ร่านรักอาญาเถื่อน นิยายชุดร่านไม่เลิก

โดย: อัณณากานต์



ตอนที่ 1 : เพลงหวานในวันเก่า


ตอนต่อไป

                                                     

             “นวล เดี๋ยวมาช่วยปูเตียงหน่อย ยัยน้อยหน่าทำทีไรยับเหมือนนอนมาแล้วเป็นปี” ประนอมแม่บ้านใหญ่ของคฤหาสน์มหเดชภักดีพูดกับเด็กสาวที่ไม่ใช่ใครอื่นไกลนั่นก็คือหลานแท้ๆ ของเธอเอง

             “ได้จ้ะป้านอม ขอหนูเอาผักไปแช่น้ำก่อนนะจ๊ะแล้วจะตามขึ้นไป” หลานสาวตอบรับแล้วรีบเร่งเดินเข้าครัว ช่วงนี้ที่เรือนใหญ่จะวุ่นวายเป็นพิเศษเพราะเตรียมจัดบ้านต้อนรับคุณพายุที่ไปเรียนอยู่ประเทศอังกฤษตั้งแต่มัธยมแถมยังทำงานอยู่ที่นั่นตั้งหลายปีแต่พักหลังๆ คุณเพลิงนิลผู้เป็นบิดาป่วยออดๆ แอดๆ บุตรชายเพียงคนเดียวจึงตัดสินใจกลับบ้านเกิด

             ไพลิน ภักดีแต่ชื่อเล่นมารดากลับตั้งว่านวลซึ่งมันไม่คล้องหรือเกี่ยวข้องกับชื่อจริงสักนิดแต่เธอก็ชอบทั้งชื่อเล่นและชื่อจริง เธอเดาเอาเองว่าแม่คงจะชอบไพลินเลยได้ชื่อนี้แต่จะจริงหรือไม่เธอก็ไม่เคยมีโอกาสถามเพราะแม่สิ้นใจหลังจากเธอลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน ส่วนชื่อเล่นแน่นอนอยู่แล้วว่าคล้องจองกับมารดาและป้าแท้ๆ แม่ชื่อประณีตใครๆ ก็เรียกว่าแม่ณีส่วนป้าชื่อประนอมคนทั่วไปก็เรียกว่านอมและเธอชื่อนวล

             “ขอโทษที่ช้าจ้ะป้านอม น้อยหน่าทำน้ำหกหนูเลยต้องช่วยเช็ด” นวลพูดไปหอบไปเพราะกว่าจะตะกายมาถึงชั้นบนก็ลิ้นห้อยแต่ระยะทางจากครัวมาถึงเรือนใหญ่นี่สิน่าจะเป็นกิโลเมตรด้วยซ้ำ คฤหาสน์มหเดชภักดีใหญ่โตมโหฬารแค่ประตูรั้วมาถึงหน้าบ้านก็ต้องเดินผ่านสวนขนาดใหญ่เกือบสิบนาที

             “เฮ้อ มันจะเรียบร้อยเป็นผู้หญิงกับเขาได้วันไหน นังน้อยหน่าเนี่ย” ประนอมถอนใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

             “บ่นเป็นป้าแก่เชียวยังไม่แก่สักหน่อย”

             ทั้งสองคนช่วยกันปูเตียงโดยดึงมุมทั้งสี่ด้านจนแน่นเปรี๊ยะผ้าจะได้ไม่ยับย่นเรียบลื่นตลอดผืน จากนั้นจึงสวมปลอกหมอนและวางกลับไปที่เดิม

             “แปลกจังเลยนะคะที่คุณพายุยอมกลับบ้าน” นวลเอ่ยกับป้าขณะที่มือก็พับผ้าไปด้วยแล้วอยู่ๆ หน้าก็ร้อนผ่าวเพราะเธอเพิ่งเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือคือกางเกงในสีดำและหอมมากๆ ก็แน่แหละเพราะมันเป็นของใหม่แถมเพิ่งซักเสร็จหมาดๆ

             “พ่อก็มีกับเขาคนเดียว เจ็บป่วยเป็นไข้คุณท่านก็คงอยากให้ลูกแท้ๆ มาดูแลนั่นแหละ” ประนอมตอบกลับมาด้วยเสียงก้องๆ เพราะเธอกำลังเช็ดอ่างล้างหน้าที่เงาวับอยู่แล้วแต่เพื่อความมั่นใจจึงมาเช็ดซ้ำอีกครั้ง ลูกชายคุณท่านจะกลับมาทั้งทีทุกอย่างต้องเนี้ยบไร้ที่ติ

             “ห้องน้ำเสร็จแล้วนอกนั้นก็ไม่มีอะไร นวลก็ดูแลเสื้อผ้าคุณพายุให้ดีแล้วกัน เรียงตามสีจากอ่อนไปเข้ม พวกชุดลำลองสำหรับใส่อยู่บ้านก็แยกพับไว้ทางฝั่งขวา”

             “เชื่อมือศิษย์เอกแม่ประนอมได้เลยจ้า” นวลบอกแล้วส่งยิ้มทะลึ่งทะเล้นไปให้ป้าของเธอ หญิงสาวส่ายหัวแล้วก็เดินออกไปเพราะงานครัวยังมีอีกล้นมือ

             ห้องนอนใหญ่สีเข้มมีทุกสิ่งพร้อมสรรพแน่แหละต้องมีเตียงซึ่งมันเป็นขนาดคิงไซส์และนิ่มสุดๆ ห้องน้ำก็มีทั้งอ่างและฝักบัวให้เลือกว่าอยากจะใช้แบบไหนแถมยังมีห้องทำงานแยกออกมาเป็นสัดเป็นส่วนแต่ก็มีประตูเชื่อมต่อกับห้องนอน

             ครั้งสุดท้ายที่คุณพายุกลับมาเมืองไทยก็เมื่อปีก่อนและก็มาอยู่แค่เพียงสามวันแล้วบินกลับไป เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่เลือกกลับมาทำงานที่บ้านเกิดแล้วก็ไม่กล้าถามด้วยเพราะเขาไม่ใช่คนก่อนก็คุณพายุไม่ได้ใจดีแล้วก็ขี้เล่นเหมือนตอนเด็กๆ อีกแล้ว

             ไพลินเกิดและเติบโตที่คฤหาสน์มหเดชภักดีเธอมีพายุเป็นเพื่อนเล่นมาตลอด ถึงแม้จะเป็นลูกสาวคนครัวแต่ทั้งคู่ก็สนิทสนมรักใคร่กันดี ยิ่งช่วงปิดเทอมคฤหาสน์จะคึกคักเป็นพิเศษเพราะมีลูกพี่ลูกน้องของพายุที่ล้วนแต่เป็นผู้หญิงมาวิ่งเล่นกันเต็มไปหมด

             จนมาช่วงมัธยมต้นอยู่ๆ พายุก็ขอไปเรียนเมืองนอก สามปีแรกเขาไม่กลับมาเมืองไทยแม้แต่ครั้งเดียว ไพลินไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่มันก็อดจะคิดแบบนั้นไม่ได้ มีหลายคำถามที่ติดอยู่ในใจแต่เธอก็ไม่เคยมีโอกาสได้ถามทั้งเรื่องของมารดาและเจ้านายที่เธอรักและนับถือเหมือนพี่ชาย

             “กลับมาคราวนี้พี่พายุจะพูดกับเราบ้างไหมนะ” หญิงสาวรำพึงกับตัวเอง

             เธอคิดถึงพี่พายุคนใจดี พี่พายุที่ยอมเล่นขายข้าวแกงกับเธอแม้เขาจะเกลียดมันเข้าไส้ก็ตาม เขากลับมาที่คฤหาสน์แค่ไม่กี่ครั้งและมาแค่สองสามวันแถมยังไม่เคยสนทนาด้วยแม้แต่คำเดียว มีเพียงสายตาเย็นชาที่เธอได้รับจากเขาซึ่งเธอไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับมิตรภาพที่แสนดีในวัยเด็ก

             “คงจะตัวโตขึ้นเยอะเลยเนอะ” เธอชูเสื้อยืดขึ้นจนสุดแขนเพราะมันตัวใหญ่มากๆ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้กลับมาที่นี่แต่บิดาก็บินไปหาอยู่เรื่อยๆ คุณเพลิงนิลคงรู้ขนาดตัวลูกชายเป็นอย่างดีจึงซื้อเสื้อผ้ามาเตรียมไว้ให้จนล้นตู้

             ไพลินพับเสื้อและกางเกงทุกตัวด้วยความตั้งใจเพราะอยากให้คนที่อยู่ไกลบ้านมาแสนนานมีความสุขที่สุดเมื่อกลับมา แค่ได้คำชมจากเขาเพียงคำเดียวเธอก็ดีใจแล้ว

             “ได้จ้ะป้า” นวลพับเสื้อเสร็จเสียงโทรศัพท์ที่เป็นสายภายในก็ดังขึ้น ป้าประนอมบอกว่าคุณเพลิงนิลอยากให้คนไปนวดขาจึงโทรมาบอกให้เธอแวะที่ห้องคุณท่านเลยจะได้ไม่ต้องเดินลงมาให้เสียเที่ยว

             “เข้ามาได้” เสียงทุ้มกังวานบอกคนที่อยู่ด้านนอก

             “สวัสดีค่ะคุณตาปวดขาเหรอคะหรือแค่เมื่อยเฉยๆ” ไพลินลงไปนั่งคุกเข่าสนทนากับผู้อาวุโสที่นอนอยู่บนเตียง

             “แค่อยากให้หลานมาหาไม่ได้ปวดไม่ได้เมื่อยอะไรหรอก” หนุ่มใหญ่ตอบพร้อมยิ้มกริ่ม

             “คุณตาเนี่ย หนูก็เป็นห่วงกลัวคุณตาจะปวดจะเมื่อย” เด็กสาวเป่าปากด้วยความโล่งใจ

             “หนูเพิ่งทำห้องคุณพายุเสร็จตะกี้เองค่ะ รับรองว่าสะอาดเอี่ยมทุกซอกทุกมุม” เธอรายงานภารกิจด้วยเสียงใสแจ๋ว

             “ดีใจไหมที่พี่เขาจะกลับมา”

             “ดีใจค่ะ คุณตาจะได้ไม่เหงา”

             “โธ่ๆ คิดว่ามันกลับมาแล้วจะดูแลตาหรือ ต้องรอให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศใต้ก่อนนั่นแหละ”

             “ไม่แน่หรอกนะคะ คุณพายุเขาโตแล้วไม่ใช่วัยรุ่นเลือดร้อนแบบเมื่อก่อน”

             “ก็คอยดูไปแล้วกันว่าคนแก่ที่จวนลงโลงจะเดาผิดไหม”

             “คุณตา ! ไม่พูดแบบนี้นะคะ คุณตาต้องอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้หนูกับทุกคนในบ้านไปอีกนานค่ะ”

             “อยู่เป็นต้นโพธิ์ต้นไทรรากก็งอกพันไปรอบบ้านพอดีสิ แก่หง่อมขนาดนี้” หนุ่มใหญ่ชอบใจนักที่ทำให้เด็กสาวหน้างอมู่ทู่

             “ไม่เอาค่ะคุณตาไม่พูดเรื่องนี้แล้ว หนูนวดขาให้ดีกว่า”

             เพลิงนิลมองเด็กสาวที่กุลีกุจอตบหมอนแล้วก็อมยิ้ม จะหาใครเอาใจใส่เท่าหนูนวลคงไม่มีอีกแล้วคนอื่นก็ทำไปตามหน้าที่แต่กับเด็กสาวคนนี้เขารู้ว่าเธอทำมันจากใจอาจเป็นเพราะสายใยแห่งความผูกพันที่ไม่อาจบอกก็เป็นได้

             “เปิดเพลงได้ไหมคะคุณตา หนูชอบฟังเพลงของคุณตาค่ะ”

             หนุ่มใหญ่เอื้อมมือไปเปิดวิทยุ เสียงเพลงที่ลอยละล่องอยู่ในสายลมนำไอรักแสนหวานในอดีตหวนคืนมาอีกครั้ง เพลิงนิลหลับตาลงแล้วก็เห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งเด่นชัดขึ้นมา ไม่ว่าจะผ่านมากี่สิบปีเธอก็ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ

 



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha