8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 24 : ความผิดพลาด...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พัชรประภากับพีรชยาเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยแล้ว  แม้ว่าบิดาและมาราดาของพวกเธอจะงุนงงอยู่บ้าง  ที่บุตรสาวทั้งสองกลับมาเร็วกว่ากำหนด  แต่เพราะพวกเธอบอกว่าไม่อยากอยู่ไกลบ้านอีกแล้ว  พวกท่านเลยไม่อยากขัด

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

ไมเคิลและไรอันไม่เคยโทรไปหาสองสาวเลย  ทั้งสองสาวได้แต่น้อยใจ  นี่ตกลงพวกเธอโดนพวกเขาทิ้งแล้วหรือยังไงกัน  การที่เธอตัดสินใจกลับมา  คงเป็นการเปิดทางให้เขาได้ไปเริงรักกับสาวพวกๆนั้นเหมือนเดิมสินะ  ยิ่งคิดพวกเธอก็ยิ่งปวดใจ 

ใช่ว่าสองหนุ่มจะไม่อยากโทรไป  แต่พวกเขาเองก็ต้องพยายามข่มใจ  ไม่ให้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  แม้จะคิดถึงพวกเธอจนแทบขาดใจแต่พวกเขาก็ต้องอดทน  เพราะพวกเขากำลังเตรียมเรื่องที่สำคัญบางอย่างนั่นเอง

พัชรประภาอยากจะตัดใจจากเขาให้ได้  เธอกลับไปทำงานอย่างหนัก  ไม่ว่างานไหนเธอก็รับมาทำจนล้นมือไปหมด  จนคนที่นิตยสารรู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมแปลกๆ ของกราฟฟิคสาวขาโหดประจำบริษัท

“นี่ยัยพัชร  ตั้งแต่แกกลับมาจากอังกฤษเนี่ยแกก็เอาแต่ทำงานจนคนอื่นเค้าจะไม่มีอะไรทำกันอยู่แล้วนะ  แกเป็นอะไรรึเปล่า  เล่าให้ฉันฟังได้นะ”   นิตยาเอ่ยถามเพื่อนรักเมื่อเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

“ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรนิ  ไปอยู่นู่นซะนานไม่มีอะไรทำมันเลยเบื่อ  พอกลับมาเลยอยากทำงานเยอะๆ เท่านั้นเอง”  พัชรประภาหันไปตอบเพื่อนสาวคนสนิท  แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

“เออ  อาทิตย์หน้าบริษัทมีสัมนาที่เขาใหญ่ด้วยนะ  แกกลับมาก็ดีเลย  จะได้ไปด้วยกัน”  นิตยาไม่อยากเซ้าซี้ต่อไป  เลยเปลี่ยนเรื่องคุย

“เหรอ  กี่วันล่ะ”  พัชรประภาถาม

“4 วัน  3  คืน  ช่วงนี้หน้าหนาว  อากาศกำลังดีเลยนะ  น่าไปเที่ยวมาก”  นิตยาทำหน้าตาระรื่น  เมื่อคิดถึงว่าจะได้ไปเที่ยว

“อืม  ก็ดีนะไ  พัชรประภายิ้มเพียงเล็กน้อย  แล้วก็ทำงานต่อ

 

คฤหาสน์อังคนันทชัย

“พี่พี  อาทิตย์หน้าพัชรจะไปสัมมนากับบริษัทที่เขาใหญ่นะคะ  ไป  4  วัน  พี่พีจะไปด้วยกันไหม  เค้าให้พาคนนอกไปได้คนนึง”  พัชรประภาเอ่ยถามพี่สาว  ขณะที่กำลังนั่งทานมื้อค่ำกันอยู่

“อาทิตย์หน้าเหรอ  ไม่ดีกว่า  พี่มีงานเลี้ยงรุ่นพอดีเลย  เชิญพัชรตามสบายเถอะจ้ะ”  พีรชยาตอบ

“เออ  แล้วเห็นว่าอาทิตย์หน้า  ตาไมเคิลกับตาไรอันจะมาที่กรุงเทพนะ  งั้นก็ไม่ได้เจอกันน่ะสิ  เห็นว่าเค้ามาทำธุระน่ะ”  นายภัครพลเอ่ยออกมา

“ไม่เจอก็ดีค่ะ”  พัชรประภาหงุดหงิด  ลุกออกไปจากโต๊ะทันที  ทั้งที่ยังทานอาหารค่ำไม่เสร็จ

“นี่อะไรกันน่ะยัยพี  ทำไมยัยพัชรถึง...”  นายภัครพลหันไปถามบุตรสาวคนโต

“เอ่อ  แกคงเครียดเรื่องงานมั้งคะ  อย่าไปสนใจเลยค่ะ”  พีรชยาเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร  นี่เขาจะมาเมืองไทย  แต่ไม่คิดจะบอกเธอสักคำ  ตั้งแต่เธอกลับมา  เขาก็ไม่เคยโทรหา  เธอเองก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ

“เชอะ  จะมาทำธุระหรือจะทำอะไรก็เรื่องของนายเลย  ชีวิตฉันไม่จำเป็นต้องมีนายฉันก็อยู่ได้  คนบ้า  คนใจร้าย”  พัชรประภาทำเป็นเข้มแข็ง  แต่จริงๆ แล้วเธอคิดถึงเขาทุกลมหายใจก็ว่าได้  ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ  เธอไม่น่าทอดกายให้เขาได้เชยชมเลยจริงๆ  เขาได้ทุกอย่างไปเแล้ว  เธอจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ 

 

สัปดาห์ต่อมา

ไมเคิลกับไรอัน  เดินทางมาถึงเมืองไทยแล้ว  ที่แรกที่พวกเขาไปก็คือบ้านอังคนันทชัยนั่นเอง

“อะไรนะ  น้องพัชรไม่อยู่เหรอครับ”  ไมเคิลทำหน้าตกใจ  เขาอุตส่าห์อดทนรอคอยที่จะได้เจอกับเธอวันนี้  แต่เธอกลับไม่อยู่ซะได้

“เห็นว่าเค้าไปสัมมนาที่เขาใหญ่กับบริษัทน่ะสิ  บอกให้ลาออกก็ไม่ออก  ลูกคนนี้มันดื้อจริงๆ”  นายภัครพลยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“เอ่อ  แล้วน้องพี  ไปด้วยเหรอครับ”  ไรอันถามหาพีรชยา  เมื่อมองไม่เห็นเธอเหมือนกัน

“ยัยพีไปงานเลี้ยงรุ่น  กว่าจะกลับคงจะดึก  เอ...แล้วนี่มันยังไงกันล่ะ  ตาไมเคิลถามหายัยพัชร  ส่วนไรอันมาถามหายัยพี  นี่มีอะไรที่อาไม่รู้รึเปล่า”  นายภัครพลทำหน้าสงสัย

“เอ่อ  คือว่า  พวกผมมีเรื่องจะบอกคุณอานะครับ...”  ไมเคิลหันไปมองหน้าไรอัน  แล้วจึงตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมดออกไป

“อะไรนะ  นี่พวกเธอกับลูกสาวอา  ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ  พวกเธอเห็นลูกสาวอาเป็นอะไรกันฮะ!!!”  นายภัครพลโมโหมากเมื่อได้รู้เรื่องราวทั้งหมด

“คุณอาอย่าเพิ่งโกรธนะครับ  พวกเรารักลูกสาวของคุณอาจริงๆ  แล้วที่พวกเรามาที่นี่  เพราะอยากจะจัดการเรื่องงานแต่งงานให้เรียบร้อย  คุณพ่อเองก็ทราบเรื่องแล้ว  ท่านกำลังเดินทางตามมา  อีก  2-3  วันก็คงจะมาถึงครับ”  ไมเคิลรีบอธิบายให้นายภัครพลและนางพัชรีได้ฟังทันที

“เฮ้อ  แต่อากลัวว่าเรื่องมันจะไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิ”  นายภัครพลถอนหายใจ  เขาพอจะรู้สาเหตุที่บุตรสาวคนเล็กมีอาการแปลกๆตั้งแต่กลับจากอังกฤษแล้ว 

“ทำไมล่ะครับ  หรือว่าคุณอาจะไม่อนุญาต”  ไมเคิลกับไรอันมองหน้ากัน  พวกเขาเริ่มเป็นกังวล

“สำหรับอาไม่ขัดข้องอะไรหรอก  แต่ติดที่ยัยพัชรกับยัยพีน่ะสิ  เอาเถอะ  เอาไว้รอให้สองคนนั้นกลับมาค่อยว่ากันอีกทีก็ได้  แล้วนี่ทั้งสองคนพักที่ไหนกันล่ะ”  นายภัครพลไม่อยากคิดมาก  เขาจึงถามเรื่องอื่นแทน

“เราพักที่โรงแรมครับ  เพราะพรุ่งนี้เราต้องเจรจาธุรกิจที่นั่น  งั้นวันนี้พวกเราขอตัวกลับก่อนก็แล้วกันนะครับ”  ไมเคิลกับไรอันกลับโรงแรมไปเพื่อเตรียมตัวเซ็นสัญญาพรุ่งนี้

 

โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

“พี่ไมเคิล  พี่ว่าที่เราไม่โทรหาน้องพีกับน้องพัชรเลย  จะทำให้พวกเธอน้อยใจรึเปล่า  คุณอาก็พูดแปลกๆ  เหมือนพวกเธอจะไม่ยอมแต่งงานกับเราอย่างนั้นแหละ”  ไรอันคุยกับพี่ชาย  เมื่อมาถึงห้องพักที่โรงแรมแล้ว

“นั่นสิ  หรือพวกเธอจะคิดว่าพวกเราไม่สนใจ  แล้วเราจะทำยังไงล่ะ  ถ้าพวกเธอไม่ยอมแต่งงานจริงๆ”  ไมเคิลเองก็คิดเหมือนกับน้องชาย  นี่พวกเขากำลังทำอะไรผิดพลาดไปรึเปล่านะ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha