8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 18 : บรรยากาศเป็นใจ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

ทางด้านไรอันกับพีรชยา  พวกเขาขับรถมาถึงไบรตันนานแล้ว  แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววของไมเคิลกับพัชรประภาเลย  เขากดโทรศัพท์หาไมเคิลแต่ก็ไม่มีคนรับสาย  พวกเขาตระเวนขับรถไปทั่วทั้งหาด  จนเวลาใกล้ค่ำแล้ว

“เฮ้อ  พี่ว่า  ตอนนี้พี่ไมเคิลน่าจะเจอน้องพัชรแล้วนะ  เราอย่าเป็นกังวลอีกเลย  นี่ก็เย็นแล้ว  ไปหาอะไรทานก่อนเถอะ”  ไรอันตัดสินใจไม่ไปตามหาสองคนนั้นแล้ว  เขาหันมาสนใจสาวสวยคนนี้แทน

“นั่นสิคะ  พีก็เริ่มหิวแล้วสิ”  เธอตอบเพราะเห็นด้วย  ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น  ไมเคิลก็คงจะโทรมาบอกแล้ว

“เราไปร้านนั้นกันไหม  บรรยากาศดีนะ”  เขาชี้ให้เธอดูร้านข้างหน้า

“ดีเหมือนกันค่ะ”  เธอมองตาม  รู้สึกว่าบรรยากาศของร้านน่านั่งดีทีเดียว

ทั้งสองคนจึงพากันลงจากรถแล้วเดินไปที่ร้านอาหารริมทะเลนั่นเอง

“บรรยากาศดีจริงๆ ด้วยนะคะ”  เธอหันไปมองรอบๆ  ด้วยดวงตาเป็นประกาย  ไรอันนั่งจ้องใบหน้างามนั้นอย่างไม่ละสายตา

“นั่นสินะครับ  สวยจริงๆ” เขายิ้ม 

“แล้วนี่เราจะไปตามหาสองคนนั้นอีกไหมคะ  หรือว่าจะกลับเลย”  เธอหันมาถามเขา

“พี่ว่าเรากลับกันเลยดีกว่าครับ  หามาตั้งแต่เช้าแล้ว  สองคนนั้นอาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้” 

“นั่นสินะคะ  แต่ก่อนกลับ  พีขอไปเดินเล่นที่ชายหาดก่อนได้ไหมคะ  ไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว”  เธอยิ้มเขิน

“ได้สิครับ  แล้วแต่น้องพีเลย  พี่ไม่ได้รีบไปไหนอยู่แล้ว”  เขาตามใจเธอ  เพราะอยากมีเวลาได้อยู่กับเธอแบบนี้มานานแล้ว

จนเมื่อทานอาหารเสร็จ  ทั้งคู่จึงลงไปเดินเล่นที่ชายหาดด้วยกัน

“ลมเย็นดีจังเลยค่ะ  น้ำทะเลก็ใสดีด้วย”  เธอเดินลงไปเหยียบน้ำทะเลเล่นอย่างสนุกสนาน  ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว  ผู้คนแถวนี้จึงไม่ค่อยมีให้เห็นนัก

“ระวังจะโดนเศษเปลือกหอยบาดเอานะครับ”  ไรอันเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  โอ๊ย!!!”  พีรชยาร้องออกมาเสียงดัง  ไรอันรีบเข้าไปดู

“เห็นไหมพูดยังไม่ทันขาดคำเลย  เจ็บมากไหมฮึ?”  เขาอุ้มเธอขึ้นมา  เพราะเลือดออกที่เท้าของเธอเนื่องจากโดนเศษเปลือกหอยบาด

“อุ๊ย  ไม่เป็นไรค่ะ  พีเดินเองได้”  เธอตกใจ  เมื่อถูกเขาอุ้ม

“จะเดินได้ยังไง  เลือดออกขนาดนี้  เดี๋ยวไปทำแผลที่รถก่อนนะ  พี่มีกล่องปฐมพยาบาลอยู่”  เขาพูดพร้อมกับพาเธอไป

 

ไรอันทำแผลให้เธอเรียบร้อยแล้ว  เขาก็ขับรถกลับเพราะดูท่าทางเธอคงจะปวดแผลมาก

จนเมื่อมาถึงบ้าน  เขาก็อุ้มเธอลงจากรถอีกครั้ง  แล้วพาเธอไปที่ห้อง

“ขอบคุณมากนะคะ  พีไม่เป็นไรแล้วค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา  เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง

“เดี๋ยวพี่จะไปหายาแก้อักเสบมาให้ทานนะ”  เขาเดินออกจากห้องไปสักพักก็กลับเข้ามา

“อะ  กินยาซะสิ  จะได้นอนพัก”  เขายื่นยาส่งให้เธอ  พีรชยารับไปทานอย่างว่าง่าย

“เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ  แล้วพี่จะแวะมาดูใหม่”  เขาพูดพร้อมกับลุกออกไป

“เอ่อ  ไม่ต้อง...ก็ได้ค่ะ”  เธอจะห้ามเขา  แต่เขาไปแล้ว  เธอก้มลงมองแผลที่เขาทำให้  รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน

พีรชยาค่อยๆ ดันตัวเองขึ้น  เพื่อไปอาบน้ำ  เธอใช้ปลายเท้าแตะพื้นเดินไป  หลังออกมาจากห้องน้ำแล้ว  ก็พบว่าไรอันนั่งรออยู่ตรงโซฟาในห้องนั่นเอง

“อุ๊ย  พี่ไรอัน  มารอนานแล้วเหรอคะ”  เธอถาม  เมื่อเห็นเขาทำหน้ามุ่ย

“ทำไมลุกไปอาบน้ำแบบนั้นล่ะ  ถ้าแผลโดนน้ำจะทำยังไง”  เขาลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอขึ้นมา

“แต่พีเดินเองได้นะคะ  ไม่เป็นไรจริงๆ”  เธอตอบแล้วมองเขาตาแป๋ว  เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง

“อย่าดื้อสิ  ไม่น่ารักเลยรู้ไหม”  ไรอันหงุดหงิด  เมื่อเธอชอบขัดคำสั่งเขา

“ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรักสิ”  เธอพูดอย่างน้อยใจ 

“ก็มันรักไปแล้วนี่  จะให้ทำไงล่ะ”  เขาเผลอพูดออกมาจนเธอต้องหันไปมอง

“เมื่อกี้  พี่พูดว่าไงนะคะ”  เธอถามพร้อมกับยิ้มเอียงอาย

“ก็บอกว่า...มันรักไปแล้วจะให้ทำไงล่ะ”  เขาเองก็เขินไม่แพ้กัน

“พูดอีทีสิคะ  พีได้ยินไม่ชัดเลย”  เธอลุกขึ้นนั่ง  แล้วทำแววตาออดอ้อนเขา  แกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ยิน

“ก็บอกว่ารักไง...เดี๋ยวนะ  พีแกล้งพี่เหรอเนี่ย  เดี๋ยวนี้กะล่อนใหญ่แล้วนะ  นี่แน่ะ”  ไรอันนั่งลง  ใช้มือทั้งสองข้างจี้เอวกิ่วไว้  เธอพยายามดิ้นหนี  เขาก็ตามแกล้งตามไม่เลิกจนสุดท้ายก็ล้มลงบนเตียงด้วยกัน  ไรอันนอนทับร่างบางอย่างไม่ตั้งใจ  ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบเท่านั้น

“เอ่อ  มองอะไรคะ”  เธอถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องหน้าเธอ

“มองคนสวย”  เขาตอบ  แววตาเจ้าเล่ห์

“มองพอรึยังล่ะคะ”  เธอถามเขาอีกครั้ง

“มองพอละ  แต่อยากทำอย่างอื่นมากกว่า”  เขาไม่พูดเปล่า  กลับประกบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางทันที  พีรชยายกสองมือมาดันตัวเขาไว้  แต่เมื่อเขาเริ่มใช้ปลายลิ้นสอดเข้ามาในปากอิ่ม เธอก็ค่อยๆ คลายมือไปโอบรอบต้นคอเขาแทนอย่างลืมตัว

ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบของเธออย่างห้ามใจไม่ได้  เธอรู้สึกล่องลอยราวกับอยู่ในความฝัน  จากการขัดขืนในตอนแรก  จึงกลายเป็นตอบรับทุกสัมผัสของเขาเป็นอย่างดี  แม้จะยังไม่ประสีประสามากนัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha