8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 13 : ศัตรูหัวใจ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่เล่นแล้วพัชร  ทานดีๆ สิ  ว่าแต่  ทานเสร็จแล้วอยากไปไหนกันต่อไหมครับ  เดี๋ยวเอกพาไป”  เอกภพรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสในการสานต่อความสัมพันธ์ที่พระเจ้าประทานมาให้เขาก็ได้

“นั่นสิ  นี่เพิ่งบ่ายกว่าๆ เอง  พี่พีอยากไปไหนไหมคะ”  พัชรประภาหันไปถามพี่สาว

“อืม  แล้วแต่ไกด์ก็แล้วกันจ้ะ  พี่คิดไม่ออก”  พีรชยายิ้มให้หนุ่มรุ่นน้อง

“ได้ครับ  งั้นเดี๋ยวเราไปหาที่เที่ยวกันต่อละกันนะ  อิ่มกันรึยังครับ  จะได้ไปกันเลย”  เอกภพยิ้มกว้าง

“อิ่มแล้ว  ไปกันเถอะ”  พัชรประภาบอกอย่างตื่นเต้น

พวกเขาจึงเรียกเช็คบิลเรียบร้อย  แต่ขณะที่จะเดินออกจากร้านอาหารไป  พัชรประภาเกิดสะดุดขาโต๊ะดีที่เอกภพรับไว้ทัน  ไมเคิลที่มองอยู่ตลอด  ลุกขึ้นทันทีอย่างลืมตัว 

“เอ่อ  ผมขอตัวสักครู่นะครับ” ไมเคิลหันไปบอกลูกค้า  แล้วเดินไปที่พัชรประภาทันที

“อะแฮ่ม  บังเอิญจังเลยนะ  เจอน้องพีกับน้องพัชรที่นี่ด้วย   แล้วจะไปไหนกันเหรอครับ”  ไมเคิลทำเหมือนว่าเขาเพิ่งเห็นพวกเธอ  สายตาของเขามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง 

“อ้าวพี่ไมเคิล  พอดีพีกับพัชรออกมาเที่ยวนะคะ  เจอเพื่อนเก่ายัยพัชรเข้า  เลยว่าจะชวนกันไปเที่ยวที่อื่นต่อ”  พีรชยาตอบเขาใบหน้ายิ้มแย้ม

“ขายังไม่หายดีไม่ใช่เหรอน้องพัชร  เดินเยอะๆ   เดี๋ยวก็ขาบวมอีกหรอก  พี่ว่ากลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่านะ”  เขาหันไปหาพัชรประภา  แล้วทำหน้าดุใส่แต่เธอไม่สนใจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมจะคอยดูแลพัชรให้เอง  ว่าแต่คุณลุง...  เป็นใครเหรอครับ”  เอกภพหมั่นไส้ เขาไม่ชอบสายตาที่ไมเคิลมองพัชรประภา  คำว่า ลุงของเอกภพ  ทำให้เธอกลั้นหัวเราะแทบไม่ทัน

“นี่  ผมไม่ได้แก่ขนาดต้องเรียกลุงหรอกนะ  แล้วผมก็เป็น  เอ่อ  ...”  ไมเคิลไม่รู้จะพูดยังไง 

“เค้าเป็นว่าที่คู่หมั้นพี่พีน่ะเอก  อย่าไปสนใจเลย  เราไปกันดีกว่า  ไปก่อนนะคะ  คุณลุง...”  พัชรประภายิ้มยั่วเขา  ไมเคิลหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

“อ๋อ  งั้นผมขอตัวก่อน  ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”  เอกภพยิ้มเยาะเขาอย่างท้าทาย

“เอ่อ  ไปก่อนนะคะพี่ไมเคิล”  พีรชยายิ้มให้เขาอีกครั้ง แล้วทั้งสามคนจึงได้พากันออกจากร้านไป

หนอยแน่  ไอ้หน้าอ่อน  กล้าหยามกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ  แล้วแกกับฉันจะได้เห็นดีกัน!!!’ 

ไมเคิลเดินกลับไปที่โต๊ะด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองสุดๆ  จนไรอันต้องสะกิดเตือน

 

เวลาสองทุ่มตรง

เอกภพมาส่งสองสาวที่คฤหาสน์   ไมเคิลกลับมารอที่บ้านนานแล้ว  เขารอว่าพวกเธอจะกลับกันมาเมื่อไหร่  เมื่อเห็นรถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามา  ไมเคิลที่นั่งอยู่กับไรอันจึงลุกขึ้นเดินไปดูทันที

เอกภพเห็นไมเคิลยืนมองที่หน้าต่าง  เขาจึงคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“ขอบใจมากนะเอก  ที่พาเราสองคนเที่ยววันนี้น่ะ”  พัชรประภากล่าวขอบคุณเขา  และกำลังจะเดินเข้าบ้าน

“เอ่อ  พัชร  เราดีใจมากที่เจอพัชรวันนี้นะ  ไหนมาให้เพื่อนเก่าคนนี้กอดให้หายคิดถึงหน่อยสิ”  ว่าแล้วเอกภพก็ดึงตัวพัชรประภาเข้าไปกอดทันที  พร้อมกับหันไปทางไมเคิล  ที่ยืนจ้องเขาตาเขม็ง

“ไอ้เลว!!!  ฉันไม่เอาแกไว้แน่”  ไมเคิลเดินออกไปจะเอาเรื่องเอกภพให้ได้  ไรอันรีบเดินตามไปทันที

“มันจะมากไปแล้วนะ  ไอ้หน้าอ่อน!!!” 

ไมเคิลไม่รอช้า  เขาต่อยเอกภพจนล้มลงทันที  ท่ามกลางความตกใจของทุกคน

“เอก!!!”  พัชรประภารีบเข้าไปประคองเอกภพขึ้นมา  เธอหันไปมองไมเคิลอย่างเอาเรื่อง

“นี่คุณ  ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย  เอกเป็นไงบ้าง  เจ็บไหม”  ท่าทางที่เธอเป็นห่วงเอกภพ  ทำให้ไมเคิลปวดใจยิ่งขึ้น

“เอ่อ  เราไม่เป็นอะไรหรอก  นี่คุณมาต่อยผมเรื่องอะไรเนี่ย  ไหนว่าคุณเป็นคู่หมั้นพี่พีไม่ใช่รึไง”  เขาถามเหมือนไม่เข้าใจ

“คุณขอโทษเพื่อนพัชรเดี๋ยวนี้เลยนะ”  พัชรประภาหันมาหาไมเคิล

“ทำไมพี่จะต้องขอโทษมันด้วย  ในเมื่อมัน...”  เขาพูดไม่ออก  ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องโมโหที่เห็นไอ้หน้าอ่อนนี่กอดเธอ  แต่นอกจากเขาจะไม่ขอโทษแล้ว  เขายังรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกด้วย 

“นี่คุณ  คุณ!!!”  พัชรประภายิ่งโมโหเขามากขึ้น

“ช่างเถอะพัชร  งั้นเรากลับก่อนละกันนะ  แล้วเราจะโทรหานะ”  เอกภพทำหน้าเศร้าแล้วเดินไปขึ้นรถทันที

เมื่อเอกภพกลับไปแล้ว  พัชรประภาจึงเข้าไปข้างใน  ตรงไปที่ห้องของไมเคิลทันที

“นี่คุณ!!!  ออกมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนนะ  คุณ!!!”  เธอตะโกนเรียกเขาอยู่หน้าห้อง  ไมเคิลจึงเปิดประตูออกมา

“มีอะไร”  เขาถามเสียงเย็นชา

“ทำไมคุณต้องไปต่อยเอกเค้าแบบนั้นด้วย  เค้าไม่ได้ทำอะไรให้คุณซักหน่อย  นอกจากจะเป็นเพลย์บอยแล้ว  คุณยังจะเป็นอันธพาลชอบรังแกคนอื่นอีกรึไงฮะ!!!”  เธอทำท่าทางโมโหเขามาก  ยิ่งทำให้เขาน้อยใจมากขึ้น

“เออ  พี่มันไม่มีอะไรดีสักอย่างนั่นแหละ  สู้ไอ้หน้าอ่อนนั่นไม่ได้หรอก  งั้นพัชรก็ไปอยู่กับมันเลยสิ  ไม่ต้องมายุ่งกับพี่อีก!!!”  เขาโมโหมาก  รีบปิดประตูใส่หน้าเธออย่างแรง

“คนนิสัยไม่ดี  ออกมาพูดกันให้รู้เรื่องเลยนะ  ได้...  ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลย”  เธอเองก็น้อยใจไม่แพ้กัน  นี่เขาไล่เธอไปอยู่กับคนอื่นอย่างนั้นเหรอ  เธอกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างขุ่นเคืองใจ

เมื่อเขาได้ยินเสียงเธอเดินไปแล้ว

“เชอะ  ห่วงแต่คนอื่น  ไม่ห่วงความรู้สึกแฟนตัวเองบ้างเลย   โธ่โว๊ย!!!”  เขาเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง  รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ  นี่เธอจะไม่ยุ่งกับเขาแล้วจริงๆ  เหรอเนี่ย  ถ้าเป็นอย่างนั้น  เขาจะทำยังไงล่ะ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha