รักซ่อนเล่ห์ เสน่ห์ร้าย

โดย: โยธกา



ตอนที่ 10 : ผู้ชายใจแข็ง?


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เสียงคลื่นกระทบหาดเป็นระยะ พระอาทิตย์ที่โผล่พ้นขอบฟ้ามีสีสันงดงามยิ่งนัก สรธัชถ่ายรูปเก็บบรรยากาศยามเช้าไว้ อืมม์ เขาอยากจะวาดภาพทะเลยามเช้าแบบนี้สักภาพ เพราะโรเจอร์เพื่อนสนิทที่อเมริกาอยากได้และขอให้เขาวาดให้มานานแล้ว เขาจะให้เป็นของขวัญงานแต่งงานของเพื่อนก็แล้วกัน เมื่อตกลงใจได้ เขาก็หอบเอาอุปกรณ์วาดภาพมาที่บริเวณโขดหินริมหาด มีนางเงือกสักนาง นั่งรับแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณก็คงจะสวย ตั้งแต่วาดภาพนางมัจฉาในยามอาทิตย์อัศดงไปแล้วเขาก็ไม่ได้วาดภาพผู้หญิงอีกเลย ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ผู้หญิงบนผืนผ้าใบไม่วุ่นวายเหมือนผู้หญิงในชีวิตจริง วาดหล่อนขึ้นมาประดับโลกจะเป็นไรไป เขายิ้มที่มุมปาก เมื่อนึกถึงหญิงสาวผิวขาวละออ ร่างเพรียวบางหากแต่สมส่วนคนเมื่อวานขึ้นมา เอ  เขาจำหล่อนได้แล้วที่เคยชนเขาและมองเขาตาค้างนั่นเอง หล่อนยังหน้าใส ๆ เหมือนเด็ก ๆ แต่กิริยาไม่เด็กเอาเสียเลยถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งละก็เขาจะจับมาตีก้นให้เข็ด ใครสั่งใครสอนให้กล้าทอดสะพานให้ผู้ชายก่อน ? ถ้าหล่อนทำเป็นเรียบร้อยแอบมองเขาและหลบตาเวลาเขามองสบตาด้วย เขาก็คงจะสนใจหล่อนมากกว่าสิ่งที่หล่อนทำให้เห็นชัด ๆ ไปว่าต้องการรู้จักกับเขาแบบนี้ สรธัชสะบัดหน้า แล้วจะมาคิดถึงหล่อนทำไมกัน ? ผู้หญิงร้ายกาจพรรณนั้น เขาไม่ใช่นายธัญ แต่บางทีก็ชักจะอยากทำตัวแบบน้องชายฝาแฝดขึ้นมา เมื่อนึกถึงหน้าสวยเก๋ ตาคมเฉี่ยวฉายประกายหวานของหล่อน เฮ้อ !! ชักจะเลอะเทอะใหญ่แล้วนายธัช  ผู้หญิงนะเป็นตัววุ่นวายของแท้และแน่นอน ไม่ใช่เพราะผู้หญิงนี่นะหรือเขาถึงต้องหนีเปิดมาที่นี่ แล้วต้องของร้องให้นายธัญไปจัดการหล่อนคนนั้นให้ เขาไม่ได้เมามากขนาดนั้นเสียหน่อย ใครจะนึกว่าผู้หญิงเรียบร้อยแบบทิพย์นารีที่แกล้งทำดีกับเขามาตลอดจะร้ายกาจและอย่างจับเขามากขนาดลงทุนจัดฉากว่าเขาปลุกปล้ำหล่อน แถมทำหล่อนท้องอีกต่างหาก หล่อนไปฟ้องแม่ของเขาทำให้ท่านต้องตกใจใหญ่โต เมื่อเขาปรึกษากับสรธัญเพราะบ่วงใกล้จะรัดคอแล้วเต็มแก่ สรธัญก็หัวเราะหึ หึ บอกว่าเขาจะจัดการทิพย์นารีให้เอง รับรองว่าได้ผล แต่สรธัชต้องหนีสักพัก เขาจะสวมรอยให้เอง สรธัชถอนใจก่อนจะจิบกาแฟในมือ รวบรวมสมาธิให้อยู่กับงานตรงหน้า ร่างแบบก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยลงสี เจ้าถุงทองหมาของเขานอนหมอบอยู่ข้างตัวไม่ห่าง มันเป็นเพื่อนรักของเขามาก ๆ และสรธัชก็พามันไปด้วยทุกที ไม่ว่าจะพาไปลำบากและค่าใช้จ่ายสูงขนาดไหน เขาก็ต้องพามันไปด้วย เขามองมันแล้วยิ้มมุมปากนิด ๆ เจ้าถุงทองนอนทำหูตั้งแม้จะหลับตา หูของมันคอยฟังเสียงผิดปรกติอยู่ตลอดเวลา สรธัชเริ่มงานตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินเมื่อเข้าสู่จินตนาการส่วนตัวจนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มีเสียงคลื่นเหมือนเป็นเพลงบรรเลงขับกล่อมให้เขาทำงานในโลกส่วนตัว...

 

..............................................................................................................................................

            กาญจน์กวินทร์มาด้อม ๆ มอง ๆ แถวเรือนปะการังของสรธัชอีกแล้ว วันนี้หล่อนแต่งตัวรัดกุมกว่าเมื่อวานนิดหน่อย คือเสื้อเชิ้ตผ้าบางแขนสั้นสีฟ้าสดใส สวมเสื้อกล้ามสีขาวไว้ข้างใน กางเกงยีนส์ขาสั้น ขาขาวนวลชักจะเริ่มเป็นสีแทนขึ้นมานิด ๆ เพราะเจ้าตัวนุ่งกางเกงขาสั้นทุกวันมาตากแดดตากลมเกือบอาทิตย์นี้แล้ว ความมุ่งมั่น (แต่พีรวัฒน์เรียกว่า ความบ้า ) ของกาญจน์กวินทร์มีสูงมากกว่าจะห่วงว่าตัวเองจะผิวไม่สวย แต่ต่อให้แดดลมทำร้ายผิวขาวนวลของกาญจน์กวินทร์ยังไง มันก็ทำได้ไม่มากนักเพราะเจ้าตัวมีผิวที่ดีอยู่แล้ว เมื่อวานไม่สำเร็จแต่วันนี้ต้องคืบหน้าให้ได้ ด้านได้อายอดกาญจน์กวินทร์เอ้ย หล่อนค่อย ๆ ย่องไปมองหาเขาเพราะกลัวเจ้าหมาตัวโตเมื่อวาน มีองค์รักษ์เสียด้วยสิเราก็ไม่ค่อยถูกโรคกับเจ้าตัวขนฟูนั่นสักเท่าไหร่ ตัวใหญ่ยังกับหมาป่าเลย หล่อนแอบสงสัยว่าเขาไปจีบภัทรวัลย์อีท่าไหนกัน คนหน้าตายประเภทนั้นน่ะ เวลาหวาน ๆ อ้อน ๆ ขึ้นมาจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย สงสัยจะมาคนเดียวแน่ ๆ เพราะหล่อนไม่เห็นแม้แต่เงาของคู่หมั้นเขา จะหลอกถามวรภพก็กลัวว่าชายหนุ่มจะสงสัยเอา ต้องค่อย ๆ เลียบ ๆ เคียง ๆ เอาก็แล้วกัน หล่อนอยากให้แม่คู่หมั้นมาเห็นเขากับหล่อนจะได้เข้าใจผิดกันไปเลย จะได้หัวเราะให้สะใจ เชอะ ก็มาทำให้เพื่อนเราช้ำใจทำไมละ จะว่ากาญจน์กวินทร์ใจร้ายไม่ได้หรอกน่า

            และแล้วหล่อนก็เจอเป้าหมายเขากำลังหันหลังวาดรูปให้หล่อนอยู่ มีเจ้าหมาตัวโตนอนหงายเหมือนหลับสนิทอยู่ใกล้ ๆ (เจ้าถุงทองเผลอหลับสนิทไปจริงๆ เพราะไม่ได้ตื่นเมื่อมีกลิ่นแปลกปลอมเข้ามาในบริเวณใกล้ ๆ กับเจ้านาย) หล่อนลอบมองเขาจากเบื้องหลัง ค่อย ๆ ขยับไปใกล้ ๆ ทีละนิด ทีละนิด

            โฮ่ง !! โฮ่ง !! โฮ่ง !!” เจ้าถุงทองสะดุ้งตื่นทันทีเมื่อหูของมันได้ยินเสียงกาญจน์กวินทร์เหยียบกิ่งไม้เล็ก ๆ หัก ดังเป๊าะ ! มันทำขนลุกชันและตั้งหน้าตั้งตาเห่ากาญจน์กวินทร์เป็นการใหญ่ เจ้านายของมันหันขวับทันที เมื่อเห็นว่าเป็นหล่อนเขาก็เลิกคิ้ว

            ถุงทอง เงียบก่อน คุณเข้ามาทำไมผมเคยบอกแล้วว่าไม่ให้เข้าบริเวณนี้ หล่อนฝืนยิ้มหวาน สู้แววตาดุ ๆ ของสรธัช

            บัวบอกแล้วว่าชอบหาดแถวนี้ ก็เลยเผลอเดินมาอีกแล้ว คุณทำอะไรอยู่เหรอคะ

            คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ชายหนุ่มถามตรง ๆ แววตามองหล่อนอย่างคาดคั้น กาญจน์กวินทร์ทำตาใสสู้ตาเขา แล้วทวนคำเขาพร้อมกับทำหน้างง ๆ ได้แนบเนียน

            จุดประสงค์ ?? อะไรเหรอค่ะ ก็บอกแล้วว่าบัวมาเดินเล่น อืมม์คุณวาดรูปด้วยเหรอคะ เห็นว่าคุณวาดรูปนางเงือกที่ล็อบบี้ บัวปลื้มฝีมือคุณมาก ๆ เลย

            เอ๊ะ สรธัชทำหน้าเหมือนไม่เชื่อหล่อนเลยแม้แต่น้อย เจ้าหมาที่หมอบอยู่ทำให้หล่อนไม่กล้าเดินเข้าไปหาเข้ายืนคุยกับเขาอยู่ไกล ๆ มองหน้าเก๋ ๆ ของหล่อนที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ก็อยากจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

            คือว่า เอ่อ หมาของคุณดุหรือเปล่า หล่อนไม่ไว้ใจเจ้าหูตั้งที่ยังเหลือบมองหล่อนอยู่ เหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลย พากันระแวงหล่อนทั้งคู่ นี่รังสีอำมหิตอยากแก้แค้นของฉันมันแผ่ออกมาขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ?

            ไม่หรอก ถ้าคุณไม่เข้ามาใกล้ผมมาก เพราะมันจะนึกว่าคุณเข้ามาทำร้าย เขาแกล้งพูด เจ้าถุงทองเห่าเก่ง และดุพอสมควร แต่กาญจน์กวินทร์ที่ไม่ได้มีท่าทีว่าจะมาทำร้ายอะไรเขามันก็จะไม่ทำอะไรนอกจากมองเฉย ๆ เท่านั้นเอง ไม่อยากให้หล่อนเข้าใกล้เขามากกว่า ก็........ สรธัชคิดแล้วหลุบบังประกายตาของตนเอง ก่อนจะทำเป็นหันหลังวาดรูปต่อ

            กาญจน์กวินทร์ค่อย ๆ เดินไปหาเขาใกล้ขึ้นอีกนิด เมื่อเห็นเจ้าหมามันมองเขม็งหล่อนก็ยิ้มให้ มันคงจะเห็นว่ากาญจน์กวินทร์ไม่เป็นอันตรายต่อเจ้านายและตัวมังแล้วกระมัง มันก็เลยนอนต่อ ทำให้กาญจน์กวินทร์หายกลัวไปโข หล่อนไปยืนใกล้เขาจนมองเห็นสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ได้ถนัดตา ขนาดรูปร่างนะเนี่ย ? ยังสวยขนาดนี้เลย หญิงสาวอุทานในใจ สรธัชพูดขึ้นลอย ๆ มือก็ทำงานต่อ เขาไม่หันมามองหน้าหล่อน

            ผมไม่ชอบให้ใครมามอง แล้วพูดหลายครั้งแล้วว่าที่นี่เป็นที่ส่วนตัว คุณ…”

            กาญจน์กวินทร์ค่ะ เรียกว่ากอบัวหรือบัวก็ได้ หล่อนรีบพูดแทรกขึ้นมา สรธัชถอนใจ ก่อนจะส่ายหน้า หล่อนนี่ดื้อเอามาก ๆ เลย และตื้อจริง ๆ ให้ตายสิ อยากจะได้อะไรจากเขากันแน่ ?

            คุณกาญจน์กวินทร์ คุณคงจะเข้าใจนะว่าผมต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนตัวน่ะหมายถึงอยู่คนเดียว โดยไม่มีคนอื่นเข้ามายุ่งย่าม

            อืมม์ บัวก็ไม่ได้ยุ่งอะไรสักหน่อย ขอมองเฉย ๆ แล้วก็อยากให้คุณสอนวาดรูปให้หน่อยน่ะค่ะ คุณวาดรูปได้สวยมาก ๆ บัวอยากได้คุณเป็นอาจารย์

            ห๊า !! “ คราวนี้สรธัชหันขวับ เขามองหล่อนเต็มตา  อะไรนะ !!” เขาทำเสียงดังจนเจ้าถุงทองลุกขึ้นมานั่งมอง ว่าเจ้านายกำลังจะทำอะไร

            ค่ะ บัวอยากได้คุณมาเป็นอาจารย์ สอนบัวหน่อยนะ

            ไม่มีทาง !! เขาปฏิเสธสั้น ๆ ก่อนจะหันไปสนใจรูปภาพของตัวเองต่อ สมาธิเริ่มแตกกระจาย แต่จะเดินหนีเดียวหล่อนก็จะหาว่าเขาถอยไม่เป็นท่าเท่านั้นเรื่องอะไรละ นี่มันที่ของเรา คนจะไปน่ะมันหล่อนต่างหาก

            “มีทางสิคะ ง่ายจะตาย คุณจะคิดเงินก็ได้นะ บัวอุตส่าห์หนีย่ามาถึงที่นี่ แล้วก็มาเจองานที่ปลื้มเอามาก ๆ นะคะ ช่วยให้ฝันของบัวเป็นจริงที กาญจน์กวินทร์เริ่มใช้ไม้ออด และคิดว่ามันต้องได้ผลด้วยสิน่า ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลกกอบัวเอ้ย หล่อนมองแผ่นหลังกว้าง ๆ ของเขา เขาไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น ก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อ แต่จากสายตาเห็นว่าเขาเริ่มลากเส้นแกว่ง ๆ เหมือนกันและไม่ค่อยมีสมาธิเท่าที่ควร

            นะคะ งานของคุณสวยมากเลย สอนแค่ร่างก็ยังดี

            .............................................

            อืมม์ งั้นบัวขอซื้องานที่อยู่ตรงห้องล็อบบี้ก็ได้จะได้เอาไปเป็นแบบ

            .............................................

            นะคะ ถ้าสอนให้บัวจะเลิกมาบุกรุกที่ของคุณ ไม่มากวนใจอีกเลย บัวเรียนเร็วจะตายไป แป๊บเดียวไม่เกินสามวันก็เป็นแล้ว

            ...........................................

            ถ้าไม่อย่างนั้นบัวก็จะมาตื้อเช้าตื้อเย็นเลย คอยดูสิ

            ..........................................

            คุณจะเสียใจนะถ้าไม่รับบัวไว้เป็นลูกศิษย์น่ะเห็นแบบนี้บัวก็วาดรูปเก่งนะ แต่ไม่เก่งเท่าคุณแค่อยากได้แค่เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง

            ..........................................

            นะคะ เอ๊ะ !!คุณเป็นใบ้หรือเปล่า ? กาญจน์กวินทร์ชักจะเริ่มฉุน และรู้ตัวว่าคุยกับคนใบ้ที่ยืนหันหลังให้ หล่อนเม้มปากมองเขาอย่างซุกซน เงียบให้ไปตลอดเถอะน่า หล่อนก้มลงกอบทรายเปียก ๆ ขี้นมาเต็มมือ ก่อนจะ....

            


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha