รามสูรแพ้รัก (ซีรีส์ เจ้าหัวใจอสูร) จบบริบูรณ์

โดย: wipawa



ตอนที่ 14 : บทที่ 14 nc++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สองอาทิตย์ต่อมา

ทั้งสองกลับมาเมื่อถึงกำหนดกลับ ส่วนแดเนียลนั้นจะตามกลับมาในอีกสองวัน เนื่องจากเขาต้องอยู่ดูแลธุรกิจตนเองก่อน

ผมไปทำงานก่อนนะครับที่รัก พวกเธอดูแลเมียฉันดีๆ นะ ถ้าฉันรู้ว่าพวกเธอทำงานบกพร่องโดนไล่ออกเหมือนสายใจกับอิ่มแน่”

หญิงสาวทำหน้าที่เมียที่ดีด้วยการเดินออกมาส่งชายหนุ่มขึ้น ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวานนั้นมันซ้อนความเจ็บปวดไว้อยู่ ใครๆ ก็รู้ว่าคุณผู้หญิงฝืนยิ้ม คงมีแต่รามสูรคนเดียวที่คิดว่าเมียรักมีความสุข ไม่มีใครมีความสุขที่ต้องอยู่ในฐานะแบบนี้หรอก

“ผมรักคุณนะ”

บอกรักต่อหน้าสาวใช้ทุกคน ทำเอาทุกคนรู้สึกอิจฉาในความโชคดีของพรพิมล ถึงจะเป็นแค่เมียเก็บ แต่ถ้าได้เป็นคนที่อยู่ในหัวใจคุณราม แล้วได้สบายมีกินทั้งชาติ

แต่ไม่ใช่กับพรพิมลที่สุขปนทุกข์ เธอยอมไม่ได้ แต่ยอมรับว่ารู้สึกดีเวลาที่ชายหนุ่มทำดีกับตนเอง

ก่อนจะหอมแก้มเมียหนึ่งที แล้วเดินขึ้นรถด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุขที่สุดในชีวิตในรอบหลายปีที่ผ่านมา

ชายหนุ่มได้สั่งกับคนใช้ไว้ว่าสิทธิ์ขาดทั้งหมดของบ้านนี้อยู่ที่พรพิมล ซึ่งแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจน ว่าเขานั้นหลงผู้หญิงคนนี้มากขนาดไหน หลงจนถึงขั้นให้เธอจัดแจงอะไรทุกอย่างก็ได้ ที่น่าเศร้านั้นคือพรพิมลเป็นได้แค่เมียเก็บ ดีไม่ดีถ้ารามสูรแต่งงานจดทะเบียนสมรสแล้ว หญิงสาวก็จะถูกลดขั้นเป็นเมียน้อย ถึงกระนั้นก็มีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง ภายในบ้าน หรือไม่ก็มีสิทธิ์ไล่เมียหลวงออกจากบ้านได้ด้วยซ้ำ!!

@@@@@@@

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังจัดห้องให้สามี ตอนนี้เธอถูกย้ายมานอนที่นี่โดยถาวรแล้ว ถึงจะไม่พอใจก็ต้องคิดว่าตัวเองต้องอยู่อย่างมีความสุขให้ได้

แองเจลิน่าว่างๆ เลยคิดว่าวันนี้จะมานอนบ้านว่าที่สามีสักคืนสองคืน ที่สำคัญเธออยากจะมาเจอหน้าคนที่จะใช้สามีร่วมกับตน อยากรู้นักว่าแม่นางบำเรอที่จะเลื่อนขั้นเป็นเมียรักมีนิสัยใจคออย่างไร ความจริงแล้วแองเจลิน่าไม่ใช่ผู้หญิงเลวร้ายอะไร แต่ถ้าเธอไม่ชอบใคร ก็อย่าหวังว่าคนๆ นั้นจะอยู่ร่วมโลกกับตนเองได้!!

ก๊อกๆ

มีอะไรจ๊ะ”

คนใช้เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

คุณแองเจลิน่ามาที่นี่ค่ะ เธอบอกว่าอยากพบคุณ”

หญิงสาวอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมอยู่ดีๆ สาวสวยผู้สูงศักดิ์ถึงอยากจะเจอหน้าเธอ ตอนที่อยู่ภูเก็ตแค่หน้าเธอ ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

หญิงสวยเดินตามคนใช้ไป เห็นว่าแองเจลิน่ากำลังจิบน้ำส้มพลางทำท่าเชิดๆ เริ่ดๆ ตามสไตล์

สวัสดีค่ะ”

ยกมือไหว้ผู้ที่มีอายุมากกว่าตามมารยาท แองเจลิน่ารับไหว้ด้วยรอยยิ้ม 

เป็นแค่ลูกกรรมกรแต่สวยชะมัด ผิวขาวกว่าฉันอีก มารยาทก็ดี ถ้าไม่บอกว่าเป็นลูกกรรมกร ฉันเชื่อสนิทเลยว่าเป็นลูกผู้ดี’ คิดในใจ อย่างชอบนิสัยใจคอของหญิงสาวตรงหน้า

สวัสดี เธอสวยดีนะ ไม่น่าละรามถึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้น วันนี้ฉันอยากจะมาตกลงอะไรบางอย่างกับเธอเสียหน่อย”

มีอะไรหรือคะ”

ภาษาอังกฤษที่ฟังดูก็รู้ว่าสำเนียงค่อนข้างจะดีมากด้วยซ้ำ

แองเจลิน่าคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีการศึกษาสูงพอตัว อย่างน้อยก็ต้องจบปริญญาตรี

ฉันคิดว่าจะมานอนที่นี่สักสองคืน เธอคงจะไม่ว่าอะไรใช่มั้ย ถ้าฉันจะบอกว่าขอยืมตัวรามสักสองคืน”

หญิงสาวรู้สึกหน้าชาขึ้นมา นี่ใช่ไหมที่ทุกคนรียกว่า ‘ใช้ผัวร่วมกับคนอื่น

เรื่องนี้คุณคงต้อถามคุณรามเองนะคะ เพราะฉันเองก็ไม่ใช่เจ้าของร่างกายของเขาคงจะอนุมัติเองไม่ได้”

แองเจลิน่ากระตุกยิ้มที่มุมปากสวยขึ้น 

ไม่ขี้หึงขี้หวงนี่ อย่างนี้ค่อยใช้ผัวร่วมกันง่ายหน่อย

@@@@@@@

ตอนนี้ได้เวลาที่ชายหนุ่มจะกลับบ้านแล้ว เขารู้ว่าแองเจลิน่าจะมาพักที่บ้าน แต่คิดว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไร เพราะเขาจะนอนกับเมียคนเดียวไม่ขอร่วมมีความสัมพันธ์ทางเพศกับใครอีก

พรพิมลเดินออกไปรับสามีตามมารยาท ส่วนแองเจลิน่านั้นนั่งสวยอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เพราะคิดว่าตนเองสำคัญพอ ไม่จำเป็นที่ต้องเสนอหน้าออกไปรับเขา

“น้ำค่ะ”

รับน้ำเปล่าจากคนใช้ส่งให้สามีดื่ม พยายามจะมีความสุขไปกับมัน ตั้งใจที่จะมีความสุขอยู่ในฐานะนี้ให้ได้ รามสูรนั้นดูมีความสุขจนออกนอกหน้า

คนรับใช้สังเกตเห็นได้จากการกระทำและรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อคม เขามีความสุขที่สุด เมื่อคิดว่าคนรักมีความสุขกับฐานะที่เขามอบให้

ซึ่งพรพิมลเองคิดว่าเขาไม่ได้รักตนเอง สามีเดินโอบเอวเล็กเข้าไปข้างในคฤหาสน์ ความสุขที่มีทำให้ลืมไปว่าเมียตีทะเบียนของเขานั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น

จริงๆ แล้วที่แองเจลิน่าไม่โกรธ ไม่โมโหที่เขาไม่ให้สิทธิ์ขาดในคฤหาสน์ ไม่สนใจตนเองเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้รักรามสูร รามสูรต้องการอะไรหญิงสาวยอมได้ทุกอย่าง แต่ก็มีข้อแม้ว่ารามสูรต้องมามีสัมพันธ์ทางเพศกับตน

ลีลาแพรวพราวดีนิคะราม แพรวพราวกว่าตอนที่อยู่กว่าฉันเสียอีก เห็นทีคืนนี้คงสนุก’ 

คิดใจใจแบบนั้น โดยที่ยังไม่รู้ว่า ตอนนี้รามสูรได้บอกกับตนเองแล้วว่า เขาจะไม่ไปมีเพศสัมพันธ์กับใครอีกนอกจากเมียรักของเขาที่ชื่อพรพิมลคนเดียว

@@@@@@@

ตอนดึกของคืนนั้น

“คุณไปนอนกับคุณแอนด์เถอะค่ะ ถือซะว่านานๆ ทีเธอจะมา”

พรพิมลสุดแสนจะใจดีมากสำหรับแองเจลิน่า เธอมาตื้อขอนอนกับรามสูรตั้งแต่เย็น แต่รามสูรนั้นไม่เล่นด้วย เขาทำให้พรพิมลเสียใจแค่นี้ก็พอแล้ว ถึงหญิงสาวจะยินดีที่จะให้เขาไปนอนกับเมียตีทะเบียน

รามสูรก็คงยังยืนยำคำเดิมว่าไม่ พรพิมลสุดแสนจะขมขื่นที่ต้องทำแบบนี้จะให้เธอทำอย่างไรได้เล่า ยังไงตนเองก็หลุดจากวิบากกรรมนี้ไม่ได้อยู่ดี ก็ต้องยอมยิ้มรับความเจ็บปวดอีกต่อไป

“ขอบใจนะจ๊ะน้ำผึ้ง เธอนี่น่ารักจริงๆ ไม่น่าล่ะ รามถึงรักเธอมากขนาดนี้”

หญิงสาวที่มีความต้องการทางเพศสูงยิ้มขึ้นรู้สึกดีใจที่พรพิมลไม่ห่วงสามี

“ไม่! ยังไงผมก็ไม่ไป!!! ผมรักผมหลงน้ำผึ้งคนเดียว!! ถ้าคุณอยากมาก ผมจะโทรเรียกผู้ชายขายบริการหล่อๆ ล่ำๆ ลีลาเด็ดให้คุณ โอเคนะครับ เข้าห้องกันเร็วน้ำผึ้ง”

พูดจบก็รีบปิดประตูห้อง โดยไม่สนใจเสียงโวยวายของแองเจลิน่า

“ไม่ได้นะรามสูร! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะคะ!

ตอนนี้หญิงสาวน่าสมเพชมากสำหรับอสูรหนุ่ม มีอย่างที่ไหนจะขอให้ผู้ชายมามีอะไรด้วยจนถึงขั้นตามตื้อเป็นชั่วโมงๆ แบบนี้

พรพิมลของๆ เธอเลี่ยมทองหรือไงนะ รามถึงได้ติดขนาดนี้’ 

หงุดหงิดที่ไม่ได้ปลดปล่อยเลยพาลไปเรื่อย เธอคงต้องรอให้ผู้ชายอื่นมาปลดปล่อยใช่ไหม รามสูรนั้นแสนจะใจร้ายกับตนเองมาก นี่ถ้าไม่ถือว่าจะต้องแต่งงานตามความประสงค์ของคุณพ่อ เธอจะไม่ยอมให้รามสูรมาฉีกหน้าต่อหน้าเมียเก็บเด็ดขาด!!

@@@@@@@

ในระหว่างที่เขากำลังนอนทาบทับ พลางใช้จมูกซุกไซร้ไปที่หน้าสวยและลำคอหอมๆ ส่วนมือหนาก็ยุ่มย่ามอยู่ที่ช่วงขาอ่อนของเธอ พรพิมลเลยถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้

“ทำไมคุณไม่ไปนอนกับคุณแอนด์คะ เธอกำลังจะมาเป็นภรรยาเอกของคุณนะ ทำไมคุณถึงต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้”

พูดทั้งที่รู้ได้ว่า ตนเองกำลังมีอารมณ์พิศวาส

“ผมรักคุณไงครับ ผมจะเอาแค่คุณคนเดียว อ่า...หอมเหลือเกินที่รัก”

หญิงสาวไม่มีอารมณ์จะสนในคำตอบ เธอกระสันไปทั้งตัวแล้วตอนนี้ มือหยาบจับตรงนู้นบีบตรงนี้ไปทั่วร่าง พรพิมลครางรับให้กับความหวามไหวอย่างห้ามไม่ได้ เสื้อผ้าตัวสวยถูกถอดออกทีละชิ้นๆ โดยมีปากหนาเข้าครอบครองเม็ดบัวแสนหวาน มืออีกข้างกำลังบี้เม็ดบัวที่ไม่ถูกครอบครอง ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็กำลังบดขยี้ติ่งกระสันที่ซ่อนตัวอยู่ใต้แพรไหมแสนนุ่ม

“อ๊า รามสูร รามคะ...”

รามสูรรู้สึกดีที่สาวน้อยเรียกชื่อตนยามกระสันเสียวเช่นนี้

“เรียกอีกสิจ๊ะ อยากให้ผมสอดมันเข้าไปมั้ย”

ชายหนุ่มกำลังสาละวนอยู่กับดงกุหลาบแสนงาม จับเธอนอนอ้าขาพร้อมกับมือหนาข้างซ้ายคอยกระตุ้นความกระสัน โดยที่มีนิ้วชี้และนิ้วกลางสอดเข้าออกที่ช่องทางหฤหรรษ์

พรพิมลไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เมื่อความปรารถนาที่เขาปลุกขึ้นมา มันทำให้สาวเจ้าอยากมากจนถึงขีดสุด

“อ๊า...รามสูรขาฉันเสียว”

ร้องครางทั้งชื่อเขา ตอนนี้หญิงสาวไม่มีความเป็นตัวของตนเองเสียเลย

“อ่าห์ ใจเย็นก่อนจ้ะที่รัก ผัวขอเลียก่อนนะ อยากกินน้ำหวานอร่อยๆ ของเมียก่อน”

ชายหนุ่มดึงมือของตนเองออกมา ก่อนที่จะใช้วิธีการปรนเปรอร่างสวยด้วยปาก

“อย่าค่ะราม แค่นี้ฉันก็เสียวมากแล้ว อ๊ะ...อ๊า...อื้อ”

ร้องครางแทบไม่หยุดปาก เมื่อเขาไม่ยอมหยุดการกระทำซ้ำยังตวัดลิ้นเลียรัวๆ ที่ติ่งกระสันของเมียรัก

“เสียวมั้ยที่รัก อ่าห์!”  

พูดจบก็ใช้วิธี ตวัดลิ้นพลิ้ว ไปที่จุดกระสันต่อ

“เสียวค่ะ อ๊าย...”

รามสูรนั้นทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาถอดกางเกงนอนของตัวเองออกพลางรูดความใหญ่โตขึ้นลงอยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนจะแบะอ้าขาอวบขาวทั้งสองข้างออกให้กว้างขึ้น แล้วดุนดันส่วนหัวของท่อนเอ็นใหญ่ไปที่ยอดเกสร ทำให้หญิงสาวร้องแทบไม่หยุด

“ซี๊ด อ๊า”

“ผมเสียบเลยนะ เมียจ๋า”

ว่าแล้วก็ส่งความใหญ่โตเข้าไปที่ช่องทางคับแคบที่ให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“อ๊า / ซี๊ด”

เสียงครางทั้งหญิงและชายดังประสานกันดังไปทั่วห้องนอนขนาดใหญ่

แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!

โดยมีเสียงสอดประสานของช่วงล่างก็ดังแซมมาด้วย ช่างเป็นเพลงรักที่ดุเดือดและเมามันส์เป็นที่สุดสำหรับลทั้งสองคน

พรพิมลมีความสุขทางกายที่เขาป้อนให้จนแทบจะสำลัก เธอลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปหมด ตอนนี้หญิงสาวสุขเหลือเกินเช่นเดียวกับรามสูรที่มีความสุขมากเป็นไหนๆ

“คืนนี้ผมจะเอาคุณทั้งคืนเลย”

@@@@@@@

วันต่อมา แองเจลิน่าสุขสมกับผู้ชายที่รามสูรเรียกมาเป็นอย่างมาก เช้านี้จึงไม่เกิดอะไรขึ้น ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังทานอาหารเช้า ส่วนแองเจลิน่านั้นยังไม่ลงมา เธอบอกว่าขอสนุกให้เต็มที่ก่อน

รามสูรถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ชายหนุ่มรู้ว่าตนเองบ้าเซ็กซ์กว่าแองเจลิน่าซะอีก แต่นี่เธอเป็นผู้หญิงแถมไม่ได้เป็นโรคอุบาทอย่างเขา ทำแบบนี้มันดูน่าเกลียดมาก

“ผมรักคุณนะ”

พูดจบก็หอมแก้มคนที่ตนเองบอกว่ารักฟอดใหญ่

รักแต่ทิ้งศักดิ์ศรีไม่ได้ มีเมียเดียวไม่ได้ ทำให้พรพิมลเจ็บปวดได้เช่นกัน เมื่อคิดว่าชายหนุ่มไม่รักตน มันเป็นแค่คำโกหก ที่จะให้เธออยู่ในฐานะยาระบายความใคร่ต่อไป พรพิมลคิดเช่นนี้จริงๆ นี่หรือที่เรียกว่ารัก เธอไม่อยากจะเชื่อและไม่เคยคิดจะเชื่อ คนรักจริงเขาไม่มีวันที่จะทำแบบนี้กันแน่ๆ

เคร้ง

เมื่อทานข้าวเช้าพร้อมรามสูรเสร็จ พรพิมลกำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันคนรับใช้ แต่เกิดอาการหน้ามืดขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน  ทำแจกันตกโต๊ะกระแทกกับพื้นเสียงดัง

“คุณผู้หญิงคะ!! เป็นอะไรรึเปล่าคะ!!

สาวใช้ต่างกรูเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง พรพิมลมีอาการแบบนี้ติดต่อมา 2-3 วันแล้ว แต่ดูเหมือนคุณผู้ชายจะไม่รู้ และไอ้อาการแบบนี้ก็ทำให้ แองเจลิน่าที่เพิ่งออกจากห้องมากับผู้ชายคนใหม่ แอบฉงนใจแปลกๆ ‘จะท้องมั้ยเนี่ย’ และทุกคนเริ่มที่จะคิดแบบนี้

ทางเจ้าตัวเองชักจะฉงนใจเช่นกัน ตั้งแต่กลับมาจากเชียงใหม่ เธอขาดยาคุมกำเนิดมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว เนื่องจากไม่มีเวลาที่จะกิน พอจะกินก็ลืมตลอด พร้อมทั้งเธอเป็นคนที่ป่วยง่าย หากรับประทานยาพวกนี้บ่อยๆ อาจจะทำให้ร่างกายได้รับอันตรายได้

เธอไม่อยากท้องกับเขา!!...

@@@@@@@

ตอนเย็นของวันนั้น

หญิงสาวแทบจะช็อคกับสิ่งที่เห็น เธอลองให้คนใช้ไปซื้อที่ตรวจมาให้ และผลของมันออกมาก็เป็นอย่างที่เธอคิด เพราะขึ้นสองขีดทุกอัน

“ไม่นะ!!...อือๆๆ”

มันไม่ใช่การเสียใจหรือว่าดีใจ มันคือความกลัว กลัวว่าเขาจะรีดลูกเธอออกเหมือนที่เคยพูดไว้ มือบางลูบท้องตนเองเบาๆ เธอกำลังจะได้เป็นแม่คน ความรู้สึกรักที่มีต่อลูกในท้องเกิดขึ้นได้เร็วมากเลยทีเดียว ณ วันนี้พรพิมลรู้จักคำว่า รักแบบไม่มีเงื่อนไขแล้ว

หญิงสาวลูบไปที่ชีวิตน้อยๆ ซึ่งอยู่ในท้องตนเองเบาๆ เธอรักเขา รักอย่างไม่มีเงื่อนไข รักตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เธอจะไม่ยอมให้รามสูรฆ่าลูกเด็ดขาด!

ในระหว่างที่สาวเจ้ากำลังมองที่ตรวจครรภ์ในมือ เป็นช่วงเวลาที่รามสูรกลับมาจากบริษัทพอดี ทางคุณสามีสุดที่รัก เมื่อรู้ว่าภรรยาที่เขาบอกว่ารักอยู่ทุกวัน มีท่าทีว่ากำลังป่วย เนื่องจากสาวใช้รายงานให้เขาทราบ

เมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้ามาภาพแรกที่เห็นก็คือ เมียรักกำลังนั่งน้ำตาคลอพลางมองของบางสิ่งที่อยู่มาในมือ

“เป็นอย่างไรบ้างที่รัก นั่นอะไรน่ะ!

ขมับ!

แย่งออกมาจากมือเธอ ก่อนที่จะผงะไปสักพักใหญ่ๆ มันคือที่ตรวจครรภ์ซึ่งขึ้นสองขีด ทำให้เห็นแน่ชัดแล้วว่าเธอท้อง รามสูรรู้สึกชาด้านไปหมด มันคือความเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นมา

“คุณท้อง!!

พูดขึ้นสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่จะมองไปยังท้องของเธอ เขาจะให้เด็กนี่เกิดมาไม่ได้ มันจะนำพาซึ่งความเสื่อมเสียมายังตระกูล เขาจะปล่อยให้มันเกิดไม่ได้ ถ้ามันเกิดความลับของเขาจะปิดไม่อยู่ คนที่เขาจะมีลูกด้วยคือแองเจลิน่าเมียออกหน้าคนเดียว เขาตั้งใจจะมีลูกกับหล่อนแล้วให้พรพิมลดูแลลูก เหมือแม่แท้ๆ เขาจะเอาไอ้เด็กนี่ออก

ขณะที่อีกคนเกิดความรักขึ้นมาเมื่อได้รู้ซึ้งของการเป็นแม่ แต่อีกคนไม่ต้องการ

“ไปเอามันออกน้ำผึ้ง!! ไปกับผม!!” ฉุดกระชากร่างสวยอย่างแรง

“ไม่!! ฉันรักลูกฉัน ถ้าคุณไม่ยอมรับเราสองคน คุณก็ปล่อยเราไปสิคะ!! ลูกคนเดียวฉันหาเงินเลี้ยงได้ ในเมื่อไม่รักกัน ฉันพร้อมที่จะไปเอง คุณไม่รักเขาก็โปรดอย่าทำร้ายเขาเลย!!

หญิงสาวขัดขื่นสุดชีวิต เธอไม่ยอม ถึงแม้เขาจะไม่ได้เกิดมาจากความเต็มใจ แต่สายใยของคนเป็นแม่ย่อมรักลูกตั้งแต่รู้ว่าตนเองกำลังตั้งท้อง ทางด้านคนใจร้ายเองก็ไม่ยอม เขาจะเอาไอ้เด็กเวรนี่ออก!!

“ไม่นะ!!! รามสูร ฉันขอร้อง ปล่อยเราสองคนไปเถอะ ฮือๆ!!

ร้องไห้อย่างหนักหน่วง เหมือนกำลังจะถูกแย่งดวงใจของตนเองไป

“รามสูร!!

น้ำเสียงอันคุ้นหูดังขึ้น ทำให้รามสูรตกใจจนเผลอปล่อยมือออกจากเธอ

“คุณพ่อ!!!

ตุบ!

“น้ำผึ้ง!!!”  

ร่างเล็กกระเด็นไปชนกับขอบโซฟาไม้แข็งๆ ซึ่งเป็นโซฟาไม้ ที่ตั้งอยู่หน้าห้อง จนทำให้ท้องของเธอกระแทกกับขอบโซฟาเต็มแรง

“กรี๊ด!!! ลูกฉัน!!!

ทันใดนั้นเลือดก็ไหลออกมาจากกระโปรงเธอจนแดงเถือกไปทั่ว

“รีบพาเธอไปหาหมอ!!

คุณอลันพูดขึ้นพร้อมกับเลขาหนุ่มอย่างแดเนียลที่วันนี้เตรียมตัวจะมาลาออก เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง รีบเข้าไปหาร่างเล็กที่สลบคากองเลือด

@@@@@@@

 เป็นเวลากว่าหนึ่งชัวโมงแล้วที่ทั้งสามนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นห่วงกับอาการของพรพิมล ท่านอลันรู้เรื่องทุกอย่างจากสายที่ส่งมาและแดเนียล รู้สึกเสียใจมากที่ลูกชายที่รักกลับกลายเป็นคนที่จิตใจอำมหิต โดยที่ท่านกับภรรยาคนเก่าไม่เคยสั่งสอนให้ลูกคิดอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ

“พ่อรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วนะ รามสูร”

รามสูรพยักหน้ารับ ท่าทางของลูกชายตอนนี้ดูหมดอะไรตายยากเป็นที่สุด ตั้งใจจะทำร้ายลูกตัวเอง แต่รู้สึกเป็นห่วงทั้งแม่และลูก ทั้งยังรู้สึกผิด รามสูรเริ่มมีสายใยของความเป็นพ่อเกิดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว ที่จริงแล้วเขาก็อยากจะมีลูกแต่ไม่ใช่กับเธอคนนี้ รามสูรกำมือแน่นเมื่อเห็นว่ามันยังมีคราบเลือดติดอยู่

“ลูกเป็นแบบนี้ได้อย่างไงรามสูร พ่อไม่เคยสอนให้ลูกรักศักดิ์ศรีมากกว่าคนที่ตัวเองรัก แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเป็นคนโหดเหี้ยมเลยนะ เกิดอะไรขึ้น!! รามคนเดิมของพ่อไปไหน ไอ้คนเห็นแก่ตัวคนนี้มันคือใคร!!! ลูกชายของพ่อคนเก่าไม่ใช่คนแบบนี้!!!

แววตาของคนเป็นพ่อมีความเจ็บปวด ผิดหวังอยู่ในนั้นจนเห็นได้ชัด

“ผมขอโทษครับ”

พูดขอโทษด้วยความที่ดูเสียใจเป็นที่สุด เขาสำนึกผิดแล้ว ชายหนุ่มยังไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะทำอะไรต่อไป แต่ขอให้ทั้งพรพิมลและลูกปลอดภัยก็พอ เขาทุกข์ไปหมด พอมาคิดดูแล้วก็นึกโกรธตนเองที่มีความคิดเห็นแก่ตัวแบบนั้นได้  

“ศักดิ์ศรีมันไม่เคยทำให้เรามีความสุขนะลูก เห็นมั้ยล่ะ ที่ลูกต้องรักกับน้ำผึ้งแบบหลบๆ ซ่อนๆ ก็เพราะว่าไอ้คำนี้มันค้ำคอลูกอยู่ ลองทิ้งศักดิ์ศรีลูกแล้วเราจะมีความสุข แต่ถ้าลูกไม่ทิ้งศักดิ์ศรี ลูกก็จะไม่มีวันมีความสุข ซ้ำน้ำผึ้งก็ทุกข์ไปจนตาย ลูกมีความสุขหรือไง เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว ศักดิ์ศรีน่ะเราทุกคนมีถูกแล้ว แต่เราก็ควรจะดูด้วยว่า เรื่องไหนควรใช้คำว่าศักดิ์ศรีในการตัดสินหรือเรื่องในควรปล่อยมันไปซะ”

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพูดให้แง่คิดกับลูกชาย เพราะเชื่อว่าลูกชายจะมีความสุข เมื่อทิ้งศักดิ์ศรีในเรื่องความรัก รามสูรถึงกับคิดหนัก รักก็รัก ศักดิ์ศรีก็สำคัญ หน้าตาทางสังคมนั้นสำคัญยิ่งกว่า

“คงไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นนักธุรกิจใหญ่ ชื่อเสียงโด่งดังทั้งที่นี่และอเมริกา เอาเป็นว่าผมจะเลี้ยงลูกอย่างดี แล้วจะบอกให้สังคมภายนอกรู้ว่านี่คือลูกของผมกับแอนด์”

เพี้ยะ

ฝ่ามือของผู้เป็นบิดา ฟาดไปที่หน้าลูกชายอย่างแรง

“แกมันไม่ใช่ลูกฉันคนเดิม รามสูรลูกฉันมันไม่เคยหลงระเริงในชื่อเสียงจนบ้าขนาดนี้ ถ้าแกยังยืนยันที่จะทำแบบนี้ต่อ งานแต่งของแก ฉันก็จะไม่มา”

ผู้เป็นพ่อทั้งหัวเสีย สงสารลูกสะใภ้และหลานที่อยู่ในท้องเป็นอย่างมาก ถ้ารามสูรยังยืนยันที่จะทำแบบนี้ต่อ แม้แต่งานแต่งของเขา ท่านก็จะไม่มาเหยียบ จริงอยู่ที่เมียออกหน้าของลูกชายคือบุตรสาวของเพื่อน แต่ท่านไม่ใช่คนที่จะส่งเสริมให้ใครทำผิด คุณอลันจะไปบอกเรื่องนี้กับบิดาของแองเจลิน่า รับรองว่าถ้ารู้เรื่องทุกอย่างเขาต้องไม่ยอมเช่นกัน

“อันนี้ใบลาออกครับ ขอโทษที่ต้องออกก่อนกำหนด แต่ผมคิดว่าคงถึงเวลาแล้ว ขอบคุณมากนะสำหรับสองปีที่ผ่านมา”

พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยจะสบอารมณ์เสียเท่าไหร่ เขาโกรธที่รามสูรทำแบบนี้ นึกสงสารทั้งน้ำผึ้งและเด็กในท้อง รามสูรใจร้ายมากกิเลสทั้งหลายกำลังครอบงำเพื่อนของเขา ถ้าหากรอฟ้าดินหรือเวรกรรมลงโทษ พอถึงตอนนั้นน้ำผึ้งอาจจะทุกข์จนถึงขั้นจะฆ่าตัวตายอีกรอบแน่ แต่คราวนี้ไม่ต้องแล้ว น้ำผึ้งต้องการอะไรเขาจะให้หมดทุกอย่าง แม้กระทั่งพาหนี!

“ไม่เป็นอะไร ยังไงว่างๆ ก็มาเยี่ยมกันบ้างล่ะ”

คนอย่างรามสูรพูดปากเปล่าหรือขอร้องไม่เคยเชื่อ ต้องรอให้เจอกับตัวเท่านั้น เขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ทำไมจะไม่รู้ซึ้งถึงนิสัยเพื่อนชายของตนเอง

“คุณหมอครับเธอเป็นอย่างไรบ้าง” ถามขึ้นทันทีที่ได้เห็นหน้าหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน

“ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกครับ โชคดีนะครับที่เป็นครรภ์อ่อนๆ บวกกับการที่ถึงมือหมอเร็ว คุณพ่อวางใจเถอะครับ ลูกเมียของคุณปลอดภัย เดี๋ยวหมอจะให้นอนพักฟื้นที่นี่สัก 2-3 วันนะครับ เพื่อความปลอดภัย”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ ขอบคุณครับ”

ดีใจจนออกนอกหน้า คนที่เขารักเหมือนน้องสาว เด็กที่เป็นเหมือนหลานเขานั้นก็ปลอดภัย

@@@@@@@

รามสูรนั่งกุมมือเธออยู่นานในห้องพักฟื้นที่ให้เปิดให้เธอ

“คิดให้ดีนะครับ ว่าคุณจะเลือกอะไร ระหว่างความรัก ความสุขหรือศักดิ์ศรี เพราะถ้าคุณเลือกผิด คุณและเธออาจจะทุกข์แบบนี้ไปตลอดชีวิต!!

พูดทิ้งท้ายเพียงเท่านั้นก่อนที่จะเดินออกไป เป็นอีกครั้งที่ทำให้รามสูรคิดหนัก แต่เขาก็เลือกแล้วนี่ เขาจะไม่เปลี่ยนใจแม้ว่าเธอและลูกจะอยู่ในตำแหน่งไหน ก็จะทำให้ทั้งสองมีความสุข

“อือ...น้ำ น้ำ!!” พรพิมลพูดออกมาเสียงเบาอย่างคนไม่ค่อยจะได้สติเท่าไหร่นัก

“น้ำผึ้ง!! ฟื้นแล้วหรือครับ แป๊ปนะ เดี๋ยวผมเทน้ำให้” รามสูรลุกไปเทน้ำใส่แก้วให้อย่างเร็ว ก่อนจะป้อนให้เธอ “เป็นยังไงบ้างครับ ลูกปลอดภัยดีนะ”

เมื่อได้ยินจากปากคนที่จะฆ่าลูกตัวเองว่าลูกยังปลอดภัยดี หญิงสาวเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

“หิวมั้ยครับ”

ถามเป็นรอบที่สิบเข้าไปแล้ว แต่เธอไม่ตอบแม้แต่คำเดียว

“ออกไป!!! อย่ามาคิดฆ่าลูกฉัน!!!

พรพิมลเกลียดขี้หน้าผู้ชายคนนี้ หญิงสาวจะไม่รักเขาอีกแล้ว เธอจะทำใจให้เกลียดผู้ชายคนนี้จนได้ เขาคิดฆ่าลูก เขาให้เธออยู่ในตำแหน่งสุดแสนอัปยศ

เธอเกลียดเขา!!!

“ออกไป!!! ไอ้สารเลว!!

รวบแรงทั้งหมด เขวี้ยงข้าวของใส่ผู้ชายคนนี้ทั้งน้ำตา เธอจะเกลียดผู้ชายคนนี้

และต้องเกลียดให้ได้!!! 

“ผมขอโทษ”

“ออกไป!! ฉันเกลียดแก!! บอกให้ออกไปไงไอ้คนบัดซบ!! กรี๊ด!!!

รามสูรสวมกอดร่างเล็กด้วยสีหน้าทุกข์ใจเป็นที่สุด ถึงแม้จะทุกข์เพียงไหน ความคิดที่จะให้เธอเป็นเมียเก็บมันก็ยังไม่หายไป คนอย่างรามสูรเป็นอย่างที่แดเนียลคิด

ไม่เจอกับตนเองจริงๆ ก็ไม่รู้สึก!!

“ออกไปก่อนราม”

คนที่ลาออกจากตำแหน่งเลขา กลับมาเรียกเพื่อนรักเหมือนที่เคยเรียกมาก่อน

“นายต้องปล่อยเธอนะ อย่าลืมสิว่านายเพิ่งจะสร้างความทรงจำแสนเลวร้ายให้กับเธอ นายอยากให้เมียนายอาการทรุดหรือไง!!!

รามสูรจำเป็นต้องปล่อยมือพลางมองเธอด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะยอมออกไปตามคำแนะนำของเพื่อน

“พี่แดเนียล ฮือๆๆ”

สาวน้อยที่ตอนนี้ได้เป็นแม่คนแล้วร้องไห้อย่างหนัก แดเนียลที่เปลี่ยนจากรักเธอแบบเชิงชู้สาวมารักแบบพี่น้องแทนโอบกอดร่างเล็กเบาๆ พร้อมทั้งรูปหัวปลอบประโลม

“ไม่เป็นอะไรนะครับ ใจเย็นๆ นะ คิดซะว่าสู้เพื่อลูกนะคนเก่ง”

ทั้งสองดูเหมือนพี่น้องกันมาก แดเนียลผู้ไม่เคยมีน้องสาว น้ำผึ้งที่เป็นลูกคนเดียว ความรู้สึกคำว่าพี่น้องถูกเติมเต็มเข้ามาในใจของทั้งสอง

“พาน้ำผึ้งหนีทีค่ะ!! น้ำผึ้งไม่ไหวแล้ว!! น้ำผึ้งไม่อยากเจ็บไปจนตาย!! ลูกก็เช่นกัน!! ฮึก...ถ้าไม่สงสารน้ำผึ้งก็ถือว่าสงสารหลานเถอะนะคะ!!

พรพิมลอ้อนวอนอย่างน่าสงสารที่สุด เขาตัดสินใจแล้วว่าจะพาเธอหนีเอง ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดเพื่อน แต่ต้องการให้เพื่อนสำนึกผิดและคิดได้ต่างหาก

“จ้ะ พี่จะพาน้ำผึ้งกับหลานหนีเอง แต่น้ำผึ้งต้องตั้งสติและทำตามแผนนะครับ”

ร่างสวยที่บอบช้ำไปทั้งกายทั้งใจ ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตั้งสติอย่างที่พี่ชายบอก เพราะถ้าคุยกันเสียงดัง คนข้างนอกมีหวังได้ยินแน่ และเธอจะไม่ได้โบยบินออกไปจากกรงทองที่เต็มไปด้วยความทุกข์

รามสูรยังคงพยายามเอาใจเธอเหมือนเดิม แต่หญิงสาวก็ไล่เขาสารพัด การถูกขับไล่ทั้งน้ำตาทำให้เขาต้องยอมออกมา ส่วนเรื่องแผนการนั้น สองพี่น้องได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว แผนการจะเริ่มพรุ่งนี้

เมื่อคืนนี้เนื่องจากติดงานหนัก รามสูรจึงมาอยู่เฝ้าหญิงสาวไม่ได้ ซ้ำถ้าเฝ้าหญิงสาวคงต้องกรีดร้องทั้งคืน ในใจนั้นปวดร้าวที่เธอทำกับตนเองแบบนี้ แต่สำหรับคนทำเพียงเท่านี้มันยังไม่สาสม!

@@@@@@@

วันต่อมา แผนการเริ่มดำเนิน แดเนียวเอารถบิ๊กไบท์คันงามมารับเธอที่โรงพยาบาล โดยรถที่เอามานั้นเป็นรถถอดทะเบียน เพราะกลัวว่ารามสูรจะจับได้จากทางกล้องวงจรปิด เขาแต่งตัวค่อนข้างจะมิดชิดที่สุดในชีวิต แต่งตัวเหมือนนักแข่งรถ สวมหมวกกันน็อคอย่างแน่นหนา เขารับรองว่าจะไม่มีใครสงสารตนเองเป็นแน่ เนื่องจากยังไม่เคยมีใครเห็นเขาในลุคแบบนี้มาก่อน แม้แต่รามสูรก็ยังไม่เคยเห็น

“คุณพยาบาลคะ ฉันอยากดื่มน้ำตาลสดจัง ช่วยไปซื้อมาให้หน่อย ได้มั้ยคะ”

แผนการเริ่มดำเนินไปตามที่ทั้งสองคุยกันไว้ เนื่องจากรามสูรไม่ได้ส่งบอดี้การ์ดมาเฝ้าทางเลยสะดวก  

“ได้สิคะ รอสักครู่นะคะ สามีของคุณบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะเดินทางมาหาคุณที่นี่นะคะ”

มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมา ยิ่งฟังก็ยิ่งขมขื่นมากกว่าเดิม

ว่าแล้วก็ทำตามแผน โดยเอาจดหมายที่บรรจงเขียนมาวางไว้บนเตียงโดยที่หาของบางอย่างทับไว้ หญิงสาวยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่นิดหน่อย แต่แดเนียลก็บอกแล้วว่าจะพาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลของเชียงใหม่ เพื่อตรวจอาการอีกที

ร่างเล็กเอาเสื้อผ้าที่แดเนียลเตรียมไว้ให้ออกมาจากลิ้นชัก ก่อนจะรีบใส่มันอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งใส่หน้ากากอนามัยกับแว่นกันแดดไว้ด้วย กลัวว่าจะมีใครรู้ว่าตนเองเป็นคนไข้ ได้ผลทั้งหมอและพยาบาลไม่มีใครสนใจเธอ หญิงสาวรีบเดินยังไปยังจุดนัดหมาย ก่อนจะรีบขึ้นรถโดยเร็วที่สุด

@@@@@@@

รามสูรเดินถือช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขาต้องทำให้เมียรักให้อภัยตนให้ได้

แต่พอเปิดประตูห้องมา บนเตียงกับว่างเปล่า ชายหนุ่มพยายามใจเย็นลง ก่อนที่จะเดินไปยังห้องน้ำก็พบว่าไม่มีแม้แต่เงา รามสูรใจหายทันที

เขารีบกดออดเรียกพยาบาลโดยเร็ว พลันสายตาไปสะดุดที่กระดาษแผ่นหนึ่งบนเตียง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่กล้าอ่านข้อความในกระดาษแต่สุดท้ายก็ต้องอ่าน

ฉันเองนะคะรามสูร พรพิมลผู้หญิงที่คุณยัดเยียดคำว่าเมียเก็บให้ แต่ว่าต่อไปนี้มันคงไม่มีคำว่า เมียเก็บหรือนางบำเรอตราหน้าฉันอีกแล้ว สุดท้ายนี้ฉันไม่อยากจะพูดอะไรมาก ขอให้ทุกอย่างมันจบภายในวันนี้เวลานี้ ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูก ส่วนคุณก็ขอให้อยู่กับศักดิ์ศรีและหน้าตาต่อไป ขอให้เราอย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลย

-ลาก่อน-

พรพิมล

รามสูรล้มลงทันทีเมื่ออ่านจดหมายจบ รู้สึกเหมือนกับว่าความสุขของเขามันหายไปหมด ความรู้สึกข้างในมันตีตื้น จนร่างใหญ่สะอื้น

“คุณรามครับ"

บอดี้การ์ดรีบเข้ามารับร่างที่ดูหมดเรี่ยวแรงของเจ้านายอย่างรวดเร็ว

“น้ำผึ้ง

เรียกชื่อหญิงคนรักเสียงดัง ก่อนที่จะรีบวิ่งตามหาเธอไปทั่วทั้งที่รู้ว่าตอนนี้เธอคงจะหนีไปไกลแล้ว

“คุณรามครับ” บอดี้การ์ดรีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

รามสูรเหมือนหมดอะไรตายอยาก เขาแทบจะเดินไม่ไหวเหมือนกับว่ามองไปที่ไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่า ไม่ได้ดูมีชีวิตชีวา เหมือนตอนที่เธอยังอยู่จะโทษคุณพยาบาลก็ไม่ถูก

@@@@@@@

ร่างใหญ่เดินเข้ามาในบ้าน ความทรงจำเก่าๆ มันยังอยู่ในสมองและในจิตใจ เนื่องจากมันมีทั้งความทรงจำดีและไม่ดี สองวันแล้วที่เขาเร่งให้นักสืบให้ตามหาหญิงสาวผู้เป็นดวงใจ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ

รถคันที่พาเธอหนีมันถูกถอดทะเบียนออก ซึ่งยังไม่มีนักสืบคนไหนหาเบาะแสได้ ซ้ำคนที่บ้านยังไม่รู้เลยว่าเธอหนี

ป้าสุรีย์ถึงกับวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด พร้อมทั้งพยายามคาดคั้นว่าเหตุใดหลานสาวถึงหนีไป เรื่องนี้มีแต่มารดาของเธอที่ไม่รู้เรื่อง ทุกคนพยายามปิดบังเป็นที่สุด รู้เรื่องอะไรทำไมไม่อธิบายเข้าไปด้วย พอรู้เรื่องแล้วเป็นยังไง

รามสูรนั้นก็จนปัญญา จะสงสัยแดเนียลก็ไม่ได้ เนื่องจากก่อนที่จะมาโรงพยาบาล แดเนียลได้ฝากของเยี่ยมมาให้เธอ ก่อนที่จะไปเชียงใหม่

หนุ่มหล่อที่เคยสำราญในสุข เคยเอาตัวผู้หญิงอื่นมาร่วมรักที่บ้าน ณ เวลานี้มันไม่มีอีกแล้ว เหลือแต่ชายหนุ่มที่โดเดี่ยวเดียวดายอยู่ผู้เดียว ทั้งที่คนใช้และการ์ดอยู่เต็มไปหมด

แต่สำหรับเขาในเวลานี้ ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่า สภาพเหมือนคนใกล้ตาย ชีวิตที่ขาดใครบางคน เพียงแค่สองวันมันทำให้ปวดร้าวเป็นอย่างมาก

หน้าตาที่ดูโทรมไม่มีสง่าราศีเหมือนเก่า ทำให้คนรอบข้างอดสงสารไม่ได้ คุณผู้หญิงของบ้านหายไป ความสุขก็หายไปด้วย นึกไม่ออกเลยว่าใครมันเป็นคนช่วยพาเธอไปจากดขา

เช่นเดียวกับสายสืบที่ยังหาเบาะแสไม่ได้ คนที่พาหนีนั้นรอบคอบอย่างมาก ถึงขั้นถอดทะเบียนรถออกแต่งกายมิดชิดทั้งสองคน ถือว่างานนี้หินสุดๆ แล้ว สำหรับนักสืบเอกชนเช่นพวกตน

@@@@@@@

บ้านไร่

พรพิมลเช่าบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่แถวๆ โซนทุ่งดอกไม้ ตามเดิมแล้วมันเป็นบ้านของคนสวนที่ดูแลทุ่งดอกไม้นี้ ตอนแรกแดเนียลจะให้เธออยู่ฟรีจนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ แต่หญิงสาวนั้นไม่ยอม

แดเนียลจึงให้เธอทำหน้าที่ลดน้ำต้นไม้กับเก็บดอกไม้ ส่วนค่าจ้างก็วันละสามร้อยห้าสิบ ทั้งอาหารก็กินฟรีสามมื้อ หญิงสาวจึงเก็บเงินไว้ส่งให้แม่ได้สบาย เนื่องจากค่าเช่าบ้านแค่เดือนละหนึ่งพันบาท หญิงสาวก็เป็นคนอื่นไม่ใช่ญาติกับเขาแท้ๆ พรพิมลจึงไม่ยอมที่จะเอาเปรียบคนอื่นด้วยการอยู่ฟรีแน่ๆ

คนที่นี่ค่อนข้างจะใจดี เนื่องจากการที่พรพิมลสนิทกับเจ้านายมาก หัวหน้างานก็ใช้งานหญิงสาวหนักไม่ได้ เนื่องจากเธอเป็นคนสนิทของเจ้านายแถมยังตั้งครรภ์อีก

“ความทุกข์มันค่อยๆ หายไปแล้วนะน้ำผึ้ง ต่อไปนี้เธอและลูกจะมีความสุข”

ลูบไปที่หน้าท้องของตนเองพร้อมทั้งยิ้มรับสิ่งดีๆ ที่กำลังจะเข้ามา หญิงสาวและลูกกำลังจะมีความสุข แม้จะคิดแบบนั้น ในจิตใจก็ยังมีเยื่อใยเล็กๆ ของคำว่า รักและคิดถึงหลงเหลืออยู่

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha