8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 14 : ไม่ได้ง้อจริงๆ นะ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ไมเคิลนอนไม่หลับเลยแม้ตอนนี้เวลาจะผ่านล่วงเลยมาเกือบ  ห้าทุ่มแล้ว  นี่เธอไม่สนใจเขาจริงๆ รึไงนะ  ผู้หญิงอะไรใจร้ายชะมัด   เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตูห้อง  แล้วตรงไปที่หน้าห้องของเธอทันที

เขาค่อยๆ บิดลูกบิดประตูห้อง  แต่ปรากฏว่ามันล็อค  นี่ถึงขนาดไม่ยอมให้เขาเข้าไปหาเลยใช่ไหม  ได้...  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน 

พัชรประภาเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน  ดึกป่านนี้แล้ว  เธอยังไม่ได้อาบน้ำ  เพราะมัวแต่คิดถึงใครบางคน  ทำไมเขาต้องต่อยเอกภพด้วยนะ  เธอไม่เข้าใจจริงๆ  ทำผิดแล้วยังไม่ยอมขอโทษไม่พอ  ยังไล่เธออีก  เธอนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา  ยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี  จนเธอหันไปมองนาฬิกาหัวเตียง

“ตายล่ะ  ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย  ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า  เลิกคิดถึงคนบ้านั่นซะที” 

ไมเคิลเดินอ้อมมาที่หลังบ้าน  เขาไปหาบันไดจากห้องเก็บของมา  เอามันไปพาดไว้ที่หน้าต่างห้องของเธอ  แล้วจึงปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

เขาดึงหน้าต่างออกช้าๆ  ดีนะ  ที่เธอไม่ได้ล็อค  ไมเคิลยิ้มอย่างผู้ชนะ  แล้วจึงรีบปีนเข้าไปในห้องของเธอ 

“หายไปไหนล่ะเนี่ย”  เขาไม่เห็นเธออยู่ที่เตียง  จึงเดินไปดูที่ห้องน้ำ  เห็นไฟในห้องน้ำเปิดอยู่

“หึหึ  อาบน้ำเหรอจ๊ะที่รัก  งั้นพี่จะนอนรออยู่ที่เตียงนะ”  เขาพูดกับตัวเองอยู่หน้าห้องน้ำ   แล้วจึงกลับไปที่เตียงของเธอ  เอาผ้าห่มคลุมตัวเองเอาไว้  แล้วปิดไฟในห้อง  เหลือแต่ไฟหัวเตียง  เขาเอาหมอนข้างมาทับร่างตัวเองไว้ด้วย  เพื่อไม่ให้เธอสังเกต

พัชรประภาออกมาจากห้องน้ำแล้ว  เธอนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว  แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า 

“เอ๊ะ  เมื่อกี้เราปิดไฟในห้องแล้วเหรอ”  เธอแปลกใจ  เมื่อเห็นไฟในห้องปิดหมดเหลือแต่ไฟหัวเตียง  สงสัยเธอปิดแล้วลืมล่ะมั้ง  ว่าแล้วเธอก็ถอดผ้าเช็ดตัวออก  แล้วควานหาชุดนอนในตู้มาใส่ทันที

ไมเคิลเลื่อนผ้าห่มลงมาเล็กน้อยเพื่อแอบดูว่าเธอกำลังทำอะไร  แล้วเขาก็แทบหยุดหายใจ  เมื่อเห็นสาวน้อยตรงหน้าถอดผ้าเช็ดตัวออก  แม้เธอจะหันหลังให้เขา  แต่แผ่นหลังงามและสะโพกผายนั้น  ก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  เขาภาวนาให้เธอหันมา  แต่เธอก็หยิบชุดนอนมาสวมไว้ซะอย่างนั้น  เขามองอย่างเสียดาย  แต่ไม่เป็นไร  วันนี้เขาต้องได้เห็นทุกอย่างของเธอแน่  เธอหันมาแล้ว...  เขารีบมุดไปอยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

พัชรประภาเดินมาที่เตียง  เธอล้มตัวลงนอนเพราะมัวคิดถึงแต่เรื่องเขา  เธอเลยไม่ได้สังเกตว่ามีสิ่งผิดปกติบนเตียง   แล้วพอเธอหันไปคว้าหมอนข้างมากอดไว้  เธอก็ต้องตกใจมาก

“ว๊าย!!!”  เธอร้องเสียงหลง  เมื่อรู้สึกว่าใต้หมอนข้าง  มีอะไรอยู่ด้วย  แล้วผ้าห่มก็ค่อยๆ เลื่อนออก 

“คุณ  เข้ามาได้ยังไงเนี่ย  ออกไปเลยนะ”  เธอคว้าหมอนมาทุบเขาไม่ยั้ง

“นี่  เงียบๆ  หน่อยสิ  เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก”  เขารีบยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้ 

“แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง  พัชรล็อคประตูแล้วนี่”  เธอถามหลังจากเขาปล่อยมือจากปากนุ่มแล้ว

“ไม่บอก”  เขาทำท่ายียวน

“ออกไปเลยนะ  ไหนบอกว่าห้ามไม่ให้พัชรไปยุ่งกับคุณไง  แล้วมาทำไม”  เธอมองหน้าเขาอย่างเง้างอน

“พี่ห้ามพัชร  แต่พี่ไม่ได้บอกนิ  ว่าพี่จะไม่ยุ่งกับพัชรน่ะ  เราตกลงกันแล้วไง  ว่าพี่จะมานอนกับพัชรทุกคืน   พี่ก็แค่ทำตามสัญญาเท่านั้นเอง”  เขาแกล้งพูดหน้าตาเฉย

“นี่คุณ  ถ้าอยากจะง้อล่ะก็  หาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง  ฮะ”  เธอเริ่มได้ใจ  เมื่อคิดว่าเขาต้องมาง้อเธอแน่ๆ

“ใครบอกว่าพี่มาง้อ  คนอย่างพี่ไม่เคยง้อใคร  พี่แค่เป็นคนรักษาคำพูดต่างหากล่ะ”  เขายังคงไม่ยอมรับ 

“เชอะ  เดี๋ยวนะ  คุณ...เข้ามานานแค่ไหนแล้ว”  เธอเพิ่งคิดได้ว่า  เมื่อครู่เธอยืนแก้ผ้าอยู่ตรงนั้น  ถ้าเขาอยู่ตรงนี้  งั้นเขาก็...

“ก็ตั้งแต่พัชรอยู่ในห้องน้ำแล้วล่ะ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้น คุณก็...เห็นหมดแล้วน่ะสิ”  เธอรีบดึงผ้าห่มมาปิดร่างกายไว้

“ใช่  พี่เห็นหมดแล้ว  เพราะฉะนั้น...”  เขาแกล้งให้เธอตกใจ  ด้วยการค่อยๆ คลานเข้าไปหาเธอ

“อย่าเข้ามานะ  ออกไปเลย”  เธอผลักเขาออกไป

“โธ่  ที่รักจ๋า  ไหนๆ พี่ก็เห็นหมดแล้ว  พัชรก็ไม่ต้องอายพี่หรอกนะ  มามะ  มาให้พี่ทำโทษซะดีๆ”  เขาพุ่งเข้าไปกอดเธอเอาไว้

“ทำโทษบ้าบออะไร  คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด  ถ้าจะมาง้อ  ก็ทำตัวให้มันดีๆ  หน่อยไม่ได้รึไงนะ”  เธอตวาดเขา

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้มาง้อ  แค่ทำตามสัญญา  เพราะฉะนั้น  ก็นอนได้แล้ว  ยัยตัวแสบ”  เขารวบตัวเธอลงมานอนทับร่างของเขาเอาไว้

“นี่  ปล่อยนะ  ถ้าไม่คิดจะง้อก็ออกไปเลย  พัชรจะนอน”  เธอดิ้นขลุกขลักอยู่บนตัวของเขา  โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังปลุกมังกรให้ตื่นอยู่

“เอ้า...  ดิ้นเข้าไป  ไม่ง้อแต่จะนอนด้วย  เข้าใจรึเปล่า”  เขาพลิกกายขึ้น  แล้วนอนคร่อมตัวเธอเอาไว้

“จะทำอะไรน่ะ  คนบ้า  อยากโดนกัดอีกรึไงฮะ”  เธอขู่เขา  เมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ

“กัดสิ  พี่จะได้กัดบ้าง”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“โอ๊ย  ทำไมพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้นะ  บอกให้ปล่อยไง”  เธอเริ่มเหนื่อยแล้วนะ

“ไม่ปล่อย  จนกว่าพัชรจะขอโทษพี่ก่อน”  เขาตั้งเงื่อนไข

“ขอโทษเรื่องอะไรไม่ทราบ”  เธอทำหน้างง

“ก็เรื่องที่พัชรยอมให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นกอดไงล่ะ”  เขาพูดออกมาในที่สุด

“นี่อย่าบอกนะว่า  คุณ...หึงพัชรน่ะ”  เธอมองหน้าเขา  แล้วยิ้มให้เขาอย่างเอ็นดู

“ใครหึง  พี่ไม่ได้หึงซะหน่อย  แค่ไม่ชอบ  แล้วต่อไปนี้ถ้าพัชรยอมให้มันแตะต้องตัวพัชรอีกล่ะก็  ไอ้หมอนั่นไม่โดนแค่ต่อยแน่”  เขาทำท่าทางจริงจัง 

“เฮ้อ  ไอ้เราก็หลงดีใจนึกว่าเค้าหึงเรา  กะว่าจะให้รางวัล  ที่แท้ก็ไม่ได้หึงซักหน่อย”  เธอทำเป็นพูดลอยๆ  เขาตาลุกวาว

“รางวัลอะไรเหรอจ๊ะ” เขารีบถามเธอทันที

“ก็คุณไม่ได้หึงพัชรนี่คะ  อย่าไปรู้เลยเนาะ”  เธอยิ้มยั่วเขาอีกครั้ง

“ก็ได้ๆ  พี่ยอมรับ  ว่าพี่หึง  หึงมาก  หึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว  พอใจรึยังล่ะ”  เขายอมสารภาพออกมาในที่สุด  เพราะอยากได้รางวัลจากเธอ

“ฮ่าๆๆๆๆ   ในที่สุดก็ยอมรับซะทีนะคะ  พัชรล้อเล่นค่ะ  ไม่มีรางวัลอะไรซะหน่อย  โดนเด็กหลอกแล้วรู้ตัวไหมคะ”  เธอหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ

 “หึ  แล้วรู้ไหมว่าเด็กที่หลอกผู้ใหญ่  ต้องโดนลงโทษยังไงบ้าง”   ไมเคิลยิ้มแววตาเจ้าเล่ห์เหมือนเสือที่กำลังจ้องเหยื่อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha