8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : ออกเดินทาง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันเดินทาง

“ฝากดูแลลูกสาวทั้งสองคนของฉันด้วยนะนิโคลัส”  นายภัครพลกล่าวกับนิโคลัส  ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือผิดที่ตัดสินใจแบบนี้

“ไม่ต้องห่วงนะ  ฉันจะดูแลเด็กทั้งสองคนเป็นอย่างดี  ไม่แน่นะ  อีกสามเดือนข้างหน้า  เราอาจจะมีข่าวดีสองข่าวเลยก็ได้” นายนิโคลัสพูดอย่างมีนัยบางอย่าง

“พูดอะไรของนายไม่เห็นเข้าใจเลย ได้เวลาแล้วไปขึ้นเครื่องเถอะ  ดูแลตัวเองกันด้วยนะทั้งสองคน  มีอะไรก็โทรหาพ่อกับแม่ได้ตลอดเลยรู้ไหม”  เขาหันไปพูดกับบุตรสาวทั้งสอง

“ค่ะพ่อ  หนูจะดูแลพี่พีเอง  พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ”  พัชรประภาหันมายิ้มให้บิดา

“พี่พีน่ะพ่อไม่ห่วงหรอก  ห่วงแต่เราเนี่ยแหละ  อยู่นู่นก็อย่าไปก่อเรื่องให้พวกพี่ๆ เค้าเดือดร้อนล่ะ”  เขาขยี้ศีรษะเธออย่างเอ็นดู 

“โธ่  พ่อก็  พูดแบบนี้พัชรก็เสียหน้าหมดสิคะ”  เธอทำหน้างอ  ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน 

แล้วทุกคนก็เข้าไปขึ้นเครื่องเมื่อล่ำลากันเรียบร้อยแล้ว

“หนูพีนั่งกับไมเคิลตรงนี้นะ  จะได้มีเวลาพูดคุยกันก่อนไปถึงที่โน่น  ส่วนหนูพัชรก็นั่งกับไรอันด้านหลังละกันนะลูก  เดี๋ยวลุงจะไปนั่งด้านหน้านู่น”  นายนิโคลัสพยายามเปิดโอกาสให้พวกเขาทำความรู้จักกันให้มากที่สุด  เมื่อพูดจบเขาก็เดินไปนั่งด้านหน้าห่างออกไปอีก 4-5  แถวทันที  เนื่องจากสายการบินนี้เป็นสายการบินของเขาเอง  เขาจึงสามารถนั่งตรงไหนก็ได้

“เดี๋ยวพี่พีมานั่งข้างหลังดีกว่านะคะ  พัชรจะนั่งข้างหน้ากับไอ้...  เอ่อ  คุณไมเคิลเอง”  พัชรประภาพยายามปกป้องพี่สาวเต็มกำลัง  ว่าแล้วเธอก็ดึงตัวพีรชยาไปนั่งข้างไรอัน  แล้วเธอก็นั่งลงข้างไมเคิลแทน  สองหนุ่มลอบยิ้มทันที

“เชอะ  ฉันบอกแล้วไง  ว่านายไม่ได้แตะพี่พีแม้แต่ปลายเล็บแน่นอน”  เธอพูดเสียงเบาเพื่อให้ไมเคิลได้ยินเท่านั้น

“จ้า  แม่คนเก่ง”  ไมเคิลนึกขำ  นี่เธอรู้ตัวบ้างไหมนะ  ว่าที่เธอคอยกันท่าให้พี่สาวอยู่เนี่ย  มันกลับทำให้เขาและเธอได้ใกล้ชิดกันแทน

“ขำอะไรยะ  ประสาท  ฉันขอนั่งติดหน้าต่างได้ไหม  อยากมองวิวน่ะ  อีกตั้งนานกว่าจะถึงอังกฤษ  นั่งตรงนี้มันอึดอัดจัง”  เธอพูดเสียงห้วน  แม้ว่ากำลังขอร้องเขาอยู่ก็ตาม

“แหม  น้องพัชร  พูดกับว่าที่พี่เขยให้มันเพราะๆ บ้างไม่ได้รึไงจ๊ะ  ถ้าพูดดีกว่านี้พี่จะยอมเปลี่ยนที่ให้นะ”  ไมเคิลได้ที  แกล้งยั่วเธอเข้าไปอีก

“ได้...  พี่ไมเคิลขา...  ขอน้องพัชรนั่งติดหน้าต่างหน่อยได้ไหมคะ  น้องอยากมองวิวจังเลยค่ะ”  เธอพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานบาดใจ  เล่นเอาเขาใจสั่นไปเลย  แม้จะรู้ว่าเธอประชดก็เถอะ

“แหม  พูดอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย  อะ  ลุกมาสิจ๊ะ”  ไมเคิลบอกให้เธอลุกขึ้น  เขาจะได้ขยับไปนั่งแทนที่เธอ  พัชรประภารีบลุกขึ้นยืน  แต่อยู่ๆ เครื่องบินก็ตกหลุมอากาศพอดี  ร่างบางจึงเซถลาเข้าไปนั่งบนตักของเขา  ริมฝีปากของเธอชนเข้าไปที่แก้มของเขาอย่างจัง  เธอพยายามลุกขึ้น  แต่ไมเคิลก็แกล้งดึงเธอไว้

“เดี๋ยวนี้แอบลวนลามพี่แล้วเหรอจ๊ะน้องพัชร  แอบชอบพี่ก็ไม่บอกนะ”  ไมเคิลกระซิบกับเธอที่ข้างหู  พัชรประภาอยากจะด่าเขาเสียจริงๆ  ถ้าไม่ติดว่าคนนั่งอยู่เต็มไปหมด  ดีนะที่พีรชยากับไรอันไม่อยู่สงสัยจะไปห้องน้ำ  ไม่งั้นเธอต้องอายมากกว่านี้แน่

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ  ไอ้ฝรั่งลามก”  เธอดันตัวเองให้ลุกขึ้นจนได้  ไมเคิลขยับไปนั่งแทนที่เธอ  สาวน้อยจึงนั่งหน้าบูดอยู่ข้างหน้าต่าง  เธอทั้งโมโหทั้งอายที่เผลอไปหอมแก้มเขาแบบนั้น  ไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาอีกเลย 

ไมเคิลใช้มือหนาลูบแก้มข้างที่โดนเธอหอมแล้วยิ้มกว้าง  ทำไมนะ  แค่หอมแก้มธรรมดา  แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้  เขาเอาแต่จ้องใบหน้างามที่ตอนนี้นั่งเหม่อมองไปบนท้องฟ้าไกล

 

พีรชยาเดินมาเข้าห้องน้ำพร้อมกับไรอัน  ขณะที่เธอจะผ่านเขาไปก็เป็นจังหวะที่เกิดหลุมอากาศพอดี  เธอจึงเซถลาเข้าไปซบอกกว้างนั้นอย่างไม่ตั้งใจ

“อุ๊ย...ขอโทษค่ะ” 

“น้องพีไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”  ไรอันถามขณะที่ยังโอบตัวเธอเอาไว้

“เอ่อ  ไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณนะคะ”  เธอค่อยๆ ดันตัวเขาออก  แล้วรีบเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ไรอันเดินตามมานั่งลงข้างเธอ  จากนั้นทั้งสี่คนก็ไม่ยอมพูดอะไรกันอีกเลย  จนมาถึงสนามบินลอนดอนฮีทโทรว์

 

คฤหาสน์แมคไมนัส

“เฮ้อ  ถึงบ้านซักที  ไมเคิลกับไรอันพาน้องไปดูห้องพักด้วยล่ะ  พ่อให้คนจัดเตรียมไว้ให้แล้ว  อยู่ทางปีกขวาน่ะ ลุงขอตัวไปพักก่อน ตอนเย็นค่อยลงมาทานอาหารเย็นด้วยกันนะ  เชิญพักผ่อนตามสบาย  คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของพวกหนูทั้งสองคนก็แล้วกัน”  นายนิโคลัสหันไปสั่งบุตรชายทันทีที่รถจอดหน้าตึกเรียบร้อยแล้ว  แล้วเขาก็เดินขึ้นชั้นบนไป  เนื่องจากเพลียจากการเดินทางไกล

“เชิญครับ  คุณหนูทั้งสอง”  ไมเคิลผายมือเป็นการบอกทางให้สองสาวเดินไป  เขาและไรอันจึงพาสองพี่น้องไปที่ห้องพักชั้นบน

“ห้องนี้เป็นห้องของน้องพี  ส่วนห้องนั้นเป็นห้องของน้องพัชรนะครับ”  ไมเคิลชี้ให้พวกเธอดูห้องของตัวเอง

“แล้วทำไมไม่ให้พวกเรานอนด้วยกันล่ะ”  พัชรประภาอดถามไม่ได้

“นี่พวกคุณไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะต้องมานอนด้วยกันน่ะ  ที่เมืองไทยพวกคุณก็นอนแยกห้องกันไม่ใช่รึไง  หรือว่าคุณกลัวผี”  ไมเคิลยิ้มให้พัชรประภา

“เชอะ  ผีไม่มีจริงซะหน่อย  แยกก็แยกสิ”  พัชรประภาเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองทันที

“ขอบคุณพี่ทั้งสองมากนะคะ  ต้องขอโทษแทนยัยพัชรด้วยที่ชอบเสียมารยาท  ถ้างั้นพีขอตัวก่อนนะคะ”  พีรชยาหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งสอง  แล้วจึงเดินเข้าห้องไป

“ไงน้องชาย  มองตาไม่กระพริบเชียวนะ  ไหนว่าชาตินี้จะไม่มีเมียไง  แล้วนี่อะไร  ยังไงฮะ”  ไมเคิลหันไปมองน้องชายสุดหล่อ  ที่เอาแต่มองตามพีรชยา

“เรื่องของผมเถอะน่า  ว่าแต่พี่เถอะกับน้องพัชรนี่ยังไงฮะ”  สองหนุ่มเดินกอดคอกันลงไปด้านล่าง

“ก็...ไม่รู้สิ  พี่ก็แค่เห็นว่าน้องเค้าน่ารักดี  รู้สึกอยากจะปราบพยศคนอวดเก่งก็เท่านั้นแหละ”  ไมเคิลตอบเพราะทุกวันนี้เขาก็ยังแปลกใจตัวเองเหมือนว่าทำไมถึงชอบกวนประสาทสาวน้อยจอมยุ่งคนนั้นนัก

“แค่นั้นเองเหรอพี่  พี่มีเวลาแค่สามเดือนนะ  จะทำอะไรก็คิดดีๆ ล่ะ  เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน”  ไรอันตอกย้ำให้ไมเคิลฟังถึงความเป็นจริงที่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้  ว่าจริงๆ แล้วพีรชยาคือว่าที่พี่สะใภ้ของเขา

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha