8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 37 : สู่ขอ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“คนลามก  กลับไปนอนห้องตัวเองเลยนะ”  เธอทุบเขาที่หัวไหล่ไปหลายที  พยายามดันตัวเขาออกไปจากห้องให้ได้  แต่เขาก็รวบข้อมือน้อยๆ ทั้งสองเอาไว้แน่น

“ไม่ไป  ต่อให้น้องพีตีพี่ให้ตาย  พี่ก็ไม่ไปหรอก”  เขาพูดพร้อมกับดันตัวเธอไปที่เตียง  เธอล้มลงไปโดยมีร่างของเขาทับเอาไว้ตรงปลายเตียง

“นี่ลุกไปเลยนะคะ  ทำไมนิสัยไม่ดีอย่างนี้นะ”  เธอพยายามดันตัวเขาออกไป

“เพิ่งรู้เหรอว่าพี่นิสัยไม่ดีน่ะ”  เขาพูดพร้อมกับก้มลงจูบที่ริมฝีปากงามนั้นอย่างหนักหน่วง  พยายามสอดลิ้นร้อนเข้าไปหาเธอ  แต่เธอก็เม้มปากไว้แน่น 

“เดี๋ยวนี้กล้าขัดขืนพี่นะ  ดีล่ะ”  ปากหนาเลื่อนลงไปซุกไซ้ซอกคอของเธอแทน

“พี่ไรอัน  อื้อ”  เธอเรียกชื่อเขา  เขาจึงได้โอกาสจูบเธอพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปในปากอิ่มอย่างง่ายดาย 

เขาถอดเสื้อตัวสวยของเธอออก  พร้อมกับบราเซียตัวจิ๋ว  และอาภรณ์ส่วนล่างทั้งหมด    สองมือใหญ่ลูบไล้หน้าท้องแบนราบนั้น  แล้วจึงหันมาจัดการเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง

ร่างหนานอนคร่อมร่างบางเอาไว้  เขาก้มลงดูดกลืนสองเต้าอวบอิ่มเบื้องหน้าอย่างโหยหา กายสาวสั่นสะท้าน  ไม่รู้ว่าเพราะอากาศในห้องที่หนาวเหน็บหรือเพราะสัมผัสของเขากันแน่

ปลายลิ้นร้อนซุกซนดูดกลืนปลายถันเต่งตึงเด้งสู้มือ  เขาดูดดึงมันอยู่อย่างนั้น  มือหนาก็สำรวจเนินเนื้อด้านล่างไปพร้อมกัน  เธอไม่รู้ว่าตอนนี้สัมผัสไหนจะสร้างความเสียวให้กับเธอมากกว่ากันแล้ว  เขาสอดนิ้วเข้าออกตรงกลางร่องของเธอ  จนน้ำเมือกสีใสใหลย้อยออกมา  เขาจึงเคลื่อนกายลงไปดูดกลืนมันอย่างเอร็ดอร่อย    มือหนาดันขาเรียวให้แยกออกจากกัน  เขาห่อลิ้นให้แข็งขึ้น  แล้วสอดมันเข้าไปแทนมังกรของเขาอยู่สักพัก  จนเธอคายน้ำหวานออกมาอีกหลายรอบ  เขาจึงพอใจ

เขาจับมังกรตัวใหญ่สอดเข้าไปภายในร่างบางแทนลิ้นของเขา  โยกจังหวะเข้าและออกจนสุดอย่างช้าๆ  แล้วก็เร่งจังหวะให้มันเร็วและแรงขึ้น  ร่างบางสั่นไหวไปกับแรงส่ง  จนเผลอเสร็จสมไปหลายรอบ  ร่างหนายังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  แต่ตอนนี้เขาอยากให้สาวน้อยขี้อายได้เป็นฝ่ายออกรบบ้าง  เขานอนลงอุ้มเธอมานั่งบนร่างของเขา  แล้วจัดการยกสะโพกของเธอขึ้นลง  จากนั้นเธอจึงเริ่มทำหน้าที่แม่ทัพในศึกรักครั้งนี้

เธอขย่มตัวเขาอย่างช้าๆ  ในตอนแรก  แล้วจึงเร่งจังหวะให้แรงขึ้น    เธอรับรู้ได้ว่าเขากำลังจะพ่นพิษออกมาแล้ว  เธอจึงจัดการโยกกายเข้าหาเขาอย่างต่อเนื่อง  สักพักร่างหนาเบื้องล่างก็กระตุกถี่  ตอนนี้เขาพ่นพิษร้ายเข้าใส่ตัวเธอเรียบร้อยแล้ว   เธอกำลังจะลุกออกจากตัวเขา

แต่เขากลับพลิกกายเธอนอนหงาย  แล้วจัดการส่งแรงโยกรอบใหม่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  ริมฝีปากหนาก้มลงดูดกลืนสองเต้างามอย่างรุนแรงจนทรวงอกอิ่มสีขาวนวลกลายเป็นสีแดงช้ำขึ้นรอยจ้ำเต็มไปหมด 

“อา...พีจ๋า  พี่หยุดไม่ได้  หยุดไม่ได้แล้ว  พี่ต้องการพีเหลือเกิน  อา...ซี๊ด...”  เขาร้องครางเมื่อหมุนเอวควงเธอเป็นวงกลม  จากนั้นก็ส่งแรงโยกอีกหลายครั้ง  จนเมื่อสาแก่ใจ  เขาก็พ่นพิษร้ายใส่เธอ ร่างบางเหงื่อออกท่วมตัว  นอนหายใจโรยริน  ปานจะขาดใจเสียให้ได้

“พี่ไรอันใจร้าย  พีจะขาดใจอยู่แล้วรู้ไหมคะ”  เธอรีบดึงผ้าห่มมาคลุมกายเอาไว้  เมื่อเขาทำความสะอาดร่องงามให้เธอเสร็จเรียบร้อย

“ก็พี่รักน้องพีนี่ครับ  พี่จะจัดการแต่งงานกับน้องพีให้เร็วที่สุดเลยนะ  พี่จะได้ทำรักกับน้องพีได้ทุกคืนไง”  เขาจูบที่ริมฝีปากงามเพื่อเอาใจ

“คนบ้า  หยุดพูดไปเลยนะ”  เธอนอนหันหลังให้เขา  เขากอดเธอเอาไว้แน่น  แล้วจึงหลับไปพร้อมกัน

 

วันต่อมา

ไรอันกับไมเคิลนั่งคุยกับนายนิโคลัสอยู่ภายในห้องทำงาน  พัชรประภากับพีรชยามองหน้ากัน  นี่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกรึเปล่านะ  ทำไมพวกเขาถึงดูเคร่งเครียดกันนัก

จนใกล้เวลาเที่ยงแล้ว  พวกเขาจึงออกมาจากห้องนั้น 

“พี่ไมเคิล  มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเหรอคะ  ทำไมดูหน้าเครียดกันจัง” พัชรประภาเอ่ยถาม

“อืม  คืนนี้พี่กับไรอันต้องพาพ่อไปต่างประเทศสองวันนะ  พัชรกับพีอยู่ที่นี่กันเองได้ใช่ไหม”  เขาทำหน้าเครียด

“เกิดเรื่องไม่ดีอีกแล้วเหรอคะ  ถึงขนาดต้องพาคุณลุงไปด้วย  พัชรไปด้วยได้ไหมคะ  พัชรเป็นห่วง”  เธอรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้น  พีรชยาที่นั่งอยู่ด้วยก็เช่นกัน 

“พัชรกับพีไปไม่ได้หรอก   มันเป็นเรื่องสำคัญมาก  พี่ไม่อยากมีห่วงน่ะ  ไม่เป็นอะไรหรอกนะ  เดี๋ยวพวกพี่ก็กลับมาแล้ว”  ไรอันหันไปยิ้มให้ทั้งสองคน

“แต่ว่า  พวกพี่จะไม่เป็นอะไรจริงๆ นะคะ”  พีรชยาก็อดห่วงไม่ได้เช่นกัน

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ  ไม่ต้องห่วงนะ”  ไมเคิลยิ้มให้สองพี่น้อง  แล้วหันไปมองไรอัน

 

เมื่อถึงเวลาเดินทาง พีรชยากับพัชรประภาเดินมาส่งทั้งสามคนนั่งรถไปขึ้นเครื่องบิน  พวกเธอมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด  แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี  ได้แต่มองรถที่ค่อยๆ เคลื่อนออกไป

“พี่พีว่า  จะมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ  พัชรใจคอไม่ดีเลย”  เธอหันไปคุยกับพี่สาว  ขณะที่เดินขึ้นตึกไป

“พวกเค้าบอกว่าไม่เป็นอะไร  เราก็คงได้แต่รอนั่นแหละ”  พีรชยาก็ได้แต่ถอนหายใจ

คฤหาสน์อังคนันทชัย

ไมเคิลและไรอัน  พานายนิโคลัส  เดินทางมาถึงที่หมายแล้วในเช้าวันต่อมา 

“อ้าว  มากันแล้วเหรอ  เข้ามาในบ้านก่อนสิ”  นายภัครพลเดินออกมาต้อนรับแขกคนสำคัญทันที  เมื่อแม่บ้านมารายงาน

“สวัสดีครับคุณอา”  ไมเคิลกับไรอันทักทายว่าที่พ่อตา

“สวัสดีหลานชาย  ไมเคิลหายดีแล้วเหรอลูก”  เขาหันไปถามไมเคิล

“หายแล้วครับคุณอา  ขอบคุณคุณอามากนะครับ  ที่ช่วยดูแลคุณพ่อตอนที่ท่านเข้าโรงพยาบาล”  ไมเคิลตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่เป็นไรหรอก  เราก็คนกันเองทั้งนั้น”  นายภัครพลกล่าว อย่างอารมณ์ดี

จากนั้นนายนิโคลัสก็ได้กล่าวถึงเรื่องสำคัญที่ทำให้พวกเขาต้องมาในวันนี้

“เอาล่ะนะ  ฉันจะเข้าเรื่องเลยละกัน  ก็อย่างที่เราทราบกันดีอยู่แล้ว  ว่าไมเคิลกับหนูพัชร  และไรอันกับหนูพีก็รักใคร่ชอบพอกันอยู่  วันนี้ฉันก็เลยอยากจะมาสู่ขอลูกสาวทั้งสองคนของนายให้กับลูกชายทั้งสองคนของฉันอย่างเป็นทางการ  เพราะไอ้เจ้าลูกชายของฉันมันก็อยากมีเมียเต็มทีแล้ว  นายจะว่ายังไงล่ะภัครพล” 

“สำหรับฉันก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก  ในเมื่อเด็กเค้ารักกัน  ฉันก็เห็นสมควรตามนั้นแหละ” นายภัครพลยิ้มรับ

“งั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีนะ  เอาเป็นว่าเรามาพูดเรื่องจัดงานแต่งงานกันเลยดีกว่า  จะได้ไม่เสียเวลา  ฮ่าๆๆๆ”  นายนิโคลัสพอใจมาก  เขาอยากจะมีหลานอุ้มเต็มทีแล้ว

ไมเคิลกับไรอันหันมายิ้มให้กัน  จากนั้นพวกเขาก็นั่งปรึกษากันเรื่องจัดงานแต่งงานทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha