10. รักสดใสของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : EP.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เอาไว้ฟ้าจะจดลงสมุดเล่มใหม่ให้นะคะ”  เธอเงยหน้ามองเขา  แล้วเธอก็รู้สึกตัว  ว่ากำลังทำอะไรอยู่

“ไม่เป็นไร  พี่ไม่อยากดูแล้ว”  เขากอดเธอเอาไว้  เธอพยายามดันตัวออกมา

“พี่เอริค  ปล่อยฟ้าก่อนค่ะ”  เธอดิ้นขลุกขลักอยู่บนร่างใหญ่

“ทำไมกลัวห้ามใจไม่ไหว  แล้วจับพี่ปล้ำเหรอ”  เขาพูดเหมือนติดตลก  แต่ในใจคิดจริง

“ค่ะ  ฟ้ากลัวห้ามใจไม่ไหว  ดูสิ  หน้าอกของพี่ มีแต่กล้ามทั้งนั้นเลย”  เธอแกล้งยั่วเขาเล่นโดยการลูบไล้มือไปที่แผงอกกว้างภายใต้เสื้อยืดตัวหลวมนั้น

“รู้ไหม  ว่าฟ้ากำลังทำให้พี่หวั่นไหวนะ”  เขาพลิกตัวมานอนคร่อมร่างของเธอเอาไว้แทน

“พี่เอริค  เลิกเล่นได้แล้วค่ะ  ถ้าไม่มีอะไรแล้ว  ฟ้าจะได้กลับห้องของฟ้า”  เธอยังคิดว่าเขาแกล้งเธอเล่นอยู่อย่างนั้น

“พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ  พี่พูดจริงๆ  สิ่งที่พี่พูดกับฟ้า  มันคือความจริงมาตลอด  แต่ฟ้าชอบคิดว่าพี่พูดเล่นเองต่างหากล่ะ”  ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ที่แก้มนวล  เล่นเอาเธอขนลุกไปหมด

“เอ่อ  ค่ะ  จริงก็จริง  แต่ตอนนี้  ปล่อยฟ้าก่อนนะคะ  ตัวพี่หนักมากเลย”  เธอไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาอ้างดี

“หนักมากเหรอครับ  งั้นแบบนี้สบายกว่าไหม”  เขาพลิกตัวนอนตะแคง  แต่ยังคงกอดเธอเอาไว้

“พี่เอริค  ฟ้าไม่ได้หมายความแบบนี้นะคะ  ปล่อยฟ้านะคะเดี๋ยวฟ้าก็จับปล้ำซะเลยนิ  ยั่วกันอยู่ได้”  เธอพยายามทำบรรยากาศให้มันดูตลกเพื่อทายความตื่นเต้นนี้

“ก็ปล้ำสิครับ  พี่ไม่คิดจะขัดขืนอยู่แล้ว  เชิญน้องฟ้าปล้ำได้ตามสบายเลยนะ”  เขายิ้มให้เธอ

“แหม  เจ้านายของฟ้านี่เร่าร้อนจังเลยนะคะ  เหมาะกับสาวเซ็กซี่อย่างฟ้าจริงๆ  งั้นฟ้าจะปล้ำพี่แล้วนะ  แต่ว่า  ปล่อยมือก่อนสิคะ  ฟ้าไม่ถนัด”  เธอกำลังหาทางเอาตัวรอดอยู่  แต่เหมือนเขาจะรู้ทัน

“แหม  น้องฟ้าอยากได้ท่าไหนล่ะครับ  พี่จะได้ช่วยได้  เอาแบบนี้ไหม”  เขาพลิกตัวอีกครั้ง  ให้เธอนอนทับตัวเขาเหมือนเดิม

“อืม  แบบนี้ก็ดีนะคะ  งั้นฟ้าจะเริ่มแล้วนะ”  เธอพยายามคิดถึงฉากรักในหนังเรื่องหนึ่งที่เธอเคยดู

มือเล็กลูบไล้ที่แผงอกกว้าง  เธอค่อยๆ เลื่อนเสื้อยืดของเขาขึ้นไปจนเห็นหน้าท้องแกร่งนั้น  เธอกลั้นใจก้มลงใบหน้างามลงไปพรมจูบที่หน้าท้องของเขา  เขาเผลอตัวร้องครางออกมา  เมื่อริมฝีปากของเธอสัมผัสตัวเขา

มือหนาคลายอ้อมแขนที่แน่นนั้นโดยอัตโนมัติ  แล้วเปลี่ยนมาลูบไล้แผ่นหลังของเธอแทน

เธอเห็นเขาเริ่มเคลิบเคลิ้มได้ที่  จึงค่อยๆ กระถดตัวออกมา  จากนั้นก็รีบวิ่งออกจากห้องของเขาไปทันที  โดยลืมไปว่า  สมุดของเธอยังวางอยู่บนเตียงนั้น

เสียงปิดประตูห้องทำให้เขาได้สติ  เขาลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว

“ยัยตัวแสบ  ทำให้พี่มีอารมณ์แล้วชิ่งไปแบบนี้เหรอฮะ”  เขายิ้มขำให้กับตัวเองที่เสียเชิงชาย  เพียงแค่เธอพรมจูบไปที่หน้าท้องของเขาเท่านั้น  แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกของเธอ  ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองของเขาทันที

ทิฆัมพรรีบกลับมาที่ห้องของตัวเอง  เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก  แต่ทว่า...

“ตายแล้ว  ดันลืมหยิบสมุดมาอีก  เวรกรรม  ฟ้านะฟ้า  จะทำไงล่ะทีนี้  ลืมของสำคัญแบบนั้นได้ยังไงนะ”  เธอนั่งหงุดหงิดตัวเองอยู่ในห้อง  ขืนกลับเข้าไปตอนนี้  มีหวังโดนเขาจับปล้ำแน่  แต่ถ้าไม่กลับไปเอา  แล้วเขาเปิดอ่านข้างในอีกล่ะ  เธอเดินไปเดินมาอย่างหงุดหงิดเต็มที

เอริคนั่งเปิดดูสมุดบันทึกทุกหน้าของเธออย่างอารมณ์ดี  สักพัก  ก็ได้ยินเสียงเคาะเรียกอยู่หน้าห้อง  เขาจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

“เอ่อ  คือว่า  ฟ้าลืมสมุดค่ะ  ขอคืนด้วยนะคะ”  เธอไม่ยอมเข้าไปในห้องของเขา

“ทำไมล่ะ  สมุดเล่มนี้มันมีอะไรสำคัญนักเหรอ  ถึงอยากจะได้คืนนักน่ะ”  เขากอดตัวประกันเอาไว้แนบอก

“คือว่ามันมีงานหลายอย่างของฟ้าอยู่ในนั้นค่ะ  ฟ้าขอคืนนะคะ  เดี๋ยวฟ้าจะจดเรื่องการสัมภาษณ์ให้ใหม่”  เธอพยายามพูดกับเขาดีๆ

“เอ...  ถ้าอยากได้ของคืน  ฟ้าก็รู้นี่ครับ  ว่าต้องทำอะไรบ้าง”  เขายื่นแก้มไปให้เธอแล้วชี้ที่แก้มนั้น

“พี่เอริค  ทำไมนิสัยไม่ดีแบบนี้คะ  นั่นมันสมุดของฟ้านะ  พี่ไม่มีสิทธิ์ยึดไว้”  เธอเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ

“ทำไมพี่จะไม่มีสิทธิ์  อย่าลืมนะว่า  ตอนนี้เราเป็นเจ้านายกับลูกน้อง  พี่มีสิทธิ์ดูงานในสมุดเล่มนี้ตลอดเวลา”  เขาใช้อำนาจกับเธอโดยมิชอบอีกแล้ว

“จริงสินะ  ฟ้าเป็นแค่ลูกน้องของพี่นี่นา”  เธอแกล้งทำหน้าเศร้า  กำลังจะเดินกลับไปที่ห้อง  เล่นเอาเขารู้สึกผิดไปเลย

“เอ่อ  ฟ้า...พี่ไม่หมายความแบบนั้นนะ  พี่ขอโทษ  พี่คืนสมุดให้ก็ได้” เขาคิดว่าเธอเสียใจจริงๆ  จึงยื่นสมุดให้กับเธอ

“ขอบคุณมากนะคะ  เจ้านาย...” เธอคว้าสมุดแล้วแลบลิ้นใส่เขา  จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองไปอีกครั้ง  นี่เขา...เสียรู้ให้เธออีกแล้วสินะ

“ยัยตัวแสบ  แกล้งพี่อีกแล้วนะ  คอยดูเถอะ  พี่จะไม่หลงกลเธออีกแล้ว”  เขาเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างหงุดหงิด  นั่งคิดแผนที่จะให้เธอกลับมาหาเขาที่ห้องให้ได้  แล้วเขาก็คิดได้  ว่าต้องทำยังไง

(“ฮัลโหล  คุณ  บก.  ลูกน้องของคุณน่ะ  ไม่ได้เรื่องเลยนะ  ขัดคำสั่งผมตลอดเลย  บอกให้เธอมารับคำสั่งของผมที่ห้องผมเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นผมจะไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้นแหละ”)  เขาแกล้งทำน้ำเสียงไม่พอใจ

(“จริงเหรอคะคุณเอริค  เดี๋ยวดิฉันจะโทรตามยัยฟ้าให้นะคะ  คุณเอริครอสักครู่นะคะ”)  เสียง บก.วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด  ฟ้านะฟ้า  จะทำให้พี่เสียงานแล้วไหมล่ะ  จากนั้นเธอจึงกดเบอร์ของทิฆัมพรทันที

เอริคนั่งรอผลงานของตัวเองอยู่ในห้องอย่างอารมณ์ดี  แล้วก็เป็นไปตามคาด  ทิฆัมพรมาเคาะประตูห้องเขาอย่างแรง  เขาจึงเดินไปเปิดประตู

“พี่เอริค  ทำไมไปบอก บก.แบบนั้นคะ  อยากให้ฟ้าตกงานรึไงกัน”  เธอมองเขาตาขวาง  ไม่คิดว่าเขาจะใช้แผนนี้

“อ้าว  ก็ฟ้าไม่ยอมทำตามคำสั่งของพี่เองนี่นา  ไหนล่ะ  สมุดเล่มใหม่  จดงานเสร็จรึยัง  ถ้ายังไม่เสร็จ  ก็เอาเข้ามาจดในห้องนี้”  เขาสั่งเธออีกครั้ง

“ได้ค่ะ  เจ้านาย”  เธอเดินกลับไปเอาสมุดมาสองเล่ม  แล้วเดินเข้าไปในห้องเขา

เขารีบปิดประตูล็อคห้องเรียบร้อย

“พรุ่งนี้เริ่มสัมภาษณ์สิบโมงตรงในห้องนี้นะคะ  เจ้านาย” เธอย้ำกับเขา  เสียงของ บก.ยังก้องอยู่ในหู  ว่าต้องทำให้เขาพอใจให้มากที่สุด  ให้งานออกมาสำเร็จลุล่วง

“งั้นพรุ่งนี้แปดโมงเช้า  ฟ้าต้องมาช่วยพี่แต่งตัวให้เรียบร้อย  เข้าใจรึเปล่า”  เขาสั่งเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย  ทั้งๆ ที่ในใจ คิดแผนการเอาไว้หมดแล้ว

“ค่ะ  เจ้านาย”  เธอเน้นย้ำความเป็นเจ้านายของเขาอยู่ตลอดเวลา

“เรียกว่าพี่เอริคแบบเดิมสิครับ”  เขาไม่ชอบน้ำเสียงแบบนี้ของเธอสักนิด

“ก็คุณบอกเองนี่คะ  ว่าเราเป็นเจ้านายกับลูกน้อง  ดิฉันไม่บังอาจทำตัวเสมอเจ้านายหรอกค่ะ”  เธอตอบเขาอย่างหงุดหงิดเต็มที

“ฟ้า  อย่ามาพูดประชดพี่แบบนี้นะ  พี่ไม่ชอบ”  เขาเองก็เริ่มหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน

เธอไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีก  เพราะขี้เกียจทะเลาะด้วย  บรรยากาศตอนนี้ช่างน่าอึดอัดสิ้นดี

“พี่อยากดื่ม  สั่งไวน์ให้หน่อยสิ  ขออาหารให้สองสามอย่างด้วยนะ”  เขาทำลายความเงียบที่น่ารำคาญนี้ด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุย

“ได้ค่ะ”  เธอลุกขึ้นไปกดโทรศัพท์ภายในสั่งไวน์และอาหารมาให้เขา  แล้วจึงกลับมานั่งลอกสมุดต่อไป  โดยไม่ได้พูดอะไรอีก

 

สักพักหนึ่ง  อาหารก็มาเสิร์ฟเธอจึงลุกไปเปิดประตู  ให้บริกรนำอาหารเข้ามาจัดที่โต๊ะ

“อาหารและเครื่องดื่มพร้อมแล้ว  เชิญค่ะ”  เธอเดินมาบอกกับเขา  แล้วจึงนั่งทำงานต่อไป  โดยไม่ได้สนใจเขาอีก

“ไปนั่งดื่มด้วยกันสิ”  เขาสั่งเธอ

“ฟ้าดื่มไม่เป็นค่ะ”  เธอตอบเขาตามตรง

“ดื่มไม่เป็นก็ต้องดื่ม  แค่ไวน์  ไม่เมาหรอกน่า”  พูดจบเขาก็ฉุดแขนเธอให้เดินไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน  เขารินไวน์สองแก้ว  แล้วส่งให้เธอแก้วหนึ่ง

“ฟ้าทานแต่อาหารไม่ได้เหรอคะ”  เธอยังคงลังเล  รู้สึกเป็นกังวล  กลัวจะเมาเพราะไม่เคยดื่มจริงๆ

“ลองชิมดูก่อนสิครับ  แล้วฟ้าจะชอบ  มันก็เหมือนน้ำองุ่นนั่นแหละ”  เขายิ้มให้กับท่าทางตื่นๆ ของเธอ

“ก็ได้ค่ะ”  เธอยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบดูเล็กน้อย  อร่อยดีแฮะ  เธอยิ้มอย่างพอใจ

“อร่อยใช่ไหมล่ะ  มา  ชนแก้วกันหน่อยสิครับ”  เขายื่นแก้วไปชนกับเธอ  แล้วกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว  เธอจึงทำตามเขาบ้าง

“แค่กๆๆๆ”  เธอสำลัก  เพราะคอยังอ่อนอยู่มาก

“ค่อยๆ ดื่มก็ได้  ไม่ต้องทำแบบพี่หรอก  พี่คอแข็งกว่าฟ้าเยอะ”  เขามองท่าทางของเธออย่างเอ็นดู  ดูท่าไม่เกินสามแก้ว  เธอได้น็อคแน่ 

“ค่ะ”  เธอนั่งจิบไวน์ไปเรื่อยๆ  พร้อมกับทานอาหารบนโต๊ะ  ลืมไปเลยว่ายังโกรธเขาอยู่

พวกเขานั่งทานไปสักพัก  พอมาถึงแก้วที่สามของทิฆัมพร  เธอก็เริ่มมึนได้ที่  แก้มนวลแดงระเรื่อ  ยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก

“สงสัย...ฟ้า...จะเริ่ม..เมาแล้ว....ขอตัว...  กลับห้องก่อนนะคะ...”  เธอพูดเสียงอ้อแอ้  เมื่อรู้สึกว่าจะเริ่มคุมสติไม่อยู่แล้ว  กำลังจะลุกขึ้น  แต่พอลุกเธอก็เกือบจะล้มในทันที  จนเขาต้องรีบมาประคองเธอเอาไว้

“เด็กหนอเด็ก  เมาง่ายจริงๆ”  เขาอุ้มเธอไปนอนที่เตียง เพราะตอนนี้เธอแทบไม่ได้สติแล้ว

“พี่..เอริค...อย่าทำ..อะไร..ฟ้า..นะ...” เธอใช้สำนึกสุดท้ายบอกแก่เขา

“จ้ะ  พี่ไม่ทำอะไรฟ้าหรอกนะ   หลับเถอะคนดี”  เขาลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดู  สาวน้อยแก้มแดงตรงหน้าค่อยๆ หลับตาลงไปอย่างว่าง่าย  ราวกับต้องมนต์สะกดของเขา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha