8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 38 : เกือบผิดแผน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 หลังจากไมเคิลและไรอันพาบิดาไปทำการสู่ขอทั้งสองสาวที่เมืองไทย  พร้อมกับพูดคุยรายละเอียดในการจัดงานแต่งงานเรียบร้อยแล้ว  พวกเขาก็เดินทางกลับมาที่อังกฤษอีกครั้ง  โดยกำหนดการแต่งงานคืออีกหนึ่งเดือนนับจากนี้นั่นเอง

 

คฤหาสน์แมคไมนัส

“พี่ไมเคิล”  พัชรประภารีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที  เมื่อเห็นเขาลงรถที่มาจอดหน้าคฤหาสน์หลังงามนั้น  พีรชยาก็เช่นกัน

“ไงจ๊ะสาวน้อย  คิดถึงพี่รึเปล่า”  เขากอดเธอเอาไว้แน่น

“คิดถึงค่ะ  คิดถึงมากเลย”  เธอยิ้มกว้าง  ดีใจมากที่เขากลับมาอย่างปลอดภัย

“อะแฮ่ม  พ่อขอตัวไปพักข้างบนก่อนนะ”  นายนิโคลัสไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ  จึงเดินขึ้นตึกไปอย่างอารมณ์ดี

“มาเหนื่อยๆ  ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนไหมคะ   เดี๋ยวพีกับพัชรไปหาขนมให้ทาน”  พีรชยายิ้มให้กับไรอัน  ดีใจที่เขากลับมา

“น่ารักจริงๆ  แฟนใครนะ  แบบนี้ต้องให้รางวัลซะหน่อยละ”  ว่าแล้วไรอันก็หอมแก้มพีรชยาโชว์ไมเคิลเสียฟอดใหญ่  เล่นเอาพีรชยาหน้าแดงไปหมด

“แหม  นายมีแฟนคนเดียวรึไง  พัชรจ๋า  เรามาจูบโชว์เค้ามั่งดีกว่านะ  มามะ”  ไมเคิลยื่นหน้าจะไปจูบเธอให้ได้  แต่เธอดันตัวเขาออก

“บ้าเหรอคะ  ไปเปลี่ยนชุดเลย  เหม็นจะแย่อยู่แล้ว”  พัชรประภายิ้มเขิน

“เฮ้อ  เหม็นจริงๆ ด้วยสิ  พัชรพาพี่ไปเปลี่ยนชุดหน่อยสิจ๊ะ”  เขารีบจูงแขนเธอขึ้นไปบนห้องทันที

 

“แล้วน้องพีล่ะ  เหม็นพี่บ้างไหม”  ไรอันนึกอิจฉา  จึงหันไปถามพีรชยาบ้าง

“ไม่ค่ะ  พี่ไรอันหอมมากเลย”  เธอยิ้มขำ

“เชอะ  เกลียดนักคนรู้ทัน  งั้นเดี๋ยวพี่มาทานขนมนะครับ” เขาจับแก้มของเธอ  แล้วจึงเดินขึ้นห้องไปเช่นกัน  พีรชยาเดินไปในห้องครัว  เพื่อเตรียมของว่างให้กับพวกเขา

 

“แล้วตกลง  พี่ไมเคิลไปไหนมาคะ”  เธอถามอีกครั้ง  เมื่อนั่งรอเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องของเขา

“บอกไม่ได้จ้ะ  เป็นความลับ” เขาหันไปยิ้มให้เธอ

“อ๋อ  เดี๋ยวนี้มีความลับกับพัชรแล้วเหรอคะ  น้อยใจจัง”  เธอแกล้งทำหน้างอ

“โอ๋ๆๆๆ  อย่าเพิ่งงอนสิจ๊ะ  อีกไม่นานพัชรก็จะรู้เองแหละ  ว่าแต่  ไม่เจอกันตั้งสองวัน  พัชรสวยขึ้นรึเปล่านะ”  เขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์  เดี๋ยวนี้เธอใส่ชุดเดรส  ไม่ได้ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์อีกแล้ว

“เพิ่งสังเกตเห็นเหรอคะ  ว้า...น้อยใจเป็นครั้งที่สองแล้วนะเนี่ย  อุตส่าห์แต่งตัวสวยมาอวดเลยนะ  ไปเปลี่ยนชุดดีกว่า”  เธอลุกขึ้น  กำลังจะเดินออกไป

“ใครว่าเพิ่งสังเกตล่ะ  พี่เห็นตั้งแต่ลงรถมาแล้ว  แต่ยังไม่ได้พูดเท่านั้นเอง  เดี๋ยวนี้ทำเป็นขี้น้อยใจนะ  เดี๋ยวก็จับลงโทษซะให้เข็ดเลยนี่”  เขาเดินมากอดเธอเอาไว้

“ไม่ต้องเลยนะคะ   ลงไปทานขนมข้างล่างดีกว่า  พัชรหิวแล้ว”  เธอยิ้มให้เขา

“ก็ได้  ทานของหวานก่อน  แล้วค่อยทานของคาวต่อก็ดีเหมือนกัน”  เขายิ้มแววตาเป็นประกาย

“เชอะ  มาถึงก็หื่นใส่พัชรเลยนะคะ  หน้าไม่อาย  ลงไปได้แล้ว  พี่พีรออยู่”  เธอมองค้อนเขา

“อ้าว  ถ้าไม่ให้หื่นใส่พัชรจะให้พี่ไปหื่นใส่ใครอีกล่ะ  ลงไปดีกว่า  ไม่แกล้งแล้ว”  เขายิ้มแล้วจูงมือเธอเดินลงไปด้านล่างด้วยกัน

 

“แล้วนี่  พี่ไมเคิลกับพี่ไรอันต้องเดินทางไปที่ไหนอีกไหมคะ”  พัชรประภาถามอย่างสนใจ

“ไม่แล้วล่ะ  พี่จะไปอีกทีก็เดือนหน้าเลย  จริงไหมน้องชาย”  ไมเคิลหันไปยิ้มให้ไรอันแปลกๆ

“ใช่จ้ะ  ไปคราวนี้คงจะเลยไปอีกหลายประเทศเชียวล่ะ”  ไรอันอมยิ้ม

“โห  อย่างนี้พัชรกับพี่พีก็เหงาแย่สิคะ  งั้นเรากลับไปอยู่ที่บ้านก่อนไหมคะพี่พี”  พัชรประภาทำหน้างอ  แล้วหันไปคุยกับพี่สาว

“นั่นสินะ  เดือนหน้าพี่กะว่าจะไปปฏิบัติธรรมสัก 9 วันพอดีเลย  พัชรจะไปกับพี่ไหมล่ะ”  พีรชยาคิดเอาไว้นานแล้วตั้งแต่ตอนที่น้องสาวของเธอประสบอุบัติเหตุ  จนมาถึงไมเคิลโดนยิง  เธออยากไปทำบุญให้กับเจ้ากรรมนายเวรบ้าง 

“ไปสิคะ  ดีเหมือนกัน  จิตใจจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน”  พัชรประภาเห็นด้วยกับพี่สาว

“เดี๋ยวนะ  9  วันที่ว่า  วันที่เท่าไหร่เหรอจ๊ะ”  ไมเคิลหันไปมองหน้าไรอันทันที

“น่าจะวันที่  15  -  24  ค่ะ  ช่วงนั้นมีการบวชชีพราหมณ์ใหญ่ที่วัดป่าต่างจังหวัด  เพื่อนพีชวนไป ทำไมคะมีอะไรรึเปล่า”  เธอมองหน้าไมเคิลอย่างสงสัย

“อะไรนะ  15 – 24  ไม่ได้เลยนะ  พีกับพัชรไปไม่ได้เด็ดขาด”  ไมเคิลรีบห้ามทันที  ก็เขาจะจัดงานแต่งวันที่  19  นี่นา

“ทำไมล่ะคะ  ก็พวกพี่ก็ต้องไปต่างประเทศกันอยู่แล้วนี่คะ  ทำไมพัชรกับพี่พีถึงไปไม่ได้ล่ะ  พิลึกคน”  พัชรประภามองหน้าชายหนุ่มทั้งสองคนอย่างสงสัย

“แหม  ก็เผื่อว่าช่วงนั้น  พี่ว่าง  อยากให้พัชรกับน้องพีนั่งเครื่องไปหาที่ต่างประเทศไงจ๊ะ  พี่ว่าเอาไว้เดือนอื่นเถอะนะ  เดือนหน้านี้อย่าเพิ่งไปเลยไม่ดีหรอก”  ไมเคิลรีบหาข้อแก้ตัวทันที

“ใช่จ้ะ   ถึงพวกพี่จะไปทำงานแต่ก็อยากให้น้องทั้งสองคนไปเที่ยวหาบ้างนะ  พัชรกับพีไม่คิดถึงพวกพี่สองคนบ้างเหรอ  นี่ขนาดไม่เจอกันสองวัน พี่ยังคิดถึงน้องพีมากเลยนะ”  ไรอันรีบพูดเอาใจพีรชยา

“ไม่คิดถึงค่ะ  เห็นหน้าบ่อยจนเริ่มเบื่อละ  จริงไหมพัชร”  พีรชยาแกล้งทำเสียงดุ

“ใช่ค่ะ  ทำไมต้องคิดถึงด้วยคะ  ในเมื่อพวกพี่ไม่พาพัชรกับพี่พีไปด้วยตั้งแต่แรก  เราก็ต่างคนต่างไปทำธุระของตัวเองดีกว่านะคะ”  พัชรประภานึกหมั่นไส้สองพี่น้องนี้ขึ้นมา  ทีตอนเธอขอตามไปด้วยก็ไม่ให้ไป  ตอนนี้บอกจะให้นั่งเครื่องตามไป  ชิ

“โธ่  ทำไมพัชรพูดแบบนี้ล่ะจ๊ะ  ใจร้ายจัง  ก็สามสี่วันแรก  พวกพี่ต้องยุ่งมากไง  เลยไม่อยากพาพัชรกับพีไป  ช่วงหลังนี่เริ่มมีเวลาว่าง  เลยอยากให้ไปหา  นะ  ตกลงตามนี้แหละ  เดือนหน้าห้ามไปปฏิบัติธรรมที่ไหนทั้งนั้น   เอ่อ... ง่วงจัง  เดินทางมาทั้งคืนเหนื่อยมากเลย  พัชรพาพี่ไปนอนหน่อยสิจ๊ะ”  ไมเคิลรีบตัดบท  แล้วเดินจูงแขนพัชรประภากลับไปที่ห้องทันที

“ทำไมถึงได้เอาแต่ใจตัวเองกันแบบนี้คะ  พีล่ะเชื่อเค้าเลย”  พีรชยาทำหน้าบูด

“ไม่เอาสิจ๊ะ  พีจ๋า  พี่ก็อยากให้พีไปหาพี่จริงๆ นะ  ปฏิบัติธรรมค่อยไปเดือนอื่นก็ได้นี่นา  นะ  พี่ก็ง่วงเหมือนกัน  พาพี่ขึ้นไปนอนบ้างสิ”  เขารีบจูงมือเธอขึ้นไปทันที

 

“พี่ไมเคิล  ปล่อยพัชรเลยนะ  ง่วงนักก็นอนไปคนเดียวสิคะ  พัชรไม่ได้ง่วงด้วยสักหน่อย” เธอพยายามแกะมือเขาออก

“ก็พี่นอนไม่หลับ  ถ้าพัชรไม่อยู่ข้างๆ นี่นา  นะ  รอพี่หลับก่อนนะ  พัชรค่อยไป”  เขารีบดันตัวเธอเข้าห้องของเขาไปทันที  แล้วจึงจัดการปิดประตูล็อคห้องเรียบร้อย

“งั้นก็นอนเถอะค่ะ  พัชรจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้แหละ”  เธอพูดพร้อมกับนั่งลงข้างเตียงเขา 

“แหม  พัชรทำอย่างกับรังเกียจพี่นักหนางั้นแหละ  แค่จะนอนให้พี่กอดหน่อยก็ไม่ได้  ไอ้เรารึก็รีบเคลียร์งานแล้วรีบบินกลับมาหา  แม้แต่แก้มก็ยังไม่ได้หอมสักฟอด  พออยากนอนกอด  แฟนก็ทำตัวเหินห่าง  น่าสงสารเหลือเกินนะไมเคิล”  เขาทำท่าน้อยใจ  เธออดขำไม่ได้

“เฮ้อ  เบื่อจริงๆ  ผู้ชายอะไรขี้น้อยใจชะมัด  นอนก็ได้ค่ะ”  เธอถอนหายใจ แล้วแทรกตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม  เขาอ้าแขนรอกอดเธอพร้อมอยู่แล้ว  พอเธอล้มตัวนอนเขาก็กอดเธอเอาไว้แน่น

“ไหนมาดมดูซิ  ไม่เจอสองวัน  นอกจากจะสวยขึ้นแล้ว  แก้มยังหอมขึ้นรึเปล่า”  เขารีบฝังจมูกคมไปที่แก้มนวลฟอดใหญ่

“อื้ม  หอมขึ้นจริงด้วย  แล้วปากนี่ล่ะ  ยังหวานเหมือนเดิมไหมนะ”  เขาพูดพร้อมกับก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม

“พอแล้ว  คนฉวยโอกาส  ทุกทีเลยนะ”  เธอบีบจมูกเขาด้วยความหมั่นไส้

“ก็พี่คิดถึงพัชรนี่นา  ขอพี่ชื่นใจอีกนิดนะ”  เขายิ้มพร้อมกับประทับริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง  ครั้งนี้มันทั้งอ่อนหวานและเนิ่นนาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha