ราคะร้ายซ่อนรัก ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]:

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1-100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “ก็ไหนคุณนีบอกทรมาน” หนุ่มใหญ่ถามกลับเสียงแหบพร่า พร้อมกับใช้นิ้วของตนเองกรีดกรายบนกุลาบงาม หยอกเย้าให้สาวสวยตัวสั่นสะท้านไปด้วยความต้องการ

            “อ่า...คุณภูสิทธิ์จะทรมานนีไปถึงไหน”

            “ก็ผมชอบเสียงครางของคุณ อยากได้ยินเสียงครางของคุณดังๆ”

            “อ่า...คุณภูสิทธิ์ขา เร็วๆ หน่อย” คนพูดฉีกขาให้กว้างมากขึ้นเพื่อเปิดทางให้หนุ่มใหญ่ ขณะที่หนุ่มใหญ่ก็ยิ้ม แต่นั่นยังกว้างไม่พอ

            “ได้เลยยอดรัก” ภูสิทธิ์ พนักงานบริษัทเงินเดือนหลักหมื่นจ้องมองสาวสวยด้วยสายตาหื่นกระหาย  ก่อนจะขยับเข้าไปหาสาวสวย จับขาทั้งสองแยก

            “ต้องกว้างขนาดนี้เลยเหรอ คุณภูสิทธิ์”

            “ใช่จ้ะที่รัก ผมจะได้เห็นของคุณชัดๆ สูสิ สีสวยมาก ฉ่ำมากด้วย” ไม่ได้พูดเฉยๆ แต่ยังใช้นิ้วสอดเข้าไปในโพรงสวาทขยับเข้าออกเบาๆ พอให้สาวเจ้าสั่นสะท้านอีกรอบ เพราะตนชอบเวลาหญิงสาวมีความต้องการมากๆ แล้วเจ้าหล่อนจะกลายร่างเป็นแม่เสือสาวหิวสวาท

            “คุณภูสิทธิ เอาของจริงมาเถอะค่ะ นีรอไม่ไหวแล้ว เร็วๆ เลยค่ะ นีอยากได้!” เสียงหวานที่แหบพร่าเร่งเร้า ขยับเนินกุหลาบเข้าหาท่อนเนื้อ

            “ใจร้อนจริงๆ ยอดรักของผัว” จบคำนั่นบทสวาทก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อท่อนเนื้อขนาดใหญ่ถูกส่งเข้าไปในโพรงสวาท หนุ่มใหญ่ที่ออกกำลังกายเป็นประจำทำให้มีพละกำลังขยับโยกเข้าใส่หญิงสาว ที่ตัวสั่นคลอนราวกับนอนอยู่ในเรือที่โดนพายุซัด

            “อ๊ะ! อ่า...แรงๆ เลย นีชอบ” แม่เสือสาวร้องขอไม่หยุดปากเมื่อใกล้ถึงจุดหมายปลายทาง ไม่ต่างจากคนเหนือร่างที่ก็ขยับโยกสุดกำลัง เพราะตนก็ใกล้เสร็จเต็มทีแล้ว ไม่นานทั้งสองก็แข่งกันเปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความสุข ธารสีขุ่นไหลอาบไปทั่วอกของแม่เสือสาว

            “นอนด้วยกันที่คอนโดนะยอดรัก” เมื่อจบบทสวาทเสียงแหบพร่าก็เอ่ยถามขณะที่นอนกอดกันและกัน

            “แล้วคุณไม่กลับบ้านเหรอ”

            “ผมเบื่อบ้านนั่นจะตาย”

            “มิน่า คุณถึงโทรเรียกให้ฉันออกมาหากลางดึก”

            “ก็ผมคิดถึงคุณ ว่าแต่คุณจะนอนที่นี่หรือเปล่า” ถามไปมือก็สะกิดยอดอกของหญิงสาวไปด้วย

            “นอนสิค่ะ แต่คุณต้องให้รางวัลฉัน”

            “ได้เลยยอดรักของผัว” ภูสิทธิ์มอบรางวัลให้ตามคำของหญิงสาว ก่อนที่ทั้งสองจะนอนกอดไปจนเช้า ก่อนที่ต่างฝ่ายจะต่างลุกขึ้นไปอาบน้ำ ฝ่ายหญิงต้องรีบกลับบ้าน ด้านฝ่ายชายก็ต้องรีบไปทำงาน ก่อนจากกันทั้งสองก็จูบแลกลิ้นกันนัวเนียนานหลายนาทีจนเลยเถิดเป็นบทสวาทรับเช้าวันใหม่ ที่กว่าจะแยกจากกันได้ก็ทำเอาฝ่ายชายเกือบไปทำงานสาย

******

            ธัญสินีกลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบแปดโมงเช้า จากนั้นก็เดินเข้าบ้านโดยไม่ทันสังเกตว่ารถของน้องชายยังจอดอยู่ในโรงรถ ป้าแจ๋ว แม่บ้านคนเก่าแก่ของตระกูลบุริมนาถเห็นเจ้านายสาวก็รีบบอกให้จุ๊ สาวใช้ไปบอกเจ้านายหนุ่ม ที่วันนี้เข้าบริษัทช้า เพราะต้องการพูดคุยกับพี่สาว

            “พี่นี!” ธีรินทร์ บุริมนาถ ประธานบริษัท ธีระ-บุริม ที่มาสานต่อธุรกิจต่อจากบิดาที่เสียชีวิตไปเมื่อหกปีก่อน เร่งฝีเท้ามาเรียกพี่สาวเอาไว้ก่อนที่พี่สาวจะขึ้นห้อง

            “ตาธี! แกยังไม่เข้าบริษัทอีกเหรอ นี่มันจะแปดโมงแล้วนะ” ธัญสินีตกใจเมื่อเจอน้องชาย ก่อนจะแสร้งถามกลับเพื่อกลบเกลื่อนอาการตกใจของตัวเอง

            “ผมรอคุยกับพี่นี”

            “คุยอะไรอีกล่ะ ฉันเหนื่อยขอไปพักก่อนได้ไหม แล้วตอนเย็น ค่อยมาคุยกัน หรือเย็นนี้แกจะนอนที่คอนโด”

            “ผมคุยไม่นานครับ”

            “ก็ได้!” ธัญสินีบอกอย่างรำคาญ จากนั้นสองพี่น้องก็พากันเดินไปยังห้องรับแขก และนั่งลงกันเรียบร้อยแล้วคนอยากพักก็ถามน้องชายเรื่องที่คุย “มีอะไรก็คุยมาสิ มาจ้องพี่อยู่ได้”

            “พี่นีออกไปไหนดึกๆ”

            “ก็ไปเที่ยวพักผ่อนไง ว่าแต่แกจะมาจับผิดอะไรพี่อีก”

            “ผมไม่ได้จับผิด แต่ที่ผมถามเพราะผมเป็นห่วงพี่ แล้วพี่เป็นผู้หญิง ไปเที่ยวดึกๆ แบบนี้มันไม่ดี”

            “แล้วยังไงตาธี แกจะให้พี่อยู่แต่บ้าน ทำตัวเป็นกุลสตรีเรียบร้อยแบบสมัยก่อนหรือไง แล้วแกเห็นไหมล่ะ ว่าการที่พี่อยู่แต่บ้าน มันเป็นยังไง!” ธัญสินีจ้องหน้าน้องชายอย่างไม่พอใจที่ถูกตักเตือน

            “ผมไม่ได้คิดจะห้ามพี่ แต่การที่พี่ออกไปกลางดึกมันอันตราย ผมเป็นห่วงพี่นะครับ”

            “แกไม่ต้องห่วงฉันหรอกตาธี ฉันดูแลตัวเองได้ แกรีบเข้าบริษัทได้แล้ว พี่จะได้พักผ่อน” ธัญสินีลุกเดินออกจากห้องรับแขกทันที ส่วนน้องชายก็ได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง เพราะวันก่อนเพื่อนของเขาโทรมาเล่าว่าเห็นพี่สาวของเขาไปเที่ยวกับผู้ชาย เลยทำให้เขานึกห่วงกลัว กลัวพี่สาวจะประชดชีวิตด้วยการควงผู้ชายมากหน้าหลายตา เพราะพี่สาวเพิ่งจะถอนหมั้น

            “ตาธี เกิดอะไรขึ้น” คนเป็นป้าเดินเข้ามาถามไถ่หลังได้ยินเสียงสองพี่น้องโต้เถียงกันเสียงดัง

            “ไม่มีอะไรครับ ผมขอไปทำงานก่อนนะครับ”

            “จะไม่มีได้ยังไง ก็ป้าได้ยินเสียงแกสองคนดังออกไปข้างนอก”

            ธีรินทร์ถอนใจเบาๆ แล้วตอบคำถามผู้เป็นป้า “ผมถามพี่นีเรื่องที่พี่นีออกจากบ้านกลางดึกครับ”

            “เรื่องนี้เองเหรอ แต่ป้าว่าคงไม่มีอะไรหรอก พี่สาวของแกก็ออกไปบ่อยๆ”

            “แต่ผมเป็นห่วงพี่นี”

            “พี่แกโตแล้ว ปล่อยๆ บ้างเถอะ แต่ถ้าป้าเห็นอะไรไม่ชอบมาพากล ป้าจะรีบบอกแกละกัน แกไปทำงานได้แล้วนะตาธี”

            “ครับคุณป้า” ธีรินทร์บอกกล่าวจบแล้วก็เดินไปที่รถแล้วขับรถไปที่บริษัท ทั้งที่ใจยังนึกสงสัยว่าพี่สาวออกไปไหนบ่อยๆ แต่ก็พยายามคิดว่าคงไม่มีอะไรอย่างที่ป้าพรรณฤดีบอก อีกอย่างพี่สาวของเขาก็โตแล้ว คงดูแลตัวเองได้

******

            พิรุณนภารีบเดินออกจากตลาดแล้วไปเรียกรถรับจ้างไปส่งที่ทำงาน ที่ก็เหลือเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็จะเข้างานแล้ว หากไปสายมีหวังโดนหักเงินอีกแน่ กระทั่งเธอมาถึงที่ทำงานแบบเฉียดฉิว ก่อนจะเร่งเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย แล้วออกไปยืนเรียงหน้ากระดานรอรับฟังคำอบรมที่ก็เป็นประจำทุกเช้าที่ผู้จัดการจะอบรม กระทั่งอบรมเสร็จสิ้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ แต่มีเพียงเธอที่ผู้จัดการบอกให้อยู่ก่อน

            “วันนี้เธอมาทำงานเกือบสายนะแป้ง”

            “แป้งขอโทษค่ะผู้จัดการ”

            “ขอโทษแล้วก็อย่ามาช้าแบบวันนี้อีกล่ะ แล้วจำได้ไหมว่าเดือนนี้เธอมาสายไปสองครั้งแล้ว”

            “แป้งจะไม่มาสายอีกแล้วค่ะผู้จัดการ”

            “จำที่พูดด้วยล่ะ ไปทำงานได้แล้ว”

            “ค่ะผู้จัดการ” พิรุณนภาเดินออกไปทำงานโดยมีฐานิศรสะกิดถามว่าเป็นยังไงบ้าง พร้อมถามสาเหตุที่เพื่อนมาทำงานเกือบสาย

            “แป้งบอกมาซะทีสิ”

            “รอให้ผู้จัดการไปก่อน เดี๋ยวจะบอก”

            ฐานิศรรอจนผู้จัดการเดินไปดูงานส่วนอื่นๆ แล้วก็สะกิดบอกเพื่อนจนได้รู้ว่าพิรุณนภาออกไปช่วยมารดาขายของที่ตลาด ก็โล่งใจนึกว่าเพื่อนไปทะเลาะกับพ่อเลี้ยงเสียอีก เพราะเดือนก่อนพิรุณนภาก็มาเล่าให้ฟังว่าทะเลาะกับพ่อเลี้ยง เรื่องที่พ่อเลี้ยงตบตีแม่ ทำเอาเป็นเธอห่วงพิรุณนภามาก กลัวพ่อเลี้ยงจะมาเอาคืน

            “แป้ง แกมีเงินเยอะยัง”

            “ทำไมเหรอ”

            “ไม่ได้จะยืมหรอก แต่จะบอกให้แกไปหาเช่าห้องอยู่คนเดียว บอกตรงๆ ฉันไม่ไว้ใจพ่อเลี้ยงแกเลย”

            “จะให้ฉันทิ้งแม่เหรอ ฉันทำไม่ได้หรอก” แล้วยิ่งตอนนี้แม่มีปัญหากับพ่อเลี้ยง แล้วดูครั้งนี้จะหนักมากด้วย ทำให้เธอปล่อยให้แม่อยู่กับพ่อเลี้ยงตามลำพังไม่ได้ แต่เธอจะคอยระวังตัวเอาไว้ตราบใดที่พ่อเลี้ยงยังอยู่ที่บ้าน

            “แต่ฉันเป็นห่วงแกนะแป้ง”

            “ฉันจะระวังตัว”

            “มันจะระวังได้ขนาดไหน”

            “ก็ระวังให้มากที่สุดไงล่ะ”

            ฐานิศรถอนหายใจ “ถ้างั้นฉันก็ขอให้แกอยู่รอดปลอดภัยตลอดไปนะเพื่อนรัก”

            “ขอบใจนะ”

            ฐานิศรยิ้มให้เพื่อน จากนั้นสองสาวก็ออกไปรับออร์เดอร์เมื่อเริ่มมีลูกเค้าเข้ามาในร้าน ทำกันมือระวิงจนได้เวลาพักเที่ยงของสองสาว พิรุณนภาที่เป็นห่วงแม่จึงคิดว่าจะกลับบ้านไปดูแม่เสียหน่อย

            “รีบกลับมาล่ะ เดี๋ยวจะโดนผู้จัดการเล่นอีก”

            “อืม” พิรุณนภารับปากแล้วรีบออกไปเรียกรถพาไปยังบ้านพัก ที่พอมาถึงแล้วก็เห็นมารดาอยู่บ้านตามลำพังก็โล่งใจ เข้าไปพูดคุยพร้อมกินข้าวกลางวันกับแม่ แล้วก็รีบกลับไปทำงานต่อ

            “แป้ง! ไปรับออร์เดอร์ลูกค้าโต๊ะ 8 ด้วย” เสียงผู้จัดการร้องบอก

พิรุณนภารีบไปที่โต๊ะรับออร์เดอร์ตามที่ผู้จัดการบอก “รับอะไรดีคะ ว้าย!!” เธอเซล้มชนกับโต๊ะที่มีลูกค้าหนุ่มนั่งอยู่สองคน ตามมาด้วยเสียงสมน้ำหน้าจากคนที่แกล้งเดินชน เพราะหมั้นไส้อีกฝ่ายที่มักถูกผู้จัดการเรียกไปคุยกันสองต่อสองเป็นประจำ

พิรุณนภาตั้งหลักได้แล้วก็หันไปมองโรสิตาเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะหันมาทางลูกค้าหนุ่มทั้งสองคน “ดิฉันขอโทษด้วยนะคะที่เดินไม่ระวัง ว่าแต่คุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ”

            ธีรินทร์ยิ้มนิดๆ เพราะเขาเห็นเต็มสองตาว่าสาวสวยคนเมื่อกี้ตั้งใจชนแม่สาวร่างเล็กคนนี้ ก่อนจะหันไปทางเลขาหนุ่ม แล้วบอกให้อีกฝ่ายสั่งอาหาร ส่วนเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเลยทำให้ได้เจอกับคนบางคนเข้า

            “ธี! เซญ่าดีใจที่สุดเลยที่ได้เจอคุณ ว่าแต่คุณมาทำอะไรเหรอคะ” อรัญญา หรือ เซญ่า อดีตแฟนสาวของธีรินทร์ทักทายเสียงหวาน ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายด้วยการหอมแก้มซ้ายขวา แล้วก็หันมองอดีตคนรัก “ตกลงคุณมาทำอะไรคะ”

            “ผมมาทานอาหารกับเลขา” ธีรินทร์ตอบเสียงราบเรียบ ไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่ได้เจอกับอดีตคนรัก เพราะความรักของเขาจางหายไปหมดแล้วเมื่ออรัญญาตัดสินใจเลือกคนอื่นแทนเขา ที่คบหามานานจนวางแผนแต่งงานกัน

            “เลขา?

            “ใช่”

            “ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ”

            “ผู้ชาย”

            “นี่คุณยังไม่มีคนรักใหม่เหรอคะถึงได้มาทานข้าวกับเลขา”

            “ผมยังไม่มีใคร”

            “คุณยังไม่ลืมเซญ่าใช่ไหมคะ ถึงไม่ยอมมีแฟนใหม่”

            “ช่วงนี้ผมยุ่งกับงาน เลยไม่มีเวลาสนใจใคร และคงไม่สนใจใครอีกนาน แล้วนี่คุณกลับจากต่างประเทศเมื่อไหร่ แล้วสามีของคุณล่ะ”

            “เซญ่ากลับมาคนเดียว พอดีเรามีปัญหากันนิดหน่อย เซญ่าก็เลยกลับมาอยู่บ้านกับคุณแม่ ว่าแต่เซญ่าขอไปทานอาหารด้วยได้ไหมคะ พอดีเซญ่าเพิ่งกลับมายังไม่ได้โทรหาเพื่อนคนไหนเลย เซญ่าก็เลยไม่มีเพื่อนทานอาหารด้วย”

            “ได้ครับ แต่คุณรอผมสักครู่” ธีรินทร์เดินไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะออกมาพาอดีตแฟนสาวไปร่วมโต๊ะด้วย ที่ก็ทำเอาเลขาหนุ่มแปลกใจมากทีเดียวที่เจ้านายหนุ่มควงอดีตแฟนมาด้วย แล้วบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้อรัญญาก็เอาอกเอาใจเจ้านายของเขามากเป็นพิเศษ!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha