ราคะร้ายซ่อนรัก ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]:

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 8 : ตอนที่ 4-100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “ถึงอย่างนั้น น้าก็ทำไมถูก”

            “จะผิดจะถูกตอนนี้กูไม่สน! แล้วถ้ามึงอยากได้บ้านคืน ก็หาเงินไปไถ่เอาแล้วกัน”

            “ตั้งสองแสนนะน้า น้าจะให้ฉันหาเงินจากไหน” พิรุณนภาร้องไห้เสียใจ เมื่อตอนนี้มีแต่ปัญหาประเดประดังเข้าใส่

            “ไม่รู้โว้ย!!” ภูสิทธิ์เดินเข้าไปในบ้าน ขนเสื้อผ้ายัดลงกระเป๋าแล้วเดินหิ้วออกมา ก่อนที่ลูกน้องของโจ๊กจะมาขวาง

            “ถ้าอยากได้เงิน ก็ทวงกับลูกสาวเจ้าของบ้านสิว่ะ!” ภูสิทธิ์บอก ก่อนจะหุนหันขึ้นรถแล้วขับออกไป ทิ้งให้ลูกเลี้ยงอยู่เผชิญหน้ากับเจ้าหนี้

            “ว่าไงน้องสาว น้องสาวจะหาเงินมาให้พี่ได้เมื่อไหร่จ๊ะ แต่ถ้าไม่มีเงิน...” โจ๊กเดินวนลูกหนี้คนสวยอย่างพินิจ เพราะถ้าเอาไปให้เจ้านาย เจ้านายคงพอใจมากทีเดียว “ถ้าน้องไม่มีเงิน พี่มีวิธีช่วย น้องสนไหม”

            “วิธีอะไร”

            “ก็เอาตัวน้องไปใช้หนี้แทนไง ฮ่าๆ” โจ๊กหันไปหัวเราะขบขันกับพรรคพวก

            พิรุณนภาเห็นเข้าก็เตรียมเผ่นหนี แต่โดนพวกมันดักทางไว้ “ฉัน...ฉันขอเวลาสองอาทิตย์นะ แล้วจะเอาเงินไปให้” บอกไปแล้วก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหาเงินมาจากไหน

            “สองอาทิตย์เลยเหรอน้องสาว”

            “ฉันขอร้องนะ ให้เวลาฉันสักนิดนะ”

            “แล้วแค่สองอาทิตย์ น้องสาวจะไปหาเงินจากที่ไหนจ๊ะ”

            “ฉัน...ฉันมีญาติทำธุรกิจที่ใต้ เดี๋ยวฉันจะยืมเขามาให้” หญิงสาวจำใจโกหก เพราะต้องการให้คนพวกนี้กลับไป เพราะยิ่งอยู่นานเธอก็ยิ่งกลัว ส่วนพ่อเลี้ยงก็หนีเอาตัวรอดไปแล้ว

            “ถ้าญาติมีเงิน แล้วทำไมต้องขอเวลาพี่สองอาทิตย์เลยล่ะ แค่วันเดียวก็น่าจะได้แล้วนะน้องสาว”

            “ฉันไม่ได้ติดต่อญาตินานแล้ว คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”

            “เอางั้นก็ได้น้องสาว พี่จะให้เวลาน้องสาวตามที่น้องสาวขอ แต่ถ้าน้องสาวหาเงินไม่ได้ น้องคนสวยก็เตรียมเอาตัวไปใช้หนี้กับเจ้านายพี่ได้เลยนะจ้ะ เดี๋ยวพี่จะเอารถมารับไปหาเจ้านายของพี่” ท่าทางของมันดูกะลิ้มกะเหลี่ยจนอยากจะอาเจียน

            “ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว” พิรุณนภาเกลียดท่าทางของพวกมันเลยเอ่ยปากไล่ เพราะเธอได้เวลาตามที่ขอไปแล้วก็หมดเรื่องจะคุย

            “แล้วถ้าพี่ไม่กลับ น้องสาวจะทำอะไรพี่เหรอจ๊ะ”

            “ฉัน...

            “ลูกพี่ เจ้านายโทรมาตาม” ลูกน้องสะกิดบอกลูกพี่ เมื่อเจ้านายโทรมาตามให้ไปจัดการลูกหนี้อีกคนที่กำลังเก็บข้าวของเตรียมเผ่นหนี เลยทำพิรุณนภาโล่งใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านลงกลอนแน่นหนา แล้วก็มานึ่งคิดจนหัวแทบระเบิดว่าจะหาเงินจากไหน สองแสนเงินเยอะแยะขนาดนั้นเธอจะไปหาทันได้ไง แค่สองอาทิตย์เอง!

******          

            หลังคิดมาหลายชั่วโมงเพื่อหาเงินไปไถ่บ้านและค่ารักษามารดา สุดท้ายแล้วพิรุณนภาก็ตัดสินใจจะทำงานแบบเพื่อน เลยโทรไปนัดว่าจะไปหา ที่ก็โชคดีที่ฐานิศรยังไม่ได้โทรบอกทางนั้นว่าเธอไม่ไปแล้ว กระทั่งได้เวลานัด เธอและฐานิศรก็มาถึงผับหรูใจกลางกรุง พิรุณนภามองผู้คนที่กำลังสนุกสนาน ขณะที่ลูกน้องของเจ้าของผับพาเธอและฐานิศรไปพบเจ้าของผับที่ห้องทำงาน

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            “เข้ามา” สิ้นเสียงอนุญาตลูกน้องเจ้าของผับก็บอกให้สองสาวเข้าไปในห้อง ที่ตอนนี้เจ้าของผับกำลังอยู่กับสาวสวยคนหนึ่ง

            “จูน หล่อนออกไปก่อน ฉันมีธุระ” สิริมาหันมาบอกเด็กในสังกัด

            “ค่ะพี่ส้ม” จูน หรือ จุรีรัตน์ สาวสวยเบอร์หนึ่งในสังกัดของสิริมาบอกแล้วก็หันมองสองแล้วยิ้มให้นิดๆ ก่อนจะเดินออกไป และทันทีที่ประตูปิดสนิท สิริมาก็ลุกขึ้นมาสำรวจพิรุณนภา พอใจมากทีเดียว เพราะอีกฝ่ายหน้าตาน่ารัก ไม่ได้สวยจัดเหมือนจุรีรัตน์แต่ก็น่ารักมาก หนุ่มๆ ชอบ แถมหน้าอกหน้าใจก็ใหญ่กำลังดี แต่ไม่รู้จะบริสุทธิ์ผุดผ่องจริงหรือเปล่า

            “ศร หล่อนออกไปก่อน”

            “ค่ะพี่ส้ม” ฐานิศรตอบรับแล้วหันมายิ้มให้กำลังใจเพื่อน ที่ตอนนี้พิรุณนภาชักกลัวขึ้นมาแล้วเมื่อถูกทิ้งให้อยู่กับเจ้าของผับตามลำพัง

            “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ได้คิดจะฆ่าแกงเธอ” พูดจบก็สิริมาก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน พร้อมบอกให้ว่าที่เด็กในสังกัดนั่งลงแล้วจะได้พูดคุยกัน “เธออยากมาทำงานที่นี่เพราะอะไร”

            “แป้ง...แป้งอยากได้เงินค่ะ พอดีพ่อเลี้ยงแป้งเอาโฉนดบ้านไปจำนอง แล้วไม่มีเงินไถ่คืน เจ้าหนี้จะมายึดบ้านแป้งไป แป้งก็เลยต้องรีบหาเงินไปไถ่คืนมา”

            “แล้วพ่อเลี้ยงเธอไปไหน”

            “หนีไปแล้วค่ะ”

            “ดีจริงๆ นะ ก่อเรื่องแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียว แต่เธอก็แปลก เพราะสาวๆ ที่มาทำงานกับฉัน มาทำเพราะอยากมีเงินใช้จ่ายส่วนตัว ซื้อข้าวซื้อของแพงๆ กันทั้งนั้น ไม่มีใครหาเงินไปไถ่บ้านเหมือนเธอ แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะรับหล่อนไว้ แต่หล่อนแน่ใจว่าหล่อนยังบริสุทธิ์ ไม่เคยมีอะไรกับใคร”

            พิรุณนภาหน้าร้อนผ่าว “แป้งไม่เคยมีอะไรกับใครค่ะ”

            “ดี แต่ก่อนที่เธอจะมาทำงานกับฉัน ฉันต้องมั่นใจว่าเธอสะอาด ไร้โรค เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้คนของฉันพาเธอไปตรวจร่างกาย แล้วถ้าเธอปลอดโรค ฉันจะรีบหาแขกให้ แล้วเธอต้องการเงินเท่าไหร่ล่ะ แล้วยังมีเรื่องไหนที่ต้องใช้เงินอีกหรือเปล่า เพราะยัยศรบอกฉันว่าแม่ของเธอป่วยเป็นมะเร็ง ค่ารักษาคงเยอะน่าดู”

            “ใช่ค่ะ แต่แป้งขอแค่สองแสนก่อนค่ะ เพราะแป้งต้องรีบเอาเงินส่วนนี้ไปไถ่บ้าน”

            “สองแสนก็เยอะอยู่นะ แต่ลูกค้าของฉันมีแต่คนกระเป๋าหนัก ถ้าเธออยากได้เงินเยอะก็บริการดีๆ ส่วนทางฉันจะหักค่าหัวของเธอแค่ 10%  แล้วอย่าเที่ยวไปพูดกับใครล่ะ เพราะคนอื่นๆ ฉันหักค่าหัว 20% ส่วนเธอ ฉันเห็นว่าต้องการเงินด่วน เลยหักน้อยหน่อย แต่ถ้าได้เงินตามที่ต้องการแล้ว ฉันจะหัก 20% เหมือนคนอื่นๆ ถ้าเธออยากจะทำงานนี่ต่อนะ”

            “ค่ะคุณส้ม”

            “หมดเรื่องแล้ว เธอออกไปได้ แล้วพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้ามาพบฉันที่นี่”

            “ได้ค่ะ”

            “ไปได้แล้ว”

            “ค่ะคุณส้ม” พิรุณนภาไหว้ขอบคุณแล้วเดินออกมาเจอกับฐานิศร ที่อีกฝ่ายก็รีบเข้ามาถามว่าเป็นยังไงบ้าง

            “บอกมาเร็วๆ” ฐานิศรเร่งเร้าอยากฟังคำตอบ

            “คุณส้มรับแล้ว แต่ฉันต้องไปตรวจร่างกายก่อน พรุ่งนี้เก้าโมง”

            “เยี่ยม! คราวนี้แกก็จะมีเงินไปไถ่บ้านมาแล้ว แต่ถ้าได้บ้านคืนมาแล้ว แกอย่าให้ไอ้พ่อเลี้ยงชั่วๆ ของแกกลับมาอยู่บ้านอีกล่ะ คนอะไร! ทำตัวน่าเกลียดชิบ เมียป่วยแต่ไม่เคยไปเยี่ยม เงินสักบาทก็ไม่ช่วย นี่ยังแอบเอาโฉนดไปจำนองอีก ฉันว่าแกต้องบอกให้แม่แกเลิกกับผู้ชายห่วยๆ คนนี้ได้แล้ว อย่าให้มายุ่งเกี่ยวอีกเด็ดขาด” ยิ่งพูดฐานิศรก็ยิ่งเกลียดพ่อเลี้ยงของเพื่อนเข้าไส้ ไม่รู้แม่ของเพื่อนไปหลงอะไร

            “แต่ถ้าแม่ฉันยินดีให้เขากลับมา ฉันจะไปว่าอะไรได้” พิรุณนภาบอก เพราะเธอคงห้ามแม่ไม่ได้ ในเมื่อท่านรักของท่าน

            “แม่แกเข้าทำนองความรักทำให้คนตาบอดนะนี่”

            “ก็ถ้าแม่ได้น้าภูสิทธิ์กลับมาแล้วแม่มีความสุข ฉันก็ไม่ขัดขวางแม่หรอก ฉันอยากให้แม่มีความสุข”

ฐานิศรฟังแล้วก็ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะชวนเพื่อนกลับ โดยที่เธอไปส่งเพื่อนถึงบ้าน แล้วก็อยู่กับเพื่อนเพื่อพาเพื่อนไปส่งพรุ่งนี้เช้าตามที่นัดกับพี่ส้ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha