9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : เจอตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“แล้วถ้าคุณไม่สามารถทำให้มันคืนของให้ผมได้ล่ะ  คุณจะรับผิดชอบยังไง  คุณจะมอบชีวิตของคุณให้ผมแทนได้ไหมล่ะ”  เขาถามถึงข้อแลกเปลี่ยน

“ค่ะ  บัวยอมแลกชีวิตกับพวกเค้า”  เธอมองหน้าเขาอย่างเด็ดเดี่ยว  เธอรู้ว่าชีวิตของลูกกำพร้ามันเจ็บปวดแค่ไหน  เธอจะไม่ยอมให้หนูดาวเป็นเหมือนเธอเด็ดขาด

“ก็ดี  งั้นผมให้เวลาคุณ  ภายในวันพรุ่งนี้  คุณจะต้องทำให้มันยอมคืนของมาให้ผมให้ได้  ไม่อย่างนั้น  ชีวิตของคุณจะกลายเป็นของผมทันที”  เขามองเธออย่างเหยียดหยัน  ไม่คิดว่าเธอจะกล้ามอบชีวิตให้เขาจริงๆ  แน่นอน  ไม่มีใครยอมทำอะไรให้คนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนหรอก  และอีกอย่าง  เขาคิดว่าอนาคินไม่มีทางยอมคืนของสำคัญมาง่ายๆ แน่

“ได้ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ”  เธอยิ้มดีใจ  แววตาของเธอสดใสเป็นประกาย  แล้วเธอก็รีบวิ่งออกไปทันที

โรเบิร์ตโทรสั่งลูกน้องให้สะกดรอยตามสโรชินีไป เพราะเธอต้องไปที่บ้านของอนาคินอย่างแน่นอน  ถ้าอนาคินรู้ว่าเขามา  อนาคินจะต้องรีบหนีเขาแน่

 

สโรชินีปั่นจักรยานไปที่บ้านของเดือนดารา   โดยไม่รู้ตัวเลยว่า  ลูกน้องของโรเบิร์ต  แอบตามมาติดๆ

(“นายครับ  ตอนนี้ผมเจอบ้านของเป้าหมายแล้วครับ  เดี๋ยวจะไปรับนายเดี๋ยวนี้แหละครับ”)  เสียงลูกน้องเขาโทรมารายงาน  ซึ่งโรเบิร์ตกับลาซาลเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

“พี่เดือนคะ  พี่คินอยู่ไหนคะ”  สโรชินีรีบเข้าไปด้านในทันที  เธอร้อนใจมาก

“บัวรู้ได้ยังไงว่าพี่คินมาน่ะ  พี่คินอยู่ข้างบนน่ะจ้ะ”  เดือนดาราเดินออกมาจากห้องครัว  สโรชินีรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน  เดือนดาราจึงอุ้มหนูดาวขึ้นไปด้วยอย่างสงสัย

“พี่คินคะ มีคนมาตามหาพี่  เค้าบอกว่าอยากได้ของคืน  พี่รีบเอาของมาคืนให้เค้าเถอะนะคะ  เค้าสัญญาว่าจะปล่อยพี่ไป” เธอรีบบอก อนาคินอย่างร้อนใจ

“นี่บัว  บัวเจอคุณโรเบิร์ตเหรอ  เค้ามาที่นี่เองเลยเหรอ”  อนาคินลุกพรวด  ไม่คิดว่านายของเขาจะมาถึงเร็วขนาดนี้

“พี่คิน  นี่มันเรื่องอะไรกันคะ  พี่เอาอะไรของใครมา”  เดือนดารามองเขาอย่างสงสัย

“คือพี่  พี่ขอโทษนะเดือน  พี่ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว  เรารีบหนีกันเถอะ  ถ้านายรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่  เราต้องโดนฆ่ากันหมดแน่”  อนาคินเดินไปหยิบปืน  แล้วจูงแขนเดือนดารากับบุตรสาวลงไปด้านล่าง

“พี่คินคะ  แค่พี่คืนของให้เค้าไป  เค้าก็จะไม่ทำอะไรพี่นะคะ”  สโรชินีวิ่งตามลงไป

“ไม่มีใครที่ทรยศนายแล้วจะรอดไปได้หรอกนะบัว”  อนาคินกำลังจะพาเดือนดาราออกไปที่ประตูบ้าน  แต่โรเบิร์ตกับลูกน้องทั้งหมดก็เดินเข้ามาพอดี  สโรชินีตกใจมาก

“นายพูดถูกแล้วล่ะอนาคิน  ไม่มีใครที่ทรยศฉันแล้ว  มันจะรอดไปได้  จับตัวมันไว้”  โรเบิร์ตหันไปสั่งลูกน้อง พวกเขาตรงเข้าไปล็อกตัวอนาคินเอาไว้  เดือนดาราตกใจมาก  หนูดาวมองพวกผู้ใหญ่อย่างไม่เข้าใจ

“นายครับ  ผมขอโทษ  ผมไม่ได้ตั้งใจ  ผมมีความจำเป็นจริงๆ ถึงต้องทำแบบนี้  ได้โปรดฆ่าผมคนเดียวเถอะนะครับ  อย่าทำอะไรลูกเมียผมเลย”  อนาคินพยายามอ้อนวอน

“คุณคะ  บัวขอร้องนะคะ  ไหนคุณบอกว่าจะให้โอกาสบัวหนึ่งวันไงคะ”  เธอเดินเข้ามาหาโรเบิร์ตอย่างไม่เกรงกลัว  แล้วอ้อนวอนเขาอีกครั้ง

“คิดว่ามันจะอยู่ให้บัวคุยกับมันรึไง  ถ้าผมไม่มาตอนนี้  ป่านนี้มันคงพาครอบครัวหนีไปแล้ว”  เขานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างใจเย็นที่สุด

“แต่ว่า...  โธ่  พี่คินคะ  คืนของให้เค้าไปเถอะนะคะ  บัวขอร้อง”  สโรชินีหันไปพูดกับอนาคิน

“นั่นสิพี่  พี่เอาของอะไรของเค้ามา  ก็รีบคืนเค้าไปเถอะนะ”  เดือนดาราอ้อนวอนเขาด้วยอีกคน

“นายครับ  ผมขอโทษนะครับที่ขโมยของนายมา  ผมโดนพวกก่อการร้ายของรัสเซียบังคับ  ถ้าผมไม่เอาของไปให้พวกมันภายใน เจ็ดวันนี้  มันจะฆ่าลูกกับเมียของผม  ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับนาย”  อนาคินนั่งคุกเข่าลง

“อะไรกันคะ  นี่มันเรื่องอะไรกันแน่  ทำไมถึงมีพวกก่อการร้ายด้วยล่ะ”  สโรชินีงงไปหมดแล้ว

“อะไรนะ  นี่พวกมันรู้เรื่องหัวรบนิวเคลียร์ได้ยังไงกัน”  โรเบิร์ตยิ่งเครียดเข้าไปอีก  เมื่อรู้เหตุผลของอนาคิน

“ผมก็ไม่ทราบครับนาย  เมื่อเดือนก่อน  พวกมันมาหาผมที่บ้านที่ลาสเวกัส  บอกว่าถ้าผมไม่ยอมขโมยหัวรบมาให้  มันจะฆ่าลูกเมียของผม  ผมไม่เคยคิดจะทรยศนายเลยนะครับ  ได้โปรดช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับนาย  ผมตายไม่เสียดาย  แต่พวกเธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย  ผมจะบอกที่ซ่อนหัวรบให้นาย  แต่ได้โปรด  ช่วยคุ้มครองพวกเธอด้วยนะครับ”  เขาก้มหน้าลง

สโรชินีฟังที่พวกเขาพูด  เธอได้ยินทุกอย่างชัดเจน  นี่ตกลง  พวกเขาเป็นใครกันแน่นะ  หัวรบนิวเคลียร์...  พวกก่อการร้าย...  เธองงไปหมดแล้ว

“เอ่อ  คุณโรเบิร์ตคะ  คือบัวไม่รู้หรอกนะคะ  ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่  แต่ว่า  คุณช่วยพวกเค้าเถอะนะคะ  คุณมองหนูดาวสิคะ  เธอเป็นเด็กน่ารักขนาดนี้  เธอไม่สมควรต้องตายนะคะ” 

เธอเดินไปนั่งลงข้างๆ โรเบิร์ตอีกครั้ง  เขาหันไปมองหนูดาว  ตอนนี้เธอกำลังยิ้มให้เขาอยู่ 

“เฮ้อ  งั้นก็ได้  งั้นพวกนายรีบไปเก็บของ  เราจะกลับลาสเวกัสพรุ่งนี้เช้าเลย ส่วนบัว  ก็ต้องไปกับผมด้วย  เพราะคุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว  พวกมันไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่   รีบไปเร็วเข้า  ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว  มันให้เวลานาย เจ็ดวันใช่ไหมตอนนี้พวกมันยังไม่น่าจะอยู่แถวนี้  รีบไปกันเถอะ”  โรเบิร์ตลุกขึ้น  เขาเดินไปดึงตัวอนาคินให้ลุกตาม

“ฉันจะยอมเชื่อใจนายดูอีกครั้งนะ  ถ้าคราวนี้นายทำให้ฉันผิดหวังล่ะก็  คงรู้นะ  ว่ามันจะเป็นยังไง”  เขามองลูกน้องคนโปรดด้วยแววตาที่ไม่มีใครเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ครับนาย  ผมจะไม่ทำให้นายผิดหวังแน่นอนครับ”  อนาคินยิ้มด้วยความดีใจ

“ไปเก็บข้าวของได้แล้ว  พรุ่งนี้เช้า ไปเจอกันหน้าร้านของบัว  ลาซาลจัดการเรื่องจองตั๋วเครื่องบินกลับให้เรียบร้อย  คุณไปกับผม”  เขาจูงมือสโรชินีให้เดินตามไปขึ้นรถที่จอดไว้  ลาซาลหันมายิ้มให้อนาคิน  เพราะพวกเขาทั้งสองคนสนิทกันมาก 

“นายให้โอกาสแกปรับปรุงตัวแล้วนะ  อย่าทำให้นายผิดหวังล่ะ” ลาซาลย้ำกับอนาคินอีกครั้ง  แล้วจึงเดินตามโรเบิร์ตไป

“เดือน  รีบไปเก็บข้าวของนะ  ไม่ต้องเอาไปเยอะ เอาแต่ของที่สำคัญไปก็พอ เราจะย้ายไปอยู่ที่ลาสเวกัสกัน  ถ้านายยื่นมือเข้าช่วยแล้ว  เราต้องปลอดภัยแน่”  อนาคินยิ้มอย่างมีความหวัง  นายของเขาไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่  2  ต้องขอบคุณสโรชินีเหลือเกิน  ที่ช่วยพูดจนเขายอมใจอ่อน

 

“เอ่อ  คุณคะ  แล้วบัวต้องไปอยู่ที่นู่นนานไหมคะ  บัวจะได้บอกคุณป้าเอาไว้ก่อน”  เธอยอมรับสภาพอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ผมบอกไม่ได้หรอก  เรื่องนี้เป็นเรื่องระดับชาติ  จนกว่ารัฐบาลของเราจะจัดการได้นั่นแหละ”  เขาพูดขณะที่เดินไปส่งเธอเก็บของที่บ้านของเธอซึ่งอยู่ถัดจากร้านสเต๊กไปอีกประมาณ  5  หลัง

“แล้วนี่บัวจะบอกคุณป้าว่ายังไงดีล่ะคะ  ว่าบัวต้องไปต่างประเทศด่วนขนาดนี้น่ะ”  เธอคิดไม่ออกจริงๆ

“ไม่ยากหรอก  เดี๋ยวผมจัดการให้”  เขายิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเธอ

 

“อ้าวบัว  ไปไหนมาล่ะลูก  กลับมาซะมืด  แล้วนี่ใครกันล่ะ”  คุณป้าของเธอมองหน้าฝรั่งหน้าหล่อตรงหน้าอย่างสงสัย

“สวัสดีครับ  ผมชื่อโรเบิร์ต  เป็นแฟนของบัวน่ะครับ”  เขารีบทักทายคุณป้าของเธอ  สโรชินีมองหน้าเขาอย่างตกใจ

“อะไรนะ  แฟนของบัว  แล้วนี่บัวไปมีแฟนมาตอนไหนลูก  ทำไมป้าไม่รู้เรื่องเลยล่ะ”  เธอมองหน้าสโรชินีอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คือว่าเราแอบคบกันนานแล้วน่ะครับ  ตอนนี้บัวเค้าท้องแล้ว  แต่ว่าเรายังไม่ได้แต่งงาน  เกรงว่าถ้าเธอท้องก่อนแต่งคงจะดูไม่ดีแน่  ผมเลยจะขออนุญาตคุณป้า   พาเธอไปคลอดลูกที่ลาสเวกัส  แล้วค่อยกลับมาแต่งงานกันอีกครั้งน่ะครับ  ผมขอโทษด้วยนะครับ  ที่ทำผิดประเพณีไปมาก  แต่ผมรักหลานสาวของคุณป้ามากจริงๆ นะครับ  ได้โปรดอนุญาตให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันเถอะนะครับ”  เขาพูดอย่างนอบน้อม  แววตาใสซื่อดูจริงใจ  สโรชินีมองหน้าเขา  นี่เขา  บอกว่าเธอเป็นแฟนไม่พอ  ยังมาบอกว่าเธอท้องอีกเนี่ยนะ

“ตายแล้ว  คนสมัยนี้  ทำไมถึงได้ไวไฟขนาดนี้ล่ะ  ป้าจะเป็นลม  ยัยบัว  งั้นก็ไปคลอดลูกที่นั่นก่อนเถอะนะ  แล้วค่อยกลับมาแต่งงานอย่างที่พ่อโรเบิร์ตเค้าบอก  โธ่เอ๊ย  จะมีหลานให้ป้าอุ้มก็ไม่บอก  ถ้างั้นก็ฝากคุณดูแลหลานสาวป้าด้วยนะคะ  เราอยู่ด้วยกันมาตลอด  มีกันเท่านี้แหละ  ว่าแต่คุณทำงานอะไรล่ะจ๊ะ”  แม้จะตกใจอยู่ไม่น้อย  แต่คุณป้าก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

“เอ่อ  ผมทำธุรกิจโรงแรมน่ะครับ  คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ  นี่ถือเป็นค่าสินสอดล่วงหน้าเพื่อความสบายใจของคุณป้านะครับ    ว่าผมจะไม่ทอดทิ้งเธออย่างแน่นอน”  เขาหยิบเช็คขึ้นมากรอกตัวเลขจำนวนหนึ่งล้านบาทไทย  ยื่นให้กับคุณป้าของสโรชินี

“ไม่ต้องหรอกจ้ะพ่อหนุ่ม  แค่เรารักหลานสาวป้าด้วยใจจริงก็ดีมากแล้ว  พ่อแม่ของเธอจะได้ตายตาหลับ  เอาไว้ถึงเวลาแต่งงานกันค่อยให้ป้าดีกว่านะคะ”  เธอยิ้มให้ว่าที่หลานเขยอย่างอ่อนโยน

“งั้นก็ได้ครับ  ผมขอตัวไปช่วยบัวเค้าเก็บเสื้อผ้าบนห้องก่อนนะครับ  ไปเถอะจ้ะที่รัก   ระวังนะเดี๋ยวลูกดิ้น  เอ่อ  แล้วก็...ผมขออนุญาตค้างที่นี่ด้วยเลยนะครับ  ผมเป็นห่วงเธอ”  เขาเดินไปโอบเอวสโรชินีเอาไว้    เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายเสียจริง 

“ตามสบายเถอะจ้ะพ่อคุณ  จนถึงขนาดยัยบัวท้องแล้วนี่  คงไม่ต้องหวงอะไรกันละ  เฮ้อ...”  เธอส่ายหน้า  นั่งคิดทบทวนว่าหลานสาวคนโปรด ไปมีแฟนตั้งแต่ตอนไหน  ก็เธออยู่ที่ร้านนี้ตลอด  หรือจะมีตอนที่ป้าไปเที่ยวบ้านญาติเมื่อสามเดือนก่อน  อืม...  น่าจะใช่

 

เมื่อมาถึงบนห้องนอนของเธอ  สโรชินีก็ดันตัวเขาออกไปทันที  เขาล้มตัวลงบนเตียงของเธออย่างสบายใจ

“นี่คุณ  ทำไมไปบอกคุณป้าแบบนั้นคะ  บัวเสียหายนะ  บอกว่าแฟนยังพอเข้าใจ  นี่บอกว่าบัวท้องเนี่ยนะ  แล้วถ้าตอนที่บัวกลับมา  ไม่มีลูกกลับมาด้วย  บัวจะบอกกับท่านว่ายังไง”  เธอโมโหเขามากจริงๆ

“ก็ไม่เห็นเป็นไรนิ  บัวก็ท้องกับผมจริงๆ ไปซะเลยสิ  ง่ายจะตายไป”  เขานอนตะแคงยิ้มให้เธอ

“นี่คุณ  แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ  แล้วนี่อะไร  ลุกออกมาเลยนะ  ใครอนุญาตให้คุณนอนบนเตียงบัวเนี่ย” เธอขึ้นไปลากเขาออกมาจากเตียง   แต่เขากลับกอดเธอเอาไว้แทนพร้อมกับพลิกกายมาคร่อมร่างของเธอไว้

“แล้วคุณ  ไม่คิดอยากจะเป็นอะไรกับผมจริงๆ บ้างเหรอ”  เขามองสบตาคู่งามอย่างที่ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของตัวเองเท่าใดนัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha