รักซ่อนเล่ห์ เสน่ห์ร้าย

โดย: โยธกา



ตอนที่ 3 : ผู้ชายคนนั้นต้องรับผิดชอบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตัวหอบหมอนมาทำไม กอบัว ? ภัทรวัลย์ที่นั่งแปรงผมยาวหยักศกของหล่อนอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง หล่อนสวมชุดนอนตัวยาวแขนตุ๊กตา ลายจุดสีชมพูหวาน หน้าเซียว ๆ ของภัทรวัลย์ค่อยดีขึ้นบ้าง แต่ดวงตาโตหวานของหล่อนก็ยังแฝงแววเศร้าไม่คลาย กาญจน์กวินทร์ในชุดเสื้อกล้ามสบาย ๆ สีขาวกับกางเกงขาสั้นผ้ายืดสีครีมเดินหอบหมอนกับตุ๊กตาหมาตัวโปรดเข้ามาในห้องแล้ววางมันลงบนเตียงของภัทรวัลย์

            มานอนกับตัวไง ? ถึงไม่ต้องการเราก็อยากเป็นเพื่อนให้ อยากมานอนกับเตยหอมสักวันได้ไหม ?

            ขอบใจมากกอบัว หล่อนไปกอดร่างบาง ๆ สูงเพรียวของเพื่อนรักที่ยืนอยู่

            ยังไงเราก็มีกันแค่สองกันนะเตยหอม เรามีตัวที่เป็นเพื่อนรักและห่วงมากที่สุด

            คุณพีชรู้ว่าตัวพูดอย่างนี้คงน้อยใจแย่

            โอ้ย !! คุณพีชมันเอาตัวรอดเก่งจะตาย และก็ไม่ได้...เอ่อ....ไม่ได้นิสัยแบบตัวนี่นา เราก็รักมันนะ แต่ไม่ค่อยห่วงมันเรื่องความรักหรือหัวใจหรอก มีแต่มันไปเป็นอันตรายกับคนอื่นเค้านะสิ !  มีอะไรอยากเล่า ก็เล่าให้เราฟังได้เลย ตัวจะได้สบายใจขึ้นบ้าง

            ภัทรวัลย์แค่ยิ้มเศร้า ๆ ให้เพื่อน กาญจน์กวินทร์ส่ายหน้าในความดื้อเงียบของเพื่อนสนิท แล้วก็ชวนภัทรวัลย์นอน ตัวเองเลยเล่าเรื่องการทำงานที่เมืองนอกให้ฟังแทนเสียเลย อย่างน้อยๆ ภัทรวัลย์จะได้คลายเหงาและลืมเรื่องร้าย ๆ ไปได้บ้าง

            รู้ไหมคุณพีชมันไปทำเรื่องไว้ที่นั่นด้วย

            เรื่องอะไรละ ?

            ตัวก็รู้ว่าคุณพีชมันเป็นสาว แต่หน้าตาออกใสหล่อปิ๊ง ! เสียขนาดนั้น คุณอาโออิ  ที่มาติดต่อเรื่องแบรนเสื้อเห็นมันแวบ ๆ ก็ทำเหมือนหัวใจจะวาย โอ้ว My first love ศรรักปักอกอย่างจัง ถึงจะน่าอายก็เถอะแต่ส่วนหนึ่งที่ได้งานคราวนี้ก็เพราะคุณพีชมีส่วนนะแหละ แถมมันยังแกล้งไปแอ็บแมน เป็นสุภาพบุรุษใส่เขาด้วยเสียอีก คุณอาโออิ ก็ยิ่งเคลิ้มใหญ่เลย เลยเกาะมันเป็นตุ๊กแกเลย สมน้ำหน้า อึดอัดน่าดูเวลาเจอหนุ่มอิตาลีหล่อ ๆ ล่ำ ๆ ต้องแอบข่มอาการสาวไว้สุดฤทธิ์ หึ หึ จะทำแต๋วออกก็ไม่ได้กลัวเขาโกรธแล้วไม่เอางาน เลยต้องพะอืดพะอม ทำตัวสมชายอยู่เกือบสองเดือนนะ พอคุณอาโออิกลับประเทศ มันแทบจะปล่อยโฮเลย แล้วเวลาเขาโทรมาทีไรมันต้องทำตัวเป็นผู้ชายทุกที ตัวต้องเห็นเวลามันเก็ก เราขำแทบตาย

            พอจะนึกออกเหมือนกันนะแหละ ภัทรวัลย์ขำกิ๊ก กาญจน์กวินทร์ ยิ้มตาม แล้วถอนใจ

            เห็นตัวหัวเราะได้ก็ค่อยยังชั่วหน่อย เอาอย่างนี้ไหม ? พี่ออยของตัวเขาจะมาทำงานเมื่อไหร่

            พรุ่งนี้ก็มาแล้ว

            แล้ววันลาพักร้อนตัวมีอีกกี่วัน เราว่าต้องเยอะแน่ ๆ เพราะตัวไม่ค่อยได้หยุดเลย

            ก็หลายวันอยู่ ทำไมเหรอกอบัว

            ไปเยี่ยมย่ากับเราดีกว่า นะ เตยหอม ไปสูดอากาศดี ๆ พักผ่อนสักสามสี่วัน ไปอยู่กับนาบัว กับสวนส้มโอของย่า ตัวจะได้ไม่อุดอู้ ดีไหม ?

            ก็ดีเหมือนกัน เราก็คิดถึงย่าพลุ ภัทรวัลย์ถอนใจ บางทีไปเจอบรรยากาศที่หล่อนรักและคุ้นเคย มันอาจจะช่วยรักษาแผลใจให้หล่อนได้บ้าง

            งั้นเราสองคนนอนกันดีกว่านะ เราจะเกงาน คุณพีชมันไม่ว่าหรอก พรุ่งนี้ตัวไปทำงานก็ไปขอลาพักร้อนด้วยละ แล้วตอนเย็น ๆ เราก็ขับรถไปกันดีไหม นครปฐมใกล้แค่นี้เอง แป๊บเดียวก็ถึง จะโทรบอกย่าพลุให้ทำต้มสายบัวของโปรดตัวไว้ให้

            จ๊ะ แล้วสองสาวก็เงียบกันไปทั้งคู่ สักพักก็หายใจสม่ำเสมอเหมือนจะหลับสนิท หากแต่ไม่ได้หลับกันทั้งสองคน ภัทรวัลย์ลอบถอนใจเบา ๆ เมื่อนึกถึงคนที่ทำให้เจ็บปวดอีกแล้ว ส่วนกาญจน์กวินทร์ หล่อนกำลังนึกถึงผู้ชายคนเดียวกันกับเพื่อนสนิท แต่เป็นอีกแง่ หล่อนต้องรู้ให้ได้ว่าหมอนั่นเป็นใคร พรุ่งนี้แหละจะเป็นโอกาสดีของหล่อนตอนที่ภัทรวัลย์ไปทำงาน ถึงเพื่อนรักไม่บอก แต่หล่อนก็ต้องรู้ให้ได้ !

...............................................................................................................................................................

 

            เราไปทำงานก่อนนะกอบัว น้ำร้อนเราเสียบปลั๊กไว้แล้ว ทอดไข่ดาวกับแฮมให้แล้วด้วย ตอนเย็นเจอกันนะ

            จ๊ะ ตอนนี้เราขอนอนก่อนนะ เพลียมากเลย กาญจน์กวินทร์เอาผ้าห่มคลุมโปง ภัทรวัลย์มองเพื่อนที่ยังนอนอุตุอยู่ก็อมยิ้ม หล่อนแต่งตัวพร้อมจะไปทำงานเรียบร้อยแล้ว

            ตามใจจ๊ะ เราไปก่อนนะ เสียงปิดประตูห้อง ทำให้กาญจน์กวินทร์รีบโผล่ออกมาจากโปงผ้าห่ม แล้วค่อย ๆ ย่องไปที่ประตู เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าภัทรวัลย์ไปแล้วจริง ๆ หญิงสาวรีบเดินตามหลังเพื่อนไปด้วย เมื่อแอบดูว่าภัทรวัลย์เดินลับไปที่ลิฟท์แล้ว หล่อนก็เริ่มค้นห้องของเพื่อนรัก ต้องเจอร่องรอยอะไรบ้างแหละน่า

            เตยหอมชอบเขียนบันทึก ต้องมีเรื่องราวของหมอนั่นแน่ ๆ แต่จะเอาไปด้วยหรือเปล่าเนี่ย ? หล่อนค้นหาตามโต๊ะทำงานที่จัดไว้อย่างมีระเบียบ แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับ สมุดบันทึกสีฟ้าอ่อน กาญจน์กวินทร์เอามันมาเปิดอ่านทันที นิ้วเรียวเปิดไล่ไปเรื่อย ๆ ตามวันที่ไป จนในที่สุด หล่อนก็เจอข้อความที่ต้องการ นี่ไง ต้องใช่แน่ ๆ หล่อนอ่านเจอข้อความที่ต้องการจนได้ เตยบันทึกเรื่องของหมอนั่นไว้จริง ๆ ด้วย ลายมือสวยเป็นระเบียบของภัทรวัลย์ ที่สื่อสารไว้ในกระดาษสีหวาน บอกเรื่องราวทั้งหมด ที่กาญจน์กวินทร์ต้องการทราบจากเพื่อนปากแข็งของหล่อน

            วันนี้มาดูงานที่กระบี่ แต่เหมือนมาเที่ยวมากกว่า เราได้เจอผู้ชายแสนดีคนหนึ่ง เขามาช่วยจับเราไว้ไม่ให้โดนเบียดตกน้ำ ยิ้มของเขาสดใสมาก ๆ เราอายที่ซุ่มซ่าม ก็เลยได้แต่ก้มหน้า แล้วตอนบ่ายขณะที่อ่านหนังสืออยู่คนเดียวที่ริมทะเล เขาก็เข้ามาทักทายอีก บอกว่าอยากรู้จักเรา อืมม์ หูเราไม่ได้ฝาดนะ ผู้ชายหน้าตาอย่างเขานะเหรอ ? อยากรู้จักกับคนหน้าตาธรรมดา ๆ แบบเรา ...เราแปลกใจจริง ๆ ....มันคิดจะเคลมตัวนะสิเตยหอมเอ้ย !! กาญจน์กวินทร์คิดในใจ

 

            วันนี้ต้องกลับแล้ว แต่เราก็อยากอยู่ต่อ เขาคนนั้นชื่อคุณสรธัญ เขาก็แวะมาส่งเรา และให้นามบัตรเราไว้ด้วย เขาบอกว่า จะไปขอพบเราที่มหาวิทยาลัย เราเลยได้แต่ยิ้ม อืมม์ เขาคงจะล้อเล่นมากกว่า .... อ้อไปเจอกันที่กระบี่นี่เอง โห หมอนี่ อ้อ ชื่อสรธัญต้องจำไว้แม่น ๆ จะได้หาตัวถูก ชื่อแปลก ๆ แบบนี้ด้วย ก็ลงทุนน่าดูเลย มาตามเตยหอมถึงกรุงเทพเลยแหะ

            เราเป็นอะไรไป ทำไมถึงคิดถึงแต่เขาก็ไม่รู้สิ กลุ้มใจจังเลย นี่เกิดอะไรขึ้นกับเรา กอบัวเพื่อนรักก็กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมงานไปเมืองนอก แล้วเราจะคุยกับใครดี ไม่เป็นไร ห่างกันแล้วเราก็คงลืมเขาได้ ก็เจอกันแค่สองวันเองนี่นา....

          ตกใจมาก เขามาหาเราที่มหาวิทยาลัยจริง ๆ ด้วย พร้อมกับกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ แล้วก็รอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม อะไรกันนี่ ?....

          คุณธัญเป็นคนน่ารักมาก ๆ ใครจะนึกว่าเขาจะชอบอ่านหนังสือแบบเดียวกับเรานะ เราเลยคุยกันได้เพราะชอบหนังสือประวัติศาสตร์และแฟนตาซีเหมือนกัน อืมม์  เขาไม่เหมาะกับนิยายแฟนตาซีเลยจริงๆ เอาใจตัวนะสิ เตยหอมเอ้ย กาญจน์กวินทร์เบ้ปาก

            เขาชวนเราไปเที่ยวที่กระบี่ เขาบอกว่ามีที่เที่ยวสวย ๆ อยากจะอวดเราอีกหลายที่ อยู่คนเดียวเหงา ๆ เพราะกอบัวเพื่อนรักไม่อยู่ ไปที่อิตาลี ป่านนี้คงจะสนุกกับงานอยู่แน่ ๆ แต่เราจะไปดีเหรอ ? เพราะเราเป็นผู้หญิง ....

            ในที่สุดเราก็ตัดสินใจมากับคุณธัญ เขาพาเราไปดำน้ำ ปะการังสวยมากๆเลย แล้วก็พาเราไปที่สวย ๆ อีกมากมาย ที่ในชีวิตนี้ไม่คิดเลยว่าเราจะได้ไปมาก่อน เขาเปิดโลกว้างให้เราจริง ๆ เย็นนี้เขาจะพาเราไปดินเนอร์ด้วย จะเป็นอย่างไรนะ ? มันก็จะพาตัวไปเชือดนะสิ !! เหยื่อชั้นดีของมันเลย กาญจน์กวินทร์อ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็ยิ่งเดือด

            เราสับสนไปหมดแล้ว ทำไมเราต้องปล่อยให้อารมณ์พาไปขนาดนั้นด้วยนะ เราทำตัวไม่ดีเลย....โธ่ เตยหอมของเพื่อน

            ถึงจะรู้สึกผิดในใจ แต่เราก็มีความสุขมาก คุณธัญทำให้เราค้นพบความสุขที่ขาดหายไปนาน

            เรารักเขามาก  เรารู้แล้วว่าคำว่ารักเป็นอย่างไร ? มันช่างหอมหวานและมีความสุขเหลือเกิน

            วันนี้ ...หน้าที่บันทึกข้อความนี้มีคราบเหมือนน้ำเปียกอยู่ที่กระดาษเป็นจุดๆ ถ้าเดาไม่ผิด กาญจน์กวินทร์ คิดว่ามันคงจะเป็นน้ำตาของภัทรวัลย์  คู่หมั้นเขาโทรมา เขามีคู่หมั้น ? เขาบอกให้เราเลิกติดต่อกับคุณธัญเพราะเขาจะแต่งงานกัน เราโทรไปหาเขาเพื่อขอคำอธิบายแต่เราก็โทรไม่ติด นี่นะเหรอ ? สิ่งที่เขามอบตอบแทนให้เรา จบกันแค่นี้ พอกันที ความรักของเราจบกันแค่นี้ เขาคงเห็นว่าเราเป็นแค่ผู้หญิงใจง่ายที่ให้อะไรเขาได้ง่าย ๆ แต่ว่าเราจริงใจกับเขาและรักเขาถึงได้ให้สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิงไป ความรักของเราสิ้นสุด และคงไม่มีอีกต่อไปแล้ว..... ภาพสติกเกอร์เล็ก ๆ ปลิวหลุดออกมา จากในสมุด หล่อนหยิบขึ้นมาดู ภาพผู้ชายที่หล่อนเห็นเป็นผู้ชายผิวสองสี นัยน์ตาคมปลาบแฝงแววขี้เล่น เขายิ้มเต็มที่จนเห็นลักยิ้มกดบุ๋มข้างหนึ่ง และเขี้ยวเสน่ห์ จมูกโด่งได้รูป หน้าตาดีขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้เสน่ห์อะไรอีกแล้วในการจะหลอกลวงผู้หญิง แม้ภัทรวัลย์จะไม่อยู่ในข่ายที่หลงรูป แต่นายสรธัญอะไรนี่ก็คงจะใช้คารมและการสร้างภาพว่าเป็นหนุ่มแสนดีถึงทำให้ภัทรวัลย์หลงรักได้ เมื่อตัดสินใจได้แน่วแน่ กาญจน์กวินทร์เก็บสมุดบันทึกไว้ที่เดิมของมัน และเก็บทุกอย่างให้เข้าที่เรียบร้อย หล่อนกลับห้องของตัวเอง และไปหาสมุดโน้ตเล่มเล็ก มาเปิดดูหน้าที่ต้องการ กดโทรศัพท์มือถือหาคนที่ปลายทางทันที

            เอ๋เหรอ ? ใช่นายเอกลักษณ์หรือเปล่า ? เรากอบัวนะ ใช่ ๆ กาญจน์กวินทร์นั่นแหละ ตอนนี้นายทำงานนักสืบใช่ไหม ? เห็นคุณพีชมันบอก งั้นก็ดีเลย เรามีงานให้นายสืบให้เราหน่อย เราอยากรู้ว่าคนที่ชื่อสรธัญ ที่เป็นเจ้าของโรงแรมที่กระบี่นะ อยู่ที่ไหน เออน่า เจ้าของโรงแรมที่มีหาดส่วนตัวที่กระบี่นะมันจะมีสักกี่ที่กัน เรามีข้อมูลแค่นี้แหละ จ่ายสิยะ !! ไม่ได้ใช้ฟรี ๆ สักหน่อย ยังไงก็โทรกลับมานะถ้าได้เรื่อง เบอร์นี้ได้เลย ขอบใจมาก กาญจน์กวินทร์ แลบลิ้นใส่โทรศัพท์ งกตามเคยเลยนะอีตานี่ นึกยังไงไปเป็นนักสืบ เรียนออกแบบมาแท้ ๆ เราได้เจอกันแน่ ๆ นายสรธัญ และฉันจะทำให้นายรู้สึกว่าการถูกหลอกให้รักแล้วทิ้งนะมันเป็นยังไง กาญจน์กวินทร์พูดแล้วเม้มปาก ยังไง หล่อนต้องจัดการแก้แค้นให้เพื่อนรักให้ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha