10. รักสดใสของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ครับ  น้องสาว  แต่ว่า  ก่อนน้องสาวจะกลับ  พี่ขอเบอร์โทรติดต่อไว้หน่อยได้ไหม  เผื่อพี่ได้ไปที่นิวยอร์ก  จะได้นัดทานอาหารกัน  น้องฟ้า  คงไม่รังเกียจที่จะให้เบอร์ใช่ไหมครับ”  เขามองเธออย่างลังเล

“ค่ะ  ฟ้าให้ได้  ไม่เป็นไร”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วส่งโทรศัพท์ของเธอให้  เขาจึงรีบกดเบอร์ของเขาจากเครื่องของเธอทันที  แล้วพวกเขาก็บันทึกเบอร์โทรของแต่ละคนไว้

“เสียดายนะครับ  ที่เราทานอาหารกันอิ่มแล้ว  พี่เลยไม่ได้เลี้ยงน้องฟ้าที่บ้านพี่เลย”  เขาพูดหลังจากเก็บโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ไว้ค่อยเลี้ยงตอนที่เราได้พบกันครั้งต่อไปก็ได้  อ๊ะ...มีอะไรติดหน้าพี่ด้วยค่ะ  เดี๋ยวฟ้าเอาออกให้นะคะ”  เธอยื่นมือไปปัดแก้มเขา  เขามองท่าทางของเธอ

“ฟ้าเอาออกแล้วค่ะ  ความเศร้าที่อยู่ในหัวใจของพี่”  เธอยิ้มขำ  เพราะเธออยากจะเล่นมุขเป็นครั้งสุดท้าย  แต่เขากลับดึงเธอมากอดเอาไว้

“พี่เอริค...”  เธอพยายามดันตัวออกมา

“ขอพี่กอดน้องฟ้าไปนานๆ นะครับ  พี่ไม่อยากให้น้องฟ้ากลับไปเลย”  เขากอดเธอให้แน่นยิ่งขึ้น  ไม่รู้เพราะอะไร  เธอถึงยอมให้เขากอดอยู่อย่างนั้น  อ้อมกอดของเขามันทำให้เธออบอุ่นใจอย่างประหลาด  ราวกับ  เป็นอ้อมกอดที่เธอรอคอยมาตลอดชีวิต

“น้องฟ้าไม่อยู่แล้ว  พี่คงเหงามาก  แล้วก็คงจะต้องคิดถึงน้องฟ้าแน่ๆ  พี่จะไปหาน้องฟ้าที่นิวยอร์กให้ได้  น้องฟ้าอย่าเพิ่งรักใครนะครับ  รอพี่ก่อน  จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง”  เขากระซิบบอกกับเธอแผ่วเบา  โดยที่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกไปจากอ้อมแขนนั้น

“ค่ะ  ฟ้าสัญญา  ว่าพี่จะเป็นคนแรกที่ฟ้าคิดถึง  ถ้าฟ้าคิดจะมีแฟน”  เธอบอกกับเขาไปแบบนั้น  ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  แต่มันก็ทำให้เขาดีใจมาก  เขาค่อยๆ ปล่อยอ้อมแขนออกมา

“ขอบคุณมากนะครับ “ เขาจับที่แก้มของเธอ  มองสบตาเธอหวานซึ้ง    ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าไปหาใบหน้างาม  แล้วเขาก็ประทับริมฝีปากหนาบนริมฝีปากอิ่มของเธอ 

ทิฆัมพรยอมให้เขาจูบอยู่อย่างนั้น  ทำไมนะ  ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา  เธอถึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย  จูบของเขาช่างนุ่มนวลและแสนหวาน  หัวใจของเธอหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

เขาจูบเธอเนิ่นนาน  ราวกับจะเก็บเกี่ยวความทรงจำทั้งหมดเอาไว้ให้นานที่สุด  เมื่อเวลาที่เขาไม่ได้เห็นหน้าของเธอ

เขาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย  ดวงตาคมมองสบตาเธออยู่อย่างนั้น  ไม่อยากให้เธอจากไปเลย  ให้ตายสิ 

“เอ่อ...นี่ก็...ใกล้จะได้เวลาแล้ว   พี่เอริคไปส่งฟ้าได้แล้วนะคะ”  เธอยิ้มเขิน  ไม่กล้ามองหน้าเขาอีกเลย

“ครับ  งั้นไปกันเถอะนะ”  เขาลุกขึ้น  แล้วยื่นมือไปหาเธอ  เธอจึงยื่นมือมาจับเขาเอาไว้  ทั้งสองคนเดินจูงมือไปที่รถด้วยกัน

 

สนามบินลาสเวกัส

“ฟ้าไปก่อนนะคะ  แล้วพบกันใหม่ค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา  กำลังจะก้าวเข้าไปด้านใน

“ฟ้า  อย่าลืมสัญญาของเรานะ  ฟ้าต้องรอพี่  อย่าเพิ่งมีใครนะ”  เขาบอกกับเธออีกครั้ง

“ค่ะ  ฟ้าไม่ลืมแน่นอน”  เธอมองสบตาเขา  เอริคทนไม่ไหวที่จะต้องเห็นเธอจากไป  จึงรั้งคนตัวเล็กมากอดเอาไว้อีกครั้ง

“พี่เอริคคะ  ฟ้าต้องไปแล้วนะคะ” เธอพยายามดันตัวเขาออก

“ขอแค่นาทีเดียว  แล้วพี่จะปล่อยฟ้าไปนะ”  เขากอดเธอเอาไว้แน่น  เวลาผ่านไปสักพัก  เขาจึงยอมปล่อยเธอ  แล้วจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา

“โชคดีนะครับ  พี่จะรีบไปหาฟ้าให้เร็วที่สุด”  เขากุมมือเล็กขึ้นมาแล้วก้มลงจูบอย่างนุ่มนวล  ก่อนจะปล่อยให้เธอเดินจากไป

เอริคยืนมองจนเครื่องบินของเธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว  เหมือนกับว่า  มันกำลังพาเอาหัวใจของเขาไปด้วย  ตอนนี้เขารู้แล้วว่า  เขาชอบเธอมากจริงๆ  และเขาก็จะหาทางไปหาเธอให้ได้

 

 

สามวันต่อมา  นครนิวยอร์ก  ประเทศสหรัฐอเมริกา

“อะไรนะคะ!!!  บก.  จะให้หนูทำอะไรนะคะ”  ทิฆัมพรถามด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำสั่งใหม่ในวันนี้

“พี่จะให้ฟ้าทำหน้าที่ดูแลแขกคนนี้  24  ชั่วโมง  ไปพักที่โรงแรมเดียวกับเค้าแต่อยู่คนละห้องนะจ๊ะ  แล้วก็คอยดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดให้กับเค้า  จนกว่าเค้าจะเดินทางกลับ”  บรรณาธิการสาวเอ่ยกับทิฆัมพรอย่างอารมณ์ดี  เพราะถ้าเธอได้บทสัมภาษณ์นี้มา  นิตยสารของเธอจะเป็นที่สนใจของทุกคนอย่างแน่นอน

“แต่ว่า  บก. คะ  หนูทำฝ่ายแปลภาษานะคะ  ไม่ใช่ฝ่ายต้อนรับ  ทำไมต้องเป็นหนูด้วยล่ะคะ”  เธอไม่เข้าใจจริงๆ

“เอาเป็นว่า  พี่สั่งให้ทำ ฟ้าก็ต้องทำ    แล้วพี่จะเพิ่มเงินพิเศษให้นะ  ช่วยพี่สักครั้งเถอะ  พอดีคนของเราไม่พอน่ะสิ  นะจ๊ะ”  เธอพยายามพูดให้ทิฆัมพรเห็นใจ

“เฮ้อ  ก็ได้ค่ะ  แต่ว่าปีนี้หนูขอโบนัสสองเท่านะคะ”  สาวน้อยจอมงกยิ้มออกมา  เมื่อนายสาวพูดถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้น

“จ้า  แม่สาวขี้งก  ตกลงตามนี้นะ  แล้วก็อย่าลืมว่า  ห้ามทำอะไรขัดใจแขกคนนี้เด็ดขาด  ถ้าเราได้บทสัมภาษณ์ของเค้ามาล่ะก็  รับรองว่านิตยสารของเราต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอน  เดี๋ยวสิบเอ็ดโมงเค้าจะเข้ามาที่นี่แล้ว  ฟ้าไปเตรียมตัวต้อนรับเค้าเถอะ  พี่เตรียมห้องประชุมไว้แล้ว”  บรรณาธิการสาวบอกเธออีกครั้ง  แม้จะสงสัยว่าทิฆัมพรไปรู้จักกับแขกวีไอพีคนนี้ได้อย่างไรกัน  เขาถึงร้องขอให้เธอไปดูแลเขาแบบนี้

“ได้ค่ะ  บก.”  เธอรับคำสั่งแล้วจึงก้าวออกจากห้องไป

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha