9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : เข้าห้องผิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขาพาเธอเดินไปจนทั่วคฤหาสน์หลังงาม  เล่นเอาเธอยิ่งงงไปกันใหญ่  จนเขาพาเธอมานั่งริมสระว่ายน้ำขนาดยักษ์นั้น

“เป็นไง  ทีนี้รู้รึยังว่าห้องไหนอยู่ตรงไหนบ้าง”  เขาถามเธอ

“ยิ่งงงหนักไปกันใหญ่ล่ะสิคะ  แค่จำทางกลับห้องตัวเองก็แทบแย่ละ  นี่คุณเล่นพาบัวเดินซะทั่ว  ถ้าเกิดบัวเข้าห้องผิดขึ้นมาจะทำไงล่ะ  ประตูห้องก็ดันหน้าตาเหมือนกันหมดเลย”  เธอนั่งถอนหายใจ

“เข้าห้องอื่นน่ะไม่เท่าไหร่  อย่าหลงมาเข้าห้องผมซะล่ะ  ผมไม่ปล่อยให้คุณออกไปง่ายๆ หรอกนะ”  เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ

“ทำไมคะ  ถ้าบัวหลงไปเข้าห้องคุณ  คุณจะฆ่าบัวรึไง  ห้องคุณห้องไหนบัวยังไม่รู้เลย  ว่าแต่  คุณนัดพี่คินไว้สองทุ่มไม่ใช่เหรอคะ  นี่ก็จะได้เวลาแล้วนะคะ”  เธอยกมือขึ้นมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองเพื่อความแน่ใจ

“อืม  จริงสิ  เพราะคุณนั่นแหละ  ทำให้ผมลืมเวลา  งั้นคุณก็กลับห้องตัวเองไปเถอะ  ผมจะไปข้างนอกกับอนาคิน”  

“บัวขอไปหาพี่เดือนกับหนูดาวได้ไหมคะ  บัวไม่กล้าอยู่ในห้องคนเดียว”  เธอลุกขึ้นตามเขา

“อืม  ก็ดีเหมือนกัน  แล้วไปถูกเหรอ”  เขาถามเธออีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวถามทางแม่บ้านเอาก็ได้  คุณไปเถอะค่ะ  โชคดีนะคะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขา  เล่นเอาเขาทำหน้าไม่ถูกเลย

“อืม  ขอบใจ”  เขารู้สึกเขิน  จนต้องรีบเดินตรงไปที่ห้องทำงานทันที

สโรชินีเดินไปทางฝั่งตะวันตก  เธอถามทางแม่บ้านแถวนั้นจนมาถึงห้องของเดือนดาราจนได้

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“อ้าว บัว  เข้ามาก่อนสิ”  เดือนดาราเปิดประตูออกมาก็พบกับสโรชินี

“พี่เดือนเป็นยังไงบ้างคะ  หนูดาว  คิดถึงพี่บัวไหมคะ”  เธอเดินเข้าไปกอดหนูน้อยเอาไว้  เมื่อหนูดาววิ่งมาหาเธอ

“คิดถึงค่ะ  พี่บัวไปไหนมาคะ”  หนูดาวถามแววตาสงสัย

“พี่บัวไปเดินเล่นมาค่ะ  แล้วนี่ทานอาหารกันรึยังคะ”  เธอหันไปถามเดือนดาราที่เดินไปนั่งตรงโซฟา

“ทานแล้วจ้ะ  แล้วบัวล่ะทานรึยัง”  เธอถามน้องสาวต่างวัย  ที่รักกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ

“ทานแล้วค่ะ  แล้วพี่คินไปหาคุณโรเบิร์ตแล้วเหรอคะ”  เธอถามเพราะมองไม่เห็นอนาคินอยู่ที่นี่

“ใช่จ้ะ  เฮ้อ  พูดแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อ  ว่าพวกเค้าจะทำงานแบบนี้”  เดือนดารานั่งถอนหายใจ

“แล้วตกลง  พวกเค้าทำงานอะไรกันเหรอคะ  บัวก็อยากรู้เหมือนกัน”  เธอพูดขณะที่นั่งเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยไปด้วย

“พวกเค้าค้าอาวุธสงครามให้กับรัฐบาลที่นี่  แล้วก็ประเทศอื่นๆ น่ะสิ  ไม่แปลกใจเลย  ที่คุณโรเบิร์ตเค้าจะร่ำรวยแล้วก็โหดเหี้ยมขนาดนั้น”  เดือนดาราเล่าให้สโรชินีฟัง

“ค้าอาวุธสงครามให้รัฐบาล!!!  จริงเหรอคะเนี่ย  มิน่าล่ะ  ถึงพูดเรื่องหัวรบนิวเคลียร์อะไรนั่น  ท่าทางเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วจริงๆด้วย”  สโรชินีตกใจมาก  เธอเกลียดสงครามมากที่สุดตั้งแต่บิดาเธอเสียชีวิตในสงคราม  เธอไม่อยากให้มีการสู้รบกันเลย  ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ  มันก็ล้วนต้องมีการสูญเสียทั้งนั้น

“ใช่จ้ะ  ดูแล้ว  พวกเราคงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลยล่ะ”  เดือนดารายิ้มเจื่อนๆ  ให้กับสโรชินี


ด้านโรเบิร์ตกับอนาคิน  พวกเขาระดมลูกน้องอีกหลายสิบชีวิต  เพื่อไปเอาหัวรบนิวเคลียร์ที่อนาคินซ่อนไว้  กลับไปเก็บที่โรงงานนอกเมือง  หลังจากได้คืนมาแล้วโรเบิร์ตก็ล็อครหัสความปลอดภัยห้องเก็บรักษาหัวรบ  ซึ่งจะมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าใช้รหัสอะไร

หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งวางแผนร่วมกันต่อที่โรงงานจนดึก  เพราะต้องติดต่อกับทางรัฐบาลสหรัฐด้วย  เนื่องจากมีผู้ก่อการร้ายเข้ามาเกี่ยวข้อง

เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว  โรเบิร์ตและอนาคินกลับมาถึงคฤหาสน์  เขาเดินไปที่ห้องของตัวเอง  แล้วหยุดอยู่หน้าห้องของสโรชินี  คิดว่าเธอคงหลับไปแล้ว  เขาจึงเดินเข้าห้องของตัวเองไป


“กลับมาแล้วเหรอคะพี่คิน  เรียบร้อยดีไหมคะ”  เดือนดาราเอ่ยถาม  หนูดาวหลับไปแล้ว  แต่สโรชินียังอยู่ด้วยเพราะอยากรู้ข่าว

“จ้ะ  ตอนนี้พี่พานายไปเอาของไปเก็บไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว  ส่วนเรื่องอื่นพี่คงบอกไม่ได้  มันเป็นความลับ  แล้วบัวยังไม่กลับห้องอีกเหรอ”  เขาหันไปหาสโรชินี

“บัวอยากรอฟังข่าวนะคะ  เรียบร้อยก็ดีแล้ว  งั้นบัวกลับก่อนนะคะ”  เธอลุกขึ้นมา  รู้สึกง่วงมากจริงๆ  แล้วเธอก็เดินออกจากห้องไป


เธอเดินไปทางตึกฝั่งตะวันออก  จำได้ว่า  ห้องของเธออยู่ชั้นบนสุด  เธอจึงเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ  แล้วก็เลี้ยวซ้าย  จากนั้นก็...  ก็ยังไงต่อล่ะ  ฝั่งซ้ายมีตั้งหกห้อง  ห้องเธออยู่ลำดับไหนนะ จะถามแม่บ้านก็ไม่เห็นมีใครอยู่  คงหลับกันหมดแล้ว  เธอพยายามคิดแต่ก็จำไม่ได้  เมื่อเช้าตอนที่เขาพามาน่าจะห้องที่  3  ล่ะมั้ง  ช่างมันเถอะ  คงไม่มีใครพักอยู่แถวนี้หรอก  ถ้าเข้าห้องผิด  ก็ไล่เปิดทีละห้องละกัน

เธอเปิดลูกบิดเข้าไป  ห้องนี้มืดสนิท  เธอลองคลำหาสวิตช์ไฟ  แล้วเดินเข้าไปดู  

“ไม่ใช่ห้องนี้แฮะ  "  เธอมองไปรอบๆ  ห้องนี้คล้ายห้องของเธอ  แต่บนหัวเตียงไม่มีรูปครอบครัว  เธอถึงรู้ว่าไม่ใช่จึงเดินกลับออกไปใหม่

เธอเดินไปเปิดประตูห้องถัดไป  แล้วก็ต้องตกใจมาก

“ว๊าย!!!  ขอโทษค่ะ  บัวเข้าห้องผิด”  เธอเดินเข้าไปข้างในห้องนั้น  แล้วก็พบว่าโรเบิร์ตถอดเสื้อผ้าออกจนหมด  เพราะเขากำลังจะอาบน้ำนั่นเอง  เธอจะวิ่งออกไป  เขาก็เดินมาคว้ามือเธอเอาไว้  หลังจากหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันร่างกายส่วนล่างเรียบร้อยแล้ว

“จะไปไหน  ดึกป่านนี้  ทำไมยังไม่นอนอีกฮะ”  เขาดึงเธอเข้ามาหาตัว  แล้วก็โอบเอวเธอเอาไว้

“คะ คือบัวรอฟังข่าวอยู่ที่ห้องพี่เดือนค่ะ  พอพี่คินกลับมา  บัวเลยเพิ่งจะกลับมาที่ห้อง  แต่บัวจำไม่ได้ว่าห้องบัวคือห้องไหน  เลยเข้าห้องผิด  ขอโทษนะคะ  บัวไม่ได้ตั้งใจจะเข้าห้องของคุณ”  เธอพยายามอธิบายให้เขาฟัง  

“แน่ใจเหรอ  ว่าไม่ได้คิดจะเข้ามายั่วผมถึงในห้องน่ะ”  เขารู้ว่าเธอพูดจริงเพราะดูจากท่าทางที่เธอตกใจ เมื่อเห็นเรือนร่างของเขานั่นแหละ

“จะบ้าเหรอคะ  บัวจะมายั่วคุณทำไมกัน  ปล่อยบัวนะ  บัวง่วง  อยากนอนแล้ว”  เธอดันตัวเขาออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“อ้อ  นึกว่าอยากจะนอนกับผมอีกซักคืน  ง่วงมาก  ก็นอนห้องผมก็ได้นะ  เตียงผมกว้างมากพอให้คุณนอนได้สบายๆ  เลยล่ะ”  เขายิ้มกริ่ม

“แล้วทำไมบัวต้องนอนห้องคุณด้วยล่ะ  ห้องบัวก็มี  แค่ยังหาไม่เจอเท่านั้นเอง”  เธอหงุดหงิดตัวเองเสียจริง  ทำไมชอบหลงทางนักนะ  

“แล้วไง  คุณจะไล่เปิดประตูห้องทุกห้องเลยไหม  ห้องของคุณน่ะ  อยู่ไกลจากห้องของผมมากเลยนะ  แล้วผมจะบอกอะไรให้อย่างนึง  รู้แล้วอย่าตกใจล่ะ”  เขาแกล้งทำตาจริงจัง

“อะไรคะ”  เธอหยุดดิ้น  แล้วตั้งใจฟังเขาทันที

“คฤหาสน์หลังนี้น่ะ  เป็นปราสาทโบราณ  ที่ผมเอามาบูรณะซ่อมแซมใหม่  ทุกคืน  น่าจะเวลานี้แหละ  ตรงทางเดินของทุกชั้น  ถ้าหากว่าใครเดินคนเดียวล่ะก็  คุณจะรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามตลอดเวลา  เพราะมีตำนานเล่าว่า  พวกสาวใช้ถูกฆ่าตายตามทางเดิน  เพราะไม่สามารถหนีออกไปได้ทัน  ตอนที่มีสงครามบางทีก็จะมีเสียงร้องไห้  ดังออกมาจากกำแพงด้วยนะ  เอาล่ะ  คุณออกไปได้ละ    ขอให้โชคดีละกัน หาห้องของตัวเองให้เจอนะ”  เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ  กำลังจะหันหลังไปเข้าห้องน้ำ

“เอ่อ  คือ  คุณ  ช่วยเดินไปส่งบัวหน่อยได้ไหมคะ”  เธอขนลุกไปหมดตอนที่เขาเล่าให้ฟัง  เพราะตอนที่เธอเดินมาเมื่อครู่  เธอก็รู้สึกอยู่เหมือนกันว่ามันน่ากลัวมาก  เพราะตามทางเดินจะเปิดไฟสลัวเท่านั้น

“จะบ้าเหรอคุณ ผมพาคุณเดินทั่วบ้านแล้วนะ  คุณจำไม่ได้เอง  ช่วยไม่ได้นะ บอกให้นอนห้องนี้ก็สิ้นเรื่อง  ผมเหนื่อย  อาบน้ำเสร็จก็จะนอนแล้ว  คงไม่ว่างเดินไปส่งคุณหรอก  รีบไปได้แล้ว  อยากจะดูผมแก้ผ้าอีกรอบรึไง”  เขาแกล้งทำเป็นหงุดหงิดใส่เธอ


สโรชินีจำใจต้องเดินกลับเอง  เขาแอบเดินตามเธอติดๆ  พอเธอก้าวออกไปแล้วหันหน้ามาจะปิดประตูเท่านั้นแหละ

“บัว  ใครอยู่หลังคุณน่ะ!!!”  เขาทำท่าตกใจ

“กรี๊ด!!!”  เธอรีบปิดประตู  แล้ววิ่งเข้ามากอดเขาเอาไว้แน่น  ตัวของเธอสั่นไปหมด  หัวใจเต้นแรงจนเขารู้สึกได้

“ไม่น่าเชื่อเลย  ว่ามันจะจริงอย่างที่เขาพูดกัน  เกิดมาเพิ่งเคยเจอ  ไม่ต้องกลัวนะ  มันไปแล้ว”  เขาฉวยโอกาสกอดเธอเอาไว้  แล้วแอบสูดกลิ่นหอมจากเรือนผมงามนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว

“ฮือๆๆ  ไม่ไปแล้ว  บัวขอนอนด้วยได้ไหมคะ  บัวนอนตรงไหนก็ได้  บัวไม่ไปแล้ว  บัวกลัว”  เธอกลัวจนถึงขนาดร้องไห้ออกมาเลยทีเดียว  นี่เขาเล่นแรงไปรึเปล่านะ

“เฮ้อ  งั้นก็ตามใจ  หยุดร้องไห้ได้แล้ว  ผมไม่ชอบเห็นคนร้องไห้”  เขาไม่รู้จะปลอบเธอยังไงดี  เลยทำเสียงดุแทน

“คะ  ค่ะ  ไม่ร้องก็ได้”  เธอปล่อยมือจากร่างกายของเขา  มัวแต่กลัวจนลืมอายไปแล้วตอนนี้

“งั้นก็ไปหาที่นอนเอาละกัน  ผมจะไปอาบน้ำล่ะ”  เขาเดินไปอาบน้ำ  เมื่อแผนการร้ายได้ผลดีเกินคาด

สโรชินีหันไปมองรอบๆ ห้อง  เธอเห็นโซฟาตัวใหญ่  จึงเดินไปนอนตรงนั้น  แล้วดึงหมอนมากอดเอาไว้แน่น  พยายามข่มตาให้หลับ  แม้ในใจยังตื่นกลัวอยู่มาก  ดีที่เมื่อครู่เธอมองไม่เห็น ‘ใคร'  ที่เขาว่า  ถ้าเธอเห็นกับตาล่ะก็  คงต้องช็อคจนหัวใจวายตายไปแล้ว



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha