10. รักสดใสของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ด้านฝั่งสาวๆ  พวกเธอก็จับกลุ่มคุยกันเรื่องของหนุ่มๆ  เช่นกัน

นี่พวกเรา  ฟ้าน่ะ  ตกลงเป็นแฟนกับพี่เอริคแล้วนะ  ทิฆัมพรเริ่มแผนการฝั่งตัวเองบ้าง

อะไรนะ  ฟ้าล้อพวกเราเล่นรึเปล่า  ไหนว่าไม่ชอบมีแฟนไง  สโรชินีมองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ก่อนน่ะใช่  แต่เป็นเพราะพี่เอริคเค้าน่ารักมาก  มีอารมณ์ขันด้วยนะ  รับมุขฟ้าได้ตลอดเลย  ฟ้าเลยตกลงเป็นแฟนกับเค้าน่ะสิ

มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอยัยฟ้า  น้ำค้างว่า  ผู้ชายพวกนี้  ไว้ใจไม่ได้ซักคน  นิศาชลเอ่ยขึ้นมา

นี่  น้ำค้าง  ไปกินรังแตนที่ไหนมาจ๊ะ  ท่าทางหงุดหงิดเชียว  ทิฆัมพรพูดอย่างขัดใจ

ก็มันจริงนี่นา  บัวเองก็เหมือนกันแหละ  อย่าไปรักเค้ามากนักล่ะ  เดี๋ยวจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า  น้ำค้างเตือนแล้วนะ  ผู้ชายเพลย์บอยน่ะ  คบไปก็ปวดใจเปล่าๆ  เหมือนอย่าง...แม่ของน้ำค้างไง  เธอคิดถึงความหลัง  ทั้งสามสาวจึงได้เงียบเสียงลง

น้ำค้าง...แต่บัวว่าพี่ร็อบเค้าไม่เหมือนพ่อของน้ำค้างหรอกนะ  พี่ ร็อบเค้ารักบัวมาก  ให้เกียรติบัวทุกอย่าง  บัวเชื่อว่าเค้ารักบัวจริงๆ  สโรชินีกล่าวกับเพื่อนรัก

ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี  งั้นก็แกแหละยัยมะนาว  หัวอ่อน  เชื่อคนง่าย  ระวังจะโดนเค้าหลอกเอานะ  นิศาชลพาลไปถึงมนัญญาด้วย

“จ้ะ  มะนาวจะระวังนะ  มนัญญายิ้มเขิน  แม้ในใจจะยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหวกับซีการ์ไปมากแล้วก็ตาม

เมื่อเตรียมของเรียบร้อยทั้งสี่สาวจึงเดินออกไปหาสี่หนุ่มด้านนอก  เพื่อทำบาร์บีคิวทานด้วยกัน  โดยมีพวกแม่บ้านคอยบริการอยู่อีกหลายคน

บัวจ๋า  มานั่งตรงนี้สิจ๊ะ  โรเบิร์ตยื่นมือไปหาสโรชินี  เธอจึงเดินมาหาเขาแล้วนั่งลงข้างกัน

ฟ้าจ๋า  มาหาพี่บ้างสิจ๊ะ  เอริคส่งสายตาไปหาทิฆัมพร  เธอจึงเดินมานั่งข้างเขาบ้าง  คนอื่นพากันมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แหม  พี่เอริคนี่ล่ะก็  ฟ้าเขินนะคะ  เธอเริ่มเล่นละครที่เตรียมกันไว้

ฟ้าจ๋า  พวกเพื่อนพี่เค้าไม่เชื่อว่าฟ้าเป็นแฟนกับพี่แล้ว  ฟ้าพิสูจน์ให้พวกเค้าดูสิจ๊ะ  เอริคยื่นหน้าไปให้เธอหอมแก้ม 

ได้สิคะ  เธอหอมแก้มเขาทันที

เมื่อเห็นดังนั้น  ทุกคนพากันมองอย่างตกตะลึง 

นี่ตกลง  พวกนาย...เป็นแฟนกันจริงๆ เหรอเนี่ย  ซีการ์หันไปมองมนัญญาบ้าง  เขาก็อยากเป็นแฟนกับเธอแบบนี้เหมือนกัน  เช่นเดียวกับนาดาลที่หันไปมองนิศาชล

แหมๆ  คู่นี้  มันชักจะเกินหน้าเกินตากันไปแล้วนะ  โรเบิร์ตไม่ยอมแพ้  เขาหันไปโน้มใบหน้าของสโรชินีมาจูบที่ริมฝีปากอย่างหนักหน่วง เล่นเอาคู่อื่นอายจนหน้าแดงไปเลย

อื้อ   พี่ร็อบ  ทำอะไรคะเนี่ย  บัวอายคนอื่นเค้านะ  สโรชินีอายจนแก้มแดงไปหมดแล้ว

แหม  ไอ้ร็อบ  มาเกทับกันขนาดนี้  ฟ้าจ๋า  เราอย่าไปยอมแพ้เค้านะ  เขาหันมามองทิฆัมพร  เธอคิดว่าเขาจะจูบหลอกๆ  อย่างที่ซ้อมกันไว้  เลยได้แต่นั่งนิ่ง  แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  เมื่อเขาไม่ได้จูบหลอกๆ  แต่เขากลับหันไปจูบที่ริมฝีปากของเธอจริงๆ  แม้จะเป็นแค่เพียงริมฝีปากแตะกันเท่านั้น  ทิฆัมพรได้แต่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

โอ้โห  ไอ้นี่  ฉันยอมแพ้แกเลยว่ะ   โรเบิร์ตถอนหายใจ 

เอ่อ  มะนาวจ๊ะ  เราไปหาอะไรทานกันเถอะนะ  พี่รู้สึกร้อนๆ  แล้วสิ  ซีการ์ลุกขึ้นยืน เมื่อไหร่เขาจะได้ทำแบบนี้บ้างนะ  มนัญญาจึงเดินตามไป  รู้สึกร้อนเหมือนกัน

นาดาลหันไปมองนิศาชล  แต่เธอเดินไปที่เตาบาร์บีคิว  เขาจึงได้แต่นั่งเงียบๆ

เอ่อ  เดี๋ยวฟ้า  ไปหาอะไรมาให้ทานนะคะ  หลังจากตั้งสติได้แล้ว  ทิฆัมพรจึงลุกขึ้น  เอริคลุกตามไป

พี่ขอโทษนะครับ  เรื่อง...จูบ   เอริคกล่าวกับทิฆัมพร  เมื่อเดินมาด้วยกัน

ไม่เป็นไรค่ะ  "  เธอตอบสั้นๆ  พยายามจะไม่คิดมากกับจูบเมื่อสักครู่

 

โรเบิร์ตกับสโรชินีมองทั้งสามคู่  ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแต่นาดาลกับนิศาชลเท่านั้น  ที่ดูจะไม่ลงรอยกันเอาเสียเลย

งานปาร์ตี้ดำเนินต่อไป  จนกระทั่งถึงเวลาที่สามสาวต้องกลับกันแล้ว  ทุกคนจึงได้เอ่ยคำลาเจ้าบ้านทั้งสอง

บัว  พวกเรากลับก่อนนะ  เอาไว้โอกาสหน้าจะมาเที่ยวหาใหม่  หรือไม่บัวก็ไปหาพวกเราก็ได้นะ  ทิฆัมพรกอดสโรชินีเอาไว้

ใช่จ้ะ  เอาไว้ไปหามะนาวที่ดี.ซี.บ้างนะ  มนัญญาก็กอดเพื่อนรักเอาไว้เช่นกัน

แอล.เอ.  อยู่ใกล้แค่นี้เอง  บัวไปหาน้ำค้างบ่อยๆ  นะ  ดูแลตัวเองด้วยล่ะ  พี่ร็อบคะ  ดูแลเพื่อนของพวกเราด้วยนะคะ  บัวเป็นคนดีมาก  อย่าทำให้เธอต้องเสียใจนะคะ  เพราะพวกเราจะไม่ยอมแน่ๆ  ถ้าบัวต้องร้องไห้เพราะพี่  นิศาชลหันไปบอกโรเบิร์ต

ครับ  น้องน้ำค้างไม่ต้องเป็นห่วงนะ  พี่จะดูแลน้องบัวอย่างดี  เพราะบัวเป็นคนที่พี่รักมากที่สุด  พี่จะไม่ทำให้บัวเค้าต้องเสียน้ำตาแน่นอน  โรเบิร์ตโอบไหล่สโรชินีเอาไว้

งั้นพวกเราไปก่อนนะเพื่อน  จะได้ไปส่งพวกสาวๆ ขึ้นเครื่อง  ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะครับน้องบัว  เอริคเป็นตัวแทนเพื่อนทั้งหมด  กล่าวลาทั้งสองคน  ทั้งสามคู่เดินทางออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกัน นิศาชลไม่อยากไปกับนาดาลเลย  แต่เธอก็ไม่อยากทำตัวมีปัญหามากนัก

 

งานปาร์ตี้ในคฤหาสน์ของโรเบิร์ตสิ้นสุดลงไปแล้ว  ตอนนี้เอริคจึงได้พาทิฆัมพรไปส่งที่สนามบิน  แต่ว่า  เขาไม่อยากให้เธอกลับไปเลย 

“พี่เอริคเป็นอะไรคะ  ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะคะ”  เธอหันไปถามเอริค

“เปล่าครับไม่มีอะไร  น้องฟ้าขึ้นเครื่องกี่โมงนะครับ”  เขาถามเธอ

“สี่ทุ่มค่ะ   ตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้วสิ  เดี๋ยวพี่เอริคส่งฟ้าเสร็จแล้วก็กลับไปเลยนะคะ  ไม่ต้องรอหรอกค่ะ”  เธอย้ำกับเขาอีกครั้ง  เมื่อเขาบอกไว้ตอนแรกว่าจะรอจนกว่าเธอจะขึ้นเครื่องไป

“มีเวลาอีกสองชั่วโมง  น้องฟ้า...ไปเที่ยวบ้านพี่ไหมครับ  จะได้มาไม่เสียเที่ยวไง อีกอย่างพี่ก็ไม่อยากให้น้องฟ้านั่งเหงาอยู่ที่สนามบินคนเดียวด้วย บ้านพี่อยู่ไม่ไกลจากนี่เท่าไหร่  ขับรถสิบนาทีก็ถึงแล้ว”  เขาพยายามยื้อเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

“เอ่อ  งั้นก็ได้ค่ะ  แต่ว่าต้องมาส่งฟ้าให้ทันนะคะ”  แม้จะรู้สึกเป็นกังวล  แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนของแฟนสโรชินี  เธอจึงไม่อยากคิดมาก

“ได้ครับ”  เอริคยิ้มออกมาได้  เขารีบเลี้ยวรถไปที่คฤหาสน์ของเขาทันที

 

คฤหาสน์แลนส์

“โอ้โห  บ้านพี่เอริคนี่ใหญ่พอๆ กับบ้านพี่ร็อบจริงด้วยนะคะ” เธอมองอย่างตกตะลึง

“จ้ะ  พี่บอกแล้วไง  ว่าพี่ก็รวยเหมือนกัน  เข้าไปในบ้านเถอะนะครับ”  เขาเดินนำเธอเข้าไปด้านใน 

“เอาเครื่องดื่มอะไรดีครับ”  เขาหันมาถามเธอก่อนจะนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก

“ขอน้ำเปล่าก็พอค่ะ”  เธอกล่าวอย่างเกรงใจ  แล้วก็นั่งมองภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งสไตล์วินเทจนั้น

“ได้ครับ”  เขาหันไปสั่งแม่บ้านที่เดินเข้ามา  จากนั้นเขาจึงกลับมานั่งข้างเธอ

“ชอบบ้านพี่ไหมครับ”  เขาถามเมื่อเห็นเธอมองอย่างสนใจ

“ก็ชอบค่ะ  บ้านพี่เอริคสวยดีนะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  ไม่ได้คิดอะไรนอกจากมองว่ามันสวยเหมือนในนิตยสารเท่านั้น

“แล้วน้องฟ้า...อยากอยู่บ้านพี่รึเปล่าครับ”  เขาถามเธออีกครั้ง

“พี่เอริค  ฟ้าบอกแล้วไงคะ  ว่าฟ้าไม่อยากมีแฟน  อย่าพยายามจีบฟ้าอีกเลยนะคะ”  เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

“ทำไมล่ะครับน้องฟ้า  พี่ชอบน้องฟ้าจริงๆ นะ  น้องฟ้าจะไม่ลองพิจารณาพี่ดูบ้างเหรอ”  เขาคิดว่าที่เธอมองบ้านของเขา  จะทำให้เธอหันมาชอบเขาเสียอีก

“ฟ้าว่า  พี่เอริคไปจีบคนอื่นเถอะนะคะ  ขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่พี่มีให้  แต่เราสองคนต่างกันเกินไป  อีกอย่างถ้าฟ้าอยากมีแฟนรวย  ป่านนี้ก็คงมีไปนานแล้ว  ตอนนี้ฟ้าไม่อยากมีความรัก  ถ้าหากว่าเราเป็นคู่กันจริงๆ  สักวันหนึ่งเราคงได้มีโอกาสกลับมาพบกันอีก  แต่ตอนนี้มันคงไม่ใช่เวลานั้น”  เธอพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ

“เฮ้อ  ก็ได้ครับ  พี่เชื่อว่า  เราจะต้องได้พบกันอีกแน่นอน  ยังไงก็ขอบคุณน้องฟ้ามากนะ  ที่ทำให้พี่หัวเราะตลอดทั้งวันนี้”  เขาไม่ได้ยอมแพ้  แต่แค่ถอยมาตั้งหลักเท่านั้น  ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนี้  เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะใจเธอให้ได้

“ไม่เป็นไรค่ะ  พี่เองก็ทำให้ฟ้าหัวเราะได้ทั้งวันเหมือนกัน  ขอบคุณมากนะคะ  พี่ชาย”  เธอยิ้มให้เขา  ดีใจที่เขาเข้าใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha