มร้ายกาจในใจแล้วกล่าวเสียงเรียบ

ช่างเสียดายความงดงามบนใบหน้าของแม่นางยิ่ง ความคิดตื้นเขินนัก ข้าแค่ถูกท่านเย่าชิงคงช่วยเหลือมาจากพ่อค้าทาส แล้วเขาก็แต่งข้าเป็นภรรยา

แม้จะเป็นถ้อยคำที่มิได้โป้ปด แต่ก็ทำให้หญิงสาวในชุดสีแดงถึงกับลมออกหู เมื่อถ้อยคำตอกกลับมาก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน มืองามกำเข้าหากันแน่น แววตาปรากฏความริษยาเต็มเปี่ยม 

หญิงสาวชุดแดงไม่เชื่อ จึงยกมือจรดริมฝีปากด้วยท่าทางอ่อนหวาน หัวเราะเยาะเบาๆ

ถูกท่านเย่าชิงคงซื้อมาหรือ น่าขันยิ่ง ตั้งแต่เล็กจนโต มิเคยเลยสักครั้งที่จะได้ยินคำพูดเหลวไหลเช่นนี้ เด็กน้อย…บิดามารดาให้ความรักเจ้าน้อยหรืออย่างไร ถึงอยากได้ความรักจากผู้อื่นจนต้องโกหก ข้ารู้สึกอับอายแทนนัก ทั้งเมืองหานตานนี้มิมีสตรีใดกล้าพูดเช่นเจ้ามาก่อน ใบหน้าของเจ้าช่างทนทานยิ่ง” 

อิ๋นหลิงเป็นคนอารมณ์ร้อนและตรงไปตรงมา คิดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น จะให้ปะทะคารมกับใครด้วยกิริยานิ่งแต่เชือดเฉือนอย่างเทพชั้นสูงล้วนแต่ทำไม่เป็นทั้งสิ้น กระนั้นเมื่อยามที่นางมีเรื่องให้ขุ่นเคืองใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นน่ากลัวทันที พลันก้าวเท้าประชิดหญิงสาวชุดแดง จดจ้องกลับด้วยสายตาอันน่าสะพรึง พาดแขนบนไหล่บาง รั้งต้นคอร่างระหงหญิงงามมาเผชิญหน้าอย่างดุดัน

พูดจาได้ดีนี่แม่นาง ยางอายเจ้าคงมีเยอะยิ่งนัก ถึงได้พูดให้ร้ายคนอื่นได้ฉะฉานเพียงนี้” 

อิ๋นหลิง” 

ยังไม่ทันที่อิ๋นหลิงจะได้สอนหลักการใช้ถ้อยคำที่ถูกต้องกับหญิงงาม ก็ถูกเย่าชิงคงเข้ามาคว้าร่างดึงถอยห่างออกไปแล้ว อีกฝ่ายก็เป็นเถ้าแก่เจ้าของร้านเข้ามาดึงแขนบุตรสาวให้ถอยเช่นกัน 

อิ๋นหลิงร้องฮึ่มสองมือเท้าเอวแล้วหันไปมองเย่าชิงคงอย่างจะเอาเรื่องไปอีกคน นางแค่อยากจะสั่งสอนหญิงสาวปากเสียคนนี้ ไยต้องห้ามด้วย!

เย่าชิงคงจ้องอิ๋นหลิงด้วยสายตาระอาใจ ริมฝีปากก็ยังแต่งแต้มรอยยิ้มจางๆ

อยู่เฉยๆ หน่อยมิได้หรือ เหตุใดต้องมีเรื่องกับคุณหนูหลินหรงด้วย

มุมปากอิ๋นหลิงกระตุกกอดอกทำเมินเขาเสีย “...”

เจ้าปีศาจงู คิดจะทำเป็นปกป้อง ออกหน้าแทนนางหรืออย่างไร ก็ดีมิน้อย ตกลงปลงใจกันเสีย แล้วก็ปล่อยข้าไปจะได้เท่าเทียมทุกฝ่าย

หลินหรงคารวะคุณชายเย่าชิงคงหญิงสาวชุดแดงเห็นชายในดวงใจก็รีบเก็บอารมณ์ฉุนเฉียว ยอบกายเคารพเขาอย่างอ่อนน้อมทันที เปลี่ยนท่าทีแข็งกระด้างเมื่อตอนที่อยู่กับอิ๋นหลิงลิบลับราวกับเป็นคนละคนกันเลยทีเดียว

เย่าชิงคงยิ้มบางๆ โค้งศีรษะลงตอบรับพลางเอ่ยถามมิทราบว่า
อิ๋นหลิงของข้าไปทำอันใดให้คุณหนูหลินหรงไม่สบายใจ ถึงได้เป็นเช่นนี้

แทนที่เขาจะถามนางกลับถามหญิงงาม โทสะอิ๋นหลิงพลันเดือดขึ้น

ท่านไม่ถามอิ๋นหลิงบ้างเล่า ว่ามีอันใดที่ไม่สบายใจจากคุณหนู
หลินหรง

เจ้าใจเย็นก่อนเถิดเย่าชิงคงลูบศีรษะนางเบาๆ

นั่นสิ หลินหรงนี่มันอันใดกัน เหตุใดถึงเกิดเรื่องกันได้บิดาของ
หลินหรงถามบ้าง


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha