8. รักหมดใจยัยจอมยุ่ง [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 44 : คุณพ่อมือใหม่...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หกเดือนต่อมา

เมื่อทราบข่าวดีว่าภรรยาสาวทั้งสองของพวกเขาตั้งควรรภ์  ไมเคิลและไรอันก็บินไปบินมาระหว่างอังกฤษกับเมืองไทยเป็นว่าเล่น  เนื่องจากพวกเขาอยากให้พวกเธอคลอดลูกที่เมืองไทยด้วยมีบิดาและมารดาของพวกเธอคอยดูแลนั่นเอง

“พวกพี่ทั้งสองคนไม่ต้องเทียวไปเทียวมาขนาดนี้ก็ได้นะคะ  พัชรรู้ว่าพวกพี่งานยุ่ง  มาเดือนละครั้งก็ได้ค่ะ”  พัชรประภาเอ่ยขึ้น  เมื่อนั่งพูดคุยกันที่เรือนกระจกริมน้ำ

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  พวกพี่เต็มใจ  พี่ไม่อยากห่างกับพัชรนานๆ นี่นา  อีกอย่างพี่ก็อยากเห็นว่าลูกของเราโตแค่ไหนแล้ว”  ไมเคิลยิ้ม  ใช้มือจับท้องของพัชรประภา

“เดือนหน้าพวกเราก็จะคลอดแล้ว  ลูกสาวของเราจะหน้าตาเป็นยังไงนะคะ”  พัชรประภายิ้มให้สามีของเธอ  พวกเขาอัลตร้าซาวด์แล้ว  ลูกคนแรกของพวกเขาเป็นเด็กผู้หญิงทั้งคู่

“ก็ต้องทั้งสวยทั้งน่ารักเหมือนน้องพัชรกับน้องพีไงจ๊ะ”  ไมเคิลยิ้ม  ไม่คิดว่าเพลย์บอยอย่างเขาจะมีลูกสาวเป็นลูกคนแรก 

“สงสัยว่าคุณพ่อไมเคิลจะโดนกรรมตามสนองนะคะ  อยากเจ้าชู้ดีนัก  ได้ลูกสาวซะเลย”  พัชรประภาอดค่อนแคะสามีของเธอไม่ได้

“เฮ้อ  นั่นสินะ  สงสัยพี่คงต้องไว้หนวด พกปืน  หนุ่มคนอื่นๆจะได้ไม่กล้ามายุ่งกับลูกสาวของเรา”  ไมเคิลถอนหายใจ

“แล้วพี่ไรอันล่ะคะ  จะไว้หนวดพกปืนด้วยรึเปล่า”  พีรชยาถามสามีของเธอบ้าง

“ไม่หรอกจ้ะ  พี่ก็แค่จ้างบอดี้การ์ดซัก  10  คนมาคอยดูแลลูกสาวเราเท่านั้นแหละ”  ไรอันยิ้ม

“โอ้โห  10 คนเลยเหรอคะ  น่ากลัวจัง” 

“พี่ว่า  ตอนนี้เรามาตั้งชื่อลูกกันหน่อยดีกว่าไหม”  ไมเคิลเสนอ

“เอาชื่ออะไรดีล่ะคะ  ชื่อไทยหรือชื่ออังกฤษ”  พัชรประภาคิดตาม

“ชื่ออังกฤษสิครับ  พอพัชรคลอดแล้ว  ก็ต้องย้ายไปอยู่ที่โน่นกับพี่  ส่วนไรอันเค้าจะดูแลกิจการของครอบครัวพัชรแทนคุณพ่อที่นี่  ก็ให้เค้าตั้งชื่อไทยไปละกัน”  ไมเคิลรีบออกตัวก่อน

“เอาชื่อ  พริสซิล่า  ดีไหมคะ”  พัชรประภาออกความเห็น

“ดีจ้ะ  เพราะมากเลย  นายล่ะไรอัน”  ไมเคิลยิ้ม  เขาชอบชื่อนี้มาก  จึงหันไปถามน้องชาย

“ชื่อไทยผมตั้งไม่เป็น  เอาเป็นชื่อฝรั่งละกัน  ชื่อ  แพทริเซีย  ดีไหมครับน้องพี”  เขาหันมองพีรชยา

“ก็ดีนะคะ  ยังไงพ่อเค้าก็เป็นชาวอังกฤษ  ใช้ชื่อนี้ก็ได้ค่ะ  พีไม่มีปัญหา”  พีรชยายิ้ม

“ว่าแต่  ลูกของเรา  ใครจะเกิดก่อนกันนะ”  ไมเคิลทำหน้าครุ่นคิด

“เรามาพนันกันไหมครับพี่ชาย  ถ้าลูกของพี่เกิดก่อน   ผมให้หนึ่งแสนปอนด์  แต่ถ้าลูกของผมเกิดก่อน  พี่ต้องให้ผมหนึ่งแสนปอนด์”  ไรอันเริ่มท้าทาย

“ได้เลยไอ้น้องชาย  พัชรจ๋า  อย่ายอมแพ้นะ  พัชรต้องคลอดก่อนน้องพีให้ได้รู้ไหม”  ไมเคิลโอบไหล่ภรรยาสาวท้องแก่เอาไว้

“แหม  พูดอย่างกับว่าพัชรอยากคลอดตอนไหนก็ได้อย่างนั้นแหละ  จะให้ผ่าออกเลยไหมคะ”  เธอพูดประชดเขา

“ไม่เอาจ้ะ คลอดธรรมชาติน่ะดีแล้ว”  ไมเคิลยิ้มกว้าง

“นั่นสิคะ  เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆ ไปได้ไ  พีรชยาเหนื่อยใจกับว่าที่คุณพ่อทั้งสองเหลือเกิน

 

หนึ่งเดือนต่อมา

ตอนนี้สองสาวพี่น้องใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว  ไมเคิลกับไรอันจึงเคลียร์งานทั้งหมด  บินด่วนมาอยู่กับพวกเธอตลอดเวลา

“พัชรจ๋า  ถ้าพัชรปวดท้องต้องรีบบอกพี่นะ  พี่จะได้รีบพาไปหาหมอ”  ไมเคิลพูดกับเธอในคืนหนึ่ง 

“ค่ะ  นอนเถอะนะคะ  พัชรคงยังไม่คลอดวันนี้หรอก  ยังไม่ปวดเลย”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วจึงหลับไปพร้อมกัน

 

กลางดึกสงัด

อยู่ๆ  พัชรประภาก็เกิดรู้สึกปวดท้องขึ้นมา  เธอปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว  มือน้อยจับแขนของเขาไว้แน่น  จนไมเคิลต้องลืมตาตื่นขึ้นมา

“พัชร  เป็นอะไรจ๊ะ  ปวดท้องเหรอ”  ไมเคิลลุกพรวด  รีบเปิดไฟทั่วห้อง

“ค่ะ  อยู่ดีๆ ก็ปวด  พาพัชรไปโรงพยาบาลที  โอ๊ย!!!  เธอร้องออกมาด้วยความทรมาน  ไมเคิลรีบพาเธอไปโรงพยาบาลทันที  ทุกคนที่รู้ข่าวจึงรีบตามกันออกไป

หน้าห้องคลอด  โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

“ยินดีด้วยนะพี่  ในที่สุดน้องพัชรก็คลอดก่อน  ฮ่าๆๆๆ”   ไรอันกล่าวอย่างอารมณ์ดี

“พี่บอกแล้ว  ว่าน้องพัชรต้องคลอดก่อน” ไมเคิลยิ้ม  ตอนนี้เขาตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้ว  เขาอยากเข้าไปดูในห้องคลอดด้วย  แต่เธอไม่ยอม

พีรชยากับนายภัครพลและนางพัชรีก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน  แล้วจู่ๆ 

“โอ๊ย!!!  แม่คะ  พีปวดท้องค่ะ”  เธอร้องออกมา 

“น้องพี  จะคลอดเหรอครับ”  ไรอันดีใจมาก  เขารีบไปตามหมอทันที  จากนั้นพีรชยาก็เข้าห้องคลอดไปอีกคน

“นี่ตกลง  นายจะเลียนแบบพี่ทุกอย่างเลยใช่ไหม  ท้องพร้อมกัน  ยังจะคลอดวันเดียวกันอีก”  ไมเคิลหันไปยิ้มให้น้องชาย

“แหม  ก็เรามันพี่น้องกันนี่ครับ”  ไรอันยิ้ม  ตอนนี้เขารู้แล้วว่า  ไมเคิลตื่นเต้นมากแค่ไหนที่จะได้เห็นหน้าลูก

เวลาผ่านไปนานพอสมควร  ประตูห้องคลอดจึงได้เปิดออกมา  เด็กหญิงทารกทั้งสองถูกอุ้มออกมา

“ใครเกิดก่อนครับ”  ไมเคิลและไรอันถามพร้อมกัน

“ลูกสาวของคุณพัชรปะภาเกิดก่อนค่ะ  ห่างกัน  20  นาที”  พยาบาลสาวส่งลูกสาวทั้งสองให้กับไมเคิลและไรอันที่รออ้าแขนรับอยู่แล้ว

“ฮ่าๆๆๆ   พี่ชนะว่ะไอ้น้องชาย” ไมเคิลยิ้มอย่างมีความสุข  เขามองหน้าบุตรสาวคนแรก  น้ำตาของเขาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับไรอัน

“ลูกพ่อ  น่ารักจริงๆ”  ไมเคิลยิ้มให้บุตรสาวตัวน้อยที่ยังไม่ลืมตา  นายภัครพลกับนางพัชรีก็รีบเข้ามาดูหน้าหลานทั้งสองด้วย

“แล้วพวกเราจะเข้าไปเยี่ยมภรรยาได้รึยังครับ” ไมเคิลถาม

“รอย้ายคุณแม่ทั้งสองไปพักด้านบนก่อนนะคะ  รอสักครู่ค่ะ ขอพาหนูน้อยกลับไปเข้าตู้อบก่อนนะคะ”  พยาบาลคนเดิมบอก  พวกเขาส่งเด็กทั้งสองคนคืนไป  แล้วพยาบาลจึงกลับเข้าด้านในอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha