14. ร่านสวาทซาตานร้าย ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“จะนั่งแท็กซี่ไปทำไม  ไปกับพี่ก็ได้นี่นา”  เขาถามอย่างสงสัย

“ไม่เอาหรอกค่ะ  นักศึกษาฝึกงานนั่งรถไปทำงานกับท่านรองประธาน  คงดูไม่ดีเท่าไหร่  ไม่อยากโดนนินทา”  เธอบอกเขาตามตรง

“ใครจะนินทาก็ช่างเค้าปะไร  ใครกล้ามาว่าสายไหมก็มาบอกพี่ได้เลย  เดี๋ยวจะไล่ออกให้หมด”  เขาพูดจริงๆ เพราะไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัว  เขาจะไปไหนมาไหนกับใคร  ไม่เคยสนใครอยู่แล้ว  ไม่อย่างนั้นเขาจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าได้แบบนี้หรือ

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ  งั้นวันนี้สายไหมลางานได้ไหมคะ  ท่านรองประธานจะว่ารึเปล่า”  เธอมองหน้าเขา 

“ได้สิ  ว่าแต่จะลาไปไหนล่ะ”  เขาถามอย่างสนใจ

“ไปหาเด็กค่ะ”  เธอตอบหน้าตาเฉย

“ไหนว่าไม่มีแฟน  จะไปหาเด็กที่ไหนอีก”  เขางงไปหมดแล้วตอนนี้  ตกลงเธอมีใครอยู่ในใจรึยังนะ

“ก็ไปหาเด็กจริงๆ นี่คะ  แต่เด็กที่เป็นลูกหมานะคะ  พอดีสายไหมช่วยงานมูลนิธิพิทักษ์สัตว์อยู่  เมื่อวานพี่ที่มูลนิธิโทรมาบอกว่าตอนนี้พวกหมาจรจัดคลอดลูกออกมาเป็นโขยงเลย  จะให้ไปช่วยกันป้อนนมลูกหมาหน่อย   ตอนแรกกะว่าจะออกไปตอนพักเที่ยง  แต่ในเมื่อสายไหมเส้นใหญ่ขนาดนี้  ก็ขอลางานเลยละกันนะคะ  ท่านรอง”  เธอยิ้มให้เขาอย่างอารมณ์ดี

“อ๋อ  ลูกหมานี่เอง  งั้นพี่ไปด้วยสิ  เผื่อพี่จะช่วยอะไรได้บ้างไงล่ะ” ถ้าเธอไม่ไปทำงาน  เขาก็ไม่อยากไปเหมือนกัน

“ถ้าอยากช่วยก็ช่วยบริจาคค่าอาหารให้พวกเค้าหน่อยละกันนะคะ  คนมาบริจาคก็มีอยู่บ้าง  แต่มันก็ยังไม่พอเลย”  พูดถึงตรงนี้ใบหน้างามก็เศร้าลงไป  เธอเป็นคนรักสัตว์มาก  เคยถึงขนาดวิ่งลงจากแท็กซี่ไปช่วยสุนัขที่โดนรถชนกลางถนนด้วยซ้ำ

“ได้สิจ๊ะ  สายไหมอยากให้พี่ช่วยอะไรก็บอกละกัน  ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้สายไหมดีรึเปล่า”  เขายิ้มออกมา  รู้สึกว่าการได้อยู่กับเธอ  ทำให้เขาได้เห็นโลกอีกแบบที่เขาไม่เคยคิดจะสัมผัส

“จริงเหรอคะ  พี่จะช่วยพวกเด็กๆ  พวกนั้น จริงๆ ใช่รึเปล่า  ขอบคุณมากนะคะ”  เธอโผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่นอย่างลืมตัว  ถ้ามีคนรวยแบบเขาช่วยล่ะก็  พวกเด็กๆ ของเธอต้องไม่อดอยากแน่นอน

“จริงสิครับ  พี่จะหลอกสายไหมทำไมกัน”  เขากอดตอบเธอ  แล้วคิดย้อนไปถึงสิ่งที่ทำกับเธอเมื่อวาน  ดีนะที่เขากลับใจทัน  ไม่อย่างนั้นตอนนี้  เขาคงรู้สึกผิดมากที่ทำลายชีวิตผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งได้อย่างเลือดเย็น

“ขอบคุณนะคะ  พี่แอนโธนี่ใจดีจัง  นึกว่าจะบ้ากามเป็นอย่างเดียวซะอีก”  เธออดเย้าเขาไม่ได้  นี่ถ้าเธอรู้ว่าถูกเขาวางยาเธอจะยังชื่นชมเขาอยู่รึเปล่านะ

“แหม  พี่ก็ไม่ใช่คนเลวอะไรขนาดนั้นหรอกน่า  เอาเป็นว่า  สบายใจแล้ว  ก็นอนต่ออีกหน่อยนะ  พี่ยังง่วงอยู่เลย  เดี๋ยวสายๆ ค่อยไปกัน  ตกลงไหมครับ”  เขาดันตัวเธอออกมา  ก่อนจะอดใจไม่ไหวแล้วจับเธอปล้ำไปซะจริงๆ

“ตกลงค่ะ”  เธอยิ้มแล้วรีบล้มตัวลงนอน  แต่เธอนอนหันหลังให้  เขาจึงได้นอนลงบ้าง แล้วมองแผ่นหลังบางอยู่อย่างนั้น  ในใจมีแต่ความรู้สึกผิดเต็มไปหมด

พี่ขอโทษนะ  สายไหม  พี่มันเลวมากกว่าที่สายไหมคิดเอาไว้ซะอีก 

 

ช่วงสาย

ณัฐกาญจน์ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาชุดเดิม  เพราะเธอไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน  เธอบอกให้แอนโธนี่ไปส่งที่บ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะไปมูลนิธิ  เขาจึงได้ขับรถพาเธอมา

“พี่รอสายไหมที่ห้องรับแขกนะคะ  เดี๋ยวสายไหมลงมา  ขอไปเปลี่ยนชุดครู่เดียว”  เธอยิ้มให้เขาแล้วก้าวขึ้นไปบนบันไดบ้าน  เขาเดินดูรอบๆ ห้องรับแขก  มีรูปของทั้งบิดาและสี่สาวพี่น้องอยู่พร้อมหน้า  จนมาถึงรูปเดี่ยวของเธอ  เป็นชุดสมัยที่เธอสวมชุดนักเรียนมัธยมต้น  เธอถักเปียสองข้าง  น่ารักอะไรขนาดนี้นะ

“เสร็จแล้วค่ะ  ไปกันเถอะ”  เสียงของเธอดังมาจากด้านหลัง  เขาจึงหันไปมอง  เธอสวมกางเกงยีนส์ขายาวรัดรูป  เสื้อกล้ามสีขาวที่มีเสื้อเชิ๊ตสีฟ้าอยู่ด้านนอก  มันไม่ได้ดูเซ็กซี่สักนิด  แต่ทำไมเขาถึงไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลยก็ไม่รู้เหมือนกัน

“แล้วนี่หิวรึเปล่า  อยากทานอะไรก่อนไหม” เขาถามตอนที่ขับรถออกมาจากบ้านของเธอได้สักพักแล้ว

“หิวเหมือนกันค่ะ  แต่ว่าอยากไปหาเด็กๆ มากกว่า  เอาอย่างนี้ได้ไหมคะ  เดี๋ยวเราไปแวะซื้อข้าวกล่องกัน  จะได้เอาไปฝากพี่ๆ ที่มูลนิธิด้วย”  เธอหันไปบอกเขา

“ตามใจสายไหมละกันนะ  จะไปร้านไหนล่ะ  ซื้อไปเยอะๆเลยสิ  พี่เลี้ยงเอง  วันนี้สายไหมอยากได้อะไร  พี่ก็จะตามใจทุกอย่าง  ตกลงรึเปล่า”  เขาหันไปยิ้มให้เธอ  อยากจะทำอะไรก็ได้ที่มันจะลบล้างความรูสึกผิดในใจออกไป

“โอ้โห  วันนี้สายไหมมีสปอนเซอร์รายใหญ่เลยแฮะ  งั้นก็ไม่เกรงใจแล้วนะคะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา  โดยไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้น  มันทำให้เขาเจ็บปวดขนาดไหน

พวกเขาแวะซื้ออาหารเข้าไปหลายกล่อง  ก่อนจะมุ่งหน้ามายังจุดหมายปลายทาง

 

มูลนิธิพิทักษ์สัตว์

ทุกคนที่มูลนิธิพากันแปลกใจ  ที่วันนี้มีรถสปอร์ตสุดหรูคันใหญ่  เคลื่อนเข้ามาจอดที่ด้านหน้า

“อ้าว  นึกว่ารถใคร  นี่รถของสายไหมเหรอ”  ชายคนหนึ่งเอ่ยทักทายณัฐกาญจน์  พร้อมกับหันไปมองหน้าแอนโธนี่อย่างสงสัย

“ไม่ใช่หรอกค่ะ  นี่รถของเอ่อ...เจ้านายสายไหมเองค่ะ”  เธอไม่รู้จะแนะนำเขากับคนอื่นว่ายังไงดี 

“อย่าเรียกว่าเจ้านายสิครับ  ผมเป็นพี่ชายสายไหมน่ะครับ  ชื่อแอนโธนี่  พ่อของพวกเราเป็นเพื่อนกัน  เดี๋ยวให้ใครมาช่วยขนข้าวกล่องไปหน่อยสิครับ  พวกเราซื้อมาเยอะแยะเลย”  แอนโธนี่ยิ้มให้เจ้าหน้าที่คนนั้นอย่างเป็นมิตร

“ขอบคุณมากนะครับ ผมชื่อจักรพรรดิ์นะครับ  เรียกว่าจักรเฉยๆ ก็ได้    พวกเรา!!!  วันนี้มีคนเลี้ยงข้าวแล้ว  มาช่วยกันขนเร็วเข้า”  เขาหันไปตะโกนเรียกเจ้าหน้าที่มูลนิธิคนอื่นๆ

“เดี๋ยวเราไปนั่งทานข้าวด้วยกันด้านในดีกว่านะคะ  แล้วค่อยไปดูแลเด็กๆ กัน”  ณัฐกาญจน์นำทางแอนโธนี่เข้าไปด้านใน 

“ไหนว่าที่นี่มีสุนัขจรจัดเยอะไม่ใช่เหรอ  พี่ยังไม่เห็นสักตัวเลยนะ  ไม่ได้ยินเสียงเห่าด้วย”  เขาถามเธออย่างสงสัย

“ก็เพราะว่าเด็กๆ  จะอยู่อีกโซนหนึ่งไงคะ  ตรงนี้เราเอาไว้รับแขกที่มาติดต่อบริจาค  ก็เลยไม่อยากให้มีเสียงดังรบกวน  ลองเดินเข้าไปทางนู้นสิคะ  รับรองว่าพี่ต้องตกใจแน่”  เธอชี้ไปที่ประตูฝั่งทางขวา  ที่มองเห็นไกลๆ

“อ๋อ  อย่างนี้นี่เอง  คุณจักรครับ  เห็นสายไหมบอกว่าที่นี่ยังขาดอาหารของพวกเด็กๆ อยู่มาก  ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินซักเท่าไหร่เหรอครับ  ผมอยากช่วย”  แอนโธนี่หันไปหาจักรพรรดิ์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ

“อืม...ถ้าถามว่าเท่าไหร่  ผมก็คงไม่รู้จะตอบยังไงดีหรอกนะครับ  เด็กๆ เพิ่มขึ้นทุกวัน  ไม่รู้หลักแสนจะเอาอยู่รึเปล่า”  จักรพรรดิ์พูดติดตลก  ไม่คิดว่าจะมีใครบริจาคเงินได้มากมายขนาดนั้น

“ถ้าผมบริจาคซักสิบล้าน  ก็น่าจะพอใช้จ่ายไปได้หลายเดือนใช่ไหมครับ”  เขาถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ไม่ได้คิดว่าเงินจำนวนนี้มันจะมากมายอะไร  แต่ทุกคนกลับหันมามองเขาเป็นตาเดียว

“นี่คุณแอนโธนี่  พูดเล่นหรือพูดจริงครับเนี่ย”  จักรพรรดิ์ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“พูดจริงสิครับ  เรื่องแบบนี้ผมไม่ชอบพูดเล่นหรอก  ว่าไงครับ  พอรึเปล่า  หรือว่าต้องมากกว่านั้น”  เขาถามอีกครั้ง  ทุกคนแทบจะคลานเข่าเข้ามาหาเขาเลยทีเดียว

“พอครับพอ  ผมต้องขอบคุณคุณแอนโธนี่แทนพวกเด็กๆ มากเลยนะครับ  ที่คุณมีน้ำใจขนาดนี้  สายไหม  พี่เค้าใจดีขนาดนี้อย่าทิ้งพี่เค้าล่ะ  รักกันให้มากๆ รู้รึเปล่า”  จักรพรรดิ์เอ่ยเย้าณัฐกาญจน์

“จะบ้าเหรอคะ  เรา...ไม่ใช่แฟนกันซักหน่อย”  เธอยิ้มเขิน

“ตอนนี้ไม่ใช่  แต่เดี๋ยวก็ใช่ครับ  รบกวนพวกน้องๆ  ช่วยกันเชียร์ให้พี่หน่อยนะ”  แอนโธนี่หันไปยิ้มให้คนอื่น  ทุกคนจึงยิ้มตาม

“ได้สิครับ  รับรองว่าพวกเราจะช่วยผลักช่วยดัน  ให้สายไหมยอมใจอ่อนให้คุณแอนโธนี่เร็วๆ นี้แน่นอน  จริงไหมพวกเรา”  จักรพรรดิ์หันไปหาแรงสนับสนุน  เล่นเอาณัฐกาญจน์เขินจนทำตัวไม่ถูกแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha