ร่านรักอาญาเถื่อน นิยายชุดร่านไม่เลิก

โดย: อัณณากานต์



ตอนที่ 3 : ความลับของเพลิงนิล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                                                           

             เพลิงนิลเตรียมเปิดคฤหาสน์เพื่อต้อนรับบุตรชายที่กลับมาอยู่แบบถาวร หนุ่มใหญ่มีความสุขเหลือเกินที่ไม่ต้องทนคิดถึงเลือดเนื้อเชื้อไขเหมือนวันก่อนๆ พายุเป็นลูกคนเดียวที่เกิดจากภรรยาที่เขารักและหวงแหนดั่งดวงใจแต่เธอก็ด่วนจากไปด้วยโรคมะเร็ง

             ความทรงจำที่พายุมีต่อมารดาไม่มากนักแต่สิ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจก็คือท่านเป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ ผมดำสลวยยาวถึงกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่สวยหวานราวกับนางฟ้า ที่เขาว่าปากนิดจมูกหน่อยนั้นเหมาะกับท่านเป็นที่สุดแล้วอยู่มาวันนึงมารดาก็จากไปแบบไม่มีวันกลับตั้งแต่นั้นก็มีเพียงบิดาที่รักและดูแลมาตลอด

             “ความจริงรอจัดวันเกิดคุณพ่อก็ได้นะครับ ไม่เห็นต้องจัดซ้ำจัดซ้อนให้ยุ่งยากห่างกันไม่กี่วันเอง” พายุนั่งคุยกับเพลิงนิลที่นอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มใจหายเป็นอย่างยิ่งที่เห็นบิดาร่างกายทรุดโทรมลงจากปีก่อนอย่างรวดเร็ว

             “วันเกิดก็วันเกิดสิ ไม่เกี่ยวกับงานเลี้ยงต้อนรับซะหน่อย อยากให้บ้านมันครึกครื้นเหมือนสมัยก่อน พ่อให้ตาสุทินยกเครื่องเล่นแผ่นเสียงจากห้องสมุดลงไปด้วยนะ แม่เขาชอบเวลามีงานเลี้ยงทีไรเต้นไม่ยอมเลิก” หนุ่มใหญ่หน้าตาสดใสขึ้นมาทันทีเมื่อเอ่ยถึงภรรยาผู้ล่วงลับ

             “ถ้าแม่ยังอยู่ก็ดีนะครับ” พายุจับมือบิดามากุมแล้วทั้งสองคนก็เงียบไปพักใหญ่

             “ลูกก็คือตัวแทนของแม่นั่นแหละ หน้าตาเหมือนกันยังกับแกะ” เพลิงนิลพินิจใบหน้าลูกชายแล้วลูบศีรษะเบาๆ พลอยรุ่งคือรักแรกพบและเป็นรักเดียวของเขา ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนเข้ามานั่งในหัวใจยกเว้นเพียงคนเดียวหลังภรรยาจากไปอาจเพราะความเหงาและอ้างว้างทำให้เขาหวั่นไหวและมีใจกับผู้หญิงคนหนึ่งแต่เขาก็ได้รู้ตอนนี้เองว่าช่วงชีวิตอันแสนสั้นกลับได้พบรักแท้ถึงสองครั้ง

             “เสียดายนะครับที่ผมได้แค่หน้าตาจากแม่แต่ไม่ได้นิสัยมาเลย”

             “ฮ่าๆๆ นั่นสิ แม่ของลูกเรียบร้อยดั่งผ้าแพรผืนบางที่พับไว้อย่างเรียบร้อย”

             “แต่ผมเหมือนผ้าขี้ริ้วที่โดนขยำด้วยเท้า” พายุต่อประโยคให้จบแล้วพ่อลูกก็หัวเราะร่วนพร้อมกัน

             “มาทำไม” ขณะที่กำลังสนทนากับบิดาอย่างออกรส ร่างเล็กๆ ก็มายืนนิ่งงันอยู่ตรงประตู เธอไม่คาดคิดว่าจะพบเขาที่นี่เขาก็เช่นกันที่ไม่รู้ว่าเธอจะขึ้นมา

             “พ่อเรียกมาเอง ทำไมต้องพูดจากับน้องแข็งกระด้างด้วยล่ะลูก”

             “ผมก็พูดปกติ” พายุตอบแล้วเมินหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นหน้าเธอ

             “พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอกแต่คิดว่าพายุคงจะสงสัยมาตั้งนานแล้ว ที่เลือกบอกตอนนี้เพราะไม่รู้ว่าจะอยู่ไปได้อีกนานแค่ไหน พ่ออยากตายตาหลับแล้วก็ไม่อยากปิดบังหนูนวลด้วย”

             “คุณตาไม่พูดเรื่องตายได้ไหมคะ หนูไม่ชอบเลย”

             “คนเราเกิดมาก็ต้องตายลูก เอาเก้าอี้มานั่งข้างๆ พี่เขาสิ” เพลิงนิลลูบผมไพลินด้วยความเมตตาแล้วเด็กสาวก็ยกเก้าอี้มานั่งคู่กับบุตรชายของเจ้าบ้าน

             “เคยสงสัยกันไหมว่าลูกพี่ลูกน้องที่มาเล่นกับเราสองคนตอนเด็กๆ เป็นใครมาจากไหน” เพลิงนิลถามทั้งสองคน

             “ไม่ค่ะ” ไพลินตอบ

             “สงสัยว่าทำไมบางคนถึงหน้าเหมือนผมมากๆ” พายุบอก

             “ตั้งแต่แม่ของพายุจากไป พวกคุณหญิงคุณนายก็ส่งลูกสาวตัวเองมาให้ถึงห้องนอนแล้วตอนนั้นพ่อก็ยังหนุ่มยังแน่นจึงสนองความต้องการไปเพราะความใคร่ทั้งสิ้น มันไม่มีความรักเจือปนอยู่แม้แต่เศษเสี้ยวเดียว”

             “หมายความว่าเด็กผู้หญิงพวกนั้นคือลูกของคุณพ่อหมดเลยใช่ไหมครับ”

             “ฉลาดเหมือนเคยนะพายุ” เพลิงนิลชมลูกชาย

             “แล้วใครเป็นแม่บ้าง” พายุถามบิดา

             “อรเป็นแม่อุ้มกับอ้อย เกื้อเป็นแม่กลอยกับกล้วย เดือนเป็นแม่ดาวกับเด่น ปริมเป็นแม่ปราง ปิ่นแล้วก็ปุ้ย” เพลิงนิลร่ายชื่อภรรยานอกทะเบียนและบุตรสาวช้าๆ เขาจดทะเบียนรับรองเป็นพ่อให้ลูกสาวทุกคนส่วนมารดาผู้ให้กำเนิดไม่ได้สนใจไยดีเพราะพ่อกับแม่พวกนั้นเอามาประเคนให้เอง

             “ปริมเห็นว่าชีวิตเมียที่สี่สุขสบาย ไม่ต้องทำงานทำการก็มีเงินใช้ไม่ขาดมือจึงส่งน้องสาวมาให้หวังจะได้ตำแหน่งเมียที่ห้าแต่พ่อคิดว่าลูกสิบคนมันก็เยอะแล้วและที่สำคัญพ่อไม่อยากเสพสมกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักอีกพ่อเลยทำหมัน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครส่งลูกสาวมาให้เพราะพ่อไร้น้ำยาเสียแล้ว” หนุ่มใหญ่จบประโยคออกจะขบขันหน่อยๆ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นพ่อพันธุ์อยู่ช่วงหนึ่ง

             “แต่ตอนเด็กๆ หนูไม่เคยเห็นคุณแม่ของคุณหนูพวกนั้นเลยนะคะตอนที่มาเล่นกันที่สวนช่วงปิดเทอม” ไพลินถามเพราะไม่เคยเอะใจเรื่องนี้สักนิด

             “เพราะว่าตาไม่ให้มายุ่มย่ามนะสิ พวกนั้นได้เข้ามาก็แค่ตอนกลางคืนแล้วต้องกลับไปก่อนฟ้าสาง ส่วนลูกๆ จะมาเมื่อไหร่ก็ได้แต่ห้ามแม่เข้ามาจุ้นจ้านวุ่นวาย ตารักลูกทุกคนเพราะเขาบริสุทธิ์และเกิดมาจากกระทำของตาถึงมันจะไม่ใช่เพราะรักแต่ตาก็ต้องรับผิดชอบ”

             “พายุ โกรธพ่อไหม”

             “ไม่ครับ พ่อคงเหงาและพวกนั้นก็ส่งลูกมาให้พ่อเอง พ่อไม่ได้ไปบังคับขืนใจสักหน่อย”

             “ใช่ พ่อยอมรับว่าความเหงาก็มีส่วน หนูนวลล่ะเกลียดตารึเปล่า”

             “ไม่ค่ะมันผ่านมาแล้วและมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณตา”

             “ขอบใจมากที่ไม่ติดใจกับการกระทำที่ผ่านมา ที่พ่อเรียกมาวันนี้เพราะจะบอกเรื่องการแบ่งสมบัติ พ่อทำพินัยกรรมไว้เรียบร้อยแล้วแต่อยากจะบอกลูกทั้งสองคนด้วยตัวเอง”

             “พายุลูกคือลูกชายคนเดียวที่เกิดจากผู้หญิงที่พ่อรักแน่นอนว่าลูกจะได้ส่วนแบ่งเยอะที่สุดแต่พ่อก็ต้องแบ่งให้ลูกคนอื่นๆ ด้วย พายุจะคัดค้านไหมถ้าพ่อจะแบ่งทรัพย์สินทั้งหมดเป็นสี่กองคือห้าสิบหนึ่งกอง ยี่สิบสองกองและสิบหนึ่งกอง กองแรกเป็นของพายุ ยี่สิบกองแรกคือของลูกสาวทั้งหมด ยี่สิบกองสองของหนูนวลและสิบยกให้มูลนิธิทั้งสามแห่งที่พ่ออุปถัมภ์อยู่”

             “ไม่คัดค้านครับ คุณพ่อเห็นสมควรจะแบ่งสันปันส่วนยังไงก็ได้แต่ผมมีคำถามข้อเดียว ทำไมต้องแบ่งสมบัติให้ลูกสาวคนครัวเท่าลูกที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ครับ เธอสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ”

             “เพราะหนูนวลดูแลพ่อมาตลอดไงพายุ”

             “ถ้าคุณพ่ออนุญาตให้น้องสาวคนอื่นๆ ของผมมาอยู่ในบ้าน ผมเชื่อว่าพวกน้องๆ ก็จะดูแลคุณพ่อได้ดีไม่แพ้เธอเช่นกัน”

             “พ่อไม่อยากให้ใครอื่นมาเหยียบบ้านหลังนี้เพราะมันคือบ้านของแม่ แค่ที่พาผู้หญิงอื่นมาเสพสมในเรือนเล็กพ่อก็รู้สึกแย่แล้ว พ่ออยากให้บ้านนี้เป็นที่อยู่และที่เติบโตของพายุคนเดียวเท่านั้น พ่อรักพายุมากนะมากเท่าที่รักแม่นั่นแหละ”

             “คุณตาคะ หนูรับไม่ได้ค่ะ จริงอย่างที่คุณพายุว่าหนูไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณตาหนูไม่สมควรได้ค่ะ แค่ให้กินให้อยู่มาทั้งชีวิตหนูก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วค่ะ”

             “เชื่อตาเถอะว่าหนูสมควรได้มัน อย่าขัดความต้องการของคนแก่ที่ใกล้จะตายเลย ถ้าไม่มีหนูนวลคอยดูแล ตาอาจจะตายไปตั้งนานแล้วก็ได้”

             “คุณตาไม่พูดเรื่องตายนะคะ”

             “เอาล่ะๆ เป็นอันตกลงตามนี้นะ ได้เวลาคนป่วยต้องกินยาอีกแล้ว คุณพยาบาลมายืนรอที่หน้าห้องแล้วล่ะป่านนี้” เพลิงนิลยุติการสนทนาแล้วพายุกับไพลินก็เดินออกไป พยาบาลที่รออยู่หน้าห้องยิ้มให้ทั้งสองคนแล้วเธอก็เข้าไปในห้องนอนของเจ้าบ้านเพื่อทำหน้าที่ตัวเอง

             “คุณพายุคะ ฉันจะยกส่วนของฉันให้คุณทั้งหมดไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันไม่รับของที่ไม่คู่ควรกับตัวฉันหรอก”

             “ฉันไม่เคยกังวลเรื่องเธอแล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันด้วยเพราะฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธอแม้แต่นิดเดียว ถ้าคุณพ่อประสงค์แบบนั้นฉันก็ไม่ขัดข้องเพราะมันเป็นทรัพย์สมบัติของท่าน” พายุบอกด้วยเสียงวางอำนาจแล้วเดินหนีไป ทิ้งให้ไพลินยืนน้ำตานองหน้าอยู่คนเดียว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha