ราชนาวีพ่อลูกอ่อน

โดย: เวณิตา ทอฝัน , วินิตา



ตอนที่ 3 : ครอบครัวเอกนาวินทร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่2 ครอบครัวเอกนาวินทร์


"หาแม่ จาหาแม่ แม่ปายหนาย" เสียงพูดไม่ค่อยชัดของหนูน้อยมินรดาดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั้งปรมินทร์ขับรถกลับมาถึงบ้าน ปรมินทร์ค่อยๆเลี้ยวรถเข้าในโรงจอดรถสายตาคมพรางสังเกตเห็นคุณปาริตาผู้เป็นมารดายืนรออยู่พร้อมด้วยท่านปัถวีผู้เป็นพ่อและนาวาตรีปรมัตหรือผู้การมัตและพันตรีปรเมศหรือผู้พันเมศพี่ชายทั้งสองคนยืนรออยู่ 

"ตายแน่งานนี้ โดนตัดออกจากกองมรดกแน่คราวนี้" ปรมินทร์เอ่ยกับตัวเองก่อนที่จะดับเครื่องรถ แม้จะพูดแบบนั้นแต่เขาหาได้สนใจมรดกอะไรสักอย่างเพราะคิดว่าตายไปก็เอาไปไม่ได้ สุดๆกับชีวิตดีกว่าไปสนใจทรัพย์สินเงินทอง

แม้จะดับเครื่องยนต์แล้วแต่เขาก็ยังไม่ยอมก้าวลงจากรถ ก็ไม่ได้กลัวอะไรแต่ขอตั้งหลักก่อน ในขณะที่ปรมินทร์นั่งทำใจอยู่นั้นปรเมศก็เดินมาเคาะกระจกรถจนนายทหารเรือหนุ่มต้องลดกระจกลง

"ลงมาเดี๋ยวนี้ไอ้มินทร์ อย่าให้แม่มาเอง" ปรเมศเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินอ้อมไปเปิดประตูข้างคนขับ "จ๊ะเอ๋ สวัสดีค่ะคนสวย ไปกับลุงเมศนะลูก"

ปรมินทร์มองพี่ชายที่อายุมากกว่าปีกว่าๆอุ้มลูกสาวออกไปก่อนที่จะเปิดประตูก้าวลงจากรถ

"โดนแม่บิดหูขาดแน่ๆไอ้มินทร์เอ๊ย โธ่ ชายชาติทหารกลัวอะไรกับแม่ว่ะ" ปรมินทร์บอกตัวเองก่อนที่จะก้าวเดินตามพี่ชายไปพรางมองปรมัตและปรเมศกอดหอมลูกสาวตนอย่างเอ็นดูด้วยสายตาขวาง ปรมัตเกิดก่อนปรเมศสองปีแต่ทั้งสองกลับมีนิสัยเหมือนกันอย่างกับลอกกันมา ถ้าคนหนึ่งเอ็นดูอะไรอีกคนก็จะเป็นไปด้วยและตอนนี้ทั้งคู่กำลังเอ็นดูลูกเขาเอามากๆ

"จะกอดจะหอมไรนักหนาว่ะ เกรงใจบ้างเว้ย" เขาเอ่ยบอกพี่ชายอย่างหวงๆ เขารู้สึกไม่ชอบเลยที่พี่ชายทั้งสองมากอดมาหอมลูกสาวเขา

"นี่เอ็งหวงลูกเหรอว่ะไอ้มินทร์ นี่พี่เอ็งนะพี่ พี่ที่มันเกิดก่อนเอ็งสองปีกว่าๆอ่ะ" ปรมัตเอ่ยบอก เขาไม่คิดว่าไอ้ตัวดีมันจะหวงลูกได้ขนาดที่พี่ชายมันแท้ๆยังแตะไม่ได้

"พี่ก็ไม่ได้เว้ย นี่ลูกสาวข้าเว้ย  ลูกสาวเว้ยลูกสาวชายคนไหนก็แตะไม่ได้" ปรมินทร์เอ่ยบอกแม้ในใจจะนึกทึ้งตัวเองไม่น้อยที่แม้จะเจอและรับรู้เรื่องหนูน้อยมินรดาได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่เขากลับหวงลูกสาวตัวน้อยได้ขนาดนี้

"แม้แต่พ่อเหรอเจ้ามินทร์" "เออพ่อก็...ได้ครับ ท่านผ.บ.แตะได้ครับผม" ปรมินทร์เอ่ยตอบก่อนที่จะทำเสียงอ่อนลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนที่ถามไม่ใช่พี่ชายทั้งสองแต่เป็นตัวผู้เป็นพ่อของเขาเองซึ่งเป็นทั้งพ่อและผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเขา

"เอ็งดูดิไอ้มัต หมาหงอยว่ะ555" ปรเมศเอ่ยบอกพี่ชายก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะเยาะเจ้าน้องชายตัวดีที่เปลี่ยนเสียงแข็งๆเป็นอ่อนลงทันทีที่พูดกับพ่อ ปรมินทร์ ปรเมศและปรมัตอายุไม่ห่างกันมากนักทำให้ทั้งสามสนิทกันเหมือนเพื่อนไม่เรียกพี่เรียกน้องแต่รับรู้ด้วยใจ เหมือนกร้าวร้าวแต่พวกเขาพอใจจะคุยกันแบบเพื่อนมากกว่าคอยเกรงใจอย่างพี่อย่างน้อง

"หมาหงอยบ้านเมียพวกเอ็งดิ ข้าแค่เกรงใจเว้ย" ปรมินทร์เอ่ยคนที่หัวเราะเยอะเขาก่อนที่จะรู้สึกเจ็บที่ใบหูขวา "โอ๊ยแม่ครับ มาบิดหูมินทร์ทำไม มินทร์เจ็บ"

ต้นเหตุของความเจ็บนั้นมาจากคุณปาริตาใช้มือบิดเขาอยู่นั่นเอง มันคือบทลงโทษที่เขาและพี่ๆรวมถึงน้องสาวกลัวมากที่สุด เพราะมารดาพวกเขาบิดหูได้เจ็บปวดยิ่งกว่าเวลาท่านยกไม้เรียวมาฟาดก้นพวกเขาเสียอีก

"เจ็บซิดี ไปทำผู้หญิงท้องแล้วยังไม่รู้เรื่องรู้ราวแรดไปทั่ว ทำไมนะทำไม พี่ๆก็เลิกเจ้าชู้กันหมดแล้วเมื่อไหร่พ่อคุณจะเลิกบ้างห๊ะ" คุณปาริตาเอ่ยตัดพ้อพร้อมทั้งบิดหูพ่อตัวดีไม่ยอมปล่อย ตอนที่ได้อ่านจดหมายของแฟนเก่าลูกชายตัวเธอเองแทบช็อค เพิ่งจะรับรู้ว่ายังมีหลานตัวน้อยๆจากลูกชายคนเล็กถือกำเนิดขึ้นมากบนโลกหลังจากที่คนเป็นพ่อและแม่เลิกลากันไปแบบจบไม่สวย

"อย่าเอาเรื่องเจ้าชู้มาเกี่ยวกับทำผู้หญิงท้องซิครับแม่ มันคนละเรื่องกัน โอ๊ยยยย" ชายชาติทหารหนุ่มอธิบายก่อนที่จะร้องออกมาอย่างเจ็ดปวด ปรมัตและปรเมศยืนมองอย่างเสียวๆนิ้วเพชฆาตของมารดาทำเขาสองคนเจ็บมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนย่อมรู้ดีว่ามันเจ็บขนาดไหน 

"มันคนละเรื่องเดียวกันน่ะซิ ถ้าเราไม่เจ้าชู้นะตามินทร์ป่านนี้หนูรินอาจจะไม่หอบท้องไปอยู่ที่อื่นหรอก ป่านนี้แม่คงมีทั้งลูกสะใภ้และหลานเพิ่มแล้ว ไม่ใช่มีลูกสะใภ้ไปทั่วสารทิศแบบทุกวันนี้" คุณปาริตาเอ่ยบอกก่อนที่จะปล่อยมือจากใบหูแดงกร่ำก่อนที่จะเดินไปหาร่างน้อยที่ถูกคุณปู่จับไปอุ้มไว้แทนคุณลุง

"คาย คูณยายเป็นคาย" หนูน้อยมินรดาเอ่ยถามออกมาเป็นคำๆสร้างความเอ็นดูให้ปู่ย่าและลุงๆไม่น้อย

"ย่าค่ะลูก ย่าเป็นแม่ของพ่อนะคะ ต่อไปอยู่กับย่านะลูกนะ" คุณปาริตาเอ่ยบอกก่อนที่จะหันไปหาลูกชายคนโตและคนรอง "ยืนกันหยู่ทำไมล่ะ ไปเรียกลูกๆพวกเรามาซิ หลานจะได้มีเพื่อนเล่นหลายๆคนหมูหวานจะได้ไม่คิดถึงแม่จนร้องไห้"

"รับทราบครับคุณแม่" สองหนุ่มประสานเสียงกันก่อนที่จะพากันเดินเข้าไปในบ้านเพื่อพาลูกๆของตนลงมาเล่นกับหลาน

"แล้วจะยืนเซ่ออีกนานมั้ยพ่อตัวดู เข้าบ้านซิ เรายังต้องตกลงกันอีกหลายเรื่อง" คนเป็นแม่เอ่ยบอกพร้อมทั้งเดินเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับท่านปัถวีและหลานสาวคนใหม่

"เอาล่ะทุกคนวันนี้แม่มีเรื่องจะประกาศให้ทราบกันนะ"หลังจากเดินเข้ามาในบ้านทุกคนในบ้านก็ถูกเรียกตัวมาประชุมกันที่ห้องนั่งเล่นทันทีโดยมีคุณปาริตาผู้ที่ถือว่าใหญ่สุดในบ้านเป็นคนเรียกเปืดประชุม

"เนื่องจากวันนี้ครอบครัวของเรามีสมาชิกเพิ่มเข้ามา กฎที่เคยตั้งไว้ก็ต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ทุกคนคงรู้จะหมูหวานกันแล้วนะ" คุณปาริตาเอ่ยบอกก่อนที่จะถามออกไปพรางหันไปถามนภิตราหรือครูน้ำภรรยาของปรมัตและวริสาหรือวาภรรยาของปรเมศทั้งสองพยักหน้าให้แม่สามีทันที คุณปาริตาจึงหันไปหาร้อยตำรวจเอกหญิงปาริมาหรือผู้กองมิ้มและพันตำรวจตรีชนกชล เกียรติธำรงค์หรือสารวัตรชลลูกสาวและลูกเขยที่ถูกเรียกตัวมาบ้านทั้งสองพยักหน้าแทนคำตอบทำให้คุณปาริตาเอ่ยต่อ

"โอเคถ้ารู้จักแล้วแม่พูดต่อเลยนะ เนื่องจากหมูหวานเป็นหลานสาวคนแรกของบ้านน้องต้องการความทะนุถนอมมากกว่าพี่ๆน้องๆที่เป็นผู้ชาย เราก็เลยต้องมีกฎใหม่เกิดขึ้น" คุณปาริตาเอ่ยบอก ปรมัตและปรเมศต่างก็มีลูกชายทั้งคู่ส่วนปาริมาเองก็ยังไม่มีหลานให้อุ้มทำให้เด็กหญิงมินรดาถือเป็นหลานสาวคนแรกในบ้านเอกนาวินทร์

"ข้อที่1 ทุกคนห้ามพูดคำหยาบ เพราะเด็กในวัยนี้กำลังจดจำการกระทำของผู้ใหญ่ ข้อที่2 ห้ามทำอะไรที่ไม่เหมาะสมจะทำให้หลานแม่จดจำ ข้อที่3 ตามินทร์ต่อไปนี้อย่าออกไปเที่ยวให้บ่อยนักให้เวลากับลูกให้มากๆ เพราะหลานแม่เพิ่งห่างจากคนเป็นแม่ และข้อ4 ทุกคนจะพายัยหนูไปไหนต้องขออนุญาตแม่ก่อน ทำได้กันมั้ย" คุณปาริตาร่ายยาวก่อนที่ทุกคนจะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าทำได้ แต่ปรมินทร์กลับอยากเอาหัวโขกกำแพงเมื่อเจอกฎข้อสาม ให้เวลากับลูกเขาทำได้แต่อย่าออกไปเที่ยวบ่อยนักนี่สิยาก

"ตามินทร์ตามแม่มานี่" เสียงของมารดาทำให้ปรมินทร์อดจะสะดุ้งไม่ได้ ดวงตาคมที่ถอดแบบผู้เป็นแม่มองตามผู้เป็นแม่ที่เดินนำออกไปก่อนที่จะลุกขึ้นเดินตามไป

"ไหนบอกแม่ซิเราจะเอายังไงต่อตามินทร์" คุณปาริมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มินทร์ไม่รู้ครับ มินทร์เพิ่งรู้ว่ามีลูกวันนี้นะครับ ยังตั้งตัวไม่ทันครับ มันยังสับสนจนปวดหัวไปหมด รินพูดแล้วก็ไปไม่ให้โอกาสมินทร์ตั้งหลักเลย" ปรมินทร์เอ่ยบอก ตอนนี้เขาแยกไม่ออกแล้วว่ามันเป็นอะไร ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เขาเพิ่งรู้ว่ามีลูกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เองยังตั้งตัวไม่ทันว่าควรจะเอายังไงต่อไป

"ไม่รู้งั้นเหรอ หึ ทีทำล่ะไม่คิด หึย ไปคิดมาเลยนะว่าจะทำยังไงต่อไป ถ้าคิดไม่ออกไม่ต้องมาเรียกแม่ว่าแม่เลยพ่อตัวดี" คุณปาริตาเอ่ยบอก เธออยากจะสั่งสอนพ่อตัวดีนักและหลานตัวน้อยนี่ล่ะจะเป็นคนที่ให้บทเรียนแก่ลูกชายเธอ

"แต่แม่ครับ ช่วย..."  "ใครอนุญาตให้เรียกห๊ะผู้กอง" คุณปาริตาเอ่ยค้านคนที่อ้าปากเรียกตนว่าแม่จนคนเป็นลูกต้องหุบปากฉับ แววตาฉายแววความสับสนมึนงงจนคนเป็นแม่อดจะสะใจเบาๆไม่ได้ นั่นแหละตอนเจ้าชู้ไปเรื่อยไม่คิดพอเจอปัญหาจะมาให้คนอื่นช่วยไม่ได้หรอกพ่อลูกชาย

"ก่อเอง ก็แก้เองตามินทร์ พ่อกับแม่สอนเราเสมอนะว่าใครผูกคนนั้นก็ต้องแก้" เสียงท่านปัถวีดังขึ้นก่อนที่ผู้บัญชาการวัย54ปีจะปรากฏตัวขึ้นในอ้อมแขนอุ้มเด็กหญิงมินรดาแน่น

"ครับผมท่านผ.บ คุณนายผ.บ ไอ้มินทร์มันผูกเองไอ้มินทร์ก็จะแก้เอง เอายัยหนูมาเลยมินทร์จะเลี้ยงเอง ถ้ามินทร์ไม่ออกลาดตระเวนอย่าฝันว่าจะได้แตะลูกมินทร์ ลูกคนเดียวทำไมคนอย่างปรมินทร์จะเลี้ยงไม่ได้ ผูกเองก็แก้เอง ก่อเรื่องเองก็ต้องเลี้ยงเองล่ะไม่ง้อใครหรอก " ปรมินทร์เอ่ยอย่างเอาแต่ใจก่อนที่จะฉวยลูกสาวตัวเองมาอุ้มแล้วเดินขึ้นห้องไปอย่างเอาแต่ใจ 

"เอาแต่ใจกันจริงๆลูกชายบ้านนี้ เอาแต่ใจเหมือนใครเนี้ย" คุณปาริตาเอ่ยพรางส่ายหน้าไปมาทั้งที่รู้ๆอยู่ว่าไอ้ความเอาแต่ใจของลูกชายบ้านนี้นั้นได้เธอมานั่นแหละ

"ก็เอาแต่ใจเหมือนคุณนั่นแหละยังจะถาม แต่คุณไม่ต้องไปสนใจมันหรอกเดี๋ยวเลี้ยงไม่ได้ก็พากลับมาให้พ่อแม่อย่างเรานั่นแหละ" ท่านปัถวีเอ่ยบอกก่อนที่จะได้ยินเสียงบ่นอยากเล่นกับหลานของภรรยาเป็นระยะ           


อิอิ ทำเองก็เลี้ยงเองด้วยนะคะพี่มินทร์


นิยายของเวในฉบับอีบุ๊คจ้า


โคแก่แพ้รัก
เวณิตา ทอฝัน
www.mebmarket.com
ถ้าเธอเป็นหญ้าอ่อน เขาก็ยอมเป็นโคแก่กรรณณาราและชัชรินทร์ต้องแต่งงานกันแต่ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันและไม่อยากแต่งงานกันจึงวางแผนให้ชัชรินทร์หนีงานแต่งงานไปแต่เมื่อถึงวันแต่งงานเจ้าเพื่อนตัวดีดันทิ้งเจ้าบ่าวตัวแทนไว้ให้แถมยังเป็นอาของเขาอย่างชนะชลพ่อเลี้ยงหนุ่มวัย38ปีที่เป็นไม้เบื่อไม้เบากับกรรณณารามาแต่งงานแทนนี่สิ แล้วเธอกับเขาจะประคับประคองชีวิตคู่ไปรอดมั้ยเนี้ย






รึจะรักราชนาวี
เวณิตา ทอฝัน
www.mebmarket.com
รึจะรักราชนาวีเป็นเรื่องราวของแพรชมพู ตำรวจหญิงสายบู๊ผู้เก่งกล้าที่เดลียดทหารเรือเข้าไส้แต่ตัวเธอดันต้องมาอยู่ใต้ชายคาเกียวกับเจ้าสมุทร ราชนาวีหนุ่มแห่งกองทัพเรือผู้ที่ใครๆก็ยกให้เป็นเทพบุตรแห่งท้องทะเลไทยที่มีสกิลความ้ป็นสุภาพบุรุษชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้ แล้วเรื่องราวของเธอจะเป็นอย่างไรมาอ่านกันค่ะ





ราชนาวีพ่อลูกอ่อน ภาคที่1
เวณิตา ทอฝัน
www.mebmarket.com
เรือเอกปรมินทร์ นายทหารเรือหนุ่มแห่งราชนาวีไทยจะทำอย่างไรเมื่อแฟนเก่าที่จบกันแบบไม่สวยเมื่อสามปีก่อนพาลูกที่ไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนมาให้เขาก่อนจะบินโฉบไปทำงานต่างประเทศ แม่ชอบบอกว่าผูกเองก็แก้เอง เขาทำเองก็ต้องเลี้ยงเองไม่ง้อใครหรอกแต่...เลี้ยงลูกคนเดียวชักจะไม่ง่ายแล้วเขาจะทำยังไงมาติดตามได้ใน...ราชนาวีพ่อลูกอ่อนตัวอย่าง"ดะ เด็กคนนี้ ลุ ลูก" "ลูกคนเจ้าชู้แบบคุณไง ยังมีหน้ามาถาม" ขวัญชีวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจทันทีที่ปรมินทร์อ้าปากถาม เธอถูกรินรดาขอให้มาด้วยโดยเพื่อนสาวไม่ได้บอกว่าทำไมต้องให้มาด้วยทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ค่อยกินเส้นกับชายตรงหน้า"ยุ่ง ดูหน้าก็รู้แล้ว แต่ที่ผมถามเนี้ยเพราะสงสัยว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ผมต้องการฟังจากริน คุณอย่ายุ่ง" ปรมินทร์เอ่ยบอก แค่ดูหน้าเขาก็รู้แล้วว่าลูกเขา แหงสิดีเอ็นเออยู่บนหน้ายัยตัวเล็กนั้นแล้วนิ"นี่คุณว่าฉันยุ่งเหรอ หน็อยแหนะ" "ทำไม ก็คุณมันยุ่งจริงๆนิ ทำไมคลอดเด็กคนนี้มาเหรอถึงได้เข้ามายุ่งห๊ะ เอ๊ะ! ผมจำได้ว่าหน้าและปากแบบคุณนี่ไม่มีทางได้เห็นขาอ่อนผมนะ จะไปท้องลูกผมได้ไง เพราะฉะนั้นอยู่เงียบๆไปเลย" ปรมินทร์เอ่ยสวนอย่างดูแคลน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha