14. ร่านสวาทซาตานร้าย ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เดี๋ยวสิ  นั่งลงก่อนจะรีบไปไหนล่ะ  หรือว่าน้องกลัวพี่”  เขาเอ่ยท้าทายเธอ  และมันก็ได้ผล  เมื่อเธอรีบหันมาทันที

“ใครกลัวคุณไม่ทราบ”   เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง  กลัวงั้นเหรอ  ฝันไปเถอะ  รังเกียจต่างหากล่ะ

“ถ้าไม่กลัว  ก็นั่งลงก่อนสิ  กล้าๆ หน่อยสิจ๊ะ  สาวน้อย”  เขานั่งกอดอก  มองเธอด้วยแววตาที่เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ก็ได้”  เธอก้าวเข้าไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา  เอาวะ  เป็นไงเป็นกัน  ถ้าเขาทำอะไรเธออีก  เธอก็คิดว่าจะเอาตัวรอดจนได้นั่นแหละ

“ไหนล่ะ  เอกสารของน้อง  ให้พี่ดูหน่อยสิจ๊ะ”  เขาเอนตัวไปข้างหน้า  แล้ววางแขนลงบนโต๊ะทำงาน  พร้อมกับจ้องหน้าเธออยู่อย่างนั้น

“ขอโทษนะคะ  คุณอายุก็มากแล้วนะ  อย่ามาเรียกดิฉันว่าน้องเลย  ฟังแล้วขนลุก”  เธอยื่นเอกสารให้เขา  แต่ก็ยังอดค่อนแคะเขาไม่ได้ 

“ไม่ให้เรียกว่าน้อง  แล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ  ที่รัก  หรือยาหยี  หรือว่า...”  ยิ่งเห็นเธอโมโห  เขาก็ยิ่งชอบดุนักใช่ไหมพ่อจะปราบพยศซะให้เข็ด

“เรียกว่าณัฐกาญจน์ก็แล้วกันค่ะ  ดิฉันชื่อณัฐกาญจน์”  เธอรีบพูด  ก่อนที่เขาจะทำให้เธอหงุดหงิดมากไปกว่านี้

“ณัฐกาญจน์  ดูห่างเหินไปนะ  ไหนดูซิ  อ๋อ  ชื่อเล่นชื่อสายไหม  แหม  แค่ได้ยินชื่อก็อยากกินซะแล้วสิ”  เขายังกวนประสาทเธอไม่เลิก  แต่เธอไม่ได้ตอบโต้เขาอีกได้แต่นั่งเงียบๆ  พยายามนับ 1  ให้ถึง  100  อยู่นั่นเอง

เขามองดูเอกสารของเธอไปเรื่อยๆ  ไม่ได้สนใจประวัติของเธอมากนัก  แค่อยากจะถ่วงเวลาให้เธอนั่งอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุดเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว  เขาก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ  เธอจึงต้องเป็นฝ่ายถามเขาเสียเอง

“ขอโทษนะคะ  ตกลงจะให้ดิฉันฝึกงานที่นี่หรือเปล่า  ถ้าไม่อย่างนั้น  ดิฉันจะได้ไปสมัครฝึกงานที่อื่นต่อ”  เธอพยายามจะควบคุมอารมณ์ให้มากที่สุด  คนอะไร  กวนประสาทชะมัด  ดูอยู่เป็นชั่วโมง  เอกสารแค่ไม่กี่แผ่นเนี่ย

“ไม่ต้องไปสมัครที่อื่นหรอกนะ  ตกลงพี่รับสายไหมมาฝึกงานที่นี่นะ  จะเริ่มได้เมื่อไหร่ล่ะ”  เขาตอบอย่างอารมณ์ดี  จะไปฝึกงานที่อื่นน่ะเหรอ  ฝันไปเถอะ  เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น  จนกว่าเขาจะได้ในสิ่งที่ต้องการ

“วันจันทร์หน้าค่ะ  ถ้าอย่างนั้น  ดิฉันขอตัวกลับเลยนะคะ  สวัสดีค่ะ”  เธอลุกพรวดไม่สนใจว่าเขาจะอนุญาตหรือเปล่า  เขาจะว่าเธอเสียมารยาทก็ช่าง  เธอทำแบบนี้กับคนที่เธอเกลียดขี้หน้าเท่านั้น

“เดี๋ยวสิ  เรายังไม่ได้คุยรายละเอียดของงานที่จะให้สายไหมทำเลยนะ  นั่งลงก่อน  ใจเย็นๆ  จะรีบไปไหนนักหนาล่ะ”  เขาเอาเรื่องงานมาอ้าง  เธอจึงต้องนั่งลงต่อไป

“ถ้าอย่างนั้นก็ว่ามาสิคะ  ดิฉันฟังอยู่”  เธอมองหน้าเขาอย่างหวาดระแวง  หวังว่าจะเป็นเรื่องงานจริงๆนะ

“คืออย่างนี้  ตอนนี้พี่อยากจะเคลียร์เอกสารเก่าของปีที่แล้ว  ให้ไปเก็บรวบรวมเอาไว้ในคอมพิวเตอร์ทั้งหมด  แต่ไม่มีใครว่างทำเลยน่ะสิ  เค้ามีงานรัดตัวกันหมด  พี่เลยอยากให้สายไหม  คีย์ข้อมูลของเอกสารลงไปในโปรแกรมที่พี่ทำขึ้นมา  แต่ว่า  เอกสารมันเยอะหลายพันฉบับเลยนะ  ไหวรึเปล่า”  เขาบอกรายละเอียดงานกับเธอ  เธอจึงค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย  ที่เขาไม่ได้ทำหื่นใส่เธออย่างเดียว

“ได้ค่ะ  ไม่มีปัญหา  ดิฉันต้องฝึกงานหนึ่งเทอม  ก็ใช้เวลาประมาณสามเดือน  น่าจะคีย์ข้อมูลลงไปได้เยอะพอสมควร  มีอะไรที่จะให้ทำเพิ่มเติมอีกไหมคะ”  น้ำเสียงของเธอเริ่มดีขึ้น  ไม่แข็งกระด้างเหมือนตอนแรก  ทำให้เขาพอใจไม่น้อย

“มี  ต่อไปนี้  ให้เรียกแทนตัวเองว่าสายไหม  ห้ามเรียกว่าดิฉัน  มันฟังดูห่างเหิน  พี่ไม่ชอบ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  เธอถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่  ว่าแล้วเชียว  ตาแก่บ้ากามนี่  วกเข้าเรื่องเดิมอีกจนได้

“ค่ะ  มีอะไรอีกไหมคะ”  เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา  จึงได้รับปากไปแบบนั้น

“มี  วันนี้พี่จะให้สายไหมช่วยรื้อเอกสารหลังโต๊ะพี่ออกมาหน่อย  พี่กำลังหาเอกสารสำคัญอยู่  แต่ไม่รู้ว่าเอาไปไว้แฟ้มไหน”  เขาแกล้งพูดไปอย่างนั้น    ทั้งที่ไม่ได้ต้องการเอกสารอะไรสักหน่อย

“แล้วทำไมไม่ให้เลขาของคุณมาช่วยหาล่ะคะ  ดิฉัน  เอ่อ  สายไหม  จะหาเจอได้ยังไง”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“มันเป็นเอกสารลับ  ให้พวกคนในบริษัทรู้ไม่ได้เด็ดขาด  ช่วยพี่หน่อยนะครับ  พี่ต้องการด่วนจริงๆ  ต้องใช้ก่อนเที่ยงวันนี้แล้วด้วย”  เขาทำหน้าตาจริงจัง  จนเธอไม่อาจปฏิเสธได้

“ก็ได้ค่ะ  จะให้หาเอกสารอะไรล่ะคะ”  เธอลุกขึ้น  แล้วเดินไปที่ชั้นวางแฟ้มด้านหลังโต๊ะของเขา  ที่มีแฟ้มกว่าร้อยแฟ้มเรียงกันอยู่

“เอกสารจัดซื้อจัดจ้างของเดือนที่แล้วน่ะ  หัวกระดาษจะเป็นสีชมพูหน่อย”  เขาก็พูดมั่วไปเรื่อย  ห้องเขาไม่มีเอกสารแบบนั้นเลยสักแผ่น  ต่อให้เธอหาทั้งชีวิต  ก็หาไม่เจอหรอก

“ค่ะ  งั้นจะเริ่มหาตั้งแต่แถวแรกมาเลยนะคะ”  เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มตั้งแต่ชั้นบนสุดมาเปิดดูทีละแฟ้ม  เขาหันเก้าอี้มามองสะโพกกลมกลึงที่โยกย้ายไปมาอย่างอารมณ์ดี    โดยที่เธอยังไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกเขาหลอกให้แล้ว

เธอหาเอกสารนานนับชั่วโมง  จนเริ่มตาลาย  แต่ก็ยังไปได้ไม่ถึงครึ่งตู้ด้วยซ้ำ  จึงหันมาหาเขาแล้วพบว่าเขานั่งมองเธออยู่

“นี่คุณ  แน่ใจนะคะ  ว่ามันอยู่ในชั้นวางนี้น่ะ”  เธอถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“แน่ใจสิ  พี่จำได้ว่าเอาซ่อนไว้ในชั้นนี้นะ  แต่ไม่รู้ว่าช่องไหน  มาๆ  เดี๋ยวพี่ช่วยหาละกันนะ  จะได้เจอเร็วๆ”  ว่าแล้วเขาก็รีบไปยืนข้างเธอ  ทำทีเปิดดูแฟ้มไปเรื่อยๆ  แล้วขยับเข้าไปหาเธอทีละนิดจนแอบอ้อมมือไปโอบเอวคอดเอาไว้  ทำให้สาวน้อยถึงกับสะดุ้ง

“นี่คุณ  จะทำอะไรน่ะ  ถอยไปนะ”  เธอรีบหันมาจึงกลายเป็นว่าตอนนี้เธอโดนเขากอดเข้าไปจริงๆ  ด้วยมืออีกข้างของเขาที่โอบรัดเธอเอาไว้

“ก็แค่อยากจะเคลียร์เรื่องที่มันค้างเอาไว้ให้เสร็จน่ะสิจ๊ะ  คนสวย  เมื่อเช้าหนูทำพี่เจ็บแสบมากเลยนะ  นิสัยไม่ดีแบบนี้  ต้องโดนลงโทษรู้ไหมครับ”  พูดจบปากหนาก็กดจูบไปบนปากนุ่มอย่างดูดดื่ม  โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

เขาจูบเธออย่างรุนแรง  ไม่ได้มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย  ความโกรธจากการที่โดนเธอทำร้ายในตอนเช้ามันกำลังได้รับการแก้แค้นอยู่  สองมือน้อยทั้งหยิกทั้งตีแผงอกกว้างนั้น  แต่เขาก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด 

เธอคิดว่าจะใช้แผนเดิม  คือทำลายกล่องดวงใจของเขาอีกครั้ง  แต่คราวนี้เธอพลาด  เพราะเขาไม่ยอมให้เข่าของเธอ  เข้าใกล้เป้าหมายได้อีก  เมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นมา  แล้วพาเธอเดินลิ่วไปที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง

ร่างใหญ่ทาบทับลงบนตัวกายสาว  โดยที่เรียวขางามถูกเขาใช้ขาข้างหนึ่งกดเอาไว้  มือใหญ่ทั้งสองข้างพยายามปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธออย่างร้อนรน  จนในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เนินอกสวยได้รูปโผล่ออกมาภายใต้บราเซียตัวจิ๋วนั้น

“ไอ้บ้า  ปล่อยฉันนะ  จะทำอะไรฉัน  ช่วย...อื้อ...” เธอไม่สามารถร้องต่อได้  เมื่อเขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากของเขาลงบนปากของเธออย่างหนักหน่วง

มือใหญ่ข้างหนึ่งบีบเค้นสองเต้างามเอาไว้อย่างเต็มมือ  เขารั้งบราเซียตัวสวยลงไปกองที่หน้าท้องแบนราบ  จนอกอวบอิ่มที่มีปลายยอดถันสีชมพูตั้งชูชันออกมายั่วยวนสายตาของซาตานร้าย

สาวน้อยดิ้นพล่าน  อยากจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ  แต่มือของเธอทั้งสอง  ถูกมืออีกข้างหนึ่งของเขารวบเอาไว้  เธอไม่อาจปกป้องตัวเองได้เลย

“สวยเหลือเกิน  สายไหมจ๋า  ขอพี่กินนมของหนูหน่อยนะ”  เขาไม่รอช้า  ก้มหน้าลงใช้ลิ้นร้อนตวัดไปทั่วยอดอกอิ่มตรงหน้าอย่างหิวโหย  คนใต้ร่างถึงกับสะดุ้งเฮือก  เมื่อเขาล่วงเกินของสำคัญของเธอ

“ไอ้บ้า  ปล่อยนะ  อื้อ  ปละ  ปล่อย  อ่า...”  ปากเล็กที่ร้องห้าม กลับเผลอร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่าน  ด้วยไม่เคยมีชายใดได้รุกล้ำสองเต้านี้มาก่อน  แต่เธอก็ยังมีสติที่จะปกป้องตัวเองอีกครั้ง

เมื่อเห็นเขากำลังเมามันกับการรังแกหน้าอกของเธอ  เธอก็ก้มหน้าลงแล้วกัดหัวไหล่ของเขาจนสุดแรง  จกระทั่งมีเลือดซึมออกมา

“โอ๊ย!!!  สายไหม  พี่เจ็บนะ”  เขาลุกพรวด  เมื่อคลำที่ไหล่ของตัวเองด้วยความเจ็บปวด  เธอจึงอาศัยจังหวะนี้  ลุกขึ้นแล้วเตะผ่าหมากเขาอย่างแรง  จนเขาทรุดลงไปนั่งไม่ต่างกับเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา  จากนั้นเธอก็รีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อยดังเดิม  ก่อนจะกลับไปคว้ากระเป๋าที่โต๊ะ  แล้ววิ่งออกไป  ซึ่งก่อนไป  เธอก็หันมาพูดกับเขาด้วยแววตาเย้ยหยัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha