ปรารถนามังกร

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ตอนที่ 8 : บทที่8 บุปผามีใจสายน้ำไร้ไมตรี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่8

บุปผามีใจสายน้ำไร้ไมตรี

 

ทุกวัน บุตรสาวของเขาจะต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาอย่าง
อ่อนน้อมถ่อมตน มิเคยมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดมาก่อน แต่ไฉนครั้งนี้ นางถึงได้มีเรื่องกับคนที่มากับเย่าชิงคงได้เล่า

“...” หลินหรงไม่กล้าตอบ เพราะเรื่องที่เกิดทั้งหมดล้วนเป็นนางเริ่มหาเรื่องก่อน และความลับของใจมิสามารถกล่าวออกมาอย่างไร้ความอายได้

อีกฝ่ายไม่กล้าพูด อิ๋นหลิงหรือจะพูด นางมิใช่เด็กที่มีปัญหาแล้วต้องฟ้องผู้อื่น เมื่อคุณหนูหลินหรงไม่ยอมเอ่ยใครจะง้างปากนางได้ อิ๋นหลิงจึงกล่าวเสียดไปทีหนึ่ง

ตอนอยู่ต่อหน้าข้าแค่สองคน คุณหนูหลินหรงฉะฉานดียิ่ง เหตุใดยามนี้ถึงเงียบนักอิ๋นหลิงเลิกคิ้วทำหน้าเหมือนกับคิดอะไรได้บางอย่างอ้อ เป็นเพราะคุณหนูมียางอายมากนี่เอง

พอได้แล้วเย่าชิงคงเคาะหน้าผากอิ๋นหลิงไปทีข้าขอโทษคุณหนูหลินหรงแทนอิ๋นหลิงด้วย” 

อิ๋นหลิงยืนลูบหน้าผากตนเองป้อยๆ แววตาอยากสังหารคนฉายชัดไปที่เย่าชิงคง นางกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ ยิ่งไม่สบอารมณ์ไปกันใหญ่ที่
เย่าชิงคงไร้เหตุผล เอะอะอันใดก็เอาแต่ขอโทษราวกับนางเป็นฝ่ายผิด ครั้นจะอ้าปากเถียงกลับถูกนัยน์ตาคมดุกระด้างปรามไว้

ไม่รู้ว่าทำไมต้องเกรงใจสายตาคู่นั้น แต่นางก็ยอมสงบปากสงบคำ ปล่อยให้เย่าชิงคงจัดการปัญหาต่อไป

บิดาของหลินหรงเองก็ก้มศีรษะคารวะมาคราหนึ่งฝ่ายของข้าเองก็เช่นกัน หากหลินหรงทำอันใดให้ไม่พอใจ คุณหนูอิ๋นหลิงก็อย่าได้ถือโทษโกรธกันเลย

อิ๋นหลิงถอนหายใจ ชำเลืองมองหลินหรงด้วยความเบื่อหน่าย ประสานมือคารวะเถ้าแก่ร้านกลับ

อิ๋นหลิงจะเห็นแก่ผู้อาวุโส มิเอาเรื่องอีกเจ้าค่ะ

อา ถ้างั้นข้าขอเข้าด้านในก่อนแล้วกันนะ มีธุระที่ทำค้างไว้เถ้าแก่กล่าวแล้วหันไปสั่งบุตรสาวดูแขกให้ดีๆ อย่ามีเรื่องกับใคร เข้าใจไหม

หลินหรงยอบกายลง รับปากบิดาอย่างสงบเสงี่ยม นางไม่อยากพูดถึงเรื่องหึงหวงที่มีต่อเย่าชิงคงอย่างลึกซึ้ง จึงรอบิดาของนางเข้าไปด้านในแล้วกล่าวเปลี่ยนเรื่อง

คุณชายเย่าชิงคงมาถึงร้าน มิทราบพบข้าวของอันใดที่พึงพอใจหรือยังเจ้าคะ

เย่าชิงคงยิ้มอย่างเคย ตอบพลางพยักหน้าแม่นางหลินหรง ข้าได้ของที่อยากได้แล้วเย่าชิงคงกล่าวอย่างเรียบเรื่อยสีหน้าเรียบเฉย ต่างจากหญิงสาวที่มีชื่อเสียงเรียงนามว่าหลินหรง นางหน้าแดงระเรื่อ สายตาหวานละไม

เช่นนั้นเองหรือเจ้าคะ เสียดายที่หลินหรงมิได้ช่วยคุณชายหานางว่าแล้วส่งตายตาหวานหยาดเยิ้ม

อิ๋นหลิงกระตุกมุมปาก สตรีเห็นบุรุษที่พึงใจต้องเสแสร้งอย่างนี้กันหมดเลยหรือไร ต่อหน้ากิริยาอย่างหนึ่ง ลับหลังกิริยาอีกอย่างหนึ่ง หากนางเป็นบุรุษจะไม่แต่งด้วยเป็นอันขาด แล้วเย่าชิงคงจะว่าอย่างไร เขาคงดูออกกระมังว่านางชอบพอเขา

บุปผามีใจ…แล้วสายน้ำจะว่าอย่างไรหนอ?

ขบคิดเสร็จ อิ๋นหลิงจึงหันไปมองเย่าชิงคงที่ยืนอยู่ข้างๆ

ฝ่ายเย่าชิงคงยังนิ่งเฉยดุจน้ำแข็งพันปี เขามีหรือจะมองสายตาของหญิงสาวไม่ออก ว่านางมีใจให้แก่เขาอยู่มิน้อย ทว่า ตัวเขาไม่ได้มีใจให้แก่นาง จึงตัดไฟเสียแต่ต้นโดยการมองข้ามไมตรีนั้นไป สตรีในห้องหอและเพียบพร้อมเช่นหลิงหรงนั้น นางควรค่าที่จะได้คู่ครองที่เหมาะสม และมีใจให้แก่นางอย่างแท้จริง ซึ่งบุรุษผู้นั้นคงไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน

เอาไว้คราวหน้าหากภรรยาข้ามีของจำเป็นที่ต้องใช้ จะรบกวน
แม่นางหลินหรงให้ช่วยเหลือ

สีหน้าหลินหรงแข็งค้าง ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ฟังผิดไปหรือไม่ ท่าน
เย่าชิงคงที่มีใจประหนึ่งน้ำแข็งนี่หรือจะแต่งภรรยา

หลินหรงมองลงยังมือเย่าชิงคง เขาถือกระพรวนสีเงินวิเศษไว้ในมือสองชิ้นงดงามจนบาดตา ยิ่งเขาสวมถุงมือสีดำตัดกับสีของกระพรวน ของในมือชิ้นนั้นก็ยิ่งเลอค่า

ชิ้นหนึ่งผูกให้กับตนเอง ส่วนอีกชิ้นเขาคว้ามืออิ๋นหลิงขึ้นมาโดยไม่พูดจา

อิ๋นหลิงยกข้อมือดู เขย่าฟังเสียงกระพรวนนี่อันใด ทำไมเราสองคนถึงใส่คนละชิ้น

ความลับหากบอกไป นางอาจจะต้องหาทางถอดแน่ ทำไมเขาจะรู้ไม่ทันความคิดนาง

ท่านไม่บอกหรือ ถ้างั้น อิ๋นหลิงก็จะถอดนางรีบแกะเชือกที่ผูกอยู่ข้อมือทันที แต่ยิ่งแก้ปมเชือกเท่าไรก็เหมือนว่ายิ่งรัดแน่นขึ้น น่าแปลกนัก

เย่าชิงคงมองดูความไม่ย่อท้อของนางเงียบๆ และถอนหายใจ

ถอดไม่ออกหรอก นอกจากข้าจะเป็นฝ่ายถอดให้

เพราะอันใด?”

ก็แค่กระพรวนชิ้นหนึ่งที่ผูกด้วยเชือกมิใช่หรือ ต้องใช้แรงถึงเพียงนั้นเชียว?

นี่คือด้ายบุพเพที่ปีศาจแอบขึ้นไปขโมยจากผู้เฒ่าจันทราในตอนที่เขาหลับเมื่อหลายหมื่นปีก่อนอย่างไรเล่า ผู้ใดเป็นคนผูกก็ต้องเป็นคนแก้ เจ้าใช้อะไรตัดย่อมไม่ขาด

อิ๋นหลิงยกข้อมือดูกระพรวนอย่างเบื่อหน่าย นึกบ่นผู้เฒ่าจันทราในใจอย่างสาดเสียเทเสีย เป็นถึงเทพอยู่บนสวรรค์แท้ๆ ยังปล่อยให้ปีศาจบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตได้ ช่างไร้ความสามารถนัก ถ้านางกลับสวรรค์เมื่อไรจะเอาเชือกบุพเพมัดเขาแล้วโยนลงสระบัวไปเลย

เย่าชิงคงหันไปหาหลินหรง ยกนิ้วที่สวมถุงมือขึ้นจรดริมฝีปากด้วยรอยยิ้มเป็นประกาย เป็นเชิงห้ามมิให้หลินหรงเผลอบอกเรื่องของกระพรวนเงินกับอิ๋นหลิงไปจนหมด

ในกระพรวนสีเงินทั้งคู่มีแมลงคู่รักหลับใหลอยู่ พวกมันจะสงบนิ่งเมื่อสัมผัสถึงดวงจิตของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้กัน แต่หากวันใดที่กระพรวนสองชิ้นนี้ห่างกันไกล แมลงคู่รักอีกตัวที่อยู่กับเขาก็จะสั่นเสียงดัง และจะบินไปหาอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวอุปสรรค ถ้าอิ๋นหลิงรู้เข้า เขาอาจจะถูกนางเมินใส่เหมือนเดิมก็ได้

มองดูสามีภรรยาแสดงความรักอยู่ต่อหน้าต่อตา สีหน้าของหลินหรงบุตรีเจ้าของร้านพลันเปลี่ยนเป็นซีดขาว ครั้นเห็นกระพรวนที่เย่าชิงคงเป็นคนผูกให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความทะนุถนอม พร้อมกับเอ่ยคำว่าภรรยาเมื่อครู่นี้ หัวใจก็เหมือนกับถูกฉีกกระชาก

ปลายนิ้วหลินหรงสั่นระริกด้วยความรู้สึกเสียใจ นางกล่าวกระอึกกระอัก

ภรรยา…ของคุณชายหรือ?”

เป็นเช่นนั้นเขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่สูงไม่ต่ำ ไม่มีลังเล หวังว่าหลินหรงจะตัดใจไม่ทำอะไรวู่วามอีกในตอนนี้ ในเมื่อเขาบอกแล้วก็เท่ากับบอกให้นางเลิกสนใจในตัวเขาเสียที

โอ้ สายน้ำเย็นยะเยือก แช่แข็งร่างแม่นางหลินหรงไปทั้งตัวแล้ว 
อิ๋นหลิงอุทานในใจแล้วยิ้มอ่อน

ตอนนี้ หลินหรงอยากร้องไห้ ถ้อยคำของเย่าชิงคงที่นางเฝ้ามองมานานเนิ่นกลายเป็นคำที่บาดหัวใจได้เจ็บปวดสาหัสยิ่งนัก สวรรค์…นางพบเขาก่อน นางงดงามกว่า และโตกว่าเด็กสาวคนนี้ ไฉนเย่าชิงคงถึงไม่มองนางในฐานะสตรีคนหนึ่งบ้าง

หลินหรงไม่ยอมรับ ส่ายหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ กล่าวอย่างไม่เชื่อว่า

จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านซื้อนางมา ฐานะย่อมต่ำต้อย ทาสคนหนึ่งจะขึ้นเป็น…

เย่าชิงคงกล่าวเสียงเรียบ ไม่สูงไม่ต่ำคุณหนูหลินหรง ทุกสิ่งไม่เกี่ยวที่อิ๋นหลิงเป็นอันใดมาก่อน แต่เกี่ยวตรงที่ข้าจะให้นางเป็นอะไร ข้าไม่จำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์ให้กับตัวเอง แค่ทำในสิ่งที่อยากทำเป็นพอ

หลินหรงหลุบตาลง สองมือบีบกันจนแดง นางพยายามเปล่งเสียงที่ยากจะกล่าวออก

ข้าก็พึงใจกับท่าน เฝ้ามองคุณชายมานานตั้งแต่แรกพบ เหตุใดท่านถึงไม่เหลียวมองข้าบ้าง

เย่าชิงคงมาที่นี่บ่อยครั้ง มีหรือจะมองสายตาของหญิงสาวไม่ออก ว่านางมีใจให้แก่เขาอยู่มิน้อย ทว่า นางคงไม่เหมาะกับบุรุษผู้ใช้ชีวิตกับป่าเขาเพื่อขับพิษร้ายมาตลอดหลายพันปีเช่นเขาเป็นแน่

คุณหนูหลินหรง...ตลอดมา ข้ามองเจ้าเป็นสหายผู้หนึ่งไหนเลยจะสนองความปรารถนาเจ้าได้ เจ้าเป็นบุตรสาวขององค์หญิงเผ่าปีศาจ ล้วนเพียบพร้อมทั้งกิริยามารยาท อีกทั้งใบหน้ายังไม่เป็นสองรองใครย่อมต้องมีบุรุษหมายตาอยู่ไม่น้อยแน่ เช่นนั้น เจ้าลองเปิดใจให้กับผู้อื่นได้ทำดีสักหน่อยเถิด ส่วนข้ามีภรรยาแล้วจะมองหญิงอื่นได้อย่างไร

คำตอบของชายหนุ่มตรงหน้า แม้จะดูราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความในที่ชัดเจนเอาไว้อยู่ในที มีหรือที่นางจะแปลความหมายนั้นมิออกเล่า นางไม่ได้โง่งมที่จะมองมิออกว่าบุรุษที่นางหมายปองนั้น ไม่ได้ต้องการที่จะสานไมตรีมากกว่าคนรู้จักเท่านั้น

ไฉนถึงใจร้ายกับข้า…ท่านเย่าชิงคงตัดข้าอย่างไร้เยื่อใยเสียแล้ว ข้ารักเขา ชอบเขาแล้ว ข้าควรจะทำอย่างไรดี ข้าอยากให้เขารักข้า ข้าไม่ดีตรงไหน เจ้าสวรรค์โปรดบอกสักคำ วันหน้า หลินหรงจะเร่งปรับปรุง ขอแค่ท่านเย่าชิงคงชอบข้าขึ้นมาสักนิดก็ยังดี…

อิ๋นหลิงเบิกตาโตจ้องหลินหรงไม่วาง ไม่ได้หูแว่วไปเองแล้วคราวนี้ นอกจากเสียงของชายชรายังได้เสียงของผู้อื่นด้วย ทุกคำที่นางได้ยินล้วนอ้อนวอนถึงสวรรค์ แล้วยังเป็นนางคนเดียวที่ได้ยิน!

อันที่จริงถ้านางได้ยินเสียงชายชราเหมือนอย่างที่ผ่านมาก็จะไม่ตกใจอันใด แต่นี่นับเป็นครั้งแรก ที่สามารถได้ยินเสียงพร่ำวอนในใจคนอื่นเป็นคนที่สอง อีกทั้งนางยังอยู่ในฐานะมนุษย์ มิมีกำลังพอจะดลบันดาลให้ใครได้สมหวัง ยิ่งไปกว่านั้น คนที่พร่ำวอนคือหลินหรง คนที่หาเรื่องนางก่อน ก็ควรจะปล่อยให้จัดการเอง

หากมีวาสนาต่อกัน ห่างกันพันลี้ย่อมได้เคียงคู่ หากไร้สิ้นวาสนา ต่อให้อยู่ตรงหน้าก็มิอาจได้อยู่ร่วมกัน

อิ๋นหลิงที่คอยมองดูเรื่องราวอยู่ตลอดก็อดตบหน้าผากเองด้วยรู้สึกละอายใจมิได้ 

การกระทำของเย่าชิงคง ช่างเป็นการปฏิเสธที่เน้นย้ำนัก เจ้าเป็นคนไร้หัวใจโดยแท้ พูดตัดรอนชนิดที่ความสัมพันธ์ขาดเป็นท่อนๆ จนหาทางต่อกลับเหมือนเดิมไม่ได้!

บุปผามีใจกับสายน้ำผู้ไร้ไมตรี

คิดแล้วก็ถอนใจซ้ำอีกครั้ง สวรรค์ใจร้ายจริงๆ ประทานพรสวรรค์พิลึกกึกกือให้แก่นาง หวังว่านางจะช่วยคนตกที่นั่งลำบากหรือ ช่างน่าขันจริง ตอนนี้แม้แต่ตัวเองยังเอาแทบไม่รอด ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่น

พร่ำวอนมาก็ได้แค่ฟัง รู้…แต่ทำอันใดไม่ได้ ท้ายที่สุดก็ฟังเสียงแห่งความทุกข์ทรมานเงียบๆ บาปกรรมข้ายิ่งนัก

เย่าชิงคงเหล่มองอิ๋นหลิงทำหน้าเหมือนกำลังเวทนาหลินหรงก็เกิดหวั่นใจขึ้นมา กลัวว่าอิ๋นหลิงจะพลั้งปากบอกไปว่านางมิได้อยากเป็นภรรยาของเขาแล้วเรื่องจะยิ่งบานปลาย จึงต้องรวบรัดตัดตอน

ข้าได้ของที่ต้องการแล้ว ยังมีที่อื่นจะต้องไปอีก ลาแม่นางหลินหรงเลยแล้วกัน

หลินหรงพูดไม่ออก ว้าวุ่นใจจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนแน่นิ่งมองแผ่นหลังเย่าชิงคงออกจากร้านไปราวกับสายลมอย่างอาลัย

แผ่นหลังท่านเย่าชิงคงช่างกว้างนัก เรือนกายสูงโปร่ง ยามเคลื่อนไหวแลดูสง่างามค่อยๆ เลือนหายจากนางไปเรื่อยๆ ให้ความรู้สึกบีบคั้นกลางอกหนักหน่วงจนปวดหนึบ คล้ายคีมเหล็กกล้าแกร่งหนีบกดจมลงก้อนเนื้อตรงหัวใจอย่างรุนแรงจนหลั่งเลือด

นางเฝ้ารอเขา แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองสักเสี้ยว นางรักเขา ชอบพอเขามาก ไฉนความรักของนางถึงส่งไปไม่ถึง

สิ่งที่เอ่อล้นอยู่ในใจจนกลายเป็นน้ำตาไหลอาบแก้ม กระนั้นก็ยังมิอาจส่งคำว่าข้ารักท่านไปยังที่เย่าชิงคงอยู่

หลินหรงหมดเรี่ยวแรงจะยืนทรุดลงไปนั่งกับพื้น ถึงแม้จะเพียรพยายามอดทนอดกลั้น ทำเป็นไม่เสียใจมากอย่างสุดกำลังต่อหน้าธารกำนัลกลางตลาด แต่หัวใจที่ถูกกระทบด้วยความหมางเมินกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ กระจัดกระจายจนยากจะรวบรวมกลับให้เป็นเหมือนเดิม 

ใบหน้างดงามบิดเบ้ สองตาแดงก่ำจมูกร้อนชื้น นางร้องไห้จนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม เอ่ยด้วยเสียงสะอึกสะอื้น

ท่านได้ยินเสียงร่ำร้องในใจข้าบ้างหรือไม่ เสียงในอกข้าบอกว่าปรารถนาท่านยิ่งนัก ข้าคอยเฝ้าฝัน…ต้องการในสิ่งที่ท่านไม่มีให้แม้แต่เศษเสี้ยวของดวงใจ แต่ข้าก็ยังเฝ้าหวัง แม้จะรู้ว่าจะต้องลงเอยเช่นนี้ ข้าก็ยังทำใจมิได้

 

เย่าชิงคงเดินนำหน้าไร้คำพูดจาตั้งแต่ออกจากร้านของแม่นางหลินหรง

อิ๋นหลิงถูกเขากำข้อมือเสียแน่นมานาน จึงรู้สึกเจ็บแผลที่ถูกเล็บของหลินหรงข่วนจนเลือดซึม นางอดทนไม่ไหว รีบแกะมือเขาออกและถลกแขนเสื้อเป่าบรรเทาบริเวณที่ปวดแสบปวดร้อน

ไปโดนอะไรมาเย่าชิงคงไม่แค่เอ่ยถาม ยังฉุดข้อมือนางไปดู

อิ๋นหลิงไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นอีก นางถูกหลินหรงลงมือเพราะความหึงหวง จึงบอกเลี่ยงๆ ว่า

ตอนอยู่ในร้าน อิ๋นหลิงไม่ทันระวังเลยทำตัวเองบาดเจ็บ เป็นแผลแค่เล็กน้อย ช่างมันเถิด มิใช่เรื่องใหญ่อันใด

สีหน้าเย่าชิงคงเย็นเยียบ จ้องอิ๋นหลิงสลับกับบาดแผลจากรอยเล็บด้วยสายตาขุ่น

หัดโกหกแต่เล็ก ช่างเป็นเด็กไม่ดีเอาเสียเลยนะอิ๋นหลิง

อิ๋นหลิงจะไม่บอกท่านเป็นแน่อย่างไร นางก็ไม่ยอมบอกเขาเด็ดขาด

สุดแท้แต่เจ้าเขาว่าพลันก้าวเท้าเดินต่อยาวๆ

โอ้อิ๋นหลิงอุทานเรื่องรังแกหญิงงามก็สุดแท้แต่ท่านใช่หรือไม่อิ๋นหลิงอดใจไม่ต่อว่าเขาไม่ได้ อยู่บนสวรรค์มาช้านานก็มิเคยเห็นผู้ใดไร้
เยื่อใยต่ออิสตรีได้ถึงเพียงนี้ พูดจาได้ไร้ไมตรีเกินจะกล่าว

เย่าชิงคงชะงักเท้าฉับพลัน ริมฝีปากขยับยิ้มจางๆย่อมเป็นเรื่องของข้า

เส้นเลือดบนหน้าผาอิ๋นหลิงเต้นตุบๆ เขาช่างเป็นบุรุษที่ไร้หัวใจนัก! กับสตรีก็ไม่ละเว้น ซื่อตรงกับตนเองเสียจริงเชียว

อิ๋นหลิงถามอยากรู้เหตุผลเหมือนกันว่าเหตุใดท่านถึงไม่ชอบ
หลินหรงผู้นั้น นางทั้งเพียบพร้อม งามสง่า เป็นถึงลูกพ่อค้าวาณิชร่ำรวยด้วย

“...” เย่าชิงคงไม่ชอบอธิบาย เขาจึงจ้องอิ๋นหลิงน้อยด้วยความเหนื่อยใจ นางเองก็จ้องเขาเหมือนกัน ครั้งนี้หากเขาไม่ตอบคำถามนาง นางจะจ้องเขาจนตายไปเลย แต่ยิ่งอิ๋นหลิงคาดคั้นมากเท่าไร เขาก็ทำตัวเหมือนเด็กต่อต้านมากเท่านั้น

ทว่าจนถึงที่สุด เย่าชิงคงก็มิปริปากแม้ครึ่งคำ ช่างเป็นปีศาจงูที่ชอบถือปัญหาไว้ในมือเสียจริง แตกต่างจากมนุษย์ที่มักสวดอ้อนวอนขอในสิ่งที่อยากได้ ทั้งที่มิออกแรงพยายามสักน้อยนิด

หลังจากที่นางได้ยินเสียงของหลินหรง กับเสียงของชายชราที่ช่วงนี้หายไปแล้ว ก็เกิดแปลกใจขึ้นมา เสียงภาวนาที่นางได้ยินมักมาจากความปรารถนาอันแรงกล้า

แล้วเขาเล่าอยากมีร่างกายที่สมบูรณ์บ้างหรือเปล่า โดยเฉพาะที่แขนทั้งสองข้าง นางได้ยินเสียงของผู้อื่น แต่มิได้ยินเสียงของเย่าชิงคงเลย ช่างน่าสงสัยยิ่งนัก

ท่านเย่าชิงคง ท่านมิมีสิ่งใดที่หมายมาดปรารถนาอย่างแรงกล้าบ้างหรือไม่อิ๋นหลิงโพล่งถามขึ้น

เขาเดินไปเบื้องหน้าโดยไม่หยุดฝีเท้า ตอบกลับมาอย่างเฉื่อยชา

ไม่มี

จริงหรือ เป็นไปไม่ได้

เขาเหมือนปีศาจตายด้านไปทุกที ถามคำตอบคำ ไม่มีสิ่งปรารถนา ไม่เล่าเรื่องที่กำลังคิดให้ใครฟัง แล้วยังไม่ชอบอธิบายอีกด้วย ช่างเป็นคนประหลาดเสียจริง

ถ้าหากเขาไม่สนใจเรื่องรักใคร่ระหว่างชายหญิง แต่กับนางที่ไม่รู้จักที่มาที่ไป ไม่รู้ว่านางเป็นใคร และไม่รู้อันใดเกี่ยวกับนางกลับให้มาอยู่ในเรือนด้วย อีกทั้งยังไม่เคยเอ่ยถามถึงอดีตของนางอีก หรือเขาจะรู้อยู่แล้วว่านางเป็นใคร?

...คงไม่กระมัง?

อิ๋นหลิงคิดว่าตนเองมีที่มาลึกลับแล้ว บุรุษที่อยู่ตรงหน้ากลับยิ่งเป็นปริศนามากกว่า 

นางข้องใจอยู่บางอย่าง พลังของเย่าชิงคงที่ใช้ปัดลุงโม่วโฉวออกในตอนนั้น เขาใช้ไม่ถึงสองส่วนกระมัง ทั้งที่น่าจะมีปราณล้นเหลือ แต่เหตุใดถึงกลายร่างเป็นมนุษย์ไม่สมบูรณ์กันเล่า

เพราะเหตุใดแขนของเขาถึงได้เป็นเช่นนี้ ในอดีต เขาเคยพบเรื่องอันใดร้ายแรงมา?


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha