9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : จูบแรก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โรเบิร์ตออกมาจากห้องน้ำแล้วหลังจากที่เขาเข้าไปอาบน้ำนานพอสมควร  เขาเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยกำลังจะขึ้นเตียงนอน  แต่ไม่เห็นเธอนอนบนเตียง  เขามองไปรอบๆ  ก็เห็นร่างบางนอนขดตัวอยู่บนโซฟาติดผนังห้องนั้น  มือทั้งสองกอดหมอนเอาไว้แน่น

เขาเดินไปหาเธอ  ท่าทางเธอคงจะหลับไปแล้ว  เขาค่อยๆ ดึงหมอนในมือของเธอออกมา  จากนั้นก็อุ้มเธอไปนอนที่เตียงอย่างแผ่วเบา  ตัวของเธอเบากว่าที่เขาคิดไว้มากทีเดียว  เขาจึงอุ้มเธอได้อย่างสบายๆ  จากนั้นก็วางเธอลงบนเตียง  เธอขยับตัวเล็กน้อย  แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา

เขาเดินไปปิดไฟทุกดวง  เหลือไฟหัวเตียงเอาไว้  ไม่ใช่เพราะเขากลัวผี  แต่เพราะเขาอยากเห็นหน้าเธอชัดๆ  ต่างหาก  เขาล้มตัวลงนอนข้างเธอ  ห่มผ้าให้ตัวเองและเธอเรียบร้อยแล้ว  จึงนอนตะแคงมองใบหน้างามที่หลับตาพริ้ม

เขารู้สึกแปลกใจตัวเองไม่น้อย  ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรที่แตกต่างกับผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยรู้จัก  เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียกว่าสวยมากขนาดนั้น  แต่ยิ่งมอง  เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารัก  น่าทะนุถนอม  เวลาที่เธอมองค้อนเขาตอนที่เขาดุเธอ  แทนที่เขาจะโมโห  เขากลับยิ่งชอบ  ชอบแกล้งให้เธอหงุดหงิด  ชอบแกล้งให้เธอกลัว

รูปร่างของเธอก็ดูผอมบาง  แม้จะมีทรวดทรงองค์เอวที่เข้ารูป  แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คนทั่วไปจะมองว่าเซ็กซี่  ตรงกันข้าม  เธอกลับดูเรียบร้อย  อ่อนหวาน  แต่เวลาเธอโกรธก็ดูเอาเรื่องมากทีเดียว 

ปากอิ่มที่ตอนนี้ถูกปิดสนิท  ปากนี้ที่ชอบซักถาม  ชอบเถียงเขา  อ้อนวอนเขา  ทะเลาะกับเขา  ปากที่เขาเคยได้เพียงแค่แตะมันเท่านั้น  อยากรู้เหลือเกินว่าภายในปากบางนั้น  มันจะหอมหวานสักแค่ไหน

เขาเอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น  ทั้งที่เขาเองก็ค่อนข้างเพลียมาก  แต่ทำไมพอเวลามีเธอนอนอยู่ข้างๆ  แบนนี้  ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด  ไม่อาจข่มตาให้นอนหลับได้เลย  เขายื่นมือไปไล้ที่แก้มนวลนั้น  แล้วก็อดไม่ได้ที่จะฝังจมูกคมลงไปสูดกลิ่นหอมของมันอย่างแผ่วเบา

หอมจัง  แก้มของเธอ  หอมมากจริงๆ  เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว  นี่เขาแอบรังแกคนหลับอีกแล้วเหรอเนี่ย  แล้วสำนึกบางอย่างก็ผุดขึ้นมา  เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่นะ  ทำไมต้องรู้สึกดีกับเธอขนาดนี้ด้วย  เธอเด็กกว่าเขาหลายปีนัก  อนาคินบอกว่าเธออายุ 24  งั้นเขาก็แก่กว่าเธอเกือบรอบเห็นจะได้ 

เขาพลิกตัวนอนหงาย  พยายามข่มตาให้หลับ  แต่สักพัก  ร่างบางก็ขยับเข้ามากอดแขนเขาไว้  เขาหันไปมองเธออีกครั้ง  แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  เขาแกะมือเธอออกแล้วยกแขนข้างที่อยู่ฝั่งเธอขึ้นมา  จับศีรษะของเธอพิงแขนเขาเอาไว้  แล้วก็หันไปนอนกอดเธออยู่อย่างนั้น

ริมฝีปากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ  เขาจึงจูบที่หน้าผากมน  ราวกับจะบอกให้เธอนอนหลับฝันดี  แล้ว เขาก็หลับตาลงโดยที่มีร่างของเธออยู่ภายในอ้อมกอด

รุ่งขึ้น

สโรชินีตื่นแต่เช้าเหมือนทุกวัน  เธอทำแบบนี้จนติดเป็นนิสัยแล้ว  ไม่ว่าเธอจะนอนดึกแค่ไหนก็ตาม  เธอขยับตัวเล็กน้อย  โรเบิร์ตรู้สึกตัวเมื่อร่างของเธอมีความเคลื่อนไหว

“ตื่นแล้วเหรอ  นอนต่ออีกหน่อยสิ  ผมยังง่วงอยู่เลย”  เขาพูดโดยที่ไม่ได้ลืมตา

“อื้อ  เช้าแล้วนะคะ”  เธองัวเงียพูดกับเขา  แล้วพอสติคืนมาครบถ้วน  เธอก็ลืมตาขึ้นมาแล้วก็ต้องตกใจมาก  เมื่อพบว่าเธอกับเขานอนกอดกันกลม 

“คุณ  ทำไมบัวถึงมานอนตรงนี้ล่ะคะ”  เธอรีบลุกขึ้นนั่งทันที

“ผมอุ้มบัวมาเองแหละ  เห็นบัวนอนหนาวอยู่ตรงโซฟา  เลยสงสาร  ถึงได้พานอนบนเตียง”  เขาพูดขณะที่นอนหลับตาอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ  แล้ว  แล้ว  คุณ  ไม่ได้ทำอะไรบัวใช่ไหมคะ”  เธอพยายามมองสำรวจร่างกายตัวเอง

“เมื่อคืนนี้ยัง  แต่ตอนนี้ไม่แน่  เลิกถามมากแล้วนอนต่อได้แล้ว”  เขาลืมตาขึ้นมาคว้าข้อมือเธอไว้  แล้วดึงเธอมานอนกอดอีกครั้ง

“ว๊าย!!  นี่คุณ  ปล่อยบัวนะคะ  คุณจะนอนก็นอนไปสิ  บัวจะกลับห้องแล้ว”  เธอพยายามดันตัวเขาออก

“ผมหนาว  กอดผ้าห่มมันไม่อุ่น  ขอยืมตัวคุณกอดหน่อย  นอนนิ่งๆไปเลย  ถ้าไม่อยากโดนผมทำอะไรมากกว่านี้”  เขาขู่เธอเสียงดัง  เธอจึงต้องนอนให้เขากอดอยู่อย่างนั้น

“บัวไม่ใช่หมอนข้างของคุณนะ”  เธออดบ่นไม่ได้  เขากดศีรษะเธอให้แนบกับอกกว้าง  แล้วก็แอบยิ้มอย่างอารมณ์ดี  ก็ใครบอกล่ะว่าเธอเป็นหมอนข้างของเขาน่ะ

เขานอนกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น  ยิ่งเธอดันเขาออกเท่าไหร่  เขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นเท่านั้น  เธอจึงได้แต่ยอมนอนนิ่งๆ ต่อไป  คงจะดีกว่าโดนเขาปล้ำล่ะนะ

สายแล้ว  เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  เห็นเธอนอนมองหน้าเขาอยู่ 

“ตื่นแล้วเหรอคะ  งั้นบัวไปได้แล้วใช่ไหม”  เธอขยับตัวออกมากำลังจะลุกขึ้น

“เดี๋ยว  อย่าเพิ่งไป”  เขาดึงมือเธอไว้

“ทำไมคะ”  เธอมองเขาอย่างสงสัย

เขาลุกขึ้นนั่ง  แล้วยื่นมือไปรั้งต้นคอเธอให้โน้มมาหาเขา  และโดยที่เธอไม่ได้คาดคิด  เขาก็ประทับริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางทันที 

เธอตกใจตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น  เขาได้ใจเลยฉวยโอกาสสอดลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานในปากอิ่มทันที  เมื่อลิ้นของเขาแตะลิ้นของเธอ  เธอจึงได้รู้สึกตัวแล้วรีบดันตัวเขาออกอย่างแรง

“คุณ!!!  ทำอะไรบัวคะ”  แก้มของเธอแดงก่ำ  ทั้งอายทั้งโกรธ

“มอนิ่งคิสไง  อรุณสวัสดิ์นะสาวน้อย”  เขายิ้มขำให้กับท่าทางของเธอ  แต่ว่าปากของเธอหวานจริงๆ ซะด้วยสิ  แล้วเขารีบลุกออกไป  เมื่อเห็นเธอเงื้อมือขึ้นมา

“นี่คุณ  มอนิ่งคิสบ้าอะไรกัน  นั่นมันจูบแรกของบัวนะ  คนบ้า  อย่าหนีนะ”  เธอลุกขึ้นตามไปหาเรื่องเขา 

“อ๋อ  จูบแรกงั้นเหรอ  มิน่าล่ะ  ถึงได้ดูตกใจนัก  เอาน่า  ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่ผมช่วยคุณไม่ให้นอนหนาวตายอยู่บนโซฟานั่นก็แล้วกัน  คิดมากไปได้”  เขายืนพิงประตูห้องน้ำ  เพราะเธอดึงเสื้อเขาเอาไว้

“คำขอบคุณอะไรกัน  บัวไม่ได้ขอร้องให้คุณช่วยซักหน่อย  คนฉวยโอกาส”  เธอทุบแผงอกกว้างไม่ยั้ง   เขารวบมือเธอเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

“เอาๆ  ไหนๆ ผมก็จูบคุณไปแล้ว  ถ้าคุณอยากได้จูบของคุณคืน  ก็จูบผมกลับซะสิ  อะ” เขายื่นหน้ามารอรับจูบของเธอ

“คนบ้า  ออกไปห่างๆ เลยนะ”  เธอหันหน้าหนีเขาไปทางอื่น

“งั้นตกลงไม่อยากได้คืนแล้วนะ  ก็ตามใจ”  เขายิ้ม  พร้อมกับปล่อยข้อมือของเธอ  แล้วกำลังจะปิดประตูห้องน้ำ

“เดี๋ยว”  เธอดันประตูเขาไว้

“ทำไม  อยากจะอาบน้ำกับผมรึไง”  เขายิ้มยั่ว

“ใครจะไปอยากอาบกับคุณล่ะ  บัวจะถามว่าห้องบัวอยู่ตรงไหน  บัวขี้เกียจตามหาแล้ว”  เธอถามเขาด้วยใบหน้างอง้ำ

“อ๋อ  คุณออกประตูห้องผมนะ  แล้วเลี้ยวซ้าย  ห้องแรกซ้ายมือนั่นแหละ”  เขายิ้มขำแล้วรีบปิดประตูทันที

“เลี้ยวซ้ายห้องแรก   ซ้าย  มือ  อ้าว  มันห้องข้างๆ คุณนี่นา  นี่คุณ  ไหนคุณบอกว่าห้องบัวอยู่ไกลมากไง  ไอ้คนเลว  ไอ้คนฉวยโอกาส” เธอทุบประตูห้องน้ำเขาอย่างโมโห 

โรเบิร์ตนั่งหัวเราะอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่  คิดถึงจูบของเธอเมื่อสักครู่  อยากจะบอกเธอเหลือเกิน  ว่าจูบแรกของเธอน่ะ  โดนเขาขโมยไปตั้งตอนอยู่เมืองไทยแล้ว  แต่เอ๊ะ  แล้วถ้านี้เป็นจูบแรก  ก็แสดงว่าเธอไม่เคย...สินะ  เขานั่งอาบน้ำ  ฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

 

สโรชินี  ก้าวเท้าออกจากห้องเขาอย่างรวดเร็ว  แล้วก็กลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างอารมณ์เสียจนสุดจะบรรยัย  เธอยกมือขึ้นมาถูริมฝีปากของตัวเองออก   คนเลว  แกล้งกันยังไงไม่พอ  ยังจะขโมยจูบของเธออีก  คอยดูนะ  จะหาทางเอาคืนซะให้เข็ดเลย  รู้จักสโรชินีน้อยไปซะแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha