8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 21 : รับผิดชอบ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เอ่อ  พัชรว่า  ที่นี่  คงไม่เหมาะมั้งคะ”  เธอรีบถอนริมฝีปากบางออก  เมื่อสำนึกได้ว่าที่นี่เป็นห้องทำงานของเขา

“ถ้าอย่างนั้น  เราไปที่คอนโดของพี่ไหม” 

“พัชรว่ากลับบ้านเถอะค่ะ  พี่พีจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”  เธอยิ้มเขิน

“ก็ได้จ้ะ  เดี๋ยวพี่เก็บของก่อนนะ  พัชรหิวไหม  จะแวะทานอะไรก่อนรึเปล่าหรือจะไปทานที่บ้าน”  ไมเคิลถาม  จะที่บ้านหรือที่คอนโดเขาก็จะต้องหาเรื่องนอนกับเธอให้ได้เลยคืนนี้

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ  ทานเสร็จแล้วค่อยกลับบ้านก็ได้  พัชรหิวแล้วเหมือนกัน”  เธอยิ้มให้เขา  ทั้งสองคนจึงกลับออกไปด้วยกัน

 

เมื่อทานอาหารเย็นที่ค่อนข้างดึกจนอิ่มแล้ว  พวกเขาก็พากันกลับมาที่บ้าน  แล้วก็แยกย้ายไปที่ห้องของตัวเอง

พัชรประภาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  เป็นไมเคิลนี่เอง  ดึกป่านนี้เขายังไม่นอนอีกรึไงนะ

(“ค่ะ  มีอะไรเหรอคะ”)  เธอถามน้ำเสียงสดใส

(“พี่ปวดท้องมากเลย  พัชรหายาแล้วเอามาให้พี่ที่ห้องหน่อยได้ไหม  สงสัยจะเป็นโรคกระเพาะน่ะ”)  เสียงของไมเคิลดูท่าทางทรมานเหลือเกิน  พัชรประภาตกใจมาก

(“ได้ค่ะ เดี๋ยวพัชรเอาไปให้นะคะ  พี่รอแปปนึงนะ”)  เธอรีบวางสายแล้วลงไปหยิบยาจากตู้ยาด้านล่าง  พร้อมกับหยิบน้ำขึ้นไปด้วย  แล้วเดินตรงไปที่ห้องของเขาทันที  เมื่อมาถึงเธอก็ผลักประตูเข้าไปอย่างเร็ว

“ยามาแล้วค่ะ  พี่ปวดมากไหมรึเปล่า  ลุกมาทานยาก่อนนะคะ”  เธอรีบเข้าไปดูอาการเขาทันที  ไมเคิลนอนขดตัวอยู่  เธอจึงประคองตัวเขาขึ้นมา

“พี่ปวดมากเลยพัชร  พัชรอยู่กับพี่ตรงนี้  อย่าไปไหนนะ”  เขาทำเสียงออดอ้อน 

“ค่ะๆ  พัชรไม่ไปไหน  จะเฝ้าอยู่ตรงนี้นะ  รีบทานยาก่อนนะคะ”  เธอคิดว่าเขาต้องปวดมากแน่ๆ  เธอก็เคยเป็นโรคกระเพาะ  รู้ดีว่ามันทรมานขนาดไหน

ไมเคิลทานยาแล้ว  เขานอนลงอีกครั้ง  เธอจึงเดินไปปิดประตูให้เรียบร้อยกลัวจะมีคนเห็น  แล้วกลับมานั่งเฝ้าเขาที่ข้างเตียง

“พัชรมานอนข้างพี่ได้ไหม  พี่หนาว”  ไมเคิลจับมือของเธอไว้  พัชรประภามองเขางงๆ  นี่เขาเป็นกระเพาะหรือเป็นไข้กันแน่นะ

“ค่ะๆ  พัชรจะนอนตรงนี้นะคะ  พี่หลับเถอะค่ะ  พัชรไม่ไปไหนหรอก  จะกอดพี่อยู่ตรงนี้แหละ”   เธอขยับขึ้นไปนอนข้างเขา  แล้วใช้แขนข้างหนึ่งโอบเขาไว้หลวมๆ

“อุ่นจัง”  ไมเคิลยิ้ม แล้วดึงเธอมากอดให้แน่นขึ้น  พัชรประภาเริ่มรู้สึกแปลกๆ

“นี่พี่  ป่วยจริงรึเปล่าคะเนี่ย”  เธอผลักเขาออก  มองใบหน้าเขานั้นอย่างสงสัย

“ป่วย  แต่หายแล้ว” 

“คนเจ้าเล่ห์  ปล่อยพัชรเลยนะ”  เมื่อรู้ตัวว่าโดนเขาหลอกแน่แล้ว  เธอจึงพยายามจะลุกขึ้น  แต่เขาไม่ยอม

“ก็ใครใช้ให้พัชรมายั่วพี่ก่อนล่ะ  พี่อุตส่าห์หักห้ามใจได้ตั้งหลายวันแล้วนะ  เพราะฉะนั้น  พัชรจะต้องรับผิดชอบ”  ไมเคิลลุกขึ้น  เขาค่อยๆ ถอดเสื้อของเธอออก

“แน่ใจนะคะ  ว่าจะให้พัชรรับผิดชอบน่ะ”  เธอยิ้มยั่ว

“แน่นอนสิจ๊ะ” 

“ถ้าอย่างนั้น  อย่าหาว่าพัชรไม่เตือนนะ”  เธอดันตัวเขาให้นอนหงายแล้วก็ขึ้นไปนั่งคร่อมตัวเขาไว้

ไมเคิลกลืนน้ำลายอึกใหญ่  เมื่อเห็นเธอเริ่มถอดเสื้อของเขาออก จากนั้นก็ดึงแขนเขาชูขึ้นเหนือศีรษะ  แล้วเธอก็ใช้เสื้อของเขามัดมือเขาติดกับหัวเตียง  ไมเคิลเริ่มตื่นเต้นมากขึ้น  นี่เธอจะทำอะไรกันนะ

“เอาล่ะค่ะ  คืนนี้ก็นอนท่านี้ไปละกันนะคะ  พัชรไปล่ะ  ฝันดีค่ะ ที่รักขา...”  เธอลุกขึ้นแล้วก้มลงหอมแก้มเขาหนึ่งที  ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี

“อ้าวพัชร  เดี๋ยวสิพัชร  แก้มัดให้พี่ก่อน  หนอยแน่ยัยตัวแสบ  อย่าให้พี่หลุดไปได้เชียวนะ”   น่าโมโหนัก  เสียรู้ให้เธอจนได้  เขารีบดึงมือออกอย่างแรง  แล้วก้าวออกจากห้องตรงไปที่ห้องของเธอทันที 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha