14. ร่านสวาทซาตานร้าย ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 2 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ว่าจะไปที่บริษัทบราวน์น่ะ  พี่สาวไหมได้ไปทำงานที่นั่น  เห็นว่าแผนกการตลาดมีรับนักศึกษาฝึกงาน  2  คน  จริงสิ  รุ่งไปกับไหมรึเปล่าล่ะ”  สายไหม  หรือณัฐกาญจน์  กีรติการ  สาวสวยแต่แสนห้าว  พูดกับเพื่อนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

ทั้งสองคนเรียนอยู่ชั้นปีที่  3  คณะบริหารธุรกิจ  วิชาเอกการตลาด  ปีนี้พวกเธอต้องไปฝึกงานเป็นเวลาหนึ่งเทอม  ซึ่งตอนนี้ก็กำลังเลือกสถานที่ในการฝึกงานอยู่  ซึ่งแน่นอนว่าการแข่งขันค่อนข้างสูง  หากอยากจะเข้าไปฝึกงานที่บริษัทยักษ์ใหญ่

“ไม่ล่ะ  รุ่งว่าจะไปฝึกงานที่บริษัทของพี่กิตน่ะ  ขอให้ไหมโชคดีละกันนะ  เสียดายไม่ได้ให้ไหมไปด้วยกัน  เพราะพี่กิตเค้ารับเด็กฝึกงานอีกคนไปแล้ว”  รุ่งระวีกล่าวอย่างเสียดาย  พี่กิตที่เธอพูดถึง  คือว่าที่คู่หมั้นของเธอนั่นเอง  เขาเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดกลาง เธอจึงไม่ต้องดิ้นรนไปฝึกงานที่บริษัทอื่น

“น่าอิจฉาจังเลยนะ  ไม่เป็นไรจ้ะ  งั้นไหมไปก่อนนะ  กะว่าถ้าที่บริษัทบราวน์ไม่รับก็จะไปที่อื่นต่อ  โชคดีนะจ๊ะ  บาย”  ณัฐกาญจน์เก็บของใส่แฟ้มเอกสาร  ก่อนจะเดินไปขึ้นแท็กซี่เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางในวันนี้

 

บริษัท  บราวน์   คอมมิวนิเคชั่น  จำกัด  ( มหาชน )

ภาพของนักศึกษาสาวหน้าตาสวยงาม  กับรูปร่างที่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง  แม้จะไม่ใช่ชุดนักศึกษาแบบรัดรูปจนน่าเกลียด  แต่มันก็มีขนาดพอดีตัวคนใส่  ทำให้เธอน่ามองขึ้น 

เธอเดินตรงไปที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้า  เพื่อติดต่อเรื่องขอฝึกงานทันที  ซึ่งความจริงจะใช้เส้นสายของการเป็นลูกสาวเพื่อนรักเจ้าของบริษัทก็ย่อมได้  แต่เธอก็ไม่อยากโดนใครเขม่นเอา 

“สวัสดีค่ะ  ทราบมาว่าที่นี่เปิดรับนักศึกษาฝึกงานด้านการตลาด  ไม่ทราบยังรับอยู่ไหมคะ”  เธอกล่าวกับเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์อย่างสุภาพ

“ขอเวลาตรวจสอบสักครู่นะคะ  เชิญน้องไปนั่งรอที่โต๊ะตรงนั้นก่อนก็ได้ค่ะ”  เจ้าหน้าที่กล่าวกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  เธอยิ้มตอบแล้วจึงก้าวไปนั่งรอที่โต๊ะรับแขกด้านหน้า

เวลาเดียวกันนั้นเอง  ท่านรองประธานหนุ่มก็เข้ามาภายในบริษัท  เขาสะดุดตากับภาพนักศึกษาสาวแสนสวยที่นั่งด้วยท่าทีสงบอยู่ที่โต๊ะรับแขก  เรียวขางามที่เบียดเสียดกันนั้น  น่ามองจนเขาไม่อาจละสายตาได้  จนถึงกับต้องเดินไปที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยตัวเอง

“นักศึกษาคนนั้น  เค้ามาทำอะไรเหรอ”  แอนโธนี่ถามพนักงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย  แต่ในใจร้อนรุ่ม

“อ๋อ  เธอมาขอฝึกงานที่แผนกการตลาดค่ะ  แต่พอดีดิฉันเพิ่งได้รับแจ้งจากแผนกว่าเขารับนักศึกษาครบหมดแล้ว  กำลังจะบอกให้เธอกลับไปพอดีเลยค่ะ”  พนักงานสาวพูดเสียงสั่น  ไม่คิดว่าท่านรองประธานสุดหล่อ  จะมาพูดกับเธอด้วยตัวเอง

“งั้นเหรอ  เอาอย่างนี้ละกันให้เธอขึ้นไปพบผมบนห้องทำงาน  ผมกำลังต้องการคนช่วยทำเอกสารสำคัญอยู่พอดี”  เมื่อคิดว่าสาวสวยในชุดนักศึกษาต้องผิดหวังกลับไป  เขาก็รีบหาข้ออ้างเพื่อจะได้ทำความรู้จักเธอให้มากขึ้นนั่นเอง

“ได้ค่ะ  ท่านรอง”  พนักงานสาวยิ้มตอบ  เขาจึงเดินตรงไปที่ลิฟท์  แต่ยังไม่ยอมเข้าไป  กลับหันไปมองพนักงานแจ้งกับนักศึกษาสาว  เธอดูดีใจมาก  และเมื่อสาวเจ้าเดินมาทางนี้  เขาก็แกล้งกดลิฟท์แล้วก้าวเข้าไป  โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า  ลิฟท์ตัวนี้ให้เฉพาะผู้บริหารระดับสูงขึ้นเท่านั้น

“รอด้วยค่ะ    ขอบคุณค่ะ” 

“ชั้นไหนครับ”  เขาถามเธออย่างสุภาพ

“ชั้น  45  ค่ะ”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  ทำให้หัวใจของซาตานร้ายกระตุกถี่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  เด็กอะไรน่ารักชะมัด 

“มาหาใครเหรอครับ”  เขาเริ่มชวนคุยตามประสาผู้ชายเจ้าชู้พร้อมกับส่งสายตาทรงเสน่ห์ที่สาวคนไหนได้เห็นเป็นต้องหวั่นไหวทุกราย

“มาขอฝึกงานค่ะ”  ณัฐกาญจน์รู้สึกอึดอัด  เมื่อเห็นสายตาแบบนั้น  จึงค่อยๆ ขยับตัวให้ห่างจากเขาจนแทบจะชิดขอบผนังลิฟท์เลยทีเดียว  วันซวยอะไรของแกนะยัยสายไหม  ดันมาเจอคนบ้ากามเนี่ย  ดูสายตาสิ  อย่างกะจะกินเธอเข้าไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ

“แหม  ไม่เห็นต้องกลัวพี่ขนาดนั้นเลยนะ  พี่ไม่ได้จะทำอะไรซักหน่อย”  คนที่บอกว่าไม่ได้จะทำอะไร  ขยับเข้ามาจนชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว  เพราะเขาไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมากดลิฟท์ตัวนี้

“นี่คุณ  ถอยไปเลยนะ  จะทำอะไรน่ะ”  เธอรีบดันตัวเขาออกไป  แต่เขากลับโอบเอวคอดเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ

“แหม  พี่น่ะเห็นมาเยอะแล้วนะ  พวกนักศึกษาแบบน้องน่ะ  ไม่ต้องอายหรอก  ตอนนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น  ถ้าอยากฝึกงานที่นี่  น้องต้องยอมทำตามที่พี่ต้องการ  เข้าใจไหมจ๊ะ  เด็กดี”  เขาดันตัวเธอให้ชิดผนัง  พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาพยายามจะจูบเธอให้ได้

“ไอ้บ้า  แก่ขนาดนี้ยังจะมาเรียกตัวเองว่าพี่อีก  ฉันมาฝึกงาน  ไม่ได้จะมาทำเรื่องอย่างว่านะ  ปล่อยเลย”  เธอพยายามดิ้นรนสุดกำลัง  และหันไปมองประตูลิฟท์  นี่เพิ่งจะชั้น  30  เองเหรอเนี่ย  ให้ตายสิ

“รู้ด้วย  ว่าเราจะทำเรื่องอย่างว่ากันน่ะ  ท่าทางจะเคยมาแล้วสินะจ๊ะ  แต่แหม  ปากน้องเนี่ย  ร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะ  ไหนขอชิมหน่อยซิ  ว่ามันจะเผ็ดร้อนอย่างคำพูดรึเปล่า”  คนเจ้าชู้ที่เคยมีแต่ผู้หญิงคอยทอดสะพานให้  คิดเข้าข้างตัวเองว่าที่เธอทำเป็นขัดขืน  ก็เพื่ออยากจะโก่งราคาเท่านั้น

“อย่านะ  ไอ้บ้า  ไอ้เฒ่าลามก  นี่แน่ะ”  ไม่ทันที่เขาจะจูบ  เธอก็ประเคนเข่าไปที่กล่องดวงใจของเขาเข้าเต็มแรง  ทำให้คนตัวโตถึงกับเข่าทรุดพร้อมกับกุมน้องชายเอาไว้  ใบหน้าแดงก่ำ

เธอรีบกดลิฟท์ให้เปิดแล้ววิ่งออกไปทันที  ปล่อยให้เขานั่งอยู่อย่างนั้นด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสน

“ยัย...ตัว...แสบ...”  เขามองเธออย่างอาฆาตแค้น  จุกจนแทบจะร้องไม่ออกเลยทีเดียว  คอยดูนะ  ฉันจะต้องทำให้เธอขึ้นเตียงกับฉันให้ได้

 

ณัฐกาญจน์ รีบกดลิฟท์อีกตัวเพราะเธอยังอยู่ที่ชั้น  32  แม้จะหงุดหงิดจนแทบไม่มีอารมณ์ทำอะไร  แต่โอกาสฝึกงานในบริษัทใหญ่ขนาดนี้  หาไม่ได้ง่ายๆ  ตอนที่พนักงานข้างล่างบอกว่างานที่แผนกการตลาดเต็มแล้ว  แต่ผู้บริหารระดับสูงต้องการคนช่วยงานให้เธอขึ้นมาสมัครได้  เธอดีใจมากและจะไม่ยอมให้ไอ้บ้าโรคจิตนี่  มาทำให้เธอถอดใจเด็ดขาด

เธอยืนรอลิฟท์อยู่นาน  พอประตูเปิดก็มีคนอยู่ด้านในมากพอสมควร  ทำให้เธอแปลกใจว่าลิฟท์ตัวที่เธอขึ้นก่อนหน้า  ไม่เห็นจะมีใครสักคนนอกจากผู้ชายบ้ากามคนนั้น  คิดแล้วก็สะใจ  เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับสายไหม สาธุ  ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย  ตึกนี้ออกใหญ่  เธอคงไม่ดวงซวยไปเจอกับเขาอีกหรอก

ในที่สุดเธอก็มาถึง  ชั้น  45  ดวงตากลมมองกวาดดูรอบๆ  แล้วจึงเดินเข้าไปติดต่อที่โต๊ะเลขาหน้าห้อง

“เอ่อ  ขอโทษนะคะ  พอดีว่าหนูมาขอฝึกงานค่ะ  เห็นว่ามีผู้บริหารที่ชั้นนี้ต้องการเรียกพบ”  เธออยากจะตีตัวเองนัก  ดันไม่ได้ถามว่าผู้บริหารคนนั้น  ชื่ออะไร  ตำแหน่งอะไร  พอได้ยินก็รีบมาขึ้นลิฟท์เลย  สับเพร่าซะจริง

“อ๋อ  ท่านรองแจ้งให้ทราบเมื่อสักครู่แล้วค่ะ  เชิญด้านในได้เลยนะคะ  ประตูฝั่งขวาห้องสุดท้ายค่ะ  ห้องของท่านรองประธาน  คุณแอนโธนี่  บราวน์”  เธอบอกให้นักศึกษาสาวทราบ  เพราะแอนโธนี่แจ้งเธอก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทางแปลกๆ  ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง

“ขอบคุณมากนะคะ”  ณัฐกาญจน์ยิ้มกว้าง  นี่เธอจะได้ทำงานกับท่านรองประธานเลยหรือนี่  ต้องเล่าให้พี่สาวคนสวยฟังหน่อยละ  อะไรจะโชคดีขนาดนี้

เธอรีบเดินไปยังจุดหมาย  เมื่อมาถึงแล้วก็อ่านป้ายชื่อหน้าห้องอีกครั้ง  ก่อนที่จะเคาะประตูตามมารยาทแล้วก้าวเข้าไป

ห้องของท่านรองประธานกว้างขวางมากพอสมควร  โต๊ะของเขาอยู่เกือบด้านในสุดฝั่งขวาของห้อง  โดยมีโซฟาขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้า  เขานั่งหันหลังอยู่  เธอจึงเดินเข้าไปกล่าวแนะนำตัวเขา

“ขออนุญาตค่ะ  หนูชื่อ  ณัฐกาญจน์  กีรติการ  พนักงานชั้นล่างบอกว่าท่านเรียกให้หนูมาพบ  ทราบว่าท่านต้องการนักศึกษาฝึกงานใช่รึเปล่าคะ”  เธอพูดกับแผ่นหลังใหญ่ที่ดูคุ้นตาพิกล  และแล้วสาวนอยก็ต้องตกใจมาก  เมื่อเขาหันมา

“ใช่จ้ะ  ยาหยี...”  เขามองเธอตาเขม็ง  ความเจ็บปวดที่เธอฝากไว้  แม้จะทุเลาไปมาก  แต่เขาก็ไม่มีวันลืม

“นี่นาย  เอ่อ  คุณ  ฉันขอตัวก่อนนะคะ”  เธอรีบหันหลัง  หวังจะก้าวออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด  วันนี้ต้องเป็นวันที่ซวยที่สุดของเธอแน่ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha