8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 16 : หนีเที่ยว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันต่อมา

ไมเคิลออกจากห้องพัชรประภาไปตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นเพราะเขานอนไม่หลับทั้งคืน  ยิ่งได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้นเท่าไหร่  เขาก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ไปทุกที  ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอได้อีกนานแค่ไหน

พัชรประภาตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงเช้า  พบว่าไมเคิลออกไปแล้ว  เธอจึงลุกไปอาบน้ำ  แล้วก็พาลคิดไปถึงสัมผัสของเขาเมื่อคืนนี้  นี่ขนาดเขายังไม่ได้ทำอะไรเธอมากกว่านี้  เธอก็แทบควบคุมสติตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว  จะทำยังไงถึงจะหลีกเลี่ยงเขาได้นะ

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

แล้วเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น  เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำได้ไม่นาน

(“ฮัลโหล  พัชรพูดสายค่ะ”)  พัชรประภาไม่ได้มองว่าใครโทรมา

(“พัชร  นี่เอกเองนะ  วันนี้ว่างไหม  เอกจะชวนไปเที่ยวน่ะ  พอดีวันนี้เอกว่าง”)  เอกภพโทรหาเธอแต่เช้า  เพราะเขาคิดมาทั้งคืน  ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง  เพื่อสานต่อความรักครั้งแรกของเขาให้สำเร็จก่อนที่จะโดนเพลย์บอยอย่างไมเคิลแย่งเธอไป

(“อ๋อ ว่างสิ  จะมากี่โมงล่ะ  พัชรจะได้ชวนพี่พีไปด้วย”) พัชรประภายิ้ม  เธอไม่เคยคิดอะไรกับเอกภพนอกจากคำว่าเพื่อน  เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

(“เอ่อ  เอกว่า  เราไปกันสองคนตามประสาเพื่อนดีไหม  มีพี่พีไปด้วย  เอกเกร็งๆ ยังไงไม่รู้สิ”)  เอกภพรีบห้าม  เพราะเขาอยากอยู่กับเธอตามลำพังมากกว่า

(“งั้นก็ได้  แล้วจะมากี่โมงล่ะ  พัชรจะได้เตรียมตัว”)  เธอแอบขำ  เอกภพเป็นคนขี้อายมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ

(“สักเก้าโมง  เราไปรับพัชรละกัน  ตกลงตามนี้นะแล้วเจอกัน”)   เขาดีใจมากที่เธอตอบตกลง

(“จ้า  แล้วเจอกัน”)  พัชรประภาวางสาย  จากที่คิดว่าจะแต่งตัวสบายๆ  อยู่บ้าน  เธอเลยต้องเดินไปหาชุดใหม่  แล้วจึงลงไปด้านล่าง  เพื่อหาอะไรทานตอนเช้า

“พัชร  จะไปไหนเหรอ  แต่งตัวซะสวยเชียว”  พีรชยาเอ่ยถาม  เมื่อเห็นน้องสาวคนสวยเดินลงมาด้วยชุดที่เหมือนจะออกไปข้างนอก

“เอกโทรมาชวนไปเที่ยวน่ะพี่พี  เดี๋ยวเก้าโมงเค้าจะมารับ”  พัชรประภายิ้มกว้าง  เธอไม่ชอบอยู่แต่กับบ้านเท่าไหร่นัก

“อ๋อ  แล้วจะไปที่ไหนกันล่ะ  อย่ากลับค่ำมากนะ  พี่เป็นห่วง”  พีรชยาห่วงว่าไมเคิลจะโกรธน้องสาวเธออีกมากกว่า

“ค่ะ  จะกลับไม่เกินหนึ่งทุ่ม  โอเคไหมคะ  ว่าแต่  เช้านี้มีอะไรทานบ้างคะ  พัชรหิวจะแย่แล้ว”  เธอถามพี่สาวคนสวย  พร้อมกับยกมือลูบท้องเหมือนว่าหิวจริงๆ

“ก็อาหารเช้าทั่วไปนั่นแหละ  นั่งลงก่อนสิ  เดี๋ยวพี่จะไปจัดให้”  พีรชยากลายเป็นแม่บ้านประจำคฤหาสน์แห่งนี้ไปเสียแล้ว  ช่วงนี้นายนิโคลัส  เดินทางไปเยี่ยมเพื่อนที่ต่างเมือง  เพื่อให้พวกหนุ่มๆ สาวๆ  ได้มีโอกาสเรียนรู้กันอย่างเต็มที่นั่นเอง

หลังจากทานอาหารไปได้ไม่นาน  เอกภพก็ขับรถเข้ามารับพัชรประภาออกไป  พีรชยามองตามอย่างอดห่วงไม่ได้  เธอรู้สึกใจคอไม่ดียังไงบอกไม่ถูก  สาธุ  ขออย่าให้มีเรื่องแบบเมื่อวานนี้อีกเลย

 

วันนี้ไมเคิลรู้สึกคิดถึงพัชรประภาอย่างหนัก  จนไม่เป็นอันทำงาน  จึงกดโทรศัพท์โทรหาเธอเพื่ออยากฟังเสียงให้หายคิดถึง  แต่เธอกลับไม่ยอมรับสายเขาซะอย่างนั้น  เขาจึงหันกลับมาทำงานต่อ  คิดว่าเธอคงจะทำอะไรอยู่กับพีรชยาอยู่

พัชรประภาเห็นสายของไมเคิลโทรมา  เธอปิดเสียง  เพราะกำลังนั่งรถอยู่กับเอกภพ  เธอไม่อยากให้ไมเคิลรู้ว่าเธอมากับเอกภพนั่นเอง

“ใครโทรมาเหรอ  ทำไมไม่รับสายล่ะ”  เอกภพถาม  เมื่อเห็นมีสายโทรศัพท์โทรเข้ามาหลายรอบ

“พ่อน่ะ  สงสัยจะโทรมาบ่นอะไรอีก  เลยขี้เกียจรับ  ว่าแต่เอกจะพาพัชรไปเที่ยวไหนล่ะวันนี้  พี่พีบอกให้กลับบ้านก่อนหนึ่งทุ่มด้วยสิ”  เธอหันมาถามคิดว่าถ้าเธอกลับเร็ว  ไมเคิลก็คงไม่รู้จึงไม่อยากคิดมากต่อไป

“ไปเที่ยวทะเลที่ไบรตันน่ะ”  เอกภพหันมายิ้มให้เธอ    พัชรประภาทำหน้างง

“แล้วมัน...  ไกลไหม”  เธอถามเขา

“ประมาณ  50 - 60  ไมล์จากลอนดอนนี่แหละ  อีกสักชั่วโมงก็คงจะถึง  ถ้าพัชรง่วงก็นอนได้เลยนะ  ถึงแล้วเอกจะปลุก”  เอกภพยิ้มให้เธออีกครั้ง

“อ๋อ  อือ”  พัชรประภากลัวว่าพีรชยาจะเป็นห่วง  จึงส่งข้อความไปบอกว่าเธอจะไปที่ไหน

 

พีรชยากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่สนามหญ้า  เธอเห็นมีข้อความเข้าจากน้องสาว  จึงเปิดอ่าน

พัชรไปที่ไบรตันนะคะ  ไม่ต้องห่วงแล้วจะรีบกลับค่ะ

“ไบรตัน?  มันอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย”  พีรชยาเริ่มคิดหนักมากขึ้น  เธอไม่รู้จะทำยังไงดี  จึงโทรไปหาไรอัน

(“ฮัลโหล  น้องพี  มีอะไรรึเปล่าครับ  โทรมาแต่เช้าเลย”)  ไรอันเห็นพีรชยาโทรมาจึงดีใจมาก 

(“เอ่อ  พี่ไรอันคะ  คือพีมีเรื่องจะถามหน่อยนะคะ  ไบรตันนี่คือที่ไหนเหรอคะ”)  พีรชยาถามเขา

(“ไบรตันหรอ  ได้ชื่อว่าลอนดอนริมทะเล  อยู่ห่างจากนี้ไปอีกประมาณ  60  ไมล์ทางตอนใต้น่ะจ้ะ  น้องพีถามทำไมเหรอ  หรือว่าอยากไปเที่ยว”) ไรอันถามอย่างอารมณ์ดี

(“คือว่า  ตอนนี้เอกภพพายัยพัชรไปเที่ยวที่ไบรตันนะคะ  พีก็เลยอยากรู้ว่ามันอยู่ไกลรึเปล่า”)  พีรชยาตัดสินใจบอกเขาไป

(“ตายจริง  นี่ถ้าพี่ไมเคิลรู้เข้าต้องมีเรื่องอีกแน่เลย  เอางี้  เดี๋ยวพี่เคลียร์งานเสร็จพี่จะไปรับพีไปหาน้องพัชรด้วยกันนะ”)  ไรอันรู้นิสัยพี่ชายของตัวเองดี  แค่เมื่อวานเขาเห็นพัชรประภาโดนกอดยังโมโหขนาดนั้น  นี่ถ้าเธอถูกไอ้หนุ่มหน้าอ่อนนั่นทำอะไรมากกว่านั้น  เขาต้องอาละวาดบ้านแตกแน่ 

ไรอันรีบเคลียร์งานโดยเร็ว  แล้วเมื่อเขากำลังจะเดินออกจากห้องไป  ไมเคิลก็เข้ามาพอดี

“จะไปไหนเหรอ  นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ”  ไมเคิลถามอย่างสงสัย  เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของน้องชาย

“เอ่อ  ผม  ผมจะไปรับน้องพีน่ะครับ”  ไรอันไม่รู้จะบอกว่ายังไง

“รับน้องพี  รับไปไหน  น้องพีเป็นอะไรเหรอ”  ไมเคิลถามอีกครั้ง  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

“คือน้องพี  เอ่อ...”  ไรอันอึกอัก 

“ไรอัน  มีเรื่องอะไร  บอกพี่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ”  ไมเคิลคิดว่าน้องชายของเขาต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่นอน

“เอ่อ  ถ้าผมบอกพี่  พี่ต้องใจเย็นๆ ไว้ก่อนนะครับ  มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้”  ไรอันตัดสินใจบอกเขาไปตามตรง

“นี่นายพูดแบบนี้  หมายความว่าไงฮะ”  ไมเคิลเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นทุกที

“คือตอนนี้นายเอกภพอะไรนั่น  พาน้องพัชรไปเที่ยวที่ไบรตันตามลำพังน่ะครับ  ผมกับน้องพีเลยจะตามไปดู  เพราะน้องพีเธอเป็นห่วงน้องพัชรมาก” 

“อะไรนะ!!!  นี่ไอ้บ้านั่นยังไม่เลิกยุ่งกับพัชรอีกเหรอ  แถมยังพากันไปที่ไบรตันอีกเนี่ยนะ  พวกนายไม่ต้องไป  เดี๋ยวพี่จะไปตามเธอกลับมาเอง  ห่วงแต่เรื่องเที่ยว  ไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเองบ้างเลยนะ  ยัยตัวแสบ”  ใบหนาคมแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง  แล้วเขาก็รีบออกไปทันที

“พี่ไมเคิล  พี่...เดี๋ยวก่อน”  ไรอันคิดว่าถ้าพี่ชายไปถึงแล้วเจอพัชรอยู่กับผู้ชายคนนั้นจริงๆ  ต้องเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน  เขาจึงรีบขับรถตามออกไปทันที  แต่ก็ยังไม่ลืมแวะไปรับพีรชยาก่อน

ไรอันขับรถมาจอดหน้าคฤหาสน์แล้ว  พีรชยายืนรออยู่พอดี  เมื่อขึ้นรถขับออกมาได้สักพัก  ไรอันก็เล่าเรื่องไมเคิลให้เธอฟัง

“อะไรนะคะ  พี่ไมเคิลไปตามหายัยพัชรแล้ว  งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ  พีรู้สึกใจคอไม่ดีเลย”    พีรชยายิ่งเป็นกังวลมากขึ้น  

ไรอันเหยียบคันเร่งให้เร็วมากยิ่งขึ้น  เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ไมเคิลไปถึงไหนแล้ว

ด้านพัชรประภากับเอกภพ  พวกเขามาถึงไบรตันแล้ว  กำลังลงไปเดินเล่นที่ชายหาดอย่างสบายใจ  โดยไม่รู้เลยว่า  อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้ากำลังเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha