10. รักสดใสของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“สั่งของฟ้าด้วยนะ  ทานด้วยกัน  พี่เลี้ยงเอง  เอามาหลายๆ อย่างเลย  ไม่ต้องเกรงใจ”  เขาบอกกับเธออีกครั้ง  เพราะเกรงว่าเธอจะไม่ยอมทานด้วย

“ขอบคุณค่ะ”  เธอหันไปตอบรับเขา  แล้วจึงกดหมายเลขภายใน  สั่งอาหารขึ้นมาหลายอย่างตามที่เขาบอก

“เดี๋ยวพี่ขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ  ฟ้านั่งรอพี่ตรงนี้  อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ”

“ค่ะ”  เธอตอบสั้นๆ  แล้วจึงเดินไปนั่งที่โซฟา

เอริคเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย  เขารีบเดินออกมา  พบว่าเธอยังนั่งอยู่ก็เบาใจ

“ฟ้า  หายโกรธพี่เถอะนะ  พี่ขอโทษ  พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”  เขานั่งลงข้างเธอ  เห็นเธอขยับตัวหนี  เขาก็ยิ่งเครียด

“ค่ะ  ฟ้ายกโทษให้”  ปากบอกไป  แต่ท่าทางของเธอก็ยังคงหวาดระแวงเขาอยู่

“ยกโทษให้  แต่ก็ยังกลัวพี่อยู่ใช่ไหม”  เขาถอนหายใจ

“คงต้องใช้เวลาอีกสักพักค่ะ  ฟ้าถึงจะไว้ใจพี่ได้เหมือนเดิม”  เธอตอบตามตรง

“ครับ  พี่เข้าใจ  แต่อย่างน้อย  ฟ้าก็ช่วยทำให้พี่ยิ้มแล้วก็หัวเราะเหมือนเดิมได้ไหม  ฟ้าเป็นแบบนี้พี่ไม่สบายใจเลย”  แววตาของเขาบอกให้เธอรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ

 

“บอกแล้วไงคะ  ว่ามันต้องใช้เวลา  ตอนนี้ฟ้าไม่มีแก่ใจหัวเราะหรอกค่ะ  อาหารมาพอดี”  เธอลุกขึ้นไปเปิดประตู  เมื่อได้ยินเสียงรูมเซอร์วิสหน้าห้อง

พวกเขานั่งทานอาหารกันไปเงียบๆ  ไม่มีรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะปรากฎออกมาจากใบหน้าของเธออีกแล้ว

“พี่มีอะไรให้ฟ้าทำอีกไหม  ถ้าไม่มี  ฟ้าขอตัวกลับห้องก่อน”  เธอเอ่ยปากถามเมื่อใกล้จะทานอิ่มแล้ว

“ก็ไม่มีอะไรแล้วครับ  แต่ว่า  พี่แค่อยากให้ฟ้าอยู่กับพี่ในห้องนี้ได้ไหม”  เขาพูดกับเธอตรงๆ

“ก็ได้ค่ะ  แล้วแต่พี่ละกัน”  เธอยอมตกลงอย่างว่าง่าย  ในเมื่อตอนนี้ยังเป็นเวลางาน  เธอก็ต้องทำงานของเธอต่อไป

“เอ่อ  เดี๋ยวเราดูหนังในห้องนี้กันไหม”  เขาพยายามหาอะไรทำให้เธอไม่เบื่อ

“แล้วแต่ค่ะ”  เธอตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

หลังจากทานอาหารกันอิ่มแล้ว  เขาจึงเดินไปเปิดจอแอลซีดีขนาดใหญ่ภายในห้องนั่งเล่น  แล้วจึงเลื่อนหาโปรแกรมหนังที่น่าสนใจ  ซึ่งเป็นบริการของทางโรงแรม

เขาพยายามหาหนังที่ตลกดู  เขาอยากให้เธอยิ้มและหัวเราะอีกครั้งนั่นเอง

“ฟ้ามานั่งตรงนี้สิครับ  พี่หาหนังดูได้แล้วนะ”  เขาหันไปเรียกเธอ  เธอจึงเดินมานั่งบนโซฟาข้างเขา

พวกเขาดูหนังไปกันเรื่อยๆ  และเขาก็คิดถูก  หนังเรื่องนี้ทำให้เธอหัวเราะออกมาได้จริงๆ  เธอนั่งขำจนท้องแข็ง  บางทีเธอก็หันมายิ้มให้เขาด้วย

“ตลกจังเลยนะคะ  ทำไมพระเอกทำหน้าแบบนั้นล่ะ”  เธอหันมาพูดกับเขา  ลืมไปเลยว่ากำลังโกรธเขาอยู่

“นั่นสิครับ  ตลกดีเนอะ”  เขาหันไปมองเธอ  เห็นเธอนั่งหัวเราะชอบใจ  เขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“ว้า...จบซะแล้ว  พี่ลองหาเรื่องตลกแบบนี้อีกสิคะ  สนุกดี”  เธอหันมาพูดกับเขา  เมื่อหนังจบไปแล้ว

“ครับ  เดี๋ยวพี่หาให้นะ”  เขาหยิบรีโมทขึ้นมาเลื่อนดูไปเรื่อยๆ

“อ๊ะ  เดี๋ยวค่ะ  เมื่อกี๊ฟ้าเห็นมีเรื่องนึง”  เธอเอื้อมมือไปจับมือเขาอย่างลืมตัว  เพราะเขาถือรีโมทอยู่  เธอกดเลื่อนโปรแกรมถอยหลังไปเรื่อยๆ  โดยยังจับมือเขาไปด้วย

“เอ...  เรื่องไหนนะ”  เขาทำเป็นถามเธอ  พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น

“นี่ค่ะๆ เรื่องนี้  อยากดูมานานละ  เปิดเลยนะคะ”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  พบว่าตอนนี้เขากับเธอนั่งตัวติดกันไปแล้ว  พอเธอจะขยับหนี  เขาก็ใช้มือข้างหนึ่ง  โอบไหล่เธอเอาไว้ 

“งั้นมาดูกันนะ  ว่าจะตลกเหมือนเรื่องที่แล้วรึเปล่า  ไม่ต้องกลัวหรอกนะ  พี่ไม่ทำอะไรฟ้าหรอก  แค่...อยากนั่งแบบนี้นานๆ”  เขาพูดเมื่อเห็นสายตาที่เธอมองมา  เธอจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ  ให้เขาโอบเธออยู่อย่างนั้น

พวกเขานั่งดูหนังด้วยกันจนเวลาล่วงเลยเกือบห้าทุ่ม  ตอนนี้เธอไม่ได้โกรธเขาอีกแล้ว  ไม่รู้เพราะอะไร 

“ดึกแล้ว  ฟ้าขอตัวไปนอนก่อนนะคะ  พรุ่งนี้มีนัดสัมภาษณ์บ่ายโมง  พี่ตื่นสายหน่อยก็ได้ค่ะ  เดี๋ยวสิบเอ็ดโมง  ฟ้าจะเข้ามาช่วยแต่งตัว”  เธอลุกขึ้น  โดยไม่ลืมแจ้งหมายกำหนดการในวันพรุ่งนี้

“งั้นเดี๋ยวพี่  เดินไปส่งที่ห้องนะ”  เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู  เธอเดินออกไปที่ห้องของตัวเอง  โดยมีเขาเดินตามไป 

“พี่ไปนอนเถอะค่ะ  ดึกแล้ว  ฝันดีนะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  กำลังไขกุญแจห้อง  พอประตูห้องเปิด  เขาก็รีบแทรกตัวตามเธอเข้าไป  แล้วปิดประตูลงทันที

“พี่เอริค  จะทำอะไรคะ  ออกไปนะ”  เธอเริ่มรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่ต้องกลัวนะ  พี่ไม่ได้จะทำอะไรฟ้าหรอก  แต่พี่ไม่อยากนอนที่ห้องนั้นคนเดียว  คืนนี้  ขอพี่นอนด้วยนะครับ  คือพี่หมายถึง...พี่จะนอนที่โซฟาในห้องรับแขก  ไม่ใช่บนเตียงของฟ้าหรอกนะ”  เขารีบบอกเมื่อเห็นเธอทำตาโต

“แต่ว่า...” เธอกำลังจะเถียงเขา  แต่เขากลับเดินดุ่มๆ  ไปนอนบนโซฟาเรียบร้อย

“พี่เอริค  จะมานอนตรงนี้ทำไมคะ  ห้องตัวเองก็มีออกไปเลยนะ”  เธอเดินไปดึงมือเขาให้ลุกขึ้นมา

“ไม่เอา  พี่ไม่ไป  พี่จะนอนที่นี่  ฟ้ารีบไปนอนเถอะนะ  พี่ไม่กวนหรอก  พี่จะนอนตรงนี้เงียบๆ”  เขาแกะมือเธอออก

“เฮ้อ  งั้นก็ตามใจค่ะ  พรุ่งนี้ตื่นมาปวดหลังไม่รู้ด้วยนะคะ”  เธอเดินไปที่ห้องนอนอย่างหงุดหงิด  แต่ก็ไม่ลืมที่จะล็อคประตูเอาไว้  กลัวเขาจะเข้ามาทำอะไรเธออีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลางดึกสงัด  ทิฆัมพรค่อยๆ ย่องออกมาดูว่าเขาหลับไปแล้วหรือยัง  เธอหยิบผ้าห่มมาด้วย  เพราะเกรงว่าเขาจะหนาว  เธอเดินเข้าไปใกล้โซฟา  เห็นเขานอนกอดตัวเอง  เธอจึงนำผ้าห่มที่เตรียมมาด้วยห่มให้กับเขาอย่างห่วงใย

เธอกำลังจะหันหลังกลับไป  แต่เขาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ทัน

“เป็นห่วงพี่เหรอครับ”  เขาลุกขึ้นมานั่ง  แล้วดึงตัวเธอลงมาจนล้มลงนั่งบนตักเขา  เธอพยายามดิ้นรนออกมาจากอ้อมกอดของเขาให้ได้

“ปล่อยฟ้านะคะ  ฟ้าจะไปนอนแล้ว”  เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง 

“ฟ้าไม่เห็นตอบพี่เลย  ว่าเป็นห่วงพี่รึเปล่า”  เขายื่นหน้ามาใกล้เธอมากขึ้น

“ก็พี่เป็นเจ้านายนี่คะ  ฟ้ามีหน้าที่ดูแลเจ้านายนิ”  เธอตอบไม่ตรงคำถาม

“งั้นเจ้านายคนนี้  ขอไปนอนบนเตียงกับฟ้าได้ไหม  นอนตรงนี้มันหนาวจัง  ผ้าห่มก็เอาไม่อยู่   พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรฟ้าแบบเมื่อวานอีกแล้ว  นะครับ”  คิดไม่ผิดจริงๆ ว่ายังไงเธอก็ต้องออกมาดูเขา

“หนาวมากก็กลับห้องตัวเองไปสิคะ  จะมานอนห้องฟ้าทำไมกัน”  เธอบอกน้ำเสียงหงุดหงิด

“พี่บอกแล้วไง  ว่านอนคนเดียวมันเหงา  นะครับ  ถ้าฟ้าอยากนอนแล้ว  ก็แค่ให้พี่นอนด้วยนะ  พี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลย  ว่าพี่จะไม่รังแกฟ้าอย่างแน่นอน  ขอแค่  ให้พี่ได้นอนกับฟ้าบนเตียงเท่านั้น”  แววตาของเขาดูจริงจัง  ไม่มีแววของความเจ้าเล่ห์เลยสักนิด

“งั้นก็ตามใจค่ะ  แต่ต้องนอนเฉยๆ  ห้ามมาใกล้ฟ้านะ”  เธอดันตัวให้ลุกขึ้น  แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน  เขารีบตามเธอไปทันที

เธอนอนจนชิดขอบเตียงอีกฝั่งแล้วหันหน้ามาทางเขา  ทำให้เขาอดขำไม่ได้  เขาจึงนอนอีกฝั่ง  ห่างจากเธอพอสมควร  เธอไม่เห็นเขามีท่าทีจะขยับมา  จึงหลับตาลง  เพราะรู้สึกง่วงมากแล้ว  ใช้เวลาไม่นานนัก  เธอก็หลับไปอย่างง่ายดาย

เขารออยู่นาน  จนแน่ใจว่าเธอหลับสนิท  จึงได้ขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ  แล้วค่อยๆ ดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา  เธอขยับตัวเข้าไปกอดเขาโดยไม่รู้ตัว  เขาจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น  แล้วแอบหอมแก้มเธออย่างรักใคร่  จากนั้นเขาจึงได้นอนหลับไป

 

รุ่งขึ้น

เขาตื่นขึ้นมาก่อนเธอ  จึงรีบขยับตัวกลับไปนอนที่เดิม  แล้วหลับตาต่อไป  ไม่นานนักเธอก็ลืมตาตื่น

เธอรู้สึกแปลกใจที่เธอมานอนอยู่กลางเตียง  เธอเห็นเขายังนอนที่ขอบเตียงเหมือนเดิม  จึงแอบยิ้มที่เขาทำตามสัญญา  สักพักก็เห็นเขาขยับตัวตื่น

“อ้าวฟ้า  ตื่นนานแล้วเหรอครับ  พี่ไม่ได้ขยับไปใกล้ฟ้าเลยนะ”  เขารีบพูด

“ค่ะ  ฟ้าเห็นแล้ว  พี่จะนอนต่อก็ได้นะคะ  นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเอง”  เธอบอกกับเขาอย่างอารมณ์ดี  ตอนนี้เธอไม่ได้ระแวงเขาอีกแล้ว

“แล้วฟ้าล่ะ  ไม่นอนต่อเหรอ”  เขานอนมองหน้าเธอ

“ไม่ค่ะ  ฟ้ามีงานต้องทำ  มีบทความที่ต้องแปลให้เสร็จวันนี้  เดี๋ยวสิบเอ็ดโมงฟ้าจะมาปลุกนะคะ  พี่นอนต่อเถอะ”  เธอยันตัวให้ลุกขึ้นแล้วบิดตัวไปมาเพื่อคลายความปวดเมื่อย

“งั้นก็ได้ครับ  พี่นอนต่อก่อนนะ”  เขาหลับตาลงอีกครั้ง

“พี่ขยับมานอนกลางเตียงก็ได้นะคะ  เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก”  เธอบอกเขาอย่างห่วงใย

“ขอบคุณนะครับ  นอนท่านี้ทั้งคืน  ปวดหลังเหมือนกันแฮะ”  เขาแกล้งทุบหลังตัวเอง  แล้วขยับตัวมานอนกลางเตียง

“ปวดมากเหรอคะ  ให้ฟ้านวดให้ไหม  ฟ้าเคยนวดให้ยาย”  เธอรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาทันที

“ก็ดีครับ  รบกวนหน่อยนะ”  เขายิ้มทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้ปวดเมื่อยเลยสักนิด  แค่อยากให้เธออยู่ใกล้ๆ เท่านั้น  เขาถอดเสื้อนอนออกไป  เหลือเพียงแผงอกเปล่าเปลือยเท่านั้นแล้วนอนคว่ำหน้าลง

เธอขยับตัวไปนั่งคร่อมสะโพกของเขา  แล้วค่อยๆ นวดเขาไปเรื่อยๆ

“สบายขึ้นไหมคะ  อยากให้เน้นตรงไหนเป็นพิเศษรึเปล่า”  เธอถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่นอนเฉยๆ  ไม่พูดไม่จา

“มีครับ  เน้นตรงนี้หน่อย”  เขาพลิกตัวนอนหงาย  กลายเป็นว่าเธอนั่งทับหน้าท้องของเขาอยู่  เธอกำลังจะดันตัวออกไป  แต่เขาจับสะโพกเธอเอาไว้

“นวดตรงหน้าอกของพี่หน่อยสิครับ  มันปวดไปหมดเลย”  เขาจับมือเธอให้มาสัมผัสแผงอกกว้าง  ทำให้ตัวเธอโน้มลงมาหาเขาเล็กน้อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha