8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 11 : หึง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“พัชร  เป็นอะไร  ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ  โกรธพี่เหรอ”  เขาก้มลงจะจูบเธอ  แต่เธอหันหน้าหนี  ทำให้เขาชะงักไป

“เลิกทำแบบนี้ซักที  คุณเป็นคู่หมั้นพี่สาวฉันนะ”  เธอพยายามข่มน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“โธ่  พัชรก็รู้นี่ว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับน้องพีเลย” 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ  ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ  เชิญคุณไปอยู่กับเลขาของคุณเถอะ”  เธอรู้สึกน้อยใจนัก

“หมายความว่าไง  ไหนลุกมาคุยกันดีๆ ซิ”  เขาดึงเธอขึ้นมา  ก็พบว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ  เหมือนกำลังจะร้องไห้

“ก็คุณมีอะไรกับเธอแล้วไม่ใช่รึไง  แถมเธอยังเป็นคนโปรดของคุณด้วย  คุณก็ไปอยู่กับเธอสิ”  เธอทนไม่ไหว จึงพูดความในใจออกมา

“นี่อย่าบอกนะว่า  พัชร  หึงพี่น่ะ”  เขาแอบเข้าห้างตัวเอง 

“บ้าเหรอ  ฉันจะไปหึงคุณทำไม”  เธอหน้าแดง  นี่เธอหึงเขาจริงๆ เหรอเนี่ย

“โธ่  ที่รักจ๋า  หึงก็คือหึงสิ  ไม่เห็นต้องเขินเลย พัชรต้องเข้าใจนะว่าพี่น่ะเป็นคนมีเสน่ห์  สาวๆ ก็ต้องวิ่งเข้าหาอยู่แล้ว”  เขาถือโอกาสกอดเธอไว้

“นี่ปล่อยนะ  ถ้ามีเสน่ห์มากนัก  แล้วจะมายุ่งกับฉันทำไม  หรือแค่อยากจะนอนกับฉันเท่านั้นรึไง”  เธอพูดกับเขาตรงๆ  ไมเคิลหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก

“ทำไมพูดแบบนี้ล่ะพัชร  พัชรจะดูถูกความรู้สึกของพี่มากเกินไปแล้วนะ”  เขาทำเป็นโมโห

“ก็...ก็ยัยไมล่าบอกว่า...”  พัชรประภาตกใจที่เห็นเขาทำหน้าแบบนั้น

“ไมล่าบอกว่าไง”  ไมเคิลถามทันที

“ก็บอกว่าถ้าคุณนอนกับใครไปแล้วครั้งนึง  คุณจะทิ้งคนนั้นทันทีนี่นา  พัชรก็เลยคิดว่าที่คุณมายุ่งกับพัชร  เพราะเรายังไม่ได้...นอนด้วยกันไงล่ะ”  เธอตัดสินใจบอกเขาไป

“นี่ไมล่าบอกพัชรแบบนั้นเหรอ  ใช่พี่ยอมรับว่าเมื่อก่อนพี่เป็นแบบนั้น  แต่ไม่ใช่กับพัชร  เข้าใจไหม”  เขาจับหัวไหล่เธอไว้ 

“แล้วคุณยังเอ่อ...นอนกับเธออยู่รึเปล่าล่ะ”  เธอถามเขาตรงๆ  ไมเคิลอดยิ้มไม่ได้  เมื่อรู้ว่าเธอหึงเขาจริงๆ ด้วย

“ก็บอกแล้วไงว่าพี่จะนอนกับผู้หญิงพวกนั้นแค่ครั้งเดียว  ไมล่าก็ไม่มีข้อยกเว้น  พัชรถามทำไม”  เขาถามอย่างสงสัย

“ก็เมื่อตอนเที่ยง  เธอกลับมาเอา...ชุดชั้นในที่เธอทิ้งไว้  แล้วก็บอกว่าเธอเป็นคนโปรดของคุณนี่นา  เธอพูดเหมือนกับว่า  คุณกับเธอ...ทำกันบ่อยๆ น่ะสิ  แล้วเธอก็มีกุญแจห้องคุณด้วยนิ”  เธอพูดกับเขาอย่างเง้างอน

“พี่เป็นคนเอากุญแจให้เธอเอง  ให้เธอเอาอาหารกับเสื้อผ้าไปให้พัชร  นี่เธอกลับไปทำแบบนั้นเหรอเนี่ย  มันจะมากไปละ  พรุ่งนี้พี่จะไปจัดการไมล่าเอง  รู้อย่างนี้แล้ว  ก็เลิกหึงได้แล้วรู้รึเปล่า”  เขากอดเธออย่างเอาใจ  เธอดีใจที่ได้รู้ความจริง

“มีแฟนหล่อก็ต้องทำใจหน่อยเข้าใจไหมจ๊ะ” 

“ใครเป็นแฟนคุณกันล่ะ  ขี้ตู่”  เธอยิ้มเขิน

“แหม  หึงกันขนาดนี้  ยังไม่ยอมรับอีกนะ  ยัยจอมยุ่ง”  เขาขยี้ศีรษะเธออย่างเอ็นดู

“ก็บอกว่าไม่ได้หึงไงล่ะ  ออกไปเลย  พัชรจะนอนแล้ว”  เธอกำลังจะล้มตัวลงนอน  เขาจึงฉวยโอกาสแอบหอมแก้มเธอทันที

“คุณ!!!”  เธอทำตาโต

“โทษฐานที่ทำให้พี่เป็นห่วงดีนัก  คราวหลังมีอะไรให้ถามก่อนรู้ไหม  อย่าคิดไปเองแบบนี้”    เขายิ้มให้เธอ

“เชอะ  อยากไปนอนกับใครก็ไปสิ  ใครห้ามล่ะ”  เธอนอนหันหลังให้เขา

“ไม่ห้ามแน่นะ  งั้นไปล่ะ”  เขาทำท่าจะลุกไป  เธอรีบหันมา

“ไหนว่าไม่สนใจไง  หันมาทำไม” 

“เอ่อ  ก็จะดูว่าปิดประตูให้รึเปล่าไง”  เธอเขินที่เห็นเขายังยืนอยู่  นี่เขาแกล้งเธอเหรอเนี่ย  เสียฟอร์มชะมัด

“คนปากแข็ง  ต้องหาอะไรง้างปากหน่อยละ”  เขาพูดพร้อมกับก้มลงจูบที่ริมฝีปากยางอย่างหนักหน่วง

“คนบ้า  ไปไหนก็ไปเลยนะ”  พัชรประภาหน้าแดง 

“ไปก็ได้  ไปอาบน้ำดีกว่า  คืนนี้จะมานอนด้วยนะ”  เขาพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

“เชอะ  พี่พีคงยอมหรอก  ฝันไปเถอะ”  เธอตะโกนไล่หลังเขา  ไมเคิลไม่สนใจ  แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี  ปล่อยให้พัชรประภานอนยิ้มอยู่คนเดียว 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha