ฤ ปรารถนา

โดย: คุณธิดา



ตอนที่ 2 : คุณน้องน่ารัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หมอโป้งประคองมะเฟืองไป เธอทำท่าจะล้ม

“เป็นอะไร” เขาหันไปเห็นเธอหน้าซีดๆ

“กลัวเลือด” เธอบอกเขาได้แค่นั้น ร่างเล็กๆ ก็เซทันที พี่โป้งรีบใช้อ้อมแขนของเขารับร่างของเธอเอาไว้ ก่อนจะช้อนร่างของมะเฟืองขึ้น อุ้มพาเธอเข้าไปยังห้องนั่งเล่นในส่วนที่เขาใช้ ซึ่งจะมีตู้ยาสามัญประจำบ้านอยู่ตรงนั้น

หมอโป้งค่อยๆ วางร่างของเธอลงไปนอนที่โซฟาตัวใหญ่ที่สุดในห้องนั้น

“อะไรกัน” เขามองใบหน้าน้อยๆ ที่หลับตานิ่งอยู่ในอ้อมแขนแล้วยิ้มอ่อนๆ ให้ด้วยความเอ็นดู เธอไม่ได้สติไปจริงๆ ระหว่างนั้นเขาก็เอาแอมโมเนียมาจ่อที่ปลายจมูก อีกมือที่ว่างก็กดห้ามเลือดที่นิ้วมือของเธอไปด้วย

เป็นครั้งแรกที่หมอโป้งได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวในระยะประชิดเช่นนี้ คงจะเป็นเพราะเขาเรียนหนัก และไม่ค่อยได้อยู่บ้านเวลาตรงกันกับเธอ นอกจากจะเป็นวันหยุดเสาร์หรืออาทิตย์ พอได้ทำงานก็แทบจะไม่มีเวลาได้พูดจากัน

ปากนิด จมูกหน่อย และใบหน้าดูเต็มสาวขึ้น ริมฝีปากของเธอทาลิปสติกนิดๆ สีอ่อนระเรื่อ

สายตาเจ้ากรรมก็มองต่ำลงไปเรื่อยๆ ผมที่ยาวถูกรวบขึ้น เผยให้เห็นลำคองามระหง

ผิวเธอเนียนจัง ผิวขาว

สายตาของพี่โป้ง ก็มองต่ำไปอีก มันไม่ได้ตั้งใจนะ แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ต่างหาก

เธอทันโตเป็นสาวตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากลืนน้ำลายดังเอือก

ร่างเล็กๆ ค่อยๆ ขยับตัว และเปิดเปลือกตา พอเห็นใบหน้าของพี่โป้งในระยะใกล้ๆ แบบนี้ เธอตกใจถลันตัวลุกขึ้น

เขาไม่ทันได้สังเกต ร่างของพี่หมอกับหญิงสาวปะทะกันทันที

ปึก.... มะเฟืองทิ้งหลังลงไปนอนอีกครั้ง

แผงอกของพี่โป้งแน่นจัง มะเฟืองนึกในใจ

หน้าอายมาก

ใบหน้าของเธอที่ซีดๆ เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวเริ่มกระสับกระส่าย ไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้กับพี่โป้ง เธอพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นอีกครั้ง เขารีบรั้งหยัดร่างของเธอเอาไว้แล้วกดตัวของมะเฟืองให้นอนลงไปอีกครั้ง

“จะรีบลุกไปไหน เดี๋ยวก็เป็นลมล้มลงไปอีก นอนไปก่อน” เขาแกล้งดุ ทำเสียงดัง หญิงสาวทำหน้าจ๋อย

มะเฟืองไม่ผิดสักหน่อย พี่โป้งนั่นแหละเล่นแผลงๆ เอานิ้วมาจี้เอวของมะเฟืองทำไม เธอว่าเขาในใจ แล้วมองตามมือของหมอโป้งที่กำลังบรรจงล้างและทำแผลที่นิ้วให้

เมื่อเห็นแผลของเธอเล็กนิดเดียว เขาก็อมยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาหึๆ

มะเฟืองทำงอน  

“หัวเราะอะไรกันคะ” เธอว่าให้เขาเป็นครั้งแรก

“เปล่าจ้ะ แผลนิดเดียว ลึกก็ไม่ลึก เลือดก็ออกนิดเดียว เป็นลม”

“พี่โป้งอะ ก็...”

“โอมเพี้ยง...หาย” เขาทำท่าเป่าคาถาให้ ก่อนจะหันไปสนใจที่หลังเท้าของมะเฟืองที่เศษแก้วบาดลึกลงไปเหมือนกัน ตั้งสองแผล แต่ไม่ต้องเย็บก็ได้

“เจ็บไหม” เขาถามตอนที่ทำแผลให้ นึกสงสารเธอ

“เล่นพิเรน” เธอว่าให้

หมอโป้งยังทำเป็นหัวเราะอีก

“พี่ไม่ทันมองว่ามะเฟืองถืออะไรอยู่ ขอโทษนะ” เขาทำสายตาอ่อนแสงลง แล้วยิ้มกว้าง

“แต่ต้องฉีดยากันบาดทะยักกันเอาไว้ก่อน”

“หึ... ไม่เอาค่ะ มะเฟืองกลัวเข็ม” เธอส่ายหน้าระรัว

“ได้ยังไง พี่ให้พี่บรรเลงไปเอาที่คลีนิกมาแล้ว เดี๋ยวพี่ฉีดให้”

“มันเจ็บนะคะ”

“นิดเดียว”

“ไม่นิดเดียว” เธอเถียงทำตาแดงๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่เห็นเข็มอะไรเลย

“งอแงเป็นเด็กๆ โตเป็นสาวแล้วนะ”

สายตาของเขามองเหมือนสำรวจร่างกายของเธอ มะเฟืองจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พี่โป้งก็ยังลุกขึ้นมานั่งแมะอยู่ข้างๆ ตัว

“วันนี้ อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำนะ” เขาเตือน

“ลำบากเลย”

“พี่ก็ขอโทษแล้วไง” เขายกมือขึ้นขยี้ผมของเธอ เพิ่งได้รับรู้อีกเรื่อง ผมของหญิงสาวนุ่มสลวยจริงๆ

“ผมนิ่มจัง” เขาจับมันเอาไว้ในมือ

“ไม่ต้องมาแกล้งชมเลยค่ะ” หญิงสาวทำท่าจะลุกขึ้น

เขากับรั้งจับข้อมือเอาไว้อีก

“รอก่อน ฉีดยากันบาดทะยักก่อน”

เธอหันมามองหน้าของพี่หมอทำหน้าระห้อย สายตาบ่งบอกเลยว่ากลัวสุดๆ

“พี่เป็นหมอที่ฉีดยาเบามือที่สุดแล้วรู้ไหม” เขากับยิ้มยั่ว

 

บรรเลงเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋ายาหนึ่งใบ

“ได้มาครบไหมพี่”

“ครับ” เขารับคำ ยื่นของให้แล้วกลับออกไปทันที

“นอนลงไป” เขาออกคำสั่ง

“ไม่เอา” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

“นอนลง” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง เธอนอนลงไปอย่างขัดไม่ได้แต่สายตายังขลาดๆ

“นอนหันหลังตะแคงเลย” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง มือก็รื้อเอาของที่จะใช้ออกมาจากกระเป๋ายาใบนั้น เธอทำตาปริบๆ เหลือบมองเป็นระยะๆ

“ยังอีก บอกให้นอนตะแคงหันหลังมาทางนี้”

เธอทำงอนปากเชิดจนจะติดปลายจมูกอยู่แล้ว รีบนอนตะแคงตัว ยกมือขึ้นปิดตาทั้งๆ ที่ตัวเองก็มองไม่เห็น

มือใหญ่ของพี่โป้งจับชายเสื้อถลกขึ้นเล็กน้อย เธอทำสะดุ้ง แต่ก็นิ่ง แล้วมือใหญ่ๆ ของเขาก็จับตรงขอบกางเกง แล้วเลื่อนลงไปเล็กน้อย

มะเฟืองทั้งอายทั้งขลาดแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ตอนที่มีสำลีเย็นๆ ชุบแอลกอฮอล์ลงมาแตะสัมผัสถูกเนื้อสะโพกเธอถึงกลับสะดุ้งอีกครั้ง เผลอกลั้นลมหายใจหลับหูหลับตาปี๋

“ห้ามเกร็งนะ” เสียงพี่โป้งดังขึ้นอีก

เข็มเล็กๆ ที่จิ้มเข้าไปในเนื้อ เจ็บจี๊ดจนน้ำตาร่วง มันทิ่มเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วลึกมาก เธอรู้สึกได้ น้ำตาของมะเฟืองค่อยๆ ไหล

เจ็บจะตายแล้ว ฮือ... เธอร้องไห้ในใจ

หมอโป้งถอนเข็มฉีดยาออก แล้วรีบดึงกางเกงปิดให้ แล้วปิดฝ่ามือขยี้ให้เบาๆ เพื่อให้กล้ามเนื้อคลายตัว เธอนิ่งงันไปเลย

กวินวิทย์เก็บอุปกรณ์ต่างๆ ลงไปในกระเป๋ายา

มะเฟืองยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นนั่ง เขาจึงใช้มือจับหัวไหล่ แล้วรั้งตัวเธอขึ้นมา พอเห็นใบหน้าที่น้ำตานอง ก็หัวเราะก๊าก

“พี่โป้งอะ ก็มันเจ็บนี่ค่ะ”

“โอ้....” เขาทำท่าปลอบอกปลอบใจ ดึงร่างของมะเฟืองเข้ามากอดเหมือนเธอเป็นน้องเล็กๆ เหมือนสมัยก่อน เพราะหมอโป้งอายุห่างจากมะเฟืองเกือบสิบห้าปี

“มีเรื่องอะไรกัน แล้วมะเฟืองเป็นไงบ้าง” เสียงคุณย่าดังขึ้น เดินตรงมาที่คนทั้งคู่ ทั้งสองรีบผละออกจากกันทันที

“อ้าว...โป้งทำน้องร้องไห้เหรอ”

“โธ่...ย่า”

“ไหนๆ เจ็บตรงไหน แผลลึกไหม ต้องเย็บไหม” คุณย่าแสดงอาการเป็นห่วงมะเฟืองออกนอกหน้าเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ จับตัวดูว่าหญิงสาวมีแผลตรงไหนบ้าง

มะเฟืองส่ายหน้า

กวินวิทธ์นั่งเฉย

“ทำอะไรน้อง เห็นว่าทำชามแก้วหล่นแตกเลย”

“หยอกนิดๆ หน่อยๆ นะครับคุณย่า”

“จะมาหยอกน้องเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ น้องโตเป็นสาวแล้ว” คุณย่าติง ตอนที่ท่านเดินเข้ามาก็เห็นกอดกันกลม

“มียากินด้วยนะ ยาฆ่าเชื้อ” เขายังส่งถุงยาให้กับมะเฟือง

“กินหลังอาหารจนกว่าจะหมด”

“ค่ะ” เธอรับคำ และรับห่อยามาถือเอาไว้

คุณย่าลูบหัวลูบหลังอย่างเอ็นดู

“ถ้ามะเฟืองเป็นไข้ละน่าดู” คุณย่าคาดโทษ

“แหม... คุณย่าครับ แค่แผลนิดเดียว”

“ไม่รู้หรือว่า มะเฟืองโดนฉีดยาทีไร ไข้ขึ้นทุกที ไม่รู้เป็นเพราะอะไร”

“นั่นมันตอนเด็กๆ นะครับ”

“หื้อ... ไม่ได้เรื่องเลยโป้งเนี่ย” คุณย่าส่ายหน้า

“แล้วนี่จะไม่ไปทำงานเหรอ” คุณย่าถามต่อ ชายหนุ่มรีบแหงนหน้ามองนาฬิกา

“ได้เวลาแล้ว ผมไปก่อนนะครับ จะรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“อื้อ...ไปๆ” คุณย่ายกมือไล่ เขารีบเดินเร็ว เพราะถึงคลีนิกจะอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ต้องเดินไปอยู่ดี

“คืนนี้ย่าจะไปนอนที่วัดด้วยสิ นอนคนเดียวได้ไหม” คุณย่าถามด้วยความเป็นห่วง

“ได้ค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แค่เจ็บ...” เธอชี้ไปที่สะโพก คุณย่าส่งเสียงหัวเราะเสียงดัง

กวินวิทย์หันมามองผู้หญิงต่างวัยที่อยู่ด้วยกัน มะเฟืองมาเติมเต็มความสุขให้กับคุณย่าผกาจริงๆ

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ย่าจับพี่โป้งเราฟาดตูดจริงๆ” คำพูดของคุณย่าทำให้เธอหัวเราะออกมาได้

ใครเป็นหลานย่าวะเขาอมยิ้ม และมองเธอแบบเอ็นดูเช่นกัน ก่อนจะเดินขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงาน

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha