รักซ่อนเล่ห์ เสน่ห์ร้าย

โดย: โยธกา



ตอนที่ 9 : ยั่ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “อากาศดีจริง ๆ เลย ไม่เสียใจเลยที่ตื่นแต่เช้า เฮ้อ !! แต่ไม่ยักกะเจอหมอนั่นแหะ ไหนคุณวรภพบอกว่าเขาจะมาอยู่แถว ๆ นี้นี่นา กาญจน์กวินทร์บิดขี้เกียจหลังจากวิ่งวนมาแถวนี้ได้สองรอบแล้ว หล่อนชะเง้อมองหาเป้าหมาย แต่ก็ไม่เจอใครแม้แต่คนเดียว หล่อนเดินตามหาดไปเรื่อย ๆ เพราะชักจะเหนื่อย  หาดแถวนี้มีโขดหินกับต้นไม้เต็มไปหมด ไม่เหมือนหน้าโรงแรมที่มีแต่ทรายสวย ๆ สะอาด ๆ  ระหว่างที่เดินเพลิน ๆ อยู่นั้นกาญจน์กวินทร์ก็ต้องสะดุ้งขึ้นสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงคำรามขู่ขึ้นเบื้องหลัง !!

            “แฮ่ !โฮ่ง ! โฮ่ง !!” เจ้าหมาตัวสูงเกือบเท่าเอวเห่าหล่อนเสียงกรรโชก หน้าตามันไม่เป็นมิตรเอามาก ๆ หญิงสาวขาสั่น เพราะหล่อนกลัวสุนัขจับใจเนื่องจากเคยโดยกัดเมื่อตอนเด็ก ๆ มันเลยฝังใจมาตั้งแต่นั้น กาญจน์กวินทร์หน้าซีด ใจสั่นด้วยความกลัว หล่อนพยายามไม่กระดุกกระดิก และอยู่นิ่ง ๆ เพราะกลัวมันจะกระโจนใส่ เขี้ยวขาวเงาวับ แยกโชว์พร้อมกับขู่เต็มที่ หล่อนจ้องตามันไม่ยอมหลบ ทั้งคนทั้งหมาต่างมองเชิงกันว่าใครจะเอายังไงก่อน  ขณะที่กาญจน์กวินทร์ใกล้จะเป็นลมอยู่แล้วก็เหมือนมีเสียงสวรรค์ดังขึ้นมา !!

            “เฮ้ !! ถุงทอง มีอะไร?? เงียบ !!” เสียงห้าวทุ้มฟังดูดุ ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูง ๆ ที่หล่อนตามหามาตลอดเช้าโผล่ขึ้นมาตรงหน้า แผนการแล่นปราดแล้วกาญจน์กวินทร์ก็แกล้งล้มลงไปกับพื้นทรายเสียเลย ทำเอาสรธัชตกใจที่จู่ ๆ หล่อนก็ล้มสลบลงไปกับพื้น เขาเรียกเจ้าหมาพันธุ์ไซบีเรียน สีดำมีสีแต้มที่คิ้วกับขาเป็นสีขาวสะอาดที่เปลี่ยนท่าทีขู่เข็ญไปทันทีเมื่อเห็นเจ้านาย มันกระดิกหางโบกอย่างรวดเร็วและตะกุยชายหนุ่มเหมือนจะฟ้องว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

            ดีมากถุงทอง พอแล้วเขาตกใจแกจนเป็นลมไปแล้วนะนั่นน่ะ ! ใครกันนะ หน้าตาคุ้น ๆ เขาดึงเจ้าหมาไปผูกไว้กับต้นไม้ก่อนเพื่อกันไม่ให้มันโถมเข้าหาหญิงสาวร่างเพรียวบางที่นอนนิ่งสนิทอยู่ (กาญจน์กวินทร์แอบเหลือบตามองเขาอยู่ทุกระยะ และจัดท่าสลบของตัวเองให้เซ็กซี่ที่สุด) สรธัชก้าวสวบ ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าหล่อนก่อนจะคุกเข่าเรียกหล่อน ใช้มือใหญ่ตบแก้มใสของหล่อนเบา ๆ

            คุณ คุณครับ คุณ หล่อนหลับตาพริ้ม ทำเหมือนหมดสติเอาจริง ๆ สรธัชถอนใจ ก่อนจะโน้มตัวและอุ้มหล่อนลอยขึ้นมาจากพื้นทราย พาเดินดุ่ม ๆ ไปที่เก้าอี้ กาญจน์กวินทร์แกล้งหรี่ตา เห็นแต่คางเขียว ๆ ของเขา นายคนนี้ตัวใหญ่เอามาก ๆ และทำเหมือนหล่อนเบาราวกับนุ่น อุ้มเดินลิ่วไปไม่ถึงนาทีเขาก็วางหล่อนลงบนเก้าอี้ตัวยาวสีขาว แต่กาญจน์กวินทร์ก็แกล้งทำเป็นหลับตา สรธัชเรียกหล่อนอีกครั้ง

            คุณ !! เฮ้ ! ไม่ยอมฟื้นเลยแหะ  อืมม์..ต้องหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดดีกว่าเผื่อจะได้ฟื้นไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เขากวาดตามองตามแขนขาเรียวที่โผล่พ้นเสื้อแขนสั้น และกางเกงขาสั้นของหล่อน ผิวขาวอมชมพูละออตาของกาญจน์กวินทร์ ไม่มีริ้วรอยอะไรแม้แต่น้อย ถุงทองก็ไม่เคยกัดใครนี่นา เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะถอนใจ แล้วลุกเดินเข้าไปในบ้านหลังสีขาวหลังเล็ก หล่อนแอบมองตามหลังเขา แล้วบ่นกับตัวเองเบา ๆ

            จำเราไม่ยักกะได้แหะ แรงเยอะยังกับแรงช้าง แถมมีหมาดุด้วยอะ หว๋า มาแล้ว กาณจน์กวินทร์แกล้งทำท่าสลบต่อ

            สรธัชเอาน้ำเย็นกับผ้าขนหนูเนื้อนุ่มมาบิดแล้วเช็ดหน้าให้หล่อน น้ำเย็นจัดทำเอากาญจน์กวินทร์สะดุ้ง เลยต้องค่อย ๆ แกล้งปรือตาขึ้นก่อนจะพูดเสียงที่ดัดให้อ้อนลอดริมฝีปากบางออกมา

            โอย... เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย

            คุณคงตกใจเจ้าถุงทองจนเป็นลมไปนะครับ สรธัชพูดเสียงสุภาพ แล้วมองหล่อนด้วยแววตาคมดุ บริเวณนี้เป็นเขตที่ห้ามนักท่องเที่ยวเข้ามานะครับ คุณคงไม่เจอถุงทองถ้าไม่เข้ามาบริเวณนี้

            เหรอค่ะ พอดี เห็นว่าหาดทางนี้เงียบดีนะค่ะ หญิงสาวค่อย ๆ เอนตัวขึ้นมากึ่งนอนกึ่งนั่ง แววตาคมเฉี่ยวของกาญจน์กวินทร์ทอดมองเขาด้วยประกายตาหวานฉ่ำ ท่าทีของหล่อนทำให้สรธัชเลิกคิ้ว ก่อนจะหรี่ตามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเริ่มไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เดี๋ยวนี้สตรีไทยเขาให้ท่ากันถึงขนาดนี้แล้วเหรอนี่ หน้าตาหล่อนก็ดูสวยเปรี้ยว ๆ อยู่แล้ว แถมมาทำทางทอดสะพานขนาดนี้อีก แล้วดูเสื้อผ้าที่หล่อนใส่สิ ตัวเสื้อลึกเห็นร่องอกอวบ กางเกงขาสั้นโชว์ขาขาวนวล ตกลงนี่หล่อนตั้งใจเข้ามาบริเวณบ้านเขาหรือเปล่า ? สรธัชชักจะสงสัย เขาไม่ใช่สรธัญน้องชายที่อยากทำความรู้จักกับสตรีหน้าตาดีทุกคนที่ผ่านเข้ามาในสายตา

            แต่ว่าคงต้องเชิญคุณออกไปนะครับ เพราะที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของผม

            เอ๋ ?กาญจน์กวินทร์ทำหน้างง ๆ หมอนี่ไม่รู้สึกถึงลำแสงเสน่ห์ที่หล่อนอุตส่าห์ส่งไปถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ? แถมทำหน้าดุใส่อีก ไม่ได้ ไม่ได้ เราจะยอมแพ้ไม่ได้ เสียชื่อกาญจน์กวินทร์ผู้เลอโฉมหมด สมัยเรียนมีหนุ่ม ๆ มาจีบหล่อนตั้งเกือบฝูง หน้าตาหล่อกว่านายสรธัญนี่ก็มี เรื่องอะไรจะยอมแพ้ง่าย ๆ เมื่อตั้งหลักได้หล่อนก็ยิ้มหวานให้เขา

            คุณไม่ต้อนรับแขกของโรงแรมเลยเหรอค่ะ เออ คุณเจ้าของโรงแรม

            ไม่ต้อนรับครับ สรธัชตอบตามตรงทำเอาหญิงสาวเกือบหน้าหงาย หล่อนอ้าปากหวอ ขณะที่เขายื่นมือให้หล่อน ผมว่าคุณคงหายแล้ว เชิญครับ ถ้าลุกไม่ไหวก็ส่งมือมา หญิงสาวเม้มปาก ให้มันรู้ไปสิว่ายกนี้จะแพ้

            อุ้ย !!” กาญจน์กวินทร์แกล้งเซเข้าหาอ้อมแขนเขา แล้วปรายตามองเขาอย่างเชื้อเชิญ สรธัชมองหล่อนอย่างไม่ชอบใจเอามาก ๆ ก่อนจะผลักหล่อนออก กาญจน์กวินทร์แกล้งทำหน้านิ่วแล้วเอามือกุมข้อเท้า บัวเจ็บขาจังเลยค่ะ สงสัยจะเดินไม่ไหว อุ้มบัวไปส่งหน่อยสิคะ นั่น กอบัวเอ้ย ปล่อยไม้เด็ดไปแล้ว ดูสิว่าจะรับหรือเปล่า !!  หล่อนแกล้งเซไปซบอกเขาอีกครั้ง

            สรธัชมองหน้าสวยเก๋ที่อยู่ในซบอยู่กับอก อยากจะผลักหล่อนจริง ๆ แววตาหล่อนมีหรือเขาจะไม่รู้ว่าหล่อนคิดอะไร ก็ออกจะสื่อขนาดนั้น หน้าตาก็ดี ๆ นะแม่คู้ณ จัดได้เลยว่าสวยเก๋ไม่เหมือนใคร และมีเสน่ห์ชวนมอง หรือจะมาหาลำไพ่พิเศษ รู้เสียด้วยว่าเขาเป็นเจ้าของโรงแรม กิริยาที่หล่อนทำกับเขานะ มัน อ่อย กันดี ๆ นี่เอง ถ้าเป็นเวลาอื่นที่ไม่อยู่ในอารมณ์กำลังเบื่อโลก เบื่อผู้หญิงอย่างตอนนี้ก็อยากจะรับไว้หรอกนะ แต่ตอนนี้เห็นทีจะขอบาย เขาฝืนยิ้มให้ กาญจน์กวินทร์ถึงกับตาพร่า หน้าตาคมดุเปลี่ยนไปเอามาก ๆ เมื่อเขายิ้มกว้างแบบนี้ ราวกับกลางคืนที่พระจันทร์ที่ถูกเมฆบังแล้วจู่ ๆ ลมก็มาพัดเอาเมฆที่บังแสงจันทร์ออกไป ทำให้ดวงจันทร์ทอแสงของมันเป็นประกายอบอุ่นงดงาม ฟ้าที่มืดมิดกลับสว่างสดใส

            รอสักครู่นะครับ เขาประคองหล่อนนั่งลงที่เดิม กาญจน์กวินทร์เกือบจะเผลอไชโยออกมาดัง ๆ แต่ที่ทำก็คือยิ้มหวานหยดให้เขาเหมือนเคย ก่อนจะนั่งลงแต่โดยดี ไม่ลืมวางท่าให้มันดูดีด้วย สรธัชเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะข้างในบ้าน ก่อนจะต่อไปที่โรงแรม หลังจากสั่งงานไปแล้ว เขาก็เดินกลับมาหาหล่อน

            อืมม์ จะพาบัวไปส่งหรือยังคะ ถ้าพาไปแล้วบัวจะขอเลี้ยงข้าวขอบคุณสักมื้อ

            เดี๋ยวคงได้พาไปนะครับ คุณเดินไม่ไหวจริง ๆ ก็น่าสงสาร ที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะหมาของผมแบบนี้ สรธัชว่า แล้วก็ อ้อ ! มากันแล้ว ถ้าคุณอยากจะเลี้ยงข้าวก็เลี้ยงพนักงานผมก็แล้วกัน ผมให้เขาเอาเปลมารับคุณแล้ว เอ้า !! ทางนี้แขกของเราอยู่ทางนี้ พาคุณเขาไปส่งดี ๆ ด้วยล่ะ เขาขาเจ็บ เขากวักมือเรียกพนักงานสองคนที่เดินมาพร้อมกับเปลหามผู้ป่วย  กาญจน์กวินทร์อุทานเสียงหลง

            หะ หา

            ไปกับพนักงานของผมก็แล้วกันนะครับ เขายิ้มกว้างให้หล่อน ก่อนจะเดินไปปล่อยเจ้าหมาออกจากที่ล่ามไว้ แล้วจูงมันเดินไปตามหาดทราย ทิ้งหล่อนไว้โดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย

            คุณครับ เออ เดินไหวไหมครับ พนักงานคนหนึ่งมองหล่อนอย่างโลมเลียไปทั่วผิวเนื้อที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นออกมา ถึงตั้งใจจะแต่งตัวอย่างนี้ ก็เถอะ แต่เวลาเจอสายตาแบบนี้มอง หล่อนก็ไม่ค่อยพอใจนัก (อีกคนที่อยากให้มองดันไม่มองนี่นา ) กาญจน์กวินทร์เม้มปาก ก่อนจะฝืนยิ้มให้

            ไม่เป็นไรแล้วค่ะ หายแล้วล่ะค่ะ ไปเองได้แล้ว หล่อนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเหยาะ ๆ หนีมา ทำเอาสองคนนั่นถึงกับงง ๆ ไปเลย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            โอย เจ็บใจ เจ็บใจ !! คนอะไรใจแข็งจัง ฮึ่ม !! ยังไง ฉันก็ต้องเอาชนะนายให้ได้ ถ้ายอมแพ้ม้วนเสื่อกลับบ้านตอนนี้ก็ไม่ใช่กาญจน์กวินทร์นะสิ กาญจน์กวินทร์เม้มปาก  เอ ...หรือว่าต้องงัดแผนออกมาอีก งานแก้แค้นแทนภัทรวัลย์คราวนี้ไม่ง่ายเหมือนที่หล่อนคิดเสียแล้ว ...เฮ้อ..

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha