9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : เดินทางไกล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“จะบ้าเหรอคะ  บัวจะคิดอะไรกับคุณได้ยังไง  เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึง  สองวันเองนะคะ  นี่ปล่อยบัวได้แล้วค่ะ”  เธออายจนแก้มแดงระเรื่อ  เขายิ้มอย่างพอใจ  แล้วจึงปล่อยเธอ

“นั่นสินะ  เราเพิ่งรู้จักกันนี่นา  แล้วจะให้ผมนอนตรงไหนล่ะ”  เขาลุกขึ้นถามเธอ

“เดี๋ยวบัวปูที่นอนให้คุณข้างเตียงนี่ก็แล้วกันนะคะ  คุณจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม  แต่ว่า  บัวไม่มีชุดให้คุณเปลี่ยน  เสื้อผ้าคุณอยู่บ้านพักรึเปล่าคะ”  เธอถามเขา

“อืมใช่  งั้นเดี๋ยวผมให้ลูกน้องไปเอามาให้ก่อนละกัน  คุณไม่ต้องล็อคห้องล่ะ  เดี๋ยวผมมา”  เขากำชับเธออีกครั้ง  กลัวเธอจะไม่ยอมให้เขาเข้าไปนอนด้วย 

“ค่ะ  รีบไปเถอะ  งั้นบัวขออาบน้ำก่อนละกัน”  เธอรู้สึกแปลกๆ อยู่ไม่น้อยที่ต้องมานอนห้องเดียวกับคนแปลกหน้าอย่างนี้  แต่เหมือนมีอะไรบางอย่าง  ทำให้เธอไว้ใจเขาอย่างประหลาด  หรืออาจเป็นเพราะที่นี่เป็นห้องของเธอเองล่ะมั้ง

 

โรเบิร์ตเดินลงไปที่หน้าบ้านเขาโทรบอกให้ลูกน้องไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าของเขามาให้  เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วเขาก็เดินกลับมาที่ห้องเธออีกครั้ง 

เสียงฝักบัวในห้องน้ำยังดังอยู่  เธอยังอาบน้ำอยู่สินะ  เขามองดูรอบๆ ห้องของเธอ   มองรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ  คงจะเป็นเธอสมัยเด็ก  มีพ่อกับแม่  นี่พ่อของเธอเป็นทหารเหรอเนี่ย  เขาวางกระเป๋าลง  แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเธออีกผืนที่พาดเอาไว้ตรงราวตากผ้าข้างห้อง  จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด  แล้วพันผ้าเช็ดตัวเอาไว้  กะว่าถ้าเธอออกมาจากห้องน้ำแล้ว  เขาก็จะได้เข้าต่อได้เลย

สโรชินีอาบน้ำเสร็จแล้ว  เธอไม่ได้หยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วย  เพราะคิดว่าเขาคงยังไม่ขึ้นมา  ตอนนี้เธอจึงมีแค่ผ้าเช็ดตัวคลุมร่างบางเอาไว้เท่านั้น  และเมื่อเธอเดินออกจากห้องน้ำมา  โรเบิร์ตก็ได้เห็นความงามจากกายสาวที่ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กแทบจะปิดไม่มิด  

เขามองเรียวขางามขาวเนียนตรงหน้า  ไหนจะเนินอกอวบอิ่มนั้นอย่างไม่อาจละสายตาได้  ร่างเปลือยของผู้หญิงใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็น  แต่นี่  ขนาดเธอยังไม่ได้เปลือยกายล่อนจ้อน  น้องชายของเขาก็ตื่นตัวขึ้นมาได้อย่างประหลาด

“นี่คุณ  รีบไปอาบน้ำสิ  มองอยู่ได้”  เธอยกมือขึ้นกำผ้าเช็ดตัวเอาไว้แน่น  รู้สึกอับอายจนใบหน้าร้อนผ่าว  ก็ดูสายตาที่เขามองเธอสิ  ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ  ไหนจะแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่น  ทำให้ใจของเธอสั่นไปหมดแล้วตอนนี้

“อะ  อืม”  เขาได้สติ  จึงรีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที 

 

สโรชินีรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดนอนเรียบร้อย  เธอปล่อยผมยาวสยัย  แล้วจึงเดินไปหยิบที่นอนสำรองเอามาปูที่ข้างเตียงให้เขานอน  มีผ้าห่ม  แล้วก็หมอนอีก  1  ใบ  จากนั้นเธอก็เริ่มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่  แล้วก็ไม่ลืมหยิบรูปครอบครัวไปด้วย  เธอรื้อของที่จะเอาไปมากองไว้รวมทั้งพาสปอร์ตและวีซ่า  สักพักเขาก็เดินออกจากห้องน้ำมา  เขาหยิบกางเกงนอนมาสวมไว้  พร้อมกับเสื้อยืดสีขาวตัวหลวม 

เขาเดินไปนั่งตรงที่นอนที่เธอปูไว้ให้  มองเธอเก็บเสื้อผ้าไปเรื่อยๆ  ผมของเธอยาวมากทีเดียว  ทุกทีเห็นแต่เธอถักเปียเอาไว้  แม้ชุดนอนของเธอจะห่างไกลคำว่าเซ็กซี่มากมายนัก  แต่มันก็ทำให้เธอดูน่ารักน่ามองได้อย่างไม่น่าเชื่อ

สโรชินีหันไปมองเขาเพราะรู้สึกเหมือนมีใครจ้องเธออยู่

“ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะคะ”  เธอถามเขา

“ผมยังไม่ง่วงน่ะ  ยังเก็บของไม่เสร็จอีกเหรอ”  เขาถามทั้งที่ก็เห็นๆอยู่

“อีกแปปนึงค่ะ  คุณแสบตารึเปล่าคะ  เดี๋ยวปิดไฟดวงนั้นก่อนก็ได้”  เธอลุกไปปิดสวิตช์ไฟที่อยู่ตรงกับศีรษะเขาพอดี

“ขอบใจนะ  งั้นผมนอนก่อนล่ะ”  เขาล้มตัวลงนอน  นี่คงจะเป็นที่นอนที่แข็งที่สุดเท่าที่เขาเคยนอนมา  แต่มันกลับทำให้เขามีความสุขได้มากมายจริงๆ

 

สโรชินีเก็บของเสร็จหมดแล้ว  เธอเดินไปปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง  เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงดวงเล็กเอาไว้  เพราะเธอกลัวผีมาตั้งแต่เด็ก  เลยต้องเปิดไฟหัวเตียงทิ้งไว้ตลอด

เธอนอนหันหน้ามาทางเขา  เพราะกลัวเขาจะลุกขึ้นมาทำอะไรเธอ  แต่เพราะความง่วง  เธอก็เลยหลับไปอย่างง่ายดาย

โรเบิร์ตค่อยๆ ดันตัวขึ้นมา  เมื่อเห็นเธอเงียบไปนานแล้ว  เขามองเห็นใบหน้านวลนั้นอย่างชัดเจน  เพราะแสงไฟจากโคมนั่นเอง  เขานั่งขัดสมาธิ  สองแขนท้าวขอบเตียง  มือหนายันแก้มของตัวเองเอาไว้ข้างหนึ่ง  นั่งมองเธออยู่อย่างนั้น

มือข้างหนึ่งยื่นไปแตะที่ริมฝีปากบางอย่างลืมตัว  แล้วอยู่ๆ  เขาก็ดันตัวขึ้นมา  ก้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างไม่อาจห้ามใจได้  แต่พอได้สติ  เขาก็รีบถอนตัวออกมา  ก่อนจะล้มตัวลงนอนทันที

นี่เขา...  จูบเธอไปแล้วเหรอเนี่ย  แม้จะเป็นเพียงแค่ริมฝีปากแตะกันเท่านั้น  แถมยังเป็นตอนที่เธอหลับอีก  แต่ทำไมหัวใจของเขาถึงได้เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะอย่างนี้นะ  นี่เขาเป็นอะไรไป  ขนาดตอนเขามีเซ็กซ์กับผู้หญิงพวกนั้น  แม้อารมณ์จะพลุ่งพล่านขนาดไหน  เขาก็ไม่เคยคิดจะจูบพวกเธอเลยสักครั้ง  แต่นี่เธอนอนหลับอยู่เฉยๆ  ไม่ได้มีทีท่ายั่วยวนเขาด้วยซ้ำ  ทำไมเขาถึงอยากจูบเธอนัก  ทำไม...

 

เช้าวันต่อมา

สโรชินีตื่นแล้ว  เธอหันไปมองโรเบิร์ตเห็นเขายังนอนอยู่  เธอจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน  เมื่อเสร็จแล้ว  เขาก็ตื่นพอดี

“คุณตื่นแล้วเหรอคะ  หลับสบายรึเปล่า”  เธอหันไปยิ้มให้เขา  วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก  ด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อน  เปิดไหล่ทั้งสองข้าง  ผมยาวถูกมัดเกล้าเอาไว้อย่างน่ารัก 

“เอ่อ  ก็ดี”  ใครบอกล่ะ  เขานอนไม่หลับเลยต่างหาก  เพราะดันไปแอบจูบเธอน่ะสิ

“งั้นคุณก็ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะนะคะ  เมื่อกี้พี่เดือนก็โทรมาบอกว่าทุกคนรออยู่ที่หน้าร้านพร้อมอยู่แล้ว”  เธอบอกเขาอีกครั้ง

“อืม  งั้นก็ดี”  โรเบิร์ตลุกขึ้นมา  แต่ว่า  ตอนเช้าแบบนี้  น้องชายของเขากลับตั้งชูชันจนเธอต้องหันไปมองทางอื่น  ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ  ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้

หลังจากนั้นพวกเขาก็ร่ำลาคุณป้า  เพื่อออกเดินทางไปยังสนามบินทันที

“รักษาเนื้อรักษาตัวนะบัว  ตอนนี้เราไม่ได้มีตัวคนเดียวแล้ว  ทำอะไรก็คิดถึงลูกในท้องด้วยนะ  ป้าฝากยัยบัวด้วยนะพ่อโรเบิร์ต”  คุณป้ากล่าวลาหลานสาว  น้ำตาพาลจะไหลเสียให้ได้

“หนูไปก่อนนะคะป้า  ป้าก็ต้องรักษาสุขภาพนะคะ  แล้วหนูจะรีบกลับมาค่ะ”  สโรชินีก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน  สิบกว่าปีมานี้เธออยู่กับคุณป้ามาตลอด

“ไม่ต้องห่วงนะครับ  ผมจะดูแลบัวเป็นอย่างดี”  โรเบิร์ตโอบไหล่สโรชินี  แล้วพาเธอเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่

พวกเขานำรถมาสองคัน  จึงเดินทางสะดวก  โรเบิร์ต  สโรชินี  ลาซาลและลูกน้องอีกคนหนึ่ง  นั่งรถคันเดียวกัน  ส่วนอนาคิน  เดือนดารา  หนูดาว  และลูกน้องอีกสี่คนก็นั่งรถตู้อีกคันหนึ่งไป

พวกเขานั่งเครื่องบินจากปายไปเชียงใหม่  จากนั้นก็นั่งเครื่องบินจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพ   แล้วก็นั่งเครื่องบินจากกรุงเทพไปลาสเวกัสต่อทันที

โรเบิร์ตนั่งข้างๆ กับสโรชินี  เขาให้เธอนั่งด้านใน  เธอมองเครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นครั้งที่สามของวันนี้  แต่มันจะเป็นการเดินทางไกลครั้งแรกในชีวิตของเธอ

“แม่ขา...  เราจะไปไหนกันคะ”  เสียงของหนูดาวดังมาจากด้านหลัง  สโรชินีจึงหันไปมอง

“เราจะย้ายไปอยู่บ้านใหม่กันนะคะลูก  หนูดาวอยากอยู่บ้านใหม่ไหมคะ”  เดือนดารากอดบุตรสาวไว้แน่น

“อยากค่ะ  แล้วพี่บัวไปด้วยใช่ไหมคะ”  หนูดาวถามตามประสาเด็ก

“ไปสิคะ  พี่บัวนั่งอยู่ข้างหน้านี่ไงคะ “ เดือนดาราชี้ให้หนูดาวมองสโรชินี

“พี่บัวอยู่นี่ค่ะ  เราจะไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกันนะคะ”  สโรชินีหันไปยิ้มหวานให้หนูน้อย 

โรเบิร์ตมองตามไม่รู้ว่าพวกเธอคุยอะไรกัน  แต่เขาชอบเวลาที่เธอยิ้มแบบนี้

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha