8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : ข้อตกลง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

นายภัครพล  จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำให้แขกกิตติมศักดิ์จากเกาะอังกฤษขึ้นเป็นการส่วนตัว  เพื่อพูดคุยกันถึงเรื่องการหมั้นหมายของสองตระกูล  พีรชยารู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก  พัชรประภาที่นั่งข้างๆ  ก็จับมือพี่สาวเพื่อเป็นการปลอบใจ  ไมเคิลกับไรอันก็เอาแต่มองบุตรสาวทั้งสองของตระกูลไม่วางตา

“เอาล่ะนะ  ตอนนี้ทุกคนก็มาพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งสองตระกูลแล้ว  เราก็มาพูดคุยเจรจาสู่ขออย่างเป็นเรื่องเป็นราวกันจริงๆเสียที  ลุงในฐานะของผู้ใหญ่ฝ่ายชาย  ก็อยากสู่ขอลูกสาวของตระกูลอังคนันทชัย  คนใดคนหนึ่งให้กับไมเคิลลูกชายคนโตของลุง  ซึ่งตามที่ได้คุยกันไว้แต่แรก  พ่อของพวกหนูทั้งสองก็ได้เห็นว่าคนที่สมควรกับการหมั้นหมายในครั้งนี้ก็คือหนูพี เพื่อไม่ให้เป็นการหักหาญน้ำใจกัน  ลุงจึงอยากถามความสมัครใจของหนูพีก่อน  ว่าหนูคิดเห็นยังไงกับเรื่องการหมั้นหมายในครั้งนี้บ้างล่ะ”  นายนิโคลัสเป็นผู้เริ่มต้นการเจรจาสู่ขอในครั้งนี้

“เอ่อ  หนู...หนู...”  พีรชยาอึกอัก  ใจก็อยากปฏิเสธออกไป  อีกใจก็ไม่อยากขัดใจผู้เป็นบิดาที่กำลังจ้องหน้าเธอเขม็งในตอนนี้   ทั้งไมเคิลและไรอันก็รอฟังคำตอบของเธออย่างใจจดจ่อ  พัชรประภาสงสารพี่สาว  เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หนูขอพูดแทนพี่พีได้ไหมคะ”  เธอโพล่งขึ้นมาแม้จะรู้ว่าไม่ค่อยสมควรนัก

“หนูพัชรมีความเห็นเหรอ  ว่ามาสิ  ลุงรอฟังอยู่”  นายนิโคลัสหันมามองบุตรสาวคนเล็กของตระกูลที่ดูท่าทางเอาเรื่องอยู่ไม่เบา

“หนูมีความเห็นว่า  ก่อนที่จะมีการหมั้นหมาย  น่าจะลองให้ทั้งสองคนได้ศึกษาเรียนรู้นิสัยใจคอกันไปก่อนนะคะ  จริงอยู่ที่เคยมีคนโบราณกล่าวไว้  ว่าแต่งกันไปก็รักกันเอง  แต่หนูคิดว่า  การแต่งงานที่ปราศจากพื้นฐานของความรัก  ย่อมปราศจากซึ่งความสุขเช่นเดียวกันค่ะ  คุณลุงคงไม่อยากเห็นพวกเขาแต่งงานกันได้ไม่นาน  แล้วก็ต้องหย่าร้างกันใช่ไหมคะ”  พัชรประภาตัดสินใจพูดออกไป  พีรชยา  ไมเคิล  และไรอัน  ทุกคนต่างก็พากันเห็นด้วย

“ผมเองก็เห็นด้วยกับน้องพัชรนะครับคุณพ่อ   ถ้าหากว่าผมต้องแต่งงานกับใครสักคน  ผมก็อยากให้เธอเต็มใจที่จะอยู่กับผมไปตลอดชีวิตเหมือนกัน”  ไมเคิลพูดพร้อมกับหันไปมองพัชรประภาด้วยแววตาที่เธอไม่อาจเข้าใจได้

“เอ่อ  พีก็เห็นด้วยกับพัชรเหมือนกันค่ะคุณลุง”  พีรชยาหันมายิ้มให้น้องสาว  รู้สึกขอบใจเธอเหลือเกิน

“อืม  ก็ดีเหมือนกันนะ  นายว่าไงล่ะภัครพล”  นายนิโคลัสหันไปถามเพื่อนผู้เป็นบิดาของหญิงสาวทั้งสอง

“ในเมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันแบบนี้  ฉันจะไปขัดอะไรได้ล่ะ  ก็ดีเหมือนกันนะ  ให้เวลาทำความรู้จักกันมากขึ้น”  นายภัครพลตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แต่ลุงขอกำหนดเวลาที่แน่นอนในการศึกษาดูใจหน่อยละกันนะ  ลุงไม่อยากให้นานเกินไป  คนแก่อยากจะมีหลานอุ้มเต็มทีแล้ว  เอาเป็นว่า ถ้าพวกลูกศึกษาดูใจกันพอสมควรแล้ว  ลุงจะจัดให้มีพิธีแต่งงานขึ้นทันทีนับจากนี้อีกสามเดือนข้างหน้า  ตกลงไหม”  นายนิโคลัสพอจะรู้ทันสาวน้อย  ว่าเธอเพียงต้องการประวิงเวลาให้พี่สาวเท่านั้น  เขาจึงต้องตั้งเงื่อนไขนี้ขึ้นมา 

“เอ่อ  ค่ะ /  ครับ”  พีรชยาและไมเคิลตอบเกือบพร้อมกัน

“เป็นอันตกลงตามนี้นะ”  นายนิโคลัสสรุปความ  แต่ไมเคิลกลับคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“ผมขอเสนออะไรสักอย่างได้ไหมครับ” 

“คือเรื่องศึกษาดูใจกัน  คงจะเกิดขึ้นไม่ได้  หากว่าผมกับน้องพีอยู่คนละประเทศแบบนี้  ถ้ายังไง  ผมอยากจะเชิญน้องพีไปอยู่ที่อังกฤษในช่วงสามเดือนนี้  เพราะผมเองคงไม่สามารถมาอยู่ที่เมืองไทยได้ เนื่องจากต้องดูแลงานที่โน่นแทนคุณพ่อน่ะครับ”  ไมเคิลเสนอความคิดทันที

“นั่นสินะ  ลุงก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย  การที่จะให้ฝ่ายหญิงไปอยู่ที่โน่นคนเดียว  มันก็คงดูไม่งามนัก  แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้  ก็คงจะเป็นอย่างที่ไมเคิลบอก”  นายภัครพลทำท่าครุ่นคิด 

“ไม่ได้นะคะ  จะให้พี่พีไปอยู่บ้านผู้ชายคนเดียวแบบนั้นได้ยังไง” พัชรประภารีบค้านหัวชนฝา  ไอ้ฝรั่งลามกนี่ต้องคิดไม่ดีกับพี่สาวของเธอแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นน้องพัชรก็ตามไปดูแลน้องพีด้วยก็ได้นี่ครับ  เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย  ดีไหมครับคุณลุง”  ไมเคิลหันไปมองนายภัครพล

“จริงสินะ  ความคิดของไมเคิลเข้าท่าดีแฮะ  งั้นก็ตกลงตามนี้แหละ  ยัยพัชรถ้าแกห่วงพี่สาวจริงๆ  แกก็ต้องไปเป็นเพื่อนพี่พีเค้า”  นายภัครพลพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น  พัชรประภาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว  เธอหันไปมองไมเคิลอย่างอาฆาตแค้นเต็มที่

“เอ่อ  แต่งานของพัชร”  เธอพยายามหาเรื่องบ่ายเบี่ยง

“ก็ลาออกไปเลย  พอพี่สาวแกแต่งงานไปแล้ว  แกก็ต้องมาช่วยพ่อบริหารงานที่บริษัทแทน  พอละ  เอาเป็นว่าตกลงตามนี้  ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้”  นายภัครพลไม่อยากให้พัชรประภาขัดใจเขาต่อหน้าคนอื่น  แม้เขาจะรักเธอเพียงใด  แต่คำสั่งก็คือคำสั่ง 

“โอเค  อีกสามวันเราจะเดินทางกลับอังกฤษกัน  หลานทั้งสองคนก็ไปเตรียมตัวกันด้วยนะ”  นายนิโคลัสลุกขึ้น  เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

“สามวัน!!!”  เธอหันไปมองหน้าพีรชยา  สองพี่น้องรู้สึกเครียดไม่ต่างกัน  แต่คนที่ดูมีความสุขที่สุดกลับเป็นไมเคิลและไรอันนั่นเอง

 

เช้าวันต่อมา

“จะไปไหนแต่เช้าจ๊ะน้องพัชร”  ไมเคิลออกมาวิ่งออกกำลังกายหน้าบ้าน  ถามพัชรประภาทันทีเมื่อเห็นเธอกำลังจะขับรถออกไป

“ไปทำงาน”  เธอตอบเขาเสียงห้วน

“ก็ไหนคุณลุงให้น้องพัชรลาออกแล้วไม่ใช่รึไง  จะไปอีกทำไมกัน”  ไมเคิลถาม

“ใครบอกล่ะว่าฉันจะลาออก  แค่จะไปลาพักร้อนก็เท่านั้นเอง  อ้อ  แล้วนายก็อย่าหวังว่าจะทำอะไรพี่สาวฉันได้นะ  ตราบใดที่ฉันยังอยู่”  เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาหาเรื่อง

“แน่จริงก็คอยกันท่าให้ได้ตลอดละกัน  เผลอเมื่อไหร่ล่ะก็...”  ไมเคิลท้าทาย

“เห็นไหม  ฉันว่าแล้ว  นายต้องคิดเรื่องชั่วๆ เอาไว้แน่  ถึงได้บอกให้พี่สาวฉันไปอยู่ด้วย  อย่าฝันไปเลย  แม้แต่ปลายเล็บ  นายก็ไม่มีวันได้แตะพี่พีแน่นอน  แล้วฉันก็จะต้องล้มการแต่งงานครั้งนี้ให้ได้  คอยดูสิ”  เธอโมโหเขาจนแก้มสาวแดงก่ำ  มองอะไรไม่ผิดจริงๆ

“แค่ปลายเล็บน่ะ  ผมไม่แตะให้เสียเวลาหรอก  อย่างผมน่ะ...”  ไมเคิลเดินเข้ามาประชิดตัวเธอที่ยืนติดกับประตูรถ  พร้อมกับเอามือทั้งสองดันประตูรถไว้  ให้เธออยู่ในวงแขนของเขา

“ไอ้ฝรั่งลามก  แกจะทำอะไรน่ะ  ถอยออกไปเลยนะ”  พัชรประภาดันตัวเขาสุดแรง  ไมเคิลโน้มใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรลงมาหา  สูดกลิ่นจากเรือนผมงามนั้นอย่างลืมตัว  ทำให้เธอเองก็ได้กลิ่นชายชาตรีของเขาเข้าอย่างจังเหมือนกัน  เธอไม่รู้จะทำยังไง  จึงยกเท้าเล็กๆ  นั้น  ขึ้นเหยียบเท้าหนาของเขาอย่างแรง

“โอ๊ย!!!”  ไมเคิลยกเท้าข้างที่โดนเหยียบขึ้นมา

“สมน้ำหน้า  ไอ้ฝรั่งลามก!!!”  เธอแลบลิ้นใส่เขา  แล้วก็รีบปิดประตูรถ  ก่อนจะขับออกไปทันที

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ”  ไมเคิลหงุดหงิดใจ  แล้วก็คิดถึงท่าทางของเธอที่แลบลิ้นใส่เขา  ทำไมมันถึงได้น่ารักชะมัด  อยากจะรู้จริงๆ ว่าลิ้นของเธอ  มันจะหวานเหมือนปากของเธอรึเปล่า  เขาอดคิดถึงจูบเมื่อวานที่เขาขโมยจากเธอไม่ได้  เขาก้าวเท้าออกไปวิ่งต่อ  โดยหารู้ไม่ว่า  ทุกอย่างที่เกิดขึ้น  อยู่ในสายตาของนายนิโคลัสหมดแล้ว  นี่เขากำลังจับคู่ผิดคนรึเปล่านะ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha