8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 23 : ไม่ชัดเจน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ถ้าจะกลับ  เราก็ต้องบอกพ่อกับแม่แล้วก็คุณลุงให้เรียบร้อย  ท่านจะได้ไม่ว่าเอาได้  ว่าเราทำอะไรเป็นเด็กๆ  ตอนนี้คุณลุงไม่อยู่  พี่ว่ายังไงเราก็ต้องบอกพี่ไมเคิลกับพี่ไรอันก่อนดีกว่านะ”  พีรชยาพยายามคิดอย่างมีเหตุผล

“งั้นก็ดีค่ะ  เย็นนี้พัชรจะเป็นคนบอกพวกเค้าสองคนเอง”   เธอพูดด้วยแววตามุ่งมั่น

 

ช่วงเย็น 

ไมเคิลกับไรอันกลับมาถึงบ้านแล้ว  พัชรประภากับพีรชยาก็เดินเข้าไปหาทั้งสองคนทันที

“เอ่อ  พี่ๆ คะคือพัชรมีเรื่องจะบอกนะคะ”  พัชรประภาเริ่มพูดทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

“อะไรเหรอพัชร”  ไมเคิลมองหน้าเธออย่างงงๆ

“พัชรกับพี่พีตัดสินใจแล้ว  ว่าเราจะกลับเมืองไทย  เราไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้วค่ะ”  เธอพูดออกมา

“อะไรกัน  ทำไมถึงไม่อยากอยู่ที่นี่ล่ะ  พวกพี่ทำอะไรให้พัชรไม่พอใจเหรอ”  ไมเคิลกับไรอันหันมามองหน้ากัน  พวกเขาตกใจมาก

“เราคิดว่าเหตุผลที่เรามาที่นี่  เพราะพี่บอกว่าอยากจะทำความคุ้นเคยกับพี่พีให้มากขึ้น  แต่ตอนนี้พวกเราคิดว่าคงไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว  อีกอย่าง  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้  มันก็ไม่ถูกต้องเลยสักอย่าง”  พัชรประภาไม่อยากจะพูดตรงๆ  แต่ไมเคิลกับไรอันก็พอจะเข้าใจ

“นั่นสินะ  พี่ผิดเองที่ไม่ทำทุกอย่างให้ชัดเจน  จนทำให้น้องทั้งสองคนไม่สบายใจ  ถ้าอยากกลับก็กลับเถอะ  พี่จะไม่ห้ามหรอก”  ไมเคิลพูดเสียงดังฟังชัด  เหมือนเขาไม่แคร์เธอเลยสักนิด  พัชรประภายิ่งน้อยใจมากยิ่งขึ้น  ใช่สิ  ก็เขาได้ในสิ่งที่ต้องการไปหมดแล้วนี่นะ

“ขอบคุณมากนะคะ  งั้นพวกเราจะไปเก็บของ  พรุ่งนี้จะออกเดินทางกันเลย”  พัชรประภารู้สึกเสียใจมาก  ที่เขาไม่คิดจะห้ามเธอแม้แต่น้อย  เธอเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที

“พี่ไมเคิล  ทำไมพี่ไม่ทัดทานพวกเธอเลยล่ะ”  ไรอันหันมาถาม  เมื่ออยู่กับพี่ชายตามลำพัง

“พี่ไม่จำเป็นต้องทัดทานนี่นา  ในเมื่อพวกเธออยากกลับ  ก็ปล่อยไปสิ  ยังไงซะถ้าครบสามเดือน  เราก็ต้องไปหาพวกเธออยู่ดี”  ไมเคิลยิ้ม  ไรอันพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว

“นั่นสินะครับ  ระหว่างนี้  เราก็ทำเป็นไม่สนใจพวกเธอไปก่อนก็แล้วกัน”  ไรอันยิ้มออกมาได้

“อืม  หวังว่าพวกเราคงไม่เหงาตายไปก่อนนะ”  แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ  แต่ไมเคิลก็อดคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ดี

“เฮ้อ  นั่นสิ  เหลือเวลาอีกตั้งเดือนกว่า  ผมคงจะคิดถึงน้องพีมากแน่เลย”

 

พัชรประภานั่งอยู่ในห้องคนเดียว  กำลังเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าอยู่  ไมเคิลก็เปิดประตูเดินเข้ามา

“เก็บยังไม่เสร็จอีกเหรอ”  เขาแกล้งถามเธอ

“ไม่ต้องเร่งหรอก  เดี๋ยวก็เสร็จ”  เธอทำหน้างอนใส่เขา  ไมเคิลแอบยิ้ม

“แล้วทำไมถึงอยากกลับบ้านล่ะ  ทำไมไม่รอให้ครบสามเดือนก่อน”  เขาถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“เพราะพัชร...  ไม่อยากอยู่ที่นี่เพื่อเป็นนางบำเรอให้พี่ล่ะมั้งคะ”  เธอมองหน้าเขาอย่างเจ็บปวด  ไมเคิลรู้สึกปวดใจอย่างมาก  นี่เธอคิดว่าเขาเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยหรือ

“ในสายตาของพัชร  พี่คงเลวมากสินะ  พัชรคิดว่าพี่เห็นพัชรเป็นนางบำเรอเท่านั้นเองเหรอ”  ไมเคิลพูดออกมาอย่างน้อยใจ  เธอมองเขาอย่างสงสัย

“แต่พี่ก็แค่อยากนอนกับพัชรเท่านั้นเองนี่คะ  ระหว่างเรา  ไม่รู้เลยว่าความชัดเจนมันอยู่ตรงไหน พี่เป็นคู่หมั้นของพี่พี  การที่พัชรมีอะไรกับคุณมันก็ดูเลวร้ายมากพออยู่แล้ว  พัชรไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้อีก”  น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้  เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ  พี่ไม่เคยเห็นพัชรเป็นแค่นางบำเรอเลยนะ  เอาเถอะ  อีกไม่นาน  พัชรก็จะเข้าใจเอง”  ไมเคิลตัดใจเดินกลับไปที่ห้อง   ทั้งๆ ที่เขาอยากจะนอนกอดเธอใจแทบขาด  แต่ก็ต้องห้ามใจไว้

พัชรประภานั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน  เธอไม่อยากยอมรับจริงๆ  ว่าเธอรักเขามาก  รักจนไม่รู้ว่าจะตัดใจจากเขาได้ยังไง

 

รุ่งขึ้น

พัชรประภากับพีรชยามาที่สนามบินโดยมีไรอันขับรถมาส่ง  ไมเคิลอ้างว่าติดธุระเลยไม่ได้มา  สองพี่น้องเดินไปขึ้นเครื่อง  พีรชยาหันมามองไรอัน  เธอเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน  ที่ยอมมีอะไรกับน้องชายของว่าที่คู่หมั้นไปแบบนั้น  เหมือนเธอกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายไปซะแล้ว

สองพี่น้องขึ้นเครื่องบินไปแล้ว  ไมเคิลนั่งอยู่ที่ห้องทำงาน  เขาใจลอยจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย  จากนี้ไป  บ้านของเขาก็คงจะเงียบเหงาอีกแล้วสินะ  ไม่ได้...  เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว  เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  โทรหาใครบางคนทันที  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha