ฤ ปรารถนา

โดย: คุณธิดา



ตอนที่ 3 : เช็คไข้วิธีใหม่ของพี่โป้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สี่ทุ่มครึ่งของคืนนั้น

หมอกวินวิทย์เดินกลับเข้ามาในบ้าน เห็นเงาตะคุ่มๆ และมีแสงไฟนิดๆ จากมือถืออยู่แถวตู้ยาสามัญ

“ใคร” เขาส่งเสียงถาม

มะเฟืองค่อยๆ หันหน้ามา แสงไฟฉายจากมือถือส่องมาที่ใบหน้าของเธอ

หมอโป้งทำท่าตกใจในครั้งแรก แต่ก็รู้แล้วว่าเป็นเธอ เพราะผมที่ยาวจนเกือบถึงเอวของมะเฟือง และใบหน้าขาวซีด เขาเดินไปหาใกล้ๆ

“มาทำอะไรมืดๆ แล้วทำไมไม่เปิดไฟให้สว่างกว่านี้” เขาติง ทำท่าจะเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั้งห้อง

“ไม่ต้องแล้วค่ะพี่โป้ง มะเฟืองมาหายาพาราเฉยๆ และก็ได้แล้วค่ะ”

“ไหนดูสิ” เขาเดินมาจับมือของเธอ แล้วหยิบยาในมือของเธอขึ้นมาดู

“อื้อ...ตัวร้อนเหรอ” เขายกมือขึ้นแตะไปในที่หน้าผากของหญิงสาว เธอใจเต้นแรง

“ตัวรุมๆ...สงสัยจะมีไข้ต่ำๆ กินสองเม็ดแล้วกัน” เขาบอก

“ค่ะ” เธอรับปาก แล้วรีบเดินเร็ว

“เดี๋ยว...” เขารั้งแขนเธอ

ร่างเล็กๆ เซเข้าไปในอ้อมอกที่กำยำของเขาทันที

“อุ้ย...” เธอทั้งเวียนหน้าและปวดหัวตุบๆ จึงไม่ได้ระวังตัว

พี่โป้งกอดเธอเอาไว้แน่น สองคนใบหน้าปะทะกัน ปลายจมูกชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ชายหนุ่มเผลอสูดลมหายใจเข้า กลิ่นหอมของแป้งเด็กอ่อนๆ กระทบปลายจมูก พี่หมอยังทำท่าคลอเคลียอยู่ตรงนั้นไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

มะเฟืองตัวแข็งทื้อทำอะไรไม่ถูก เธอยังตะลึงอยู่ แทบหายไข้เป็นปลิดทิ้ง

“คุณย่าทายถูกนะว่ามะเฟืองจะมีไข้” เขาพูดต่อ

“ที่เป็นไข้ เพราะแผลติดเชื้อ หรือว่าเพราะกลัวเข็มกันแน่น่า” เขาล้อ

“มะเฟืองไม่รู้” เธอตอบไปแบบเด็กๆ ไม่ทันคิด เขาหัวเราะ

“แต่พี่ว่าสงสัยจะกลัวเข็มฉีดยาจนไข้ขึ้น” เขาล้ออีก

“ไม่ต้องมาล้อเลยค่ะ เพราะพี่นั่นแหละ”

“จริงๆ เพราะพี่ทำให้มะเฟืองเจ็บ พี่ขอโทษแล้วไง”

เขาเผลอตัวกระซิบไปที่ข้างแก้ม ความหอมหวานของผิวเนื้อกายสาวทำให้เลือดลมในกายของเขาสูบฉีด ก่อนจะกดปลายจมูกลงไปฝั่งกับแก้มนวล

“.................”

มะเฟืองตกใจจนตาค้าง ก่อนจะหลับตาปี๋ ตอนนี้หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกหน้าอก

พี่โป้ง เธอเรียกชื่อของเขาภายในใจ

มันเหมือนตกอยู่ในภวังค์มากกว่า แล้วบรรยากาศก็เป็นใจ มันทั้งเงียบและก็สงบ

จุ๊บ... เสียงจุมพิตที่แก้มเบาๆ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาประกบแนบที่ริมฝีปากเล็กๆ ของมะเฟือง

อื้อ....พี่โป้ง ทำอะไร เธอถามเขาอยู่ในใจ อารามตระหนกยิ่งขึ้น เธอไม่คิดว่าพี่โป้งจะทำแบบนี้ สองมือที่ตกลงไปถูกยกขึ้นมายันหน้าอกของพี่โป้งเอาไว้ แต่มันอ่อนแรงเหลือเกิน

ปลายลิ้นของพี่หมอถูกส่งเข้ามาวนเวียนอยู่ในโพรงปากของเธอที่อ้าเผยอเผลอรับโดยอัตโนมัติ ปลายลิ้นอุ่นๆ ที่ตวัดรัดรอบโคนลิ้นของเธอเบาๆ ดึงดูดและเชิญชวนให้เธอโอนอ่อนตาม เธอผ่อนลมหายใจออกมา ลำแขนที่โอบรัดแน่นให้ความอบอุ่นกำซาบในหัวใจพิกล

กวินวิทย์ตกลงไปอยู่ในห้วงของสเน่หาเสียแล้วสิ ไม่รู้มะเฟืองทำอะไรให้พี่หมอเคลิบเคลิ้มกันแน่

“อื้อ...” หญิงสาวครางประท้วงทันทีที่หลังของเธอปะทะกับโซฟาหนัง ที่ตอนนี้เนื้อของมันเย็นตามอากาศภายนอก

ชายหนุ่มได้สติ เขาผละริมฝีปากออกจากเธอ แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง

“พี่โป้ง...”

“อือ... พี่จะเช็คว่าเรามีไข้สูงไหม พี่วัดไข้” พี่โป้งแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ พลางช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น มะเฟืองหน้าแดงจนร้อนฉ่า เธอผลักตัวของพี่หมอออกไปเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินลิ่วๆ ขึ้นชั้นสองเข้าห้องของคุณย่าไป

ไอ้โป้ง มึงทำอะไรลงไป

เขานั่งทุบขาตัวเองอยู่ตรงนั้น และสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ ว่ามีใครเห็นสิ่งที่เขากระทำลงไปเมื่อกี้หรือเปล่า

รอยริมฝีปากร้อนๆ ของมะเฟืองยังติดตรึง และจูบครั้งนี้หวานมาก เขายังแปลกใจ จุมพิตกับสาวน้อยมันหวานแบบนี้หรือ ใจพะวงนึกไปถึงจิตใจของเธอ

มะเฟืองยืนพิงหลังแนบไปกับบานประตู ยกมืออีกข้างที่กำยาสองเม็ดเอาไว้แน่นขึ้นแนบอก

โอ๊ย...พี่โป้ง ทำอะไร... มันคืออะไร... คำถามวนเวียนอยู่ในหัว

มะเฟืองยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง ริมฝีปากร้อนรุ่มของพี่โป้งยังตราตรึง หัวใจดวงน้อยๆ ที่อยู่ในอกเต้นตึกตักๆ ดังจนเธอได้ยิน

พี่วัดไข้ เดี๋ยวนี้เขาวัดไข้กันแบบนี้หรือ

เธอยกมือขึ้นแนบใบหน้าโอบเอาไว้ มันร้อนจนแดงไปถึงใบหู ตอนนี้ที่หน้าร้อนๆ ตัวร้อนๆ ไม่รู้เป็นเพราะฤทธิ์ของไข้ในตัว หรือร้อนเพราะสิ่งที่พี่โป้งทำลงไปกันแน่

มะเฟืองรีบกินยาแล้วเข้านอน แต่กว่าจะข่มตาหลับลงไปได้ก็แสนนาน ใบหน้าของพี่โป้งวนเวียนเข้ามาทำให้หัวใจเธอทำให้เต้นแรงทั้งคืน

 

ฝั่งพี่โป้ง

ไอ้โป้ง มึงจะเอาหน้าไหนไปมองหน้ามะเฟืองวะ ทำไมทำแบบนั้น เขาถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา แต่ต้องยอมรับเลยว่าตอนนั้นเขาไม่รู้สึกตัว และไม่หักห้ามใจตัวเองเสียเลย ร่างกายกำยำส่วนกลางลำตัวของชายไทย ร่างกายแข็งแรงเหยียดหยัดพองตัวอยู่ภายใต้กางเกง

แกคิดอะไรบ้าๆ กับน้อง เห็นมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ อีกอย่างอายุห่างกันตั้ง 15 ปี คุณย่าเอามึงตายแน่ ไอ้โป้ง เขาว่าให้ตัวเอง

กวินวิทย์นอนพลิกไปพลิกมา สุดท้ายแพ้พ่ายต่อความต้องการตามธรรมชาติ เขาลงโทษตัวเองด้วยนิ้วมือทั้งห้า แต่ที่น่าตกใจคือ ใบหน้าของสาวน้อยที่เขากำลังจินตนาการว่ามีอะไรด้วย คือ มะเฟือง

 

เช้าวันใหม่ เป็นเช้าวันอาทิตย์ คุณหมอหยุดงานค่ะ

พี่หมอโป้งตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า แล้วเดินเข้าครัว เพื่อหากาแฟดื่ม

“เออ...มะเฟืองยังไม่ตื่นเหรอ”

ลาวัลย์หันไปมองหน้าเขาทันที

มาแปลกแฮะ ร้อยวันพันปีไม่เคยลงมาถามหา

“ปกติน่าจะตื่นแล้วนะคะ” นางยกหน้าไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่

“เอ๊ะ...หรือว่าไข้ขึ้น”

“หื้อ...” คนได้ยินทำตาโต

“มะเฟืองเป็นไข้หรือคะ” ลาวัลย์ทำท่าทางวางงาน ล้างมือเหมือนจะไปดูเองด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอรู้ว่าคุณย่าท่านไม่อยู่

“เดี๋ยวครับพี่วัลย์ ไม่ต้องครับ ผมไปดูเอง”

เขารีบถอยหลังออกไปจากห้องครัวทันที

อะไรของคุณโป้ง ทำท่าพิลึก แปลกจัง เอ๊ะ... หรือว่า

หรือว่าคุณโป้งจะชอบหนูมะเฟือง ลาวัลย์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

หน้าห้องของคุณย่าและน้องมะเฟือง แทนที่หมอหนุ่มจะเคาะ แต่เขาเลือกที่จะใช้มือไปบิดหมุนลูกบิดก่อน

“อะ...ไม่ล็อคเหรอ”

เขาทำหน้าสงสัย แต่ก็ผลักบานประตูเปิด ชายหนุ่มขยับขาเดินเข้าไป บานประตูห้องปิดลง ในห้องมืดสนิท เพราะผ้าม่านปิดหนาทึบ มีเพียงแสงเป็นลำเล็กๆ ที่ส่องลอดเข้ามาตรงรอยแยกที่ประกบกันไม่สนิท

แบบนี้นี่เอง ถึงไม่รู้ว่าเช้าแล้ว เขายังก้าวเท้าเข้าไปข้างในเรื่อยๆ

บนเตียงใหญ่ไม่มีร่างของมะเฟืองนอนอยู่ เขาไม่เคยเข้ามาในห้องของคุณย่าเลยสักครั้งเดียว พี่โป้งเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่เตียง

มะเฟืองนอนตรงไหน

“อื้อ...” ร่างเล็กขยับกายแล้วส่งเสียง

เขายิ้มออกมานิดๆ พลางเดินเข้าไปหาเธอ กวินวิทย์ทำเหมือนนักย่องเบา เขาวางฝีเท้าให้เบาที่สุด ร่างหนาหยุดมองร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มสีชมพูหวานๆ นอกกอดตุ๊กตาตัวหนอนสีเขียวเอาไว้แน่น

มะเฟืองปูที่นอนนอนอยู่ที่ใต้ล่างเตียงข้างขวาของคุณย่านี่เอง หญิงสาวยังคงหลับตาสนิท ไม่มีทีท่าจะรู้สึกตัวเลย ชายหนุ่มค่อยๆ ทรุดตัวลงไปนั่งใกล้ๆ ก่อนจะแตะฝ่ามือลงไปที่หน้าผาก

 ใบหน้าน้อยๆ ขาวใส ปากนิดจมูกหน่อย เขาเผลอตัวนอนลงก่อนจะส่งใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขาแตะริมฝีปากของตัวเองลงไปบนริมฝีปากของเธอ คุณหมอหนุ่มหลับตาพริ้ม มันช่างน่าเชิญชวน

น้ำหอมกลิ่นนี้อีกแล้ว พี่โป้งเหรอ...

มะเฟืองค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามอง ใบหน้าของพี่โป้งใหญ่โตเต็มตา ริมฝีปากอุ่นๆ ที่แตะลงมาทำให้รู้ได้ว่าเป็นเขา

ปึก... เธอยกมือขึ้นผลักเขาเท่าที่แรงจะมี

“โอ๊ะ...” พี่โป้งร้องอุทาน ร่างหนาเซออกไปปะทะกับขอบเตียงไม้ของคุณย่า

“โอ๊ย...” เขาร้องบอกเจ็บ

หญิงสาวถลันตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้หายใจแรงหน้าแดงไปหมดแล้ว

“พี่โป้งจะทำอะไรคะ” ฟังดูก็รู้ว่าตระหนกตกใจมากๆ

เขาพยายามยกมือขึ้นแตะหลังของตัวเอง ใบหน้าบอกว่าเจ็บ

“พะ...พี่...อะ...เออ...เอ่อ... พี่ก็เข้ามาดูมะเฟืองนะสิ สายแล้วนะ ทำไมยังไม่ตื่น แล้วเมื่อคืนเราก็บอกพี่ว่าไม่สบายด้วย”

มะเฟืองก้มหน้าสำรวจตัวเอง พลางยกมือขึ้นยกผมขึ้นทัดกับใบหูทั้งสองข้าง เผยให้เขาเห็นใบหน้าใสๆ เต็มใบ หญิงสาวยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก

พี่หมอยกมือขึ้นจับหัวของเธอ แล้วแตะหลังมือลงไปที่หน้าผากของเธออีกครั้ง

“ตัวยังรุมๆ นะ” เขาบอก

มะเฟืองก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย ก่อนจะยกหน้าขึ้นมาสบตา หมอโป้งมีอาการเก้อภายใต้สีหน้าแบบนั้น หัวใจของเขาก็รู้สึกเต้นแรง

นี่เรา...เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก เขาถามตัวเอง

“แล้วเมื่อกี้ พี่จะทำอะไรคะ”

“เออ...พี่ก็กำลังเช็คไข้ไง เช็คไข้ เช็คว่ามะเฟืองมีไข้ไหม”

เธอก้มหน้าลงไปอีก >///////<

จูบเราแท้ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha