ราคะนางร้าย (จบบริบูรณ์)

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 19 : Ep15 : กักขังเพื่อทรมาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ตอน...กักขังเพื่อทรมาน

วางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้ววันนี้...


ราคะนางร้าย
มาศอุไร
www.mebmarket.com
ทับทิมก้มมองสภาพตัวเอง ร่างกายของเธอเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งอาภรปกปิดห่อหุ้ม ตอนนี้ตัวเธอนอนล่อนจ้อนบนเตียงไม้แข็งกระด้าง มันถูกวางเอาไว้ตรงริมตู้สภาพเก่า ไม่รู้ยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า เมื่อมองเลยไปยังด้านนอก สิ่งที่เธอเห็นคือต้นไม้สูงใหญ่ กำลังโยกไหวไปตามทิศทางลมดูถมึงทึง น่าเกรงขาม และเมื่อก้มมองสภาพของตนเองซ้ำอีกครั้ง ทับทิมต้องกัดริมฝีปากข่มความรู้สึกสมเพชเวทนาไว้อย่างสุดฤทธิ์ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลพรากโดยไม่คิดยกมือป้ายมันทิ้ง ปล่อยให้มันไหลเคอะใบหน้างาม เธอไม่นึกสนใจอะไรทั้งนั้นอีกต่อไปแล้ว ถ้าตายก็ขอให้ตายๆไปเลยจะได้ไม่ทรมาน..
 

 

ทับทิมลนลานกวาดข้าวของส่วนตัวที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทาง

 หัวใจของเธอตอนนี้สั่นผวา ตุ๋มๆต่อมๆ มันนึกหวาดระแวงไปหมดทุกสิ่งอย่าง วันนี้เธอจะกลับไร่ขวัญตา คงไม่รอให้สอบเสร็จดั่งที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ทีแรก เพราะเมื่อคืนก่อนนอนหลับพักผ่อน เธอได้รับโทรศัพท์เบอร์ปริศนา

มันโทรมาข่มขู่จะฆ่าเธอ ให้เธอระวังตัวเอาไว้ให้ดี เธอไม่รู้ว่ามันเป็นใครหรอก แต่คิดว่ามันไม่ได้แค่ขู่เธอเท่านั้น มันคงทำจริงอย่างที่ปากว่า

และใครคนนั้นคงหนีไม่พ้นคนของโมนา มันต้องส่งมาเพื่อเอาคืนเธออย่างแน่นอน...

ดูเหมือนตอนนี้คนเดียวที่เธอพอจะพึ่งพาเขาได้ และทำให้เธอรอดพ้นจากอันตรายในครั้งนี้ คนคนนั้นก็คือนายฉัตร นายใหญ่แห่งไร่ขวัญตานั่นเอง

นายฉัตรของเธอเป็นคนมีอิทธิพลคนหนึ่งในตัวจังหวัดภาคเหนือ เธอในฐานะลูกสาวผู้จัดการของไร่ ลูกน้องคนสนิททีเดียว นายฉัตรคงให้ความช่วยเหลือเต็มที่

 แม้นเธอยังแอบหวั่นใจ นึกกลัวคุณตาลหวานอาจปฏิเสธ ไม่ยอมให้สามีของเจ้าหล่อนให้ความช่วยเหลือเธอในครั้งนี้ก็อาจเป็นได้

 ก็เธอทำกับนายหญิงเอาไว้น้อยเสียเมื่อไหร่ เคยกลั่นแกล้งเอาไว้สารพัด

ตอนนี้ก็ได้แต่แอบนึกภาวนาอยู่ในใจ ขออย่าให้คุณตาลหวาน เจ็บแค้นเคืองโกรธเธอนานๆเลย

 เพราะเธอไม่รู้จะหันหน้าพึ่งพาใครได้แล้วจริงๆ จอนห์เองก็หายหน้าหายตา ติดต่อไม่ได้มาหลายวัน พี่จักรกำลังคั่วเด็กนักศึกษาใหม่ ส่วนหลิวซุนไปทำโปรเจคงานยังเกาะส่วนตัว กว่าจะกลับคงราวอีกสองอาทิตย์นั่นแหละ

 เธอมืดแปดด้าน และไม่คิดเอาเรื่องหนักใจนี้บอกให้สาวิตรีรู้ด้วย เธอกลัวเพื่อนรักจะพลอยวิตกกังวลไปกับดังกล่าว

 เมื่อเช้าเธอตัดสินใจโทรหาบิดา แจ้งให้ท่านทราบว่าเธอกำลังจะเดินทางกลับถึงไร่เย็นนี้ ขอให้ท่านส่งรถมารับเธอที่สถานีขนส่ง เธอไม่กล้าโบกรถประจำทางนั่งเข้าไปในไร่เอง...

พอเก็บข้าวของเสร็จ เธอจึงรีบเดินทางในทันที...

การเดินทางโดยรถทัวร์ตลอดเส้นทางราบรื่นดีไม่เกิดปัญหาใดที่ทำให้เธอเกิดความกังวล แต่ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจเสียทีเดียวนัก เธอยังคงนั่งอย่างระมัดระวังภัยรอบตัว ไม่สุงสิงแม้กับหญิงสาววัยกลางคนที่นั่งเบาะข้างๆเธอ จวบจนกระทั่งรถทัวร์คันที่เธอนั่ง จอดเข้าปั๊มน้ำมันเพื่อพักรถ และปล่อยให้ผู้โดยลงไปเข้าห้องน้ำ หรือหาซื้อของกินรองท้องระวางทาง

 และจากการที่ตัวเธอเองนั้นนั่งมานาน และยังรู้สึกปวดเบา เธอจึงเดินลงจากรถทัวร์ตามผู้โดยสารคนอื่นๆไป

 “อ๊ะ!

จำได้ว่าก่อนทุกอย่างจะดำสนิท สติสัมปชัญญะของเธอจะดับวูบลง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นของผืนผ้า และกลิ่นอะไรสักอย่างปิดลงมาตรงจมูก และหลังจากนั้นร่างเธอก็ร่วงหล่นลงกองกับพื้นปูน ก่อนทุกอย่างนั้นดับหาย เธอไม่รู้สึกตัวอีกเลย

ที่นี่ที่ไหนนะ...

เปลือกตาค่อยๆขยุกขยิก ขยับเปิดปรือขึ้นทีละหน่อย ทับทิมยังรู้สึกมึนศีรษะ สับสนไปกับทุกสรรพสิ่งรอบกาย แม้ขณะต้องทนฝืนลืมตาขึ้นมา เสี้ยววินาทีแรกเลยนั้น มันทำให้เธอเจ็บจี๊ดบริเวณเหนือคิ้ว คลำแตะดูมันมีรอยนูนปูดปูนขึ้นเท่าลูกมะนาว

คงเป็นรอยตอนเธอล้มลงกระแทกกับพื้นปูน

ทว่าความเจ็บตรงเหนือคิ้ว ยังไม่อาจทำร้ายเธอได้มากเท่ากับความหนาวเย็นที่เธอแตะต้อง ลมเย็นพัดโบกสะบัดพัดผ่านหน้าต่างกระทบเข้ากับผิวกายเปลือยเปล่า จนขนลุกซู่ บวกกับเวลานี้คงเย็นค่ำมากพอดู

 เพราะเธอได้ยินเสียงหริ่งเรไรร้องระงมไปทั่วทิศทาง

ความหนาวเหน็บที่เธอรู้สึก มันยิ่งกระตุ้นให้เธอนั้นกลัวจับขั้วหัวใจ ไม่ต้องเดาหรือสงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้

 คงเป็นใครไปไม่ได้ ไอ้คนที่จับตัวเธอมา คงเป็นเจ้าของเสียงข่มขู่เธอในโทรศัพท์มือถือเมื่อคืนอย่างไม่ต้องสงสัย

และมันคงเป็นคนของนังโมนาตัวแสบ มันกำลังเอาคืนเธออย่างสาสมใจทีเดียว...

หนาว...กลีบปากแห้งผากงึมงำสั่นระริก พร้อมกับกอดรัดร่างตนเองไว้เพื่อให้คลายอาการหนาวสั่น ดวงตาหลับสนิทค่อยๆเผยอขึ้นทีละนิด จนต้องแสงอ่อนจากหลอดไฟนีออนภายในห้อง เธอกะพริบตาไม่กี่ที มันก็สามารถปรับสภาพจนเห็นทุกอย่างชัดเจนทั่วทั้งภายในห้อง

อูย!...”  ทับทิมต้องคอยซูดปากเบาๆ ไม่ใช่เฉพาะอากาศหนาวเหน็บที่กำลังเล่นงานเธออยู่เท่านั้น เมื่อเหลือบสายตามองลงตรงบริเวณข้อเท้าเล็กทั้งสองข้าง มันถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ล๊อคติดเอาไว้กับซี่ไม้ของเตียงนอน

 เลยยิ่งทำให้ทับทิมเกิดอาการสั่นกลัว เธอทั้งหนาวและหิวน้ำจนรู้สึกแสบคอ อยากดื่มน้ำให้คลายกระหาย

 หญิงสาวเลยกลืนน้ำลายประทั้งความหิว แล้วลองผงกศีรษะขึ้นสำรวจภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบเหม็นกลิ่นสาบสางนี้มันพอจะมีอะไรที่เธอทานแก้กระหายได้สักอย่างหรือไม่

และตรงหลังตู้เหล็กสีสนิมซีดดูเก่าซอมซ่อ ตรงนั้นมีขวดน้ำเปล่าวางอยู่ ด้วยความดีใจ เธอจึงรีบลุกกระโจนเข้าหาสิ่งที่ต้องการ ทว่าขยับได้เพียงนิด ร่างน้อยของเธอก็มีอันหล่นโครม ร่วงลงมานอนหมดสภาพเหมือนเก่า

โอ๊ย!โซ่เส้นใหญ่รั้งร่างเธอเอาไว้ ต่อให้พยายามเอื้อมมือสุดแค่ไหน เธอก็ไปไม่ถึงขวดน้ำนั้นอยู่ดี

ทับทิมขบกลีบปากตนเองไว้แน่น ร่างกายขาวอวบอิ่มสั่นเทาในยามถูกสายลมกระทบผิวที่ลอยมาทางหน้าต่าง หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านไหวโยก เกรงกลัวกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้อย่างที่สุด

 มันคงเป็นเวรกรรมของเธอเอง จะให้โทษใครเล่า ในเมื่อตัวเองทำมันทุกอย่างขึ้นมาเองทั้งนั้น ทับทิมคิดถึงพ่อ ไม่รู้ป่านนี้ท่านจะเป็นกังวลใจมากมายสักแค่ไหน และตัวเธอเองไม่รู้จะมีชีวิตรอดกลับไปหาท่านได้หรือไม่ ถ้าหากว่าเธอยังมีโอกาส รอดออกไปจากนรกอเวจีแห่งนี้ได้ เธอขอตั้งจิตอธิษฐาน จะขอเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ เธอจะขอเป็นคนดี จะไม่คิดทำร้ายใคร และที่สำคัญ เธอจะไม่ทำตัวร่าน เที่ยวนอนกับใครง่ายๆอีกต่อไปเช่นกัน...

ทับทิมก้มมองสภาพตัวเอง ร่างกายของเธอเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดห่อหุ้ม ตอนนี้ตัวเธอนอนล่อนจ้อนบนเตียงไม้แข็งกระด้าง มันถูกวางเอาไว้ตรงริมตู้สภาพเก่า ไม่รู้ยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า เมื่อมองเลยไปยังด้านนอก สิ่งที่เธอเห็นคือต้นไม้สูงใหญ่ กำลังโยกไหวไปตามทิศทางลมดูถมึงทึง น่าเกรงขาม

และเมื่อก้มมองสภาพของตนเองซ้ำอีกครั้ง  ทับทิมต้องกัดริมฝีปากข่มความรู้สึกสมเพชเวทนาไว้อย่างสุดฤทธิ์ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลพรากโดยไม่คิดยกมือป้ายมันทิ้ง ปล่อยให้มันไหลเปรอะใบหน้างาม เธอไม่นึกสนใจอะไรทั้งนั้นอีกต่อไปแล้ว ถ้าตายก็ขอให้ตายๆไปเลยจะได้ไม่ทรมาน...

 

*********************

 

ทับทิมนอนร้องไห้จนพล่อยหลับไปอีกหน

 เธอต้องการหลับ เพื่อปิดสมองรับรู้และสัมผัสใดๆทั้งสิ้น จะได้ไม่รู้สึกกลัวหรือทรมาน ตอนเธอฟื้นขึ้นมา เธอไม่เห็นกลุ่มคนลักพาตัวเธอสักคน ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใครและมีหน้าตาเช่นไรกันแน่ จะให้หนีไปไหนก็หนีไม่ได้อีก เพราะถูกไอโซ่เฮ็งซวยนี้ล่ามเอาไว้ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง

หรือมันต้องการกักขังทิ้งเธอเอาไว้ในห้องสับปะรังเค แล้วปล่อยให้อดข้าวอดน้ำทุรนทุรายจนตายไปเอง

ในเมื่อตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มหิวโซ ขาดทั้งน้ำ ขาดทั้งอาหารจนแสบคอแสบท้องไปหมดก็ว่าได้ เมื่อเช้าก็เอาแต่ตกใจเลยไม่ได้ทานข้าวสักคำ มันกระเดือกอะไรไม่ลง กังวลและกลัวไปสารพัด กะว่าให้ถึงในไร่ขวัญตาอย่างปลอดภัยดีเสียก่อน เธอค่อยหาอะไรทานอย่างเป็นจริงเป็นจัง

 ข้อเท้าทั้งสองข้างก็เริ่มบวมแดง ขยับแต่ละทีปวดแปลบไปยันกระดูกข้างใน เวรกรรมของเธอทั้งนั้น จะโทษใครคงไม่ได้ คงได้แต่นอนรอรับชะตากรรมโหดร้าย ซึ่งไม่รู้พรุ่งนี้เธอจะพบเจออะไรอีกบ้าง...

ซู่!

เสียงสาดน้ำดังซู่ก่อนเสียงกระป๋องจะหล่นกระทบกับพื้นผนังห้องเสียงดังโครมใหญ่ ปลุกคนนอนหลับใหลให้สะดุ้งตัวตื่น ทับทิมสะดุ้งเฮือก รีบลนลานถลนลืมตาขึ้นมา พร้อมส่งเสียงร้องครวญคราง เมื่อร่างกายเปลือยเปล่าของเธอเปียกโชกไปด้วยน้ำ

เธอปาดน้ำบนใบหน้าทิ้ง ก่อนปัดหยดน้ำออกจากร่าง

 และพอหญิงสาวแหงนเงยหน้าขึ้นมองผู้ประทุษร้ายด้วยหัวใจเดือดดาล กะจะด่าให้หายเจ็บใจสักคำ ทว่าสิ่งที่เธอเห็น กลับทำเอาต้องอ้าปากค้างสมองมึนงงอย่างเหนือความคาดหมาย เมื่อไอ้โจรจิตใจอำมหิตที่มันจับตัวเธอมา จะเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้ได้

คุณรบิล

เธอชี้นิ้วสั่นไปที่เขา ปากซีดเผยอค้างกลางอากาศ มองผู้ชายที่ตนเองหลงรักนัยน์ตาหม่นแสง เธอหมดคำจะพูด เพราะตอนนี้หัวใจข้างในมันแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

เธอเสียใจหนักพอๆกับตอนที่รู้ข่าวนายฉัตรกำลังจะแต่งงาน เมื่อการกระทำของรบิลมันบ่งชัด เขารักโมนามากแค่ไหน ถึงขั้นยอมจับตัวเธอมาเพื่อแก้แค้นให้อีเพื่อนทรยศ ถ้าไม่รักมาก ผู้ชายแสนซื่อ สุภาพอ่อนโยน จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทำไม

คุณเป็นคนจับตัวฉันมา...

ชายหนุ่มยืนใบหน้าถมึงทึงกัดฟันกรอด เขาไม่พูดไม่จา เอาแต่ยืนจ้องเธอด้วยสายตารังเกียจชิงชัง ทำเหมือนเธอเป็นตัวอะไรสักอย่าง ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยมาก่อน ทั้งที่วันนั้น เขากับเธอระเริงรัก มอบความสุขสมอุราให้กันและกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทว่ามาวันนี้สายตาหวานดูอบอุ่นของผู้ชายแสนน่ารักคนนั้น ได้จางหายไปไม่หลงเหลือให้เธอได้เห็นอีกแล้ว

ทับทิมรู้สึกใจหาย น้ำตาตกในอย่างบอกไม่ถูก

เออ...กูเองรบิลสบถคำเรียกขานหยาบกระด้างที่สุดเท่าที่ชีวิตของเขาเคยพูดมา ก่อนจะย่างสามขุมตรงไปยังเตียงนอน บนนั้นมีผู้หญิงแพศยาเกลือกกลั้วนอนอ้าซ่าให้ท่า ดวงตาที่เคยอบอุ่นอยู่เป็นนิจวาวโรจน์ไม่ต่างจากเสือร้าย แล้วถ่มน้ำลายใส่ร่างสกปรกของหญิงสาวที่มีจิตใจต่ำช้า เมื่อความโกรธแค้นแทนคนรักมันแล่นจุกขึ้นในทรวงอก

น้ำตาทุกหยดของโมนา ต้องได้รับการชดใช้อย่างสาสมกัน และเขาจะทวงคืนความยุติธรรมให้คนรักสาวด้วยตัวเอง...

รบิลคาดโทษหนัก ก้มมองผู้หญิงตรงหน้าเขม็ง เธอคนนี้มีใบหน้าที่สวยงาม รูปร่างเย้ายวนใจ ทว่าบกพร่องทางด้านจิตใจ คิดทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิงเพศเดียวกัน

แถมตามที่เขาสืบมา เจ้าหล่อนเคยเป็นเพื่อนสนิทของโมนามาก่อนทั้งคู่จะมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง แล้วเลิกคบหากันฉันเพื่อนรัก จนกลายมาเป็นศัตรูกันในที่สุด

น่าเสียดายรบิลไม่ได้อ่านเนื้อหาอย่างละเอียด เพราะคนที่ถูกหักหลังแล้วแย่งคนรักไป ฝ่ายนั้นไม่ใช่โมนา เพราะรบิลหลงปักใจเชื่อคำพูดของมายาวี พออ่านรายละเอียดถึงตรงเลิกคบ ชายหนุ่มก็ปาเอกสารในมือทิ้งลงพื้น

เขาทนอ่านไม่ได้ เมื่อรู้ว่ามีชายอื่นแอบหมายปองหญิงสาวคนที่เขารัก

อีผู้หญิงแพศยา กากี ชายหนุ่มด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายพลางถ่มน้ำลายอีกครั้ง หัวใจเขาเดือดปุดเมื่อนึกถึงเรือนร่างที่เต็มไปด้วยริ้วรอยความโหดร้าย

ว้าย!...คุณรบิล”  ทับทิมหลุดปากร้องเสียงหลงด้วยความตกใจอย่างนึกรังเกียจ รีบกระเถิบถอยหนีสิ่งต่ำตมที่หลุดลอยออกจากปากของชายหนุ่ม ตวัดดวงตาแหงนเงยขึ้นมองคนทำฉุนกึก

 ทำไมเขาถึงได้กลับกลายเป็นผู้ชายต่ำช้า ถ่อยเถื่อน

หรือเพียงเพราะความรักมันบังตาเขาจนมืดบอด เห็นอีแม่มดสารพัดพิษอย่างอีโมนาเป็นนางฟ้าประจำใจ ดูเหมือนเขาทั้งรัก ทั้งเทิดทูนโมนาเหลือเกิน ทั้งที่อีนั่นมันมีนิสัยไม่ได้แตกต่างจากเธอสักนิด ร่าน แรด เปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำแต่ละวัน ถ้าจะพูดให้ถูก มันเลวกว่าเธอนิด ก็ตรงที่คอยชอบแทงข้างหลังเพื่อน หักหลังด้วยการฉกของรักของหวงของเพื่อนสนิทตัวเองไปกินเสมอนั่นเอง มันถึงได้เหลือตัวคนเดียว เพราะไม่ใช่เพียงแค่สาวิตรีเท่านั้นที่ถูกมันกระทำใส่ เพื่อนคนอื่นก็เช่นเดียวกัน ผู้ชายกี่คนต่อกี่คน ถ้ามันรู้ว่าเพื่อนสาวคนไหนในกลุ่มชอบพอ อยากได้มาเป็นคู่ใจ มันต้องใช้เรือนร่างยั่วยวนให้ผู้ชายคนนั้นหันเหมาชอบมันแทนจนได้

รบิลคงไม่รู้ถึงพฤติกรรมข้อนี้มาก่อน เขาถึงได้จงรักภักดี มองอีสารพัดพิษเป็นนางฟ้านางสวรรค์ แค่มันถูกจอนห์ร่วมรักแบบป่าเถื่อนแค่นั้น ผู้หญิงที่ผ่านเรื่องคาวโลกีย์มาอย่าโชกโชนอย่างมันคงไม่ถึงตาย ถ้าจะให้เธอเดา มันคงชอบและติดใจมากกว่าต่างหากละ

ถ้าจอนห์ไม่หายตัวไป เธอเองก็อยากอัดคลิปคำพูดตอนชายหนุ่มโทรมาเล่าให้เธอฟังในวันที่โมนาโทรว่าจ้างให้จอนห์ไปปรนเปรอเซ็กส์ให้จนถึงโรงพยาบาล

เขามันโง่ตาถั่ว เห็นกรงจักรเป็นดอกบัวแท้ๆเลยนั่น

คุณนะมันโง่ไม่ตายจากควาย...คนด่าเหยียดปากออกส่งสายตาส่งเสริมคำพูดของตนเอง เขามันโง่ที่หลงคิดว่าคนอย่างโมนาเป็นสาวบริสุทธิ์

“แต่ไม่นะ...บางทีควายมันยังดูฉลาดกว่าคุณด้วยซ้ำ”

รบิลถึงกับควันออกหู เกิดโทสะขึ้นมา รีบถลาเข้าไปใกล้เตียงนอน ก่อนยกมือขึ้นลอยแล้วฟาดใส่ใบหน้าขาวซีดจนเลือดกบปาก

ใบหน้าของหญิงสาวหันไปตามแรงกระทบ ทับทิมรู้สึกราวระบมทั่วทั้งวงหน้า ทว่าเธอกลับไม่เข็ด หญิงสาวรีบสะบัดหน้ากลับมา จ้องเขม็งก่อนบิดปากดูแคลน ด่าชายหนุ่มตามแรงอารมณ์ปะทุเดือด

ฉันไม่เคยคิดว่าคุณจะเป็นผู้ชายหน้าตัวเมียมาก่อน ลำพังแค่โง่ปล่อยให้อีโมนามันสนสะพายจูงเหมือนวัวเหมือนควาย ฉันก็นึกสมเพชคุณจะแย่อยู่แล้วนะ นี่คุณยังกล้าใช้แรงข่มเหงทำร้ายผู้หญิงไร้ทางสู้อีก ไปเอากระโปรงอีโมนามันมาใส่แทนกางเกงเสียเถอะ ฉันจะแนะนำให้เอาบุญ”  ทับทิมขยับปากแตกเลือดไหลซิบพูด พร้อมกับมองชายหนุ่มด้วยความคับแค้นใจ

รบิลกัดฟันกรอด บีบปลายค้างของคนปากดีไว้แน่น ทับทิมเจ็บแต่ไม่คิดอ้อนวอนให้เขาปล่อย  เอาซี่เธอยอมสู้ตาย ดีกว่าปล่อยให้เขาแก้แค้นเธอเพื่ออีเพื่อนทรยศเธอได้สำเร็จ

หน้าตัวเมียยังไงแต่ก็เคยเอาเธอจนร้องลั่นห้องมาแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

รบิลยิ้มหยัน สะบัดข้อมือออกจากปลายคางเล็ก พร้อมกลับกวาดสายตาดูแคลนมองร่างขาวอิ่มที่หญิงสาวที่ไม่คิดจะปิดบังซ่อนเร้นสายตาเขาสักนิด คงจะเคยชินกับการแก้ผ้าอ้าขาต่อหน้าชายหนุ่ม เลยไม่รู้สึกละลายแก่ใจ

แล้วนี่คุณจับตัวฉันมาทำไมมิทราบ...ถามออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอกแล้วก็ตาม

นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าตอแหลจนเคยตัวกันแน่หะ...แม่กากีชั้นต่ำ

 รบิลด่าสวนขึ้นเสียงเข้ม เขาขยับตัวสูงใหญ่ ยกเข่าข้างหนึ่งวางไว้บนเตียง ก่อนเอื้อมมือแข็งแรงกระชากโซ่ใกล้มือทำเอาร่างเปลือยของทับทิมหงายหลัง เพราะไม่ทันตั้งตัว

 “โอ๊ย! เจ็บนะไอ้คนใจร้ายหญิงสาวกัดฟันส่งเสียงร้องโอดครวญ เจ็บแสบตรงรอยแผลจนน้ำตาแทบเล็ด เธอทั้งหิวน้ำหิวข้าว แรงกายค่อยๆถดถอยอ่อนล้าลงทุกที

“เจ็บสิดี สมน้ำหน้า” ทับทิมไม่อยากต่อล้อต่อเถียงเนื่องจากร่างกายต้องการดื่มน้ำมาก เธอเลยร้องขอเขาแทนการตอบโต้กลับ

ฉันหิวน้ำ ขอน้ำฉันกินหน่อยได้ไหม

ได้สิ...ไม่มีปัญหา เธอจะได้กินน้ำที่อร่อยและวิเศษที่สุดเท่าที่ชีวิตเน่าๆของเธอเคยได้กินมาเชียวละชายหนุ่มกระตุกริมฝีปากยิ้มเยาะขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ทับทิมยิ้มออกมาได้นิดเพราะเธอรู้สึกกระหายน้ำจนแสบคอ โดยไม่ทันคิดตามคำพูดของรบิล เธอสกัดกั้นอาการเจ็บปวดตามร่างกาย พยุงร่างที่เรี่ยวแรงเหลือน้อยนิดขึ้น โดยที่รบิลเพียงมองเฉย ไม่คิดให้ความช่วยเหลือใด 

ขอบคุณค่ะ ที่ยังหลงเหลือความดีอยู่ในจิตใต้สำนึกของคุณบ้างเป็นเพราะอดกระแหนะกระแหนเขากลับไม่ได้ ทับทิมจนเผลอทำปากดี พูดเสียดสีเขาออกไป

ทว่าเพียงไม่ถึงเสี้ยวนาที ร่างกายของเธอกลับมีอันต้องหงายหลัง ร่วงหล่นลงบนเตียง ก่อนร่างกำยำเด้งตัวลุกขึ้นคร่อมร่างเปลือยเปล่า กดร่างเธอไว้แนบกับเตียง

รบิลรูดซิปกางเกงลงก่อนจะควักเอาดุ้นเอ็นร้ายกาจออกมาโชว์เด่นด้านนอก

นั่นคุณคิดจะทำอะไรทับทิมตาเหลือกมองดุ้นในอุ้งมือใหญ่ ไม่ใช่เธอไร้เดียงสาจนมองไม่ออกรบิลคิดจะทำอะไร

ก็เอาน้ำให้เธอกินไง ของชอบของเธอไม่ใช่หรือ...รบิลแสยะริมฝีปาก วาดฝ่ามือบีบเคล้นปทุมถันอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ เขาก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่พระอิฐพระปูน พอได้เห็นรูปร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าเต็มตา มันก็เกิดอารมณ์กันได้บ้างสิน่า

ก็แค่อารมณ์อยากของผู้ชาย เขาไม่ได้นึกพิศวาสอะไรผู้หญิงกากีคนนี้สักนิด รบิลนึกแก้ตัวในใจ...

ฉันไม่มีอารมณ์จะนอนกับคุณ ฉันหิวน้ำ ขอน้ำฉันกินก่อนได้ไหม

 เพราะว่าเขาคือรบิล ชายหนุ่มที่เธอแอบมีใจให้เขาจนล้นเอ่อ ทับทิมจึงไม่นึกขยะแขยงสัมผัสใด ไม่ว่าเขาจะบีบขยำ ฟอนเฟ้นหรือดึงหัวจะงอยสีสดของเธอจนเจ็บเสียว เธอพร้อมใจแอ่นอกปรนเปรอยอมให้เขาได้ระบายความใคร่อย่างไม่เกี่ยงงอน

อ๊าห์...ได้โปรดอย่าทรมานฉันด้วยวิธีนี้ ฉันหิวน้ำจริงๆนะคะร่างกายอ่อนแรงผวาสะท้านไปกับแรงเสียดเสียวตรงเนินอกลูกโต เมื่อถูกรบิลบีบเข้าชิดกันแล้วสอดดุ้นเอ็นที่ขยายตัวจนใหญ่เท่าลำแขนเสียดสี ผิวกายขาวนวลเริ่มแดงก่ำ เลือดกายสาวร้อนระอุตอบสนองอารมณ์รัญจวนโดยธรรมชาติ

เดี๋ยวเธอจะได้กินน้ำวิเศษจากฉันไง เตรียมอ้าปากรอรับไว้ดีๆก็แล้วกัน

 รบิลไม่คิดหยุดการกระทำ เขาบิดปากเพราะรู้สึกเสียวถึงใจยามกระเด้าดุ้นเอ็นเข้าใส่สองเต้าสล้างระรัว ทับทิมต้องอ้าขากว้างออกเมื่อเธอรู้สึกกึ่งกลางสาวเริ่มผลิตน้ำรักออกมาจนแฉะฉ่ำไม่สบายตัวเอาเสียเลย

รบิลเอื้อมมือไปทางด้านหลัง ดึงเล่นเส้นขนอ่อนที่เรียงตัวสวย ขยุ้มมันไว้ในมือก่อนดึงทึ้งมันตามอารมณ์โบยบิน ทับทิมร้องครางเสียงระโหย ทั้งเจ็บทั้งแสบตามที่ชายหนุ่มกระชากอารมณ์เข้าใส่

ส่วนสายตาพร่ามัวเอาแต่มองหัวเห็ดที่เปิดบานออกจนเห็นน้ำสายเล็กไหลเอ่อ ทับทิมเลียริมฝีปากแห้งผาก กระดกใบหน้าขึ้นแล้วส่งปลายลิ้นแตะชิมน้ำขาวขุ่นที่เธอกระหายอยากดื่มกิน

ซี้ดดดดด...ดูดสิ ดูดน้ำจากปลายหัว...ของฉันนี่แหละ”  ชายหนุ่มถอกเปลือกหนังห่อหุ้มขึ้นลงเพื่อส่งดุ้นใหญ่เข้าใกล้ปลายลิ้นสีชมพู

หญิงสาวกดปลายเล็บจิกลงกับสะโพกหนั่นแน่นของชายหนุ่ม บังคับให้เขาขยับเอวให้เร็วและแรงกว่านี้ เพื่อผลิตน้ำให้เธอดื่มกินเร็วๆ

“ช่วยเร็วกว่านี้อีกนิดสิคะ ฉันอยากดูดน้ำจากหลอดใหญ่ของคุณ”

อีร่าน! มึงนี่มันร่านสมกับนิสัยชั่วช้าเหลือเกินถึงจะรู้สึกเสียวสยิวยามคลุกเคล้าร่างกายเข้าใส่ทับทิม ทว่ารบิลไม่มีทางลืมสิ่งที่หญิงสาวกระทำไว้กับคนรักของเขา ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่คิดปรานี ทั้งคำพูดและการกระทำจึงทั้งหยาบโลนและรุนแรง ทับทิมเบ้หน้าไม่ชอบใจในคำพูดดูถูก เธอเลยเอียงหน้าหนีไม่คิดให้ความร่วมมือ รบิลไม่ยอม เขาบีบปลายคางไว้แน่นบังคับให้เจ้าหล่อนหันใบหน้ามาหาเขา

อ๊ะ...อืออออ...เจ็บนะ อย่าทำฉันแรงนักสิทับทิมประท้วงเสียงหลงตอนถูกชายหนุ่มส่งนิ้วทะลวงเข้าถ้ำสวรรค์ด้านล่าง ส่วนปลายคางนั้นระบมร้าวด้วยแรงบีบเต็มกำลังของชายหนุ่มไม่ยอมปล่อย

กูพอใจจะทำอะไรกูก็จะทำรบิลตวาดเสียงดังใส่หน้าหญิงสาว

และเขาก็ทำตามอย่างที่เขาว่าไว้จริงๆ เขาปล่อยมือออกจากปทุมใหญ่และชักมันออกจากความคับแคบ ร่นตัวเองขึ้นสูง กระดกก้นคร่อมใบหน้าหวานเอาไว้ ลูบปลายแท่งร้อนแล้วบีบปลายคางบังคับให้ทับทิมอ้าปากกว้าง ก่อนส่งตัวตนมหึมากระแทกเข้าใส่จนมันกระแทกเข้าลูกกระเดือกหญิงสาวจนแสบคอหอยไปหมด

อ๊อก...อืออออ..คนถูกจับดุ้นยัดคาปากตาเหลือกหลาน น้ำตาไหลคลอเบ้า ปากเธอแทบฉีก เธอเกือบสำลอกสิ่งนั้นออกจากปาก ทว่าถูกบังคับทางสายตา เธอต้องกลืนรับมันไว้ทั้งดุ้น และไม่ทันได้ปรับอารมณ์ให้คล้อยตามดีด้วยซ้ำ เมื่อเขากระเด้งก้นสอดใส่ดุ้นเอ็นใหญ่เข้าออกในปากของเธอ ระรัวเร็ว เข้าใส่ไม่เนิบนาบ

จนเธอแทบหายใจตามไม่ทัน

เสียงซูดปากดังซีดซาด ของชายหนุ่ม มันทำให้ทับทิมมีอารมณ์ร่วม เธอดูดดุ้นเอ็นเนื้อหวานเอร็ดอร่อยลิ้น ยกมือข้างหนึ่งขึ้นนวดขยำพวงไข่ส่งเสริมความสยิวทรวงให้แก่เจ้าของดุ้นเอ็นในปากของเธอเอง รบิลร้องครางลั่นไปตามบทรักเร่าร้อน เมื่ออารมณ์ถึงจุดเดือด เขาโหย่งตัวขึ้นสูง ชักดุ้นเอ็นสีมะเมื่อมกับมือตนเอง พร้อมปลดปล่อยอารมณ์สุดโต่ง พ่นสายน้ำขุ่นขาวราวลาวาร้อนทะลักใส่โพรงปากเย้ายวน บีบบังคับให้เธอกลืนกินทุกหยาดหยด แช่คาค้างแท่งร้อนไว้อย่างนั้น รอให้น้ำไหลปริ่มจนหยดสุดท้าย ชายหนุ่มจึงชักมันออกมาเก็บใส่ไว้ในกางเกงตามเดิม

ทับทิมไอคอกแครก น้ำหูน้ำตาไหลพราก เมื่อเธอสำลักน้ำรักของชายหนุ่ม ดวงตาแดงก่ำตวัดขึ้นมองคนใจร้ายอย่างตัดพ้อ น้อยใจ รบิลไหวไหล่แสยะริมฝีปากมองท้าทาย

ไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเองทำ

 เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าสบายเนื้อตัวขึ้นอีกเป็นกอง ทว่านี่แค่เป็นการเริ่มต้นเท่านั้น ผู้หญิงแพศยาจิตใจอำมหิตคนนี้จะต้องถูกเขาเอาคืนหนักหน่วง สาสม จนไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปก็ว่าได้...

 

********************

 *สำหรับรีดที่ในรูปแบบ Ebook มีแถมตอนพิเศษให้หนึ่งตอนนะคะ*

ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ติดตาม...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha