รักร้อน...ซาตานร้าย

โดย: รักลดา



ตอนที่ 3 : (หรือจะ)หนีไม่พ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3 (หรือจะ)หนีไม่พ้น

                ณิตารู้สึกตัวเมื่อถูกมือใหญ่เกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยของเธอหลุดออกจากเรียวขา สองมือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งไว้สุดแรงแต่ก็ไม่เป็นผล ไรอันท์รู้ตัวว่าณิตาเริ่มจะมีอาการขัดขืนอีกครั้ง จึงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความเร่าร้อนรุนแรงมากขึ้น มือหนาข้างหนึ่งบีบหน้าอกอวบอิ่มกับเม็ดเชอร์รี่สีหวานอย่างเมามันทำให้สติของณิตาหลงไหลในวังวนสวาทที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง มืออีกข้างจับขาเรียวสวยแยกกว้างก่อนจะส่งนิ้วแกร่งเข้าไปสำรวจโพรงกุหลาบที่ชุ่มช้ำไปด้วยน้ำรักที่เขาสร้างขึ้นมา ณิตาร้องกรี๊ดผวาเข้ากอดชายหนุ่มเอาไว้ ไรอันท์สัมผัสได้ถึงความคับแน่นของร่องสวาทที่ช่ำชื้นและแรงตอดรัดที่นิ้วมือทำให้ขยับนิ้วได้อย่างยากลำบาก

“นี่เธอ...” ไรอันท์แปลกใจในความคับแน่นของณิตา กดริมฝีปากพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานก่อนจะประกบปิดริมฝีปากบางอีกครั้ง

กลิ่นหอมอ่อนๆจากผิวขาวนวลกำลังปลุกอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชน ไฟปรารถนากำลังจะทำให้เขาหมดความอดทน อยากจะส่งตัวตนของเขาที่ตอนนี้โป่งพองแทบจะปริแตกออกจากกางเกงสแลคเนื้อดีเข้าไปสัมผัสกับกุหลาบแสนหวาน นิ้วแกร่งที่สัมผัสกับกุหลาบงามเริ่มขยับเข้าออกช้าๆแล้วเร่งจังหวะขึ้นเมื่อหญิงสาวคลายอาการเกร็ง ไรอันท์ปล่อยให้ริมฝีปากอวบอิ่มเป็นอิสระก่อนจะก้มลงคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่นของคนใต้ร่าง พรมจูบไปทั่วร่างบางขณะที่มือยังไม่หยุดการเคลื่อนไหว

                “อ๊ะ..อา..”เสียงหวานครางแผ่วเมื่อริมฝีปากได้รับอิสระ

                “คราวนี้คุณจะว่าผมไม่มีสิทธิ์อีกไหม ตอนนี้ผมมีสิทธ์ในตัวคุณหรือยัง”ไรอันท์เลื่อนมากระซิบที่ข้างหูณิตาแผ่วเบาสร้างความรู้สึกซ่านสยิวให้เพิ่มขึ้นไปทั่วร่าง

                “อา..ยะ..หยุดนะ..อ๊า..พอแล้ว” แม่กวางน้อยครางเสียงหวานกับรสสวาทที่นิ้วมือของเขาปรนเปรอให้กับเธอจนตอดรัดนิ้วเขาไว้ตลอดเวลา

                “คุณอยากให้ผมหยุดใช่ไหม” กระซิบถามเสียงพร่า ก่อนจะดึงนิ้วออกมาชิมน้ำหวานที่ติดนิ้วมือของตน แล้วส่งมันกลับเข้าไปช่องทางเดิมอีกครั้ง

                “...อา..อืม..”

                “บอกมาสิตอนนี้ผมมีสิทธ์ในตัวคุณหรือยัง”

                “ไม่!!”ณิตาตอบเสียงแผ่ว

                “ดี”

                ไรอันท์กัดกรามแน่น แล้วเพิ่มความเร็วของนิ้วที่ขยับเข้าออกอยู่ในร่องสวาทอุ่นชื้นของณิตาให้เร็วขึ้น ทำให้น้ำหวานไหลทะลักเปรอะเปื้อนนิ้วมือของชายหนุ่ม ไรอันท์เลื่อนตัวมาดูดกินหน้าอกอวบอีกครั้งราวกับหิวกระหาย มืออีกข้างฟ่อนเฟ้นหน้าอกอีกข้างอย่างหนักหน่วง

                “กรี๊ดดดด...”

ร่างบางกระตุกเฮือก ผวากอดอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับมีดวงดาวนับล้านๆดวงแตกกระจายอยู่ภายในร่าง แรงตอดรัดนิ้วมือภายในโพรงอุ่นชื้อที่เต็มไปด้วนน้ำรักของณิตาทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ณิตาหมดแรงนอนหายใจหอบอยู่บนเบาะรถผิวขาวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงของชายหนุ่มไปทั่วเนินอก

“ตอนนี้ผมมีสิทธิ์ในตัวคุณหรือยังณิตา” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูของหญิงสาว

ณิตาอ่อนแรงเกินกว่าจะโต้ตอบ ไรอันท์จึงกดจมูกโด่งที่หน้าผากนูนก่อนจะจัดการสวมเสื้อผ้าให้กับเธอ แล้วจึงอุ้มร่างอ่อนแรงนั้นกลับมานั่งบนตักพิงร่างไว้กับหน้าอกแกร่งที่โอบกอดไว้ด้วยความทะนุถนอม เขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครไม่เคยอดใจไม่ได้ถึงขนาดหลุดอารมณ์ป่าเถื่อนบนรถที่กำลังแล่นบนท้องถนนขนาดนี้ เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขาลืมตัวเกือบจะร่วมรักกับเธอเพียงแค่ได้รับจูบอ่อนหัดของเธอเท่านั้น เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

 

อลิสารู้สึกเหมือนมีเงาคนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับบุคคลที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด ชายหนุ่มรูปหล่อที่มีผมสีทอง ตาสีเทา ทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในแผนกที่มองมาด้วยความอยากรู้ระคนอิจฉา

“คุณต้องการอะไร” น้ำเสียงห้วนถามออกไปเมื่อชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มให้เธอและยังเผื่อแผ่ไปยังสาวๆทั้งแผนกทั้งที่เธอแสดงอาการไม่ต้อนรับถึงขนาดนี้

“ผมอยากรู้จักคุณ ก็เลยจะชวนไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน”

“แต่ฉันไม่อยากรู้จักคุณ แล้วตอนนี้ฉันก็ยังมีงานต้องทำ เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”

ชายหนุ่มเดินไปเคาะห้องผู้จัดการบัญชีก่อนจะเดินเข้าไปในห้องหลังจากได้รับคำอนุญาต ไม่ถึงสามนาทีก็เดินกลับออกมาด้วยรอยยิ้ม เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาจับข้อมือบางและกระเป๋าส่วนตัวของเธอแล้วเดินออกจากโรงแรมโดยมีสายตาหลายคู่มองตามด้วยความสงสัย

“นี่คุณ ปล่อยนะ อยากโดนเหมือนวันนั้นอีกใช่ไหม”

อลิสาพยายามสะบัดมือและใช้มืออีกข้างที่เป็นอิสระเอื้อมมาจับมือใหญ่ แต่คราวนี้ชายหนุ่มรู้ทันจึงหยุดเดินแล้วใช้มืออีกข้างที่ถือกระเป๋าจับมือบางอีกข้างไว้ได้

“หึ..คราวนี้คุณทำไม่สำเร็จหรอก”

 “อ๊าย..อีตาบ้า ฉันต้องทำงาน แล้วฉันก็ไม่ไปกับคุณ ปล่อยนะ”

“ผมขออนุญาตเจ้านายคุณแล้ว แล้วหัวหน้าคุณก็อนุญาตแล้วด้วย เพราะฉะนั้นจะเดินมากับผมดีๆหรือจะให้ผมอุ้มคุณไป”

อลิสาไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงยอมให้ชายหนุ่มพาเธอออกมาก่อนเวลาพักได้ แต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มเดินจูงมือยังที่จอดรถเพราะไม่อยากโดนอุ้มให้เป็นเป้าสายตามากเดิม คนขับรถของชายหนุ่มรีบเปิดประตูรถรอเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินออกมา ไคล์ดันตัวอลิสาเข้าไปในรถก่อนโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ ก่อนจะดันร่างสูงใหญ่ของตัวเองตามขึ้นไปนั่งติดกับเธอจนอลิสาแทบจะติดไปกับประตูรถอีกฝั่ง

“นี่คุณ ปล่อยมือฉันได้แล้ว แล้วก็ขยับออกไปห่างๆฉันได้ไหม คุณจะพาฉันไปไหน”

อลิสาถามชายหนุ่มเมื่อรถออกตัวไปตามถนนสักพักหนึ่งแล้วยังไม่รู้จุดหมายปลายทาง และการที่เขานั่งเงียบมันทำให้เธอเกิดอาการอึดอัดกับการต้องอยู่ในที่แคบๆกับเขา อีกทั้งยังถูกร่างอันใหญ่โตของเขาเบียดจนเธอแทบจะกลืนไปกับประตูรถขนาดนี้

“ผมไม่ปล่อย แล้วก็ไม่ขยับ จะให้ผมจับมือหรือว่าจะให้ผมกอด เลือกเอา ผมบอกแล้วว่าจะพาคุณไปทานข้าว แต่ผมก็ไม่รู้ว่าร้านไหน ตามใจคุณละกัน”

“ฉันไม่เลือกสักอย่างได้ยินไหม” อลิสาตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มด้วยความโมโหกับความเอาแต่ใจและออกคำสั่งราวกับเธอเป็นนักโทษแบบนี้

“ดี งั้นผมก็จะกอดคุณ จูบคุณ แล้วถ้าผมห้ามใจไม่อยู่คุณอย่ามาโทษผมก็แล้วกัน”

“กรี๊ดดด...อีตาบ้า อย่านะ ก็ได้ๆๆ ฉันเลือกจับมือ แล้วก็ไปทานข้าวกันที่ร้าน...”เธอบอกชื่อร้านอาหารไทยที่เธอไปกินกับณิตาเป็นประจำ

เดี๋ยวนายได้เจอดีแน่

 

เมื่อลีมูซีนคันหรูจอดสนิทที่หน้าร้านอาหารประตูรถจึงเปิดออกเพื่อให้ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ แต่เมื่อสองเท้าสัมผัสกับพื้นถนนณิตาก็สะบัดตัววิ่งหนีเพื่อออกไปเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมาทันที ในหัวของเธอตอนนี้คิดอย่างเดียวคือต้องหนีจากผู้ชายคนนี้ให้ได้ ชายหนุ่มเป็นเหมือนซาตานเผด็จการ หื่นกาม ที่คอยคุกคามเธอ สองเท้าเล็กรีบซอยเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะมีแรงวิ่งได้

“กรี๊ดดด...ปล่อยนะ”

“ยังพยศไม่เลิกใช่ไหมณิตา”  ชายหนุ่มจัดการแบกเธอโยนกลับเข้าไปในรถ ณิตาดิ้นไม่หยุดทั้งมือ ทั้งเท้าพยายามทำร้ายชายหนุ่มให้มากที่สุด แต่ก็ไม่เป็นผล

“ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยฉันสิ ปล่อย”

“ครอส ส่งเนคไทของนายมาให้ฉัน” ไรอันท์พันธนาการมือและเท้าทั้งสองข้างด้วยเนคไท

“ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ คอยดูนะ กรี๊ดดดด”ไรอันท์หยิบผ้าเช็ดหน้าจัดการปิดริมฝีปากของณิตาที่ส่งเสียงกรีดร้องด่าทอเขาให้เงียบสนิท

“ครอส กลับโรงแรม เข้าประตูด้านหลังนะอย่าให้ใครเห็น” ประธานหนุ่มสั่งมือขวาให้วนรถกลับไปยังโรงแรมตามเดิม แล้วจึงหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้นอนร้องไห้อยู่บนเบาะรถสมเพชชะตาชีวิตของตัวเองที่ต้องมาเจอซาตานร้ายในร่างเทพบุตรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตเธอแบบนี้

ไรอันท์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเข้าถึงอยากปราบพยศณิตานัก อยากครอบครองเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ อยากสัมผัสผิวขาวราวกับน้ำนม กลิ่นหอมจากกายสาวที่หอมไม่เหมือนใคร ทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งอยากเอาชนะเธอ ยิ่งเธอไม่สนใจเขาเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขายิ่งอยากให้เธอสนใจมากยิ่งขึ้น เขาต้องการเธอจนถึงขนาดทำเรื่องบ้าๆบนรถ ซึ่งเขาไม่เคยสติหลุดถึงขนาดนี้มาก่อนเขาต้องบ้าเหมือนที่เธอกล่าวหาไปแล้วแน่ๆ

เมื่อรถลีมูซีนคันหรูวนกลับเข้ามาจอดที่จอดรถวีไอพีของโรงแรมอีกครั้ง ไรอันท์ช้อนตัวณิตาไว้ในอ้อมแขนตรงเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังเพนเฮาส์สุดหรูของตน บอดิการ์ดหน้าห้องทำหน้าที่เปิดประตูให้ประธานหนุ่มทันทีที่เห็นชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวออกมาจากลิฟต์ ไรอันท์อุ้มร่างของณิตาเข้าไปยังส่วนของห้องนอนแล้ววางร่างบางบนเตียงขนาดคิงไซต์ ก่อนจะกลับออกไปสั่งงานมือขวาให้ลงไปจัดการงานที่เหลือแทนเขา ชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อสูทวางไว้บนโซฟาตัวยาวและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต แล้วกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง บนเตียงขนาดใหญ่ณิตาพยายามขยับตัวเพื่อให้หลุดจากพันธนาการที่มัดมือและเท้าของเธอ แรงเสียดสีของมือและเนคไททำให้ข้อมือบางเป็นรอยช้ำสีแดงน่ากลัว ชายหนุ่มจึงจับข้อมือบางเอาไว้ไม่ให้ขยับจนเกิดแผลเพิ่มมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

“อย่าคิดหนี เพราะคุณหนีผมไม่พ้น” ไรอันท์จับไหล่ทั้งสองข้างของณิตาไว้ แล้วกดร่างของเธอไว้กับเตียง เธอไม่สนใจฟังว่าชายหนุ่มจะขู่เธอว่ายังไง ยังคงดิ้นรนต่อสู้กับมือใหญ่ที่จับเธอเอาไว้อย่างสุดกำลัง

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไรอันท์เดินไปตามเสียงที่ดังมาจากกระเป๋าของณิตาที่สั่งให้ลูกน้องถือตามขึ้นมาให้ มือใหญ่ควานหาโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อ

พี่กฤษ

มันเป็นใคร ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นเบอร์โทรที่น่าจะเป็นผู้ชายโทรหาณิตาเป็นครั้งที่สองชายหนุ่มเดินกลับมาที่เตียงขึ้นคร่อมทับร่างของณิตาไว้

“ผมจะให้คุณรับโทรศัพท์ แต่อย่าคิดจะเรียกให้ใครมาช่วย เพราะผมจะจัดการคุณทันที เข้าใจไหมณิตา”

 ถึงตอนนี้เธอก็ไม่สามารถสู้อะไรเขาได้ ณิตาจึงพยักหน้ายอมทำตามที่ชายหนุ่มบอกแล้วค่อยหาทางหนีจากที่นี้อีกที  ไรอันท์จึงแกะผ้าเช็ดหน้าที่ปิดริมฝีปากของเธอออก ก่อนจะกดรับโทรศัพท์ของเธอแล้วประกบเข้ากับใบหูขาวสะอาดโดยที่เขาเป็นคนถือโทรศัพท์ไว้เอง

“ณิตา พูดคะ” ณิตาพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ เพื่อไม่ให้ปลายสายผิดสังเกต

(“น้องตา พี่กฤษนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พี่โทรตั้งนานกว่าจะรับสาย”)

“พี่กฤษ มีอะไรหรือกับตาเปล่าคะ” กฤษดา  ภวคโยธิน เจ้าของไร่ชาทอตะวัน ซึ่งมีพื้นที่ติดกับไร่ชาพินิจนันท์ ทั้งสองไร่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อและอยากจะให้ลูกๆเกี่ยวดองกันเพื่อจะได้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น กฤษดาเป็นหนุ่มนักเรียนนอกเนื้อหอมที่มีสาวๆมาแวะเวียนขายขนมจีบไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่ตกลงปลงใจกับสาวคนไหนสักที ณิตาพอจะรู้ว่ากฤษดามีใจให้กับตน แต่ณิตาคิดกับชายหนุ่มเพียงแค่พี่ชายที่แสนดีเท่านั้น

(“พี่มาทำธุระที่กรุงเทพ พ่อกับแม่น้องตาเลยฝากให้พี่แวะมาดูน้องตา ว่าสบายดีหรือเปล่านะครับ”)

“ตาสบายดีคะ พี่กฤษมาทำธุระที่กรุงเทพกี่วันคะ” น้ำเสียงหวานของณิตาทำให้ไรอันท์กำโทรศัพท์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

(“เดือนหนึ่งครับ วันนี้ตอนเย็นน้องตาว่างไหมครับ พี่จะชวนไปกินข้าวร้านที่น้องตาชอบไงครับ”)

“เอ่อ..คือ วันนี้ตาไม่สะดวกคะพี่กฤษ เอาไว้ตาโทรหาพี่กฤษอีกทีดีไหมคะ”

(“ก็ได้ครับ”)

“ตาวางสายก่อนนะคะพี่กฤษ สวัสดีคะ” มือหนากดตัดสายทันทีที่ณิตาพูดจบ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะตอบว่าอย่างไร

“มันเป็นใคร”

“จะเป็นใครมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ลงไปจากตัวฉันได้แล้ว”

“ณิตา ตอบผมมา มันเป็นใคร” ไรอันท์ถามด้วยเสียงที่เข้มขึ้น

“ฉันไม่บอก คนเลวๆอย่างคุณไม่สมควรได้รับการทำดีจากใครทั้งนั้น”

“ปากดีนักนะแบบนี้ต้องถูกลงโทษ”

ไรอันท์ก้มลงประกบปากกับริมฝีปากอวบอิ่ม ณิตาเม้มปากแน่นไม่ยอมให้ลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานในปากของเธอได้

“อ้าปาก”

 มือใหญ่บีบคางเล็กให้อ้าปากรับลิ้นร้อนที่ส่งเข้าควานหาความหวานละมุนในโพรงปากเล็ก เกี่ยวกะหวัดดูดดึงลิ้นเล็กให้เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันร้อนแรง เขาติดใจจูบของณิตามันมีความสุขเหมือนพลุที่ถูกจุดและแตกกระจายบนท้องฟ้า เพียงแค่ได้รับจูบจากเธอเท่านั้น

“โอ๊ย..” ณิตากัดริมฝีปากชายหนุ่มจนเลือดซึม ดิ้นรนต่อสู้กับผู้ชายตัวโตที่นั่งทับเธออย่างสุดกำลัง

“สมน้ำหน้า แค่นี้ยังน้อยไป ไปตายซะ ไอ้คนชั่ว”

“ชอบความรุนแรงใช่ไหม ได้”

“อะ..อืม”

ไรอันท์จัดการจูบณิตาอีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มบดริมฝีปากด้วยความดุเดือดรุนแรง จนริมฝีบางบางบวมเจ่อ สองมือใหญ่กระชากเสื้อของคนใต้ร่างอย่างแรงจนฉีกขาด แล้วตามด้วยกระโปรงทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ขบเม้มผิวเนื้อเนียนละเอียดจากหัวไหล่ลงมาเนินอกสวย มือใหญ่บีบเคล้นทรวงอกเต่งตึงนุ่มหยุ่นจนเกิดรอยแดง ร่างกายที่อ่อนล้าจากบทเรียนบนรถยังไม่ทันได้ฟื้นตัวถูกชายหนุ่มรุกอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง จึงหมดสติลงทันทีที่ไรอันท์กระชากบราตัวจิ๋วทิ้งลงข้างเตียง

“หึหึ...นึกว่าจะแน่”

ไรอันท์ก้มลงจูบหน้าผากมน เขาต้องข่มตัวเองและน้องชายที่ตื่นขึ้นเต็มที่อย่างสุดกำลัง ชายหนุ่มแกะเนคไทที่พันธนาการมือและเท้าของณิตาออกเพื่อให้เธอนอนได้สบายขึ้น ถอดเสื้อผ้าที่ขาดไม่มีชิ้นดีออกจากร่างบางเหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อยเพียงชิ้นเดียวบนร่างที่หมดสติ ชายหนุ่มนั่งมองเรือนร่างขาวเนียนราวกับน้ำนมนิ่งมันทำให้เขาเกิดอาการหวงร่างนี้โดยไม่รู้ตัว แม้แต่แม่บ้านที่เป็นผู้หญิงเขาก็ไม่อยากให้เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ หน้าอกสวยที่กลมเป็นกระเปาะกับเม็ดเชอร์รี่เด่นสะดุดตา หน้าท้องแบนเรียบปราศจากไขมันด้วยสายตาที่หื่นกระหาย เขาเป็นหนุ่มฉกรรจ์ที่ขาดการปลดปล่อยมาหลายอาทิตย์ ความต้องการที่เก็บสะสมมาทำให้เขาแทบระเบิดออกเพียงแค่มองดูร่างงามที่นอนหมดสติอยู่ตรงหน้า

ชายหนุ่มต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการสงบสติอารมณ์ไม่ให้ลงมือกับร่างงามในตอนที่เธอหมดสติ จึงตัดใจหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองในห้องแต่งตัวกลับมาสวมให้กับคนที่นอนหมดสติแล้วห่มผ้าให้ก่อนจะเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นที่แยกเป็นสัดส่วนกับห้องนอน เพื่อกันสายตาของตนเองที่อาจจะมองร่างบางจนอดใจไม่ไหว

 

อลิสาเลือกสั่งอาหารไทยที่มีรสจัดมาให้ชายหนุ่มได้ลิ้มลอง อาหารไทยต้นตำหรับสำหรับชาวต่างชาติแล้วมีรสชาติค่อนข้างเผ็ด เธอจึงแอบสั่งให้แม่ครัวที่ร้านเพิ่มความเผ็ดให้กับชายหนุ่มอีกสองเท่า

“ทานให้หมดนะคะคุณไคล์ แล้วเราค่อยคุยกันเรื่องที่คุณจะขอร้องฉัน แต่ถ้าไม่หมดคุณอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะคะ”

อลิสายื่นข้อเสนอให้กับชายหนุ่มที่แนะนำตัวกับเธอตั้งแต่ในรถ ว่าเธอจะยอมคุยกับเขาดีๆ หลังจากที่ทั้งคู่ทะเลาะกันมาเกือบตลอดทาง

“คุณรับปากผมแล้วนะครับคุณอลิสา” อลิสายิ้มกว้าง เพราะเธอมั่นใจว่าชายหนุ่มต้องทานไม่หมดแน่

“ฉันรักษาคำพูดเสมอคะ”

ไคล์ลงมือชิมอาหารสีสันสดใสที่วางอยู่บนโต๊ะทีละนิด แล้วเหลือบตามองสาวสวยที่นั่งมองดูเขาชิมรสอาหาร ด้วยใบหน้าที่แสดงท่าทางเป็นต่อ ชายหนุ่มรู้สึกว่าอาหารบนโต๊ะอร่อยกว่าที่คิดไว้แต่เผ็ดกว่าที่เคยกินมา เพราะตนเคยกินอาหารไทยฝีมือคุณหญิงแม่ของไรอันท์บ่อยๆจนทำให้ตัวเองคุ้นชินกับรสชาติจัดจ้านของอาหารไทยบ้าง จึงลงมือทานอาหารทั้งหมดแม้จะต้องดื่มน้ำเพื่อดับความเผ็ดของอาหารไปด้วยตลอดทางอย่างน้อยสองลิตร  มือใหญ่ปาดเหงื่อที่ไหลออกมาตลอดทางแต่ก็สู้จนอาหารบนโต๊ะหมดเกลี้ยง

อลิสาเห็นไคล์ทานอาหารที่ตนจงใจสั่งมาแก้แค้นได้จนหมดถึงกับยิ้มไม่ออก เธอคิดผิดที่ว่าฝรั่งผมทอง ตาสีเทาคงกินอาหารที่มีรสจัดขนาดนี้ไม่ได้

“ตอนนี้ผมทำตามข้อตกลงของเราสำเร็จแล้ว ตอนนี้เราก็มาคุยเรื่องของเรากันได้แล้วใช่ไหมครับ”

  เรื่องของเราคุณอย่ามาใช้คำนี้นะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ”

“ผมก็กำลังจะทำให้เป็นเรื่องของเราอยู่นี่ไงครับ”

“อีตาบ้า”

“อ๊ะ..อ๊ะ..คุณรับปากผมแล้วว่าจะพูดกับผมดีนะครับ ลืมไปแล้วเหรอ ไหนใครบอกจะรักษาคำพูดครับคนสวย” ไคล์ขัดขึ้นก่อนจะทวงสัญญาจากหญิงสาว

“คุยกับคุณแล้วฉันปวดหัว”

“แต่ถ้าปวดหัวใจ ผมยินดีรักษานะครับคนสวย” ไคล์ส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้อลิสาอย่างเปิดเผย แต่เธอกลับเมินหน้าหนีแล้วลุกออกจากร้านไม่สนใจคนที่ทำท่าทีเจ้าชู้ใส่เธอแม้แต่น้อย

“แล้วฉันจะใจเต้นแรงกับคำพูดคนแบบนั้นทำไมเนี๊ย ยัยแอม” อลิสาบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินไปยังที่จอดรถของชายหนุ่ม โดยไม่สนใจว่าจะชายหนุ่มจะตามมาหรือไม่

เมื่อรถเคลื่อนตัวไปบนท้องถนนได้สักพักชายหนุ่มจึงหันมองใบหน้าหวานของคนข้างกายที่ตอนนี้เมินหน้าออกไปนอกหน้าต่างมองดูรถที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆโดยไม่สนใจเขาที่นั่งข้างเธอเลยสักนิด

“คุณอลิสา ผมอยากให้คุณมาเป็นแฟนผม”

“อะไรนะ!! จะบ้าเหรอ ฉันเพิ่งรู้จักคุณเองนะ แล้วฉันก็ไม่เกลียดผู้ชายเจ้าชู้แบบคุณที่สุด”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเจ้าชู้ ผมเป็นคนที่ถ้ารักใครแล้วจะมั่นคงกับคนคนนั้นเพียงคนเดียวตลอดชีวิตนะครับ”

“แต่สายตาคุณมันบอกว่าคุณรักคนทั้งโลก แล้วคนเจ้าชู้ใครเขาจะยอมรับว่าตัวเองเจ้าชู้” อลิสาเอ่ยประชดชายหนุ่มที่ตอนนี้ทำสายตากรุ่มกริมกับเธออย่างจงใจ

“เอาละ ตอนนี้เรามาเข้าเรื่องจริงๆกันดีกว่า ผมอยากจะให้คุณช่วยแสดงเป็นแฟนผมหน่อย”

“แล้วทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วยละ”

“แม่ผมจะตัดแม่ตัดลูกถ้าผมไม่พาแฟนไปพบภายในเดือนนี้”

ไคล์แสร้งทำสีหน้าเครียดเพื่อให้หญิงสาวสงสารและยอมให้ความช่วยเหลือตน เรื่องที่จะตัดแม่ตัดลูกนะเรื่องจริง แต่เขามีแผนมัดมือชกหญิงสาวตรงหน้าที่แนบเนียนกว่านี้โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว ว่าจะถูกนายพรานหนุ่มวางกับดักให้ตนตกลงไปในบ่วงรักที่วางไว้

“แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยละ คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ คนที่เต็มใจช่วยคุณมีออกจะเยอะ”

“เพราะผมรู้ไง ว่าคุณเป็นคนดีไม่เหมือนสาวๆพวกนั้นที่จ้องจะจับผมเพราะผมหล่อ แล้วก็รวยแม่ผมเป็นคนจริงจังมากนะ ผมไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจแล้วก็ไม่อยากโดนตัดแม่ตัดลูกด้วย”

“ไม่ หลงตัวเองจริงๆเลยคุณ ฉันมีงานที่ต้องทำไม่ว่างไปช่วยคุณแสดงละคร คุณไปขอร้องคนอื่นเถอะ” อลิสาเป็นลูกคนธรรมดาพ่อแม่เป็นมนุษย์เงินเดือนธรรมดาไม่ได้เป็นพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงเหมือนกับครอบครัวของณิตา เธอจึงต้องทำงานเพื่อเลี้ยงตัวเองและช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายภายในบ้าน และค่าใช้จ่ายของน้องชายที่กำลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก

“ผมให้ค่าจ้างคุณด้วยนะ ไม่ได้ให้ช่วยฟรีๆคุณจะเรียกเท่าไหร่ว่ามาเลย”

“นี่คุณ ถ้าฉันจะช่วยก็ช่วยเพราะเห็นเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันไม่อยากให้คุณถูกแม่ตัดขาด ไม่ได้หวังเงินทองของคุณ” อลิสาโมโหที่ชายหนุ่มคิดว่าตนเป็นคนที่เห็นแกเงินถึงจะยอมช่วย

“โอเค ตกลงคุณช่วยผม ตอนนี้เราเป็นแฟนกัน งั้นผมขอมัดจำคุณไว้ก่อนก็แล้วกัน” ชายหนุ่มมัดมือชกหญิงสาวไม่ให้เธอตั้งตัว ก่อนจะใช้มือหนาสองข้างประคองใบหน้าหวาน แล้วกดริมฝีปากหยักลงบนปากอวบอิ่มของอลิสา ส่งลิ้นร้อนเข้าในโพรงปากอุ่นชื้น สองมือเล็กทุบตีชายหนุ่มแต่ก็เหมือนจะไร้ประโยชน์

“โอ๊ย..คุณกัดผมทำไมเนี๊ย” ฟันซื่เล็กกัดลิ้นชายหนุ่มที่ควานหาความหวานจากปากของเธอ

“ไม่กัดให้ขาดก็ดีแล้ว อีตาบ้า”

“ดุชะมัด”

อลิสาเมินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างไม่สนใจคนฉวยโอกาสที่นั่งข้างๆจนถึงโรงแรม จึงรีบเปิดประตูรถวิ่งกลับเข้าไปในโรงแรมทันที โดยไม่สนใจชายหนุ่มที่ตะโกนเรียกเธอตามหลัง

“อีตาบ้าเอ้ย..จูบแรกของฉันนะยะ โอ๊ยเครียด”

 

 “คุณไรอันท์ครับ พวกวิลสันมีการเคลื่อนไหวแล้วครับ พวกมันกว้านซื้อหุ้นของ บริษัท อาร์เอ จิวเวลรี่ ของเราที่สวิสฯ และส่งคนวางยาในอาหารที่โรงแรมของเราที่ลาสเวกัสด้วยครับ”

ครอสรายงานเจ้านายหนุ่มทันทีที่เข้ามาในเพนเฮาส์ของเจ้านาย

“ไอ้ระยำ!!พวกมันอยากโค่นฉันด้วยการคิดจะแทรกแซงบริษัทเพชร แล้วทำลายชื่อเสียงโรงแรมของเรา พวกมันคิดจะท้าทายอำนาจของฉัน” แววตาดุดันของชายหนุ่มที่ตอนนี้ลุกโชนจนแทบจะฆ่าคนได้ ครอสคิดว่าถ้าศัตรูอยู่ตรงหน้าตอนนี้คงได้ตายอย่างทรมานแน่

“นายจะให้พวกเราลงมือยังไงดีครับ”

“พวกมันกว้านซื้อหุ้นไปได้เท่าไหร่”

“ตอนนี้เกือบสี่สิบเปอร์เซ็นแล้วครับ พวกมันเสนอราคาที่สูงมาก บางคนแลกกับการเข้าไปถือหุ้นของพวกมันครับผู้ถือหุ้นบางคนก็เลยยอมขาย”

“แล้วที่โรงแรมละตอนนี้เป็นไงบ้าง” ไรอันท์ถามมือขวาด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ลดโทสะจากเรื่องที่ได้รับรายงานมา เขาเดินทางออกจากลาสเวกัสยังไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ พวกมันกล้าลงมือกับบริษัทของเขาอย่างไม่ไว้หน้า เขาต้องรีบหาวิธีโต้ตอบกลับไป

“ตอนนี้ที่โรงแรมเจ้าหน้าที่ได้เข้ามาตรวจสอบอาหาร ส่วนลูกค้าที่เข้ามาพักต่างทยอยเช็คเอาท์ออกเข้าไปพักโรงแรมของพวกวิลสันกันเป็นจำนวนมากครับ”

“สั่งให้คนของเราเรียกประชุมผู้ถือบริษัทอาร์ เอ จิวเวลรี่อาทิตย์หน้า ส่วนเรื่องที่โรงแรมสั่งคนของเราหาหลักฐานมาให้ได้ว่าใครเป็นหนอนบ่อนไส้ คราวนี้ฉันจะจัดการพวกมันไม่ให้กลับมาแว้งกัดเราได้อีกแน่ พวกมันจะได้รู้ว่าไม่ควรเล่นกับใคร ” ไรอันท์สั่งมือขวาของตนเตรียมความพร้อมในการเอาคืนและกำจัดศัตรูคู่อาฆาตที่ลอบกัดเค้ามานาน

“หาข้อมูลของคนที่กฤษ ที่เกี่ยวข้องกับณิตาว่ามันเป็นใคร แล้วเอามาให้ฉันด้วย ”

  กรี๊ดด..เพล้ง!!

เสียงดังมาจากห้องนอนชายหนุ่มทำให้การพูดคุยของเจ้านายและลูกน้องต้องหยุดชะงักลง ทั้งคู่ต่างมองไปยังห้องที่เกิดเสียง ก่อนไรอันท์จะลุกขึ้นแล้วออกคำสั่งให้ครอสออกไปจัดการงานที่สั่ง

“นายไปจัดการตามที่ฉันสั่ง”

“ครับ คุณไรอันท์”

ไรอันท์เดินหมุนตัวตามเสียงเข้าไปในห้องนอนของตน คิดว่าหญิงสาวคงตื่นจากอาการหมดสติแล้วและคงได้เวลาปะทะกับร่างบางอีกแล้วสินะ ถึงตรงนี้ก็เกิดรอยยิ้มที่มุมปากชายหนุ่ม เพราะเขารู้สึกดีที่ได้ทะเลาะและอยู่ใกล้กับเธอแบบนี้มันทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

“โมโหอะไรอีกละ”

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่กลางที่นอนด้วยสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใช้ผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้ทั้งตัว แล้วมีเศษแก้วจากโคมไฟที่หัวเตียงกระจายเต็มพื้นห้องด้วยสายตาอ่อนหวานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณทำแบบนี้กับฉันทำไม”ณิตาตะคอกออกไปด้วยน้ำเสียงสะอื้น เธอตกใจตื่นขึ้นมาในสภาพที่สวมเสื้อเชิ้ตของเขากับแพนตี้ตัวน้อย เหตุการณ์ในรถยังไม่ทำให้เธอหายกลัวเขากลับทำเรื่องที่ไม่น่าอภัยกับเธออีก

ไรอันท์ขยับตัวเดินเหยียบเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นห้องเข้าไปหาณิตาแล้วหย่อนกายนั่งลงบนที่นอน ณิตาขยับหันหลังจะหนีแต่ชายหนุ่มเร็วกว่าดึงตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับหน้าอกแก่ง ชายหนุ่มสูดกลิ่นหอมจากกายสาวก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

 “ผมเป็นพวกที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ และตอนนี้ผมต้องการตัวคุณและผมต้องได้”

“กรี๊ดดด...ไอ้บ้า ไอ้คนชั่ว สารเลว”

“หยุดดิ้นนะณิตา ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของผม ผมมีสิทธิ์ในตัวคุณจำไว้”

“ไม่จริง!! ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงของคุณ ผู้หญิงของคุณมีตั้งมากมาย มายุ่งกับฉันทำไม”

“ผมถูกใจคุณ ผมถูกใจเรือนร่างเปลือยเปล่าของคุณ มันทำให้ผมต้องการคุณจนแทบคลั่ง” ไรอันท์กระซิบข้างใบหูสะอาดของณิตา ทำให้เธอต้องรีบเบี่ยงหน้าให้พ้นจากสัมผัสที่วาบหวามนี้

“ไปลงนรกซะ”

ณิตาตัดสินใจโขกศีรษะตัวเองไปด้านหลังชนกับหน้าผากกว้างของไรอันท์ ชายหนุ่มเผลอปล่อยมือจากณิตากุมหน้าผากที่ตอนนี้มีรอยแดงจางๆ เป็นจังหวะให้ณิตากระโดดลงจากเตียงได้สำเร็จวิ่งตรงไปยังประตูห้องซึ่งเป็นทางออกเดียวที่เธอจะหนีจากอุ้งมือซาตานร้ายตนนี้ได้ เพียงเธอเอื้อมมือออกไปแตะประตู เท้าทั้งสองข้างของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้นด้วยฝีมือของซาตานหนุ่มที่ตามมาถึงตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุ้มเธอกลับไปที่เตียงแล้วโยนร่างเธอกลับลงไปบนที่นอนอย่างแรง แรงเหวี่ยงทำให้ณิตาเกิดอาการจุกไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ของไรอันท์ตามขึ้นมาทาบทับบนร่างบางเอาไว้ไม่ให้หนี แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ เรียกร้อง หื่นกระหาย ทำให้ณิตาขนลุกไปทั้งตัว

“ผมบอกแล้ว ว่าคุณหนีผมไม่พ้น”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha