8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 34 : เข้าใจผิด...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ไมเคิลออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว  แม้ว่าแผลยังไม่แห้งดีก็แต่ก็สามารถกลับบ้านได้  ไรอันกับพีรชยามารับไมเคิลกลับ  แต่พัชรประภาขนของกลับไปที่บ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วและไม่ได้มารับเขาอีกเมื่อคืนก็ไม่ได้มาเฝ้าเขา  ทำให้เขาน้อยใจเธอมากจริงๆ

“พัชรไปไหน  ทำไมไม่มาล่ะ  หายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ”  ไมเคิลถามไรอันที่เข็นรถให้กับเขา

“น้องพัชรไม่ค่อยสบายน่ะครับ  เลยไม่ได้มา”  ไรอันหันไปยิ้มให้พีรชยา

“จริงเหรอ  พัชรเป็นอะไร  เป็นเยอะรึเปล่า  รีบพาพี่กลับเร็วๆ สิ  พี่จะได้ไปดูพัชร”  ไมเคิลร้อนใจ  มิน่าล่ะเธอถึงไม่ยอมมา  เป็นอะไรมากรึเปล่านะ

“ครับๆ  แหมใจร้อนไปได้”  ไรอันอดขำไม่ได้

พวกเขาพากันกลับบ้านทันที  ไมเคิลแทบจะอยากขับรถเองเลย  ทำไมไอ้น้องชายคนนี้มันขับรถช้าขนาดนี้นะ

 

คฤหาสน์แมคไมนัส

เมื่อกลับมาถึงบ้าน  เขาก็แทบจะวิ่งขึ้นไปที่ห้องของพัชรประภาเลยทีเดียว  แม้ว่าจะยังปวดแผลอยู่ไม่น้อย

“นี่พี่ไรอันไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอคะ  เกิดแผลพี่ไมเคิลแตกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ”  พีรชยายืนมองไมเคิลที่เข้าบ้านไป  

“ก็น้องพัชรสั่งไว้นี่นา  ว่ากลัวพี่ไมเคิลจะงอนเลยให้บอกว่าไม่สบาย”  เขายิ้มให้หญิงคนรักแล้วจึงพากันเข้าไปด้านใน

ไมเคิลรีบเปิดประตูห้องพัชรประภาเข้าไปทันที  แต่แทนที่จะเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง  กลับเห็นเธอทำอะไรบางอย่างหน้าคอม  เมื่อเห็นเขา  เธอก็ดีใจมาก

“มาแล้วเหรอคะ”  เธอรีบลุกเดินไปหาเขา

“เนี่ยเหรอที่บอกว่าไม่สบาย  ถ้าไม่อยากไปดูแลพี่แล้ว  ก็บอกกันตรงๆ ก็ได้นะ  พี่จะได้ไม่ต้องห่วง”  เขากลับไปที่ห้องของตัวเองทันที  เขาโกรธเธอ  โกรธมากจริงๆ    เล่นเอาเธอทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว  ได้แต่รีบตามเขาไป

“เดี๋ยวค่ะพี่ไมเคิล  พี่ไมเคิล” เขาปิดประตูล็อคห้องเรียบร้อย  ไม่ยอมให้เธอเข้าไป 

“พัชรขอโทษนะคะ  เปิดประตูให้พัชรหน่อยได้ไหม  ฟังพัชรก่อน”  เธอตะโกนเรียกเขาอยู่หน้าห้อง 

“เชิญกลับไปนั่งเล่นคอมตามสบายเถอะ  คนอย่างพี่คงไม่สำคัญเท่ากับคอมเครื่องนั้นหรอก  พี่ไม่อยากเห็นหน้าพัชรตอนนี้”  เขาตะโกนออกมา  เสียงของเขาดูโมโหจนเธอกลัว

เธอเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วทำบางอย่างให้เสร็จ  ทำไมต้องว่ากันแรงขนาดนั้นด้วยนะ  ทั้งที่เธอทำเพื่อเขาทั้งนั้น

ไมเคิลเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง  ไม่ยอมออกมาเลยตั้งแต่กลับมา  เขาน้อยใจเธอจริงๆ  นึกว่าเธอจะไม่สบาย  แต่พอเห็นเธอเอาแต่เล่นคอมอยู่อย่างนั้น  เขาก็งงไปเลย  นี่เธอมาตั้งแต่เมื่อวาน  เพื่อมานั่งเล่นคอมเนี่ยนะ  คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก  คอยดูเถอะ  จะโกรธไปอีกสามวันเลย

 

ไรอันกับพีรชยากำลังเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไมเคิลอยู่ด้านล่าง  พวกเขาตั้งเวทีที่มีจอแอลซีดีขนาดยักษ์ตามที่พัชรประภาบอก  แล้วก็เตรียมอาหารเครื่องดื่มไว้พร้อมแล้วด้วย

 

เย็นแล้ว  พีรชยาขึ้นมาตามน้องสาวให้ลงไปที่งาน  วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก  เนื่องจากมีแขกผู้ใหญ่มาร่วมงานหลายท่าน  นายนิโคลัสเดินไปต้อนรับแขกด้านล่าง  ไรอันก็ไปตามไมเคิลที่ห้อง  กำลังช่วยไมเคิลแต่งตัวอยู่

“พัชร  ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกล่ะ  งานจะเริ่มแล้วนะ  แขกก็มากันแล้ว”  พีรชยาเข้าไปในห้องของน้องสาว  เห็นเธอยังนั่งอยู่หน้าคอม พิวเตอร์  เมื่อวานกลับมาเธอก็นั่งอยู่แบบนี้จนดึก  ไม่รู้ว่าเธอได้นอนบ้างหรือยัง

“อีกนิดเดียวนะคะ  จะเสร็จแล้ว    อ่ะ  เสร็จพอดี  พี่พีช่วยเอาแผ่นนี้ไปให้คนกำกับการแสดงบนเวที  ให้เปิดตอนสองทุ่มตรงนะคะ  เดี๋ยวพัชรจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน  ไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

เธอลุกขึ้น  ท่าทางเซเหมือนจะล้มเสียให้ได้  เพราะไม่ได้นอนเลยตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล

“พัชร  เป็นอะไรรึเปล่า  ไหวไหม  นี่อย่าบอกนะว่าไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อวานน่ะ  แล้วได้ทานอะไรบ้างรึเปล่า”  พีรชยาประคองน้องสาวเอาไว้

“ค่ะไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อวาน  แล้วก็ยังไม่ได้ทานอะไรด้วย  แต่ไม่เป็นไรอาบน้ำแล้วคงดีขึ้น  พี่พีไปเถอะค่ะ  เดี๋ยวสองทุ่มพัชรจะตามไป”  เธอหันไปมองพี่สาว

“เดี๋ยวโรคกระเพาะก็กำเริบหรอก  คราวก่อนที่เป็นถึงขนาดอาเจียนเป็นเลือดเลยไม่ใช่รึไง  ทำไมไม่ห่วงตัวเองบ้างนะ    งั้นรีบตามไปล่ะ”  พีรชยาพาเธอไปนั่งที่เตียง  แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

เธอเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ด้วยชุดราตรีแสนสวยแม้จะแทบหมดแรง  แต่แล้วขณะที่นั่งแต่งหน้าอยู่เธอก็รู้สึกปวดท้องอย่างมาก  สงสัยโรคกระเพาะจะกำเริบจริงๆ ด้วย  เธอล้มลงนอนอยู่บนเตียง  นอนขดตัวอยู่อย่างนั้น  สักพักก็อาเจียนเป็นเลือดเพราะแผลในกระเพาะอาหาร  เวลาอาการกำเริบ  เธอจะทรมานมากกว่าคนอื่นหลายเท่านัก

  

ใกล้ได้เวลาที่นัดกันแล้ว  พีรชยามองหาน้องสาวแต่พัชรประภาก็ยังไม่ลงมาเสียที  เธอดูกระวนกระวายใจมาก  จนไรอันหันไปถาม

“น้องพี  มองหาน้องพัชรเหรอครับ  เดี๋ยวก็คงลงมาเองแหละ”  ไรอันยิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดี  ขณะที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าสุด  ร่วมกับไมเคิลและนายนิโคลัส

“ก็คงมัวแต่เล่นเกมในคอมอยู่มั้ง  หรือไม่ก็คงไม่อยากเห็นหน้าพี่”  ไมเคิลพูดออกมา  พีรชยาหันไปมองหน้าเขาทันที

“ทำไมพี่ไมเคิลพูดแบบนั้นล่ะคะ  ยัยพัชรเค้าทำของขวัญให้พี่อยู่นะคะ  ตั้งแต่กลับมาเมื่อวานจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ  อาหารก็ยังไม่ได้ทานเลย  พียังกลัวพัชรจะเป็นโรคกระเพาะเวลาพัชรอาการกำเริบถึงกับอาเจียนเป็นเลือดเลยนะคะ  ใจร้ายจังที่คิดกับพัชรแบบนั้นน่ะ”  พีรชยามองค้อนไมเคิล

“ทำของขวัญอะไรกัน  น้องพีโดนเค้าหลอกแล้วล่ะ  พี่เห็นเค้าเอาแต่นั่งหน้าคอม  ไม่เห็นมีกล่องอะไรเลย”  ไมเคิลพูดเพราะน้อยใจ  ไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกเธอเลย

พีรชยากำลังจะเถียงเขา  ภาพบนจอแอลซีดีก็ปรากฏขึ้นมา  คนทั้งงานหันไปดู  จริงสิสองทุ่มแล้วนี่นา

บนจอเป็นภาพการ์ตูนแอนนิเมชั่น  เรื่องราวของพัชรประภากับไมเคิล  ตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรก  ในตอนต้นเรื่องทุกคนก็นั่งมองอย่างตลกขบขัน  เธอทำภาพการ์ตูนได้อย่างน่ารักและน่าสนใจ  เรื่องราวของเขาและเธอดำเนินมาเรื่อยๆ  จนถึงตอนที่เธอมองไม่เห็น  แล้วก็มีเขาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง  จนมาถึงเวลาที่เธอใกล้จะมองเห็น  เขาก็ต้องมาโดนยิงเสียก่อน  ทุกคนเริ่มเศร้าเมื่อมาถึงตอนนี้  ไมเคิลก็เช่นกัน  กระทั่งถึงตอนที่เธอเฝ้าเขาอยู่ตลอดตั้งแต่ห้องไอซียูในปากีสถาน  ภาพที่เธอกอดเสื้อของเขาร้องไห้อย่างหนักแล้วนอนหลับไป  เธอถ่ายทอดเรื่องราวทุกอย่าง  เพื่ออยากจะบอกให้เขารู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน  และแล้วก็มีภาพตัวจริงของเธอปรากฏอยู่ที่หน้าจอตอนที่เขายังไม่ฟื้นขึ้นมา  เธอกำลังร้องไห้  เธอตั้งกล้องตัวนี้เอาไว้ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษนั่นเอง

“พี่ไมเคิลขา...  เกือบสามอาทิตย์แล้ว  ที่พี่นอนหลับอยู่แบบนี้  รู้ไหม  ว่าหัวใจของคนที่รอเจ็บปวดมากแค่ไหน  ในวันที่พัชรออกมาจากโลกมืดแล้ว  แต่ต้องมาเห็นพี่เป็นแบบนี้  หัวใจของพัชรอ่อนแอเหลือเกิน แต่พัชรก็ต้องเข้มแข็ง  พัชรเชื่อว่าพี่ต้องฟื้นขึ้นมา  แล้วถ้าพี่ได้เห็นวิดีโอนี้เมื่อไหร่  ขอให้พี่รู้ไว้นะคะว่าพัชรรักพี่จนหมดหัวใจ    ได้โปรด  แต่งงานกับพัชรนะคะ”  ภาพที่เธอปาดน้ำตาด้วยแววตาที่เศร้าและเจ็บปวดนั้น  ทำให้ทุกคนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป  วิดีโอจบลงเพียงแค่นี้  ทุกคนปรบมือ  ไมเคิลน้ำตาไหลออกมา  นี่เขาทำอะไรลงไป  เขาไล่เธอไปเพราะคิดว่าเธอนั่งเล่นเกมจนไม่สนใจเขาเนี่ยนะ  สิ่งที่เขาตอบแทนความทุ่มเทของเธอ

พีรชยาหันไปมองด้านหลังเวที  ไรอันกับไมเคิลมองตาม

“มีอะไรเหรอครับน้องพี”  ไมเคิลถาม

“ความจริงตอนนี้ต้องเป็นตอนที่พัชรเดินเข้ามาหาพี่ไมเคิลพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่  เพราะเธอบอกว่าจะขอพี่ไมเคิลแต่งงาน  แต่จนป่านนี้เธอก็ยังไม่มาเลย  หรือว่า  โรคกระเพาะจะกำเริบไปแล้วจริงๆ” 

“พัชร!!!”  เมื่อได้ยินดังนั้น  เขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาเธอที่ห้องทันที

และภาพที่เขาเห็นก็คือร่างของเธอนอนขดตัวอยู่ที่พื้นด้วยความทรมานพร้อมกับมีเลือดที่เธออาเจียนออกมาอยู่ข้างตัว

“พัชร!!!  พี่ขอโทษนะพัชรที่เข้าใจผิด  พี่จะพาไปโรงพยาบาลนะ”  เขาอุ้มเธอขึ้นมา 

“ไม่เป็นไรค่ะ  พัชรไม่ไป  ขอยาให้พัชรทานหน่อย  เดี๋ยวก็หาย  แค่โรคกระเพาะเท่านั้นเอง  พัชรไม่อยากนอนโรงพยาบาลแล้ว”  เธอฝืนยิ้มให้เขา  เขาคงได้ดูวิดีโอแล้วสินะ

“แต่ว่า...  งั้นก็ได้  พี่โทรเรียกหมอมาที่นี่ก็แล้วกัน”  ไมเคิลวางเธอลงบนเตียงอีกครั้ง  เธอนอนขดตัวอย่างเดิม  มันจุกที่ลิ้นปี่มากขึ้นทุกที

“พัชร!!!  อาการกำเริบอีกแล้วใช่รึเปล่า  พี่บอกแล้วไงว่าอย่าทรมานตัวเอง  ดูซิ  ทำเพื่อเค้าขนาดนี้  เค้าก็ยังมาว่าน้องพี่ได้  พวกพี่ออกไปเถอะค่ะ  พีจะดูแลพัชรเอง”  พีรชยาหันไปมองไมเคิล  ปกติเธอไม่เคยโกรธใครเลย  แต่ตอนที่เขาพูดเมื่อครู่  ทำให้เธอหงุดหงิดจริงๆ

“น้องพี  พี่ขอโทษ  พี่ไม่รู้จริงๆ ว่า  พัชรเค้า...”  เขาพูดไม่ออก

“ถามหน่อยเถอะค่ะ  ตั้งแต่รู้จักกันมา  พี่ยังไม่รู้อีกเหรอคะ  ว่าพัชรเค้ารักพี่ขนาดไหน  ทำไมไม่ถามเค้าซักคำว่าเค้าทำอะไรอยู่  พี่รักพัชรจริงๆ รึเปล่าคะ    ออกไปได้แล้วค่ะ  พีจะเปลี่ยนชุดให้พัชรก่อน”  พีรชยาโพล่งออกมาด้วยไม่อาจทนไหวอีกต่อไป 

ไมเคิลเดินออกมากับไรอันอย่างไม่เต็มใจนัก  นั่นสินะ  เขาคิดแบบนั้นกับเธอไปได้ยังไง  คนที่คอยอยู่ข้างๆ เขาตลอด  ร้องไห้ให้เขาไม่รู้เท่าไหร่  ภาพการ์ตูนเมื่อครู่  ตอนที่เธอเอาเสื้อของเขามากอดแล้วร้องไห้  มันยังติดตาเขาอยู่เลย

“ไม่ต้องคิดมากนะพี่  น้องพีเค้าคงจะห่วงน้องพัชรน่ะ  เดี๋ยวเธอก็หายโกรธเองแหละ”  ไรอันให้กำลังใจพี่ชาย  เขาเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน  เขาไม่เคยเห็นพีรชยาโกรธใครขนาดนี้เลย

“ไม่หรอก  พี่ไม่ได้โกรธน้องพี  เธอพูดถูกทุกอย่าง  พี่ทำเหมือนไม่รู้จักน้องพัชรเลยแถมยังพูดกับเธอไปแบบนั้นอีก  พี่ยังคู่ควรจะแต่งงานกับเธออีกเหรอ”   ไมเคิลเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง  ถอดสูททิ้งอย่างแรงด้วยความโมโหตัวเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha