ประกาศิตรักเจ้าทะเลทราย (ซีรี่ย์ชุดเจ้าทะเลทรายแห่งรัก)

โดย: กันติมา/กานต์พิชชา



ตอนที่ 3 : บทที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชีคฮาคิมยังงุนงงกับปฏิกิริยาของสาวน้อยในอ้อมแขนอยู่ แต่พอได้สติจะตามไปก็มองไม่เห็นเธอเสียแล้ว ชายหนุ่มถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย กลิ่นหอมละมุนอ่อนๆ ของคนตัวนุ่มอุ่นยังติดอยู่ที่ปลายจมูกให้รู้สึก

กลิ่นนี้ช่างสร้างความปั่นป่วนในกายเขาได้ดีเหลือเกิน เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นกลิ่นน้ำหอมหรือว่ากลิ่นกายของเธอกันแน่ แต่คิดว่าคงจะเป็นอย่างหลังมากกว่า เพราะเขาไม่เคยได้กลิ่นนี้จากผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สามารถปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ ในตัวของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย โดยที่ผู้เป็นเจ้าของกลิ่นไม่จำเป็นต้องยั่วยวนอะไรสักนิดเดียว

ไม่นึกเลยว่ามาเข้าห้องน้ำแล้วจะได้เจอผู้หญิงถูกใจเข้า บอกตรงๆ ว่าตอนที่เขาและเธอเดินชนกันนั้น สร้างความหงุดหงิดให้แก่เขาเป็นอย่างมาก

ก็รู้หรอกนะว่าเขาเองก็มีส่วนผิดทว่าตอนนั้นเขากำลังรีบ พอมาถูกขัดจังหวะก็เลยอดอารมณ์เสียไม่ได้ แต่หลังจากชนชายหนุ่มก็ช่วยประคองหญิงสาวไว้ไม่ให้ล้มและตั้งใจว่าจะปล่อย

ทว่าพอได้เห็นหน้าหวานๆ เข้าหัวใจก็กระตุกวูบ ยิ่งพอได้กลิ่นหอมจากกายสาวแล้วก็ลืมเลือนทุกอย่างไปหมดสิ้น รู้แต่เพียงว่าอยากกอดอยากจูบเธอเหลือเกิน ซึ่งเขาก็ทำตามใจตนเองทันที โดยหลงลืมไปว่าไม่ได้อยู่ในที่รโหฐาน มิหนำซ้ำไม่ได้รู้จักและสนิทสนมกันเลยสักนิดเดียว

ชีคฮาคิมหัวเราะอยู่ในลำคอ เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยหวานที่โกรธเกรี้ยว และคำพูดที่หลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มน่าจูบ เธอพูดอะไรเขาฟังไม่รู้เรื่องแต่ดูจากท่าทางแล้วคงไม่ใช่คำดีนักหรอก มันอาจเป็นคำด่าทอที่หยาบคายก็ได้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกโกรธเลยที่เธอจะคิดและแสดงกิริยาแบบนั้นใส่ เพราะเขาก็ทำผิดจริงๆ ที่ไปกอดเธอแนบแน่นอย่างนั้น

เฮ้อ..ก็ใครจะอดใจไหวกันเล่า ตัวเธอนุ่มนิ่มน่ากอดขนาดนั้น แถมกลิ่นกายยังหอมเย้ายวนให้สติแตกอีกต่างหาก เขาก็เลยเผลอตัวทำตามความต้องการของตนเองออกไป และเขากล้ารับรองได้เลยหากเป็นผู้ชายคนอื่นก็ต้องอดใจไว้ไม่ไหวเหมือนกัน

เธอเป็นใครกันนะ 'แม่คนตัวหอม' มาปรากฏกายตรงหน้าให้ลุ่มหลงแล้วก็จากไปในชั่วพริบตา ถ้าดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วคงเป็นคนต่างชาติแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าชาติไหน บางทีอาจจะเป็นจีนหรือไม่ก็ญี่ปุ่นก็ได้

ชีคหนุ่มคาดเดาอยู่ในใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินตามหาแม่คนตัวหอม แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนก็เจอกับราชิดเข้าเสียก่อน

ท่านชีคมัวทำอะไรอยู่ครับ จวนจะได้เวลาคุณปีเตอร์ขึ้นเครื่องแล้วนะครับราชิดเอ่ยเตือนเมื่อเห็นว่าชีคฮาคิมหายมาเข้าห้องน้ำนานผิดปกติจึงได้มาตาม ในใจก็นึกห่วงว่าผู้เป็นนายจะได้รับอันตรายอะไรหรือเปล่า แต่พอมาเห็นว่าเป็นปกติดีก็โล่งอก

งั้นเหรอ เฮ้อ...ไปเถอะชีคหนุ่มถอนใจแล้วสาวเท้าเดินนำไปก่อน ราชิดเดินตามพลางนึกสงสัยในใจว่านายตนเป็นอะไรไป ถึงได้ทำท่าเหมือนคนสิ้นหวังแบบนี้ แต่แล้วก็เลิกสนใจเพราะคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านายไม่เกี่ยวกับตัวเอง

ชีคฮาคิมก้าวเดินอย่างมั่นคง สายตาก็คอยมองหาแม่คนตัวหอมที่ทึกทักว่าเป็นของตนเองไปแล้วตลอดทาง ในใจนั้นมาดหมายเอาไว้ว่าถ้าได้เจอเธออีกครั้งหนึ่ง เขาจะทำทุกวิถีทางให้ได้เธอมาครอบครอง เพื่อให้มาช่วยดับไฟปรารถนาที่เธอเป็นผู้จุดให้เขาให้ได้ จนกว่าเขาจะพอใจ!

 

มีน...ทำไมไปนานนักล่ะ รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง

ซาอิดถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นน้องสาวเดินกลับมา เขาคุยธุระกับอาหมัดจนอีกฝ่ายได้เวลาขึ้นเครื่อง ซึ่งก็เป็นเวลานานพอสมควรที่มีนาควรจะกลับมาจากห้องน้ำได้แล้ว

เมื่อยังไม่เห็นวี่แววก็เริ่มเป็นห่วง เพราะกลัวน้องสาวจะถูกล่อลวงไปทำมิดีมิร้ายเข้า เนื่องจากเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก ตอนแรกชายหนุ่มคิดจะออกตามหา แต่ก็กลัวว่าจะคลาดกันจึงตัดสินใจยืนรออยู่พักหนึ่ง จนคนขับรถที่บ้านมาถึงทว่ามีนาก็ยังไม่กลับมาเสียที เขาจึงทนรอไม่ไหวอีกต่อไป แต่พอจะออกตามหาจริงๆ มีนาก็กลับมาพอดี

ขอโทษค่ะ เผอิญมีนดวงซวย ดันไปเจอคนโรคจิตเข้ามีนาบอกด้วยความโมโห ไม่นึกเลยว่ามาที่นี่ครั้งแรกก็เจอดีเข้าเสียแล้ว

อะไรนะ!ซาอิดตกใจ ก่อนใบหน้าคมเข้มจะดุดันขึ้น ไหน มันอยู่ไหน พาพี่ไปดูซิ แล้วมันทำอะไรเราบ้างหรือเปล่าชายหนุ่มมองสำรวจไปทั่วร่างของน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

มีนไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ช่างมันเถอะค่ะ ถือซะว่าถึงคราวซวยไปก็แล้วกันหญิงสาวไม่อยากมีเรื่องมีราวอีกจึงห้ามพี่ชายไว้ ทำให้ซาอิดรู้สึกหงุดหงิดและนึกโทษตัวเองที่ปล่อยให้น้องไปเข้าห้องน้ำคนเดียวถึงได้เจอเรื่องแบบนี้ เห็นทีต่อไปเขาคงปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เสียแล้ว

ก็ได้ ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้มีนไปไหนคนเดียวแล้วล่ะ เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะ คนขับรถมารับแล้วมีนจะได้พักผ่อนเสียทีจบคำชายหนุ่มก็โอบเอวมีนาพาเดินไปยังทางออกของอาคาร โดยมีคนขับรถเข็นรถเข็นกระเป๋าเดินตามหลังมา

 

เพียงครึ่งชั่วโมง รถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดลงหน้าตึกสองชั้นที่ใหญ่โตโอ่อ่า มีนาลงจากรถแล้วกวาดตามองบ้านของพี่ชายอย่างทึ่งๆ เพราะบ้านหลังใหญ่มาก ใหญ่โตกว่าบ้านที่กรุงเทพฯ ของเธอเสียอีกแถมรอบๆ บริเวณบ้านก็ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ซึ่งดูแล้วคงใช้เงินไม่น้อยเลยทีเดียวในการสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมา

รีบเข้าบ้านเถอะมีนซาอิดใช้มือแตะแผ่นหลังบางแล้วดันตัวให้เดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน เมื่อเข้ามาภายในบ้านแล้ว ชายหนุ่มก็เอ่ยถามหญิงรับใช้ที่นั่งคุกเข่าเรียบร้อยอยู่กับพื้น ห้องที่สั่งให้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยหรือเปล่า

เรียบร้อยแล้วค่ะ

แล้วคุณน้ากับจีน่าอยู่บ้านหรือเปล่าเขาถามถึงแม่เลี้ยงและน้องสาวอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก เหมือนถามหาตามมารยาทซะมากกว่า

ไม่อยู่ค่ะ พวกท่านออกไปข้างนอกค่ะ

ซาอิดพยักหน้ารับรู้ แล้วยกมือขึ้นสะบัดเล็กน้อยเป็นเชิงไล่ให้สาวใช้ออกไปได้ คนรับคำสั่งก็ปฏิบัติตามทันทีอย่างไม่อิดออด หากแต่ก่อนออกไปก็ไม่วายชายตามองมีนาแวบหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าหญิงสาวเป็นใครและเป็นอะไรกับนายของตนเอง

เมื่อหญิงรับใช้ออกไปแล้ว ซาอิดก็หันมาพูดกับน้องสาวด้วยสายตาอบอุ่น

พี่ว่ามีนไปนอนพักผ่อนก่อนดีกว่านะจ๊ะ

มีนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะตอนนี้รู้สึกเพลียเหลือเกินแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นเดินตามหลังพี่ชายขึ้นไปยังชั้นบน แล้วก็ต้องตาโตอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เห็นห้องของตนเอง ซาอิดเห็นแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจก่อนจะถาม

ชอบไหม

ชอบมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณนะคะมีนาพนมมือไหว้ตรงอกกว้างอย่างขอบคุณ จากนั้นก็เดินสำรวจดูห้องพักของตนเองด้วยความชอบอกชอบใจ

ห้องพักของหญิงสาวกว้างขวางมาก ของที่ใช้ตกแต่งล้วนแต่สวยงามหรูหรา ไม่ต้องเอ่ยถึงราคาเพราะมันคงแพงจับใจทีเดียว แต่ที่ทำเธอปลื้มใจสุดๆ ก็คือห้องทั้งห้องรวมถึงข้าวของต่างๆ ที่ใช้ตกแต่งนั้นล้วนเป็นสีฟ้าซึ่งเป็นสีโปรดของเธอนั่นเอง มันแสดงให้เห็นว่าพี่ชายคนนี้รักและรู้ใจเธอมากขนาดไหน

เอาล่ะ ถ้างั้นมีนก็พักผ่อนเถอะนะ พี่ไม่กวนแล้ว

ซาอิดยกมือขึ้นลูบแก้มใสๆ แดงระเรื่อของน้องสาวอย่างรักใคร่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้ด้วย

หญิงสาวอมยิ้มอย่างมีความสุข พลางเดินไปที่ผ้าม่านแล้วรูดมันออก เผยให้เห็นทิวทัศน์ทะเลทรายด้านนอกกระจกใสเต็มๆ ตา

ในห้องนี้เย็นฉ่ำสบายด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่พอมองออกไปด้านนอกแล้วก็จะเห็นเปลวแดดที่ร้อนระอุบนผืนทราย ซึ่งพอเห็นแล้วก็นึกท้อใจ เพราะไม่รู้ว่าตนเองจะทนกับความร้อนแรงนี้ได้มากแค่ไหน

แต่...ทนไม่ได้ก็ต้องทน เพราะไม่อย่างนั้นเราก็มาที่นี่เสียเที่ยวน่ะสิ อุตส่าห์ได้มาทั้งทีเรื่องอะไรจะมัวอุดอู้อยู่แต่ในบ้านกันล่ะ

มีนาบอกกับตนเองในใจ พลางยืนมองทิวทัศน์อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจปิดผ้าม่าน จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้กลับมาสดชื่นอีกครั้ง แล้วนอนพักผ่อนสักงีบหนึ่ง

 

ท่านชีคขา...เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมป้อนผลไม้ให้ถึงปากอย่างเอาใจ แต่คนที่เธอป้อนให้กลับนิ่งเฉยไม่อ้าปากรับหญิงสาวจึงเรียกเขาอีกครั้ง ท่านชีคขา...ทานผลไม้หน่อยสิคะ ท่านชีค...

ชีคฮาคิมรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยืนที่ริมหน้าต่างพร้อมกับเอ่ยเสียงห้วน

ออกไป

พูดเพียงสั้นๆ เท่านั้น แต่หญิงสาวรูปร่างเย้ายวนก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที โดยไม่รอให้โดนไล่ซ้ำสอง ชีคหนุ่มถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด

เขาหงุดหงิดตนเอง ที่ไม่สามารถลืมแม่คนตัวหอมที่เจอในสนามบินได้เสียที ในความคิดคำนึงของเขามีแต่เธอคนนั้นเต็มไปหมด โดยไม่เหลือที่ว่างให้คิดถึงเรื่องอื่นได้เลย คอยแต่คิดว่าจะได้เจอเธออีกเมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไรอยู่ตลอดเวลาจนมันเหมือนกับไม่ใช่ตัวเขาเอง

เพราะที่ผ่านมาถึงแม้จะอยากได้ผู้หญิงที่ถูกใจสักเท่าไหร่ ทว่าชีคหนุ่มก็สามารถใจเย็นทำงานทำการเป็นปกติได้ แต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้มันช่างตรงข้ามเสียเหลือเกิน เขาทำอะไรไม่ได้เลย แถมยังรู้สึกทุรนทุรายด้วยความต้องการอีกต่างหาก

บ้าจริง! ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่มดหรือไงกันนะ เธอร่ายมนตร์อะไรใส่เขากัน ถึงทำให้เขาลุ่มหลงเธอได้ถึงเพียงนี้ แถมยังทำให้เขาหมดความต้องการผู้หญิงคนอื่นไปด้วยอย่างไม่น่าเชื่อ

ดูอย่างผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้สิ รูปร่างหน้าตาช่างงดงามไม่มีที่ติ ช่างสวยเย้ายวนอารมณ์ให้เกิดความปรารถนาได้ง่ายเหลือเกิน แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลยสักนิด เหมือนคนตายด้านไปแล้วเสียอย่างนั้น

เธอเป็นใครกันนะแม่คนตัวหอม แล้วฉันจะต้องทำยังไงถึงจะได้เจอกับเธออีก

 

มีนาตื่นขึ้นมาในตอนเย็น หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น ก่อนเดินมาเปิดผ้าม่านออกเพื่อชมวิวทิวทัศน์ด้านนอกอีกครั้ง พอเห็นว่าแสงแดดอ่อนลงมากแล้วเธอจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

แดดไม่ค่อยร้อนแล้ว ลงไปเดินย่ำทรายเล่นดีกว่า

มีนาไม่ปล่อยให้ความคิดนี้หลุดลอยไป เธอเดินออกจากห้องไป แต่พอลงบันไดมาชั้นล่างแล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเจอกับสายตาสองคู่มองมาที่เธอเขม็ง หญิงสาวเห็นสายตาสงสัยใคร่รู้ของหญิงแปลกหน้าทั้งสองก็ส่งยิ้มเป็นมิตรให้ แต่อีกฝ่ายไม่ยิ้มตอบแถมผู้หญิงหนึ่งในสองยังลุกขึ้นเดินมาพูดกับเธอ ทว่าภาษาที่ใช้นั้นไม่ใช่ภาษาอังกฤษ

ฉันถามว่าเธอเป็นใครจีน่าถามย้ำอีกครั้งด้วยใบหน้าบึ้งตึง เพราะรู้สึกไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม

ฉันฟังภาษาของคุณไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ คุณพูดภาษาอังกฤษได้หรือเปล่าคะมีนาตัดสินใจถาม เพราะไม่อย่างนั้นคงคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ แล้วเธอก็เห็นคนทั้งสองตาโต และหันหน้าไปมองกันเอง ก่อนจะหันกลับมามองเธอใหม่อีกครั้ง

นี่เธอเป็นคนต่างชาติงั้นเหรอมีล่าพูดเป็นภาษาอังกฤษที่กระท่อนกระแท่น เนื่องจากไม่ค่อยสันทัดนัก มีนาพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มให้อีกครั้งอย่างต้องการผูกมิตร

แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครอนุญาตให้เข้ามาหรือว่าจะเป็นขโมยจีน่าเอ่ยถามด้วยภาษาอังกฤษที่ดีเยี่ยมกว่ามารดา พลางทำหน้าตาแสดงท่าว่าตกใจเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายเป็นขโมย มีนาจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่ใช่นะคะ! ฉันไม่ใช่ขโมย ฉันมากับพี่ซาอิดค่ะ

มากับพี่ซาอิดงั้นเหรอจีน่าทวนคำแล้วมองหน้ามีนานิ่ง ก่อนจะกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง แล้วริมฝีปากอิ่มก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะ นัยน์ตาฉายแววดูถูกทันที คงเป็นผู้หญิงที่พี่ซาอิดซื้อมานอนด้วยล่ะสิ

มีนาอ้าปากค้างเมื่ออีกฝ่ายดันเข้าใจผิด คิดว่าเธอเป็นหญิงขายบริการ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยแก้ไขความเข้าใจผิดนี้ จีน่าก็พูดต่ออีกว่า

ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะ ว่าห้ามคิดทำอะไรเกินหน้าที่เด็ดขาด เธอมีหน้าที่แค่ให้ความสุขกับพี่ซาอิดชั่วครั้งชั่วคราวจนกว่าเขาจะเบื่อเท่านั้น จากนั้นก็รับเงินแล้วไสหัวไปซะ อย่าริบังอาจคิดจะจับเขาเด็ดขาด เพราะผู้หญิงต่ำๆ อย่างเธอไม่ควรคู่กับพี่ซาอิดเลยสักนิดเดียว

หน็อย...ยัยปากปลาร้านี่เป็นใครกัน ถึงได้มาพูดจาดูถูกเราแบบนี้

มีนาคิดในใจอย่างโมโห ก่อนจะข่มอารมณ์ของตนเองไว้ แล้วยิ้มหยันมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูกไม่แพ้กัน

ถ้าคนอย่างฉันเหมือนผู้หญิงอย่างว่า ตัวคุณเองก็ไม่ต่างกันนักหรอก แถมดูจะเหมือนมากกว่าฉันเสียอีก

เอ๊ะ! นี่แกด่าฉันงั้นเหรอจีน่าร้องถามอย่างโมโห พลางจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มีนายักไหล่ตอบและมองอย่างท้าทาย ยิ่งเพิ่มความโกรธให้แก่จีน่ามากยิ่งขึ้นไปอีก หญิงสาวจึงชี้หน้าด่า นังผู้หญิงชั้นต่ำ! ขอตบสั่งสอนสักทีหนึ่งเถอะ จะได้รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้างว่าใครเป็นใครจบคำจีน่าก็ปรี่เข้าไปหาหมายจะทำตามที่พูด ทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งห้ามเอาไว้

หยุดนะจีน่า!

พี่ซาอิด/ซาอิดผู้หญิงสามคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ซาอิดเดินเข้ามายืนข้างๆ มีนาด้วยใบหน้าบึ้งตึง พลางมองสองแม่ลูกอย่างไม่พอใจ

อย่ามาทำกิริยาต่ำๆ ที่นี่นะ พี่ไม่ชอบ

พี่ซาอิด!จีน่าไม่พอใจกับคำพูดของพี่ชาย เช่นเดียวกับมีล่าที่เดินเข้ามาโอบไหล่บุตรสาวไว้ ก่อนเอ่ยต่อว่าลูกเลี้ยงอย่างโกรธเคือง

ทำไมพูดกับน้องอย่างนี้ล่ะซาอิด น้องไม่ได้ทำอะไรผิด แค่จะสั่งสอนนังคนชั้นต่ำคนนี้ให้รู้สำนึกก็เท่านั้นเอง

ใช่ค่ะ พี่ต้องจัดการไล่นังคนนี้ออกไปจากบ้านนะคะ มันกล้าหยามเกียรติของน้อง มันดูถูกว่าน้องเป็นผู้หญิงขายตัวแบบมันจีน่ารีบชิงฟ้องก่อนเพื่อความได้เปรียบ ชายหนุ่มหันมองน้องสาวอีกคนอย่างขอคำอธิบาย มีนาจึงฟ้องกลับบ้าง

ก็ผู้หญิงคนนี้มาดูถูกมีนก่อนนี่คะพี่ซาอิด จู่ๆ ก็มาหาว่ามีนเป็นผู้หญิงขายตัวที่พี่ซื้อมานอนด้วย

ก็มันจริงไหมล่ะ ในอัสมานวาร์ตอนนี้มีผู้หญิงต่างชาติอย่างพวกแกมาขายบริการเต็มไปหมด และแกก็คงเป็นหนึ่งในจำนวนนั้นเหมือนกันจีน่าว่าก่อนจะเอ่ยเร่งเร้าพี่ชายให้จัดการ พี่ซาอิด พี่ต้องไล่มันออกไปนะ ไม่งั้นน้องไม่ยอมจริงๆ ด้วย

มีนก็ไม่ยอมเหมือนกันนะ ที่ผู้หญิงคนนี้มาพูดจาดูถูกมีน พี่ซาอิดต้องจัดการให้มีนด้วยมีนาก็ไม่ยอมเหมือนกัน พร้อมกับเขย่าแขนพี่ชายเร่งให้จัดการให้อย่างเอาแต่ใจ จีน่าจึงปรี่เข้าไปเกาะแขนซาอิดอีกข้าง แล้วเขย่าแขนเขาให้เร่งจัดการอีกฝ่ายให้เธอเหมือนกัน

ตอนนี้ตัวของชายหนุ่มจึงสั่นไปหมด เพราะถูกน้องสาวสองคนเขย่าอย่างไม่บันยะบันยัง แถมหูสองข้างก็ต้องฟังเสียงโต้เถียงของสองสาวไปมาอีก จนในที่สุดซาอิดก็ทนไม่ไหวต้องสะบัดแขนออก แล้วเดินถอยหลังห่างจากสองสาวออกไปหลายก้าวก่อนจะยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม

เอาล่ะๆ พอได้แล้ว เรื่องนี้พี่ขอตัดสินว่าผิดทั้งคู่ก็แล้วกันนะ ฉะนั้นขอให้เลิกแล้วต่อกันดีกว่าที่ซาอิดตัดสินแบบนี้ก็เพื่อยุติศึกระหว่างสองสาว ถึงแม้ในใจลึกๆ เขาจะไม่พอใจจีน่าที่พูดจาดูถูกมีนาก็ตาม แต่ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของเขาอีกคน และมีนาเองก็ตอบโต้กลับไปสาสมแล้วด้วย ฉะนั้นถือว่าเสมอกันไป

ไม่นะพี่ซาอิด น้องไม่ยอม พี่ต้องจัดการมันให้น้องนะจีน่าไม่ยอมรับการตัดสินของพี่ชาย เธอไม่ยอมให้ผู้หญิงต่างชาติชั้นต่ำคนนี้มาหยามเกียรติเธอได้ง่ายๆ หรอก

จีน่า! พี่บอกให้เลิกแล้วต่อกันไงชายหนุ่มเอ็ดใส่อย่างเหลืออดที่จีน่าดื้อดึงไม่ยอมจบ ทั้งๆ เรื่องที่ทะเลาะกันนั้นไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลยสักนิด

พี่ซาอิด!หญิงสาวกระทืบเท้าเร่าๆ พร้อมกรีดร้องอย่างไม่พอใจ ทำไมพี่ต้องปกป้องมันด้วย มันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เลยนะ นอกจากคู่นอนเท่านั้นจีน่าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่ชายถึงได้ปกป้องผู้หญิงคนนี้ทั้งๆ ที่เป็นแค่ผู้หญิงขายบริการเท่านั้น

เขาเห็นผู้หญิงคนนี้ดีกว่าน้องสาวในไส้อย่างเธอได้ยังไงกัน หรือว่า...เขารักผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว ไม่นะ! เธอไม่ยอมเด็ดขาด เธอไม่ยอมให้วงศ์ตระกูลของเธอต้องมามัวหมองเพราะความโง่เง่าและมักง่ายของพี่ชายเด็ดขาด คอยดูสิ ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริงๆ เธอนี่แหละจะจัดการกำจัดผู้หญิงคนนี้ออกไปเอง

มีนามองจีน่าที่เต้นแร้งเต้นกาด้วยความสมเพช ทั้งที่บอกว่าตนเองมีเกียรติเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาและกิริยาที่แสดงออกมาราวกับคนไร้การอบรมสั่งสอน ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าผู้หญิงสองคนตรงหน้านี้เป็นใคร

หญิงสาวสวยที่อาละวาดอยู่นี้คือจีน่าน้องสาวอีกคนของซาอิด ส่วนหญิงวัยกลางคนท่าทางร้ายกาจคือมีล่าผู้เป็นแม่เลี้ยง และด้วยความที่อยากแกล้งคนทั้งสองเล่น มีนาจึงชิงตอบคำถามของจีน่าก่อนพี่ชายในทำนองที่คลุมเครือ

เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ใครบอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา จะบอกให้นะว่าฉันนี่แหละเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขา และเป็นคนที่เขารักมากที่สุดด้วย

จีน่ากับมีล่าอึ้งกับคำตอบที่ได้รับ ในขณะที่ซาอิดก้มหน้าลงมองมีนาอย่างอ่อนใจ เพราะรู้ว่าน้องสาวตัวดีแกล้งแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดาของเขาเข้าให้แล้ว และก่อนที่ชายหนุ่มจะได้แก้ไขความเข้าใจผิดนั้น มีล่าที่หายจากตกตะลึงก็พูดเสียงแข็งขึ้นมาเสียก่อน

ไม่ได้นะ! ฉันไม่ยอมรับผู้หญิงต่างชาติมาร่วมสกุลด้วยเด็ดขาดคำพูดของมีล่าทำให้ซาอิดตาวาววับด้วยความโกรธจัด เพราะจำได้ดีว่าทำไมมารดาของตนถึงต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ ชายหนุ่มกำมือแน่นและตัวสั่นเทิ้มไปหมด ก่อนจะเอ่ยตอกกลับใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ไว้หน้าว่า

ไม่มีใครห้ามผมได้ ถ้าผมคิดจะแต่งงานกับผู้หญิงต่างชาติ...โดยเฉพาะคุณ!

มีล่าตกตะลึง ด้วยคิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะกล้าพูดกับเธอแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ส่วนซาอิดพอพูดเสร็จก็หันมาคว้าข้อมือมีนาแล้วดึงให้เดินตามเขาออกไป โดยมีสายตาของสองแม่ลูกมองตามไปอย่างเจ็บแค้น

จีน่ากรีดร้องออกมาก่อนจะเดินไปที่โซฟา แล้วคว้าหมองอิงมาขว้างเพื่อระบายอารมณ์ ส่วนมีล่าก็เดินไปนั่งบนโซฟาอีกตัวอย่างเจ็บใจที่ซาอิดไม่ให้เกียรติกันเลย ทั้งที่ยังไงเธอก็มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของเขา

หนูไม่ยอมรับนังคนนั้นมาร่วมสกุลด้วยเด็ดขาดนะคะคุณแม่หลังจากระบายอารมณ์โกรธจนพอใจแล้ว จีน่าก็นั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้ามกับมารดา พร้อมกับบอกความจำนงด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แม่ก็เหมือนกันนั่นแหละ หึ...เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ พ่อกับลูกไม่ได้แตกต่างกันเลย ใฝ่ต่ำพอกันมีล่าว่ากระทบไปถึงสามีผู้ล่วงลับไปนานแล้วอย่างโมโห

แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะคุณแม่ พี่ซาอิดไม่ฟังคุณแม่แน่ๆ แล้วอย่างนี้จะมีใครห้ามได้อีกล่ะคะ

มีล่านิ่งคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะยิ้มออกเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

มีสิจีน่า

ใครคะ?” จีน่าถามด้วยความอยากรู้ เพราะยังนึกไม่ออกว่าใครจะห้ามซาอิดได้ พี่ชายของเธอไม่เคยฟังใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นบิดาและคุณย่าก็ตาม ทว่ามีล่าไม่ตอบได้แต่ยิ้มเย็นให้บุตรสาวเท่านั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha