9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : อาหารจานพิเศษ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว  สโรชินีก็นำปากกาหมึกซึมไปเขียนชื่อตัวเองไว้ที่หน้าห้อง  เพื่อครั้งต่อไปเธอจะได้ไม่หลงไปห้องเขาอีก  โดยไม่สนใจว่าจะโดนเขาด่าหรือเปล่า  จากนั้นเธอก็ลงไปด้านล่างถามทางแม่บ้านไปที่ห้องครัวทันที

เธอทำสเต๊กมา  2  จาน  จานหนึ่งเธอทำให้โรเบิร์ตส่วนอีกจานเธอจะทานเอง  และเธอก็แอบใส่อะไรบางอย่างลงไป  เมื่อถามแม่บ้านว่าตู้ยาอยู่ไหน

เธอวางจานสเต๊กบนโต๊ะทั้ง  2  จาน  โรเบิร์ตเดินลงมาพอดี  เขายื่นมือไปแย่งจานสเต๊กของเธอมาทาน

“นี่คุณ  นี่มันของบัวนะ  บัวทำเอง  ของคุณเดี๋ยวแม่บ้านก็ยกมาให้เองแหละ”  เธอรู้ว่าเขาต้องมาแย่งเธอทานอย่างแน่นอน  เพราะเขาชอบแกล้งเธอมาก

“ตัวเล็กแค่นี้  จะทานทำไมตั้ง  2  จาน  จานเดียวก็พอแล้ว  เอาอีกจานมานี่”  เขาดึงจานสเต๊กที่เธอกำลังจะทานมาหน้าตาเฉย  เธอแอบยิ้มในใจ

“เชอะ  ผู้ใหญ่อะไรชอบแย่งของเด็ก”  เธอทำเป็นไม่พอใจ  แล้วเลื่อนจานสเต๊กอีกจานมาทาน

“อื้ม  อร่อยดีนิ  พรุ่งนี้ทำให้ทานอีกสิ”  เขาหั่นสเต๊กเข้าปาก  แล้วทานอย่างเอร็ดอร่อย

“หึ  กลัวจะลุกมาทานไม่ไหวน่ะสิ”  เธอพูดเบาๆ

“อะไรนะ”  เขาหันไปถาม

“อ๋อ  บอกว่าได้ค่ะ  คุณท่าน”  เธอหันไปยิ้มยียวนใส่เขา  เขาไม่สนใจ  ทานสเต๊กต่อไปจนหมด  โดยไม่ได้ทานอาหารที่แม่บ้านเอามาให้ด้วยซ้ำ  แต่แล้วสักพักหนึ่ง  เขาก็เริ่มมีอาการ

ไเป็นอะไรคะ  ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”  เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับทำหน้าตาย

“เอ่อ  ผม ปวดท้อง  เดี๋ยวมานะ”  เขารีบลุกไปเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน

สโรชินียิ้มอย่างสะใจ  สมน้ำหน้า  อยากแกล้งเธอดีนัก 

โรเบิร์ตกลับขึ้นไปบนห้องของตัวเอง  เขาเดินเข้าเดินออกห้องน้ำทั้งวันจนแทบหมดแรง  เขากำลังคิดว่าสเต๊กจานนั้นของเธอ  ใช่ ต้องเป็นยัยเด็กแสบแน่  คอยดูนะถ้าหายดีเมื่อไหร่จะทำโทษซะให้เข็ด 

สโรชินีไปนั่งเล่นที่ห้องของหนูดาวอย่างอารมณ์ดี  จนเดือนดาราสงสัย

“บัว  ทำไมวันนี้อารมณ์ดีจัง  มีเรื่องอะไรรึเปล่า” 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  แค่วันนี้บัวได้ทำอาหารจานพิเศษทาน  ก็เลยอารมณ์ดี”  เธอคิดถึงใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดของเขา  แล้วก็อดขำไม่ได้

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น  อนาคินก็เดินเข้ามาพอดี

“อ้าวพี่คิน  ไหนว่าจะออกไปที่โรงงานกับคุณโรเบิร์ตไม่ใช่เหรอคะ  ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ”  เดือนดาราหันไปถามสามี

“ก็นายไม่สบายน่ะสิ  ท้องเสียหน้าซีดไปหมดแล้ว  พี่เพิ่งไปหายาให้นายแล้วก็ลงมานี่แหละ  ไม่รู้ไปทานอะไรผิดสำแดงมา”  เขากล่าวถึงเจ้านายอย่างเป็นห่วง  สโรชินีเริ่มคิดว่า  เธอใส่ยาถ่ายลงไปเยอะขนาดไหนกันนะ   ถ้าเกิดเขาช็อคขึ้นมาจะทำไงดีล่ะ

“เอ่อ  อาการเค้าหนักมากเลยเหรอคะ”  เธอถามอนาคิน

“ใช่  นอนหมดแรงอยู่บนเตียงแน่ะ  พี่จะพาไปหาหมอก็บอกว่าไม่ไป  ว่าจะหาเกลือแร่ไปให้นายอยู่เหมือนกัน”  อนาคินบอกสโรชินี

“งั้นเดี๋ยวบัวไปดูเค้าให้ก็แล้วกันนะคะ”  เธอรีบลุกขึ้น  รู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาทันที  อนาคินกับเดือนดารามองหน้ากันรู้สึกแปลกพิกลกับท่าทางของเธอ

สโรชินีไปหายาและผงเกลือแร่พร้อมทั้งน้ำอุ่น  นำไปให้โรเบิร์ตที่ห้อง  ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าห้องเขาอยู่ไหน  เมื่อเห็นชื่อหน้าห้องของเธอ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“คุณโรเบิร์ตคะ  บัวเอายามาให้ค่ะ  ขออนุญาตเข้าไปนะคะ”  เธอคิดว่าเขาคงไม่มีแรงมาเปิดประตูให้เธอ   จึงไม่รอคำตอบใดๆ  แล้วถือวิสาสะเข้าไปทันที

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง  เธอวางถาดยาและน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียง  แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เขา

“คุณ...เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอคะ”  เธอนั่งลงบนเตียงข้างเขา  รู้สึกผิดมากมายเหลือเกินที่เห็นสภาพเขาตอนนี้

“หึ  ไม่ต้องมาพูดเลยนะยัยตัวแสบ  ถ้าผมหายดีเมื่อไหร่  ผมจะฆ่าคุณแน่  โอ๊ย..”  เขาพูดได้แค่นั้น  เพราะข้าศึกรอบใหม่บุกมาอีกแล้ว  ทั้งๆ ที่แทบไม่มีแรงจะลุกด้วยซ้ำ  เธอรีบประคองเขาไปที่ห้องน้ำทันที

“คือบัว  ขอโทษนะคะ ก็คุณมาแกล้งบัวก่อนทำไมล่ะ”  เธอตะโกนบอกเขาอยู่หน้าห้องน้ำ  เวลาผ่านไปสักพัก  เขาก็เดินออกมาพร้อมกับท่าทางอิดโรยมาก

“ให้พี่คินตามหมอให้ไหมคะ  คุณดูแย่มากเลย”  เธอยื่นแก้วน้ำที่ผสมผงเกลือแร่ให้เขาดื่ม

“ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงผมเลย  คุณมันเป็นฆาตกรเลือดเย็น  กะจะฆ่าผมให้ตายเลยสินะ”  เขามองหน้าเธออย่างโกรธเคือง 

“คือบัวไม่ได้ตั้งใจ  บัวไม่คิดว่าคุณจะเป็นหนักขนาดนี้นี่คะ   บัวขอโทษค่ะ  บัวจะไม่ทำอีกแล้ว”  ใบหน้าของเธอเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด  เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ

“พอเลย  ผมไม่เชื่อคุณหรอก  ให้อนาคินไปตามหมอมาเลย  ผมไม่มีแรงทะเลาะกับคุณแล้ว”  เขาพูดกับเธออย่างอ่อนแรง

“ค่ะ  เดี๋ยวบัวมานะคะ”  เธอรีบลุกขึ้น  แล้ววิ่งออกไปบอกอนาคินทันที  สักพักใหญ่ๆ  หมอก็เข้ามาดูอาการของเขา  จากนั้นก็จัดยาหยุดถ่ายให้เขาก่อน  แล้วจึงให้ยาฆ่าเชื้อและยาแก้ปวดท้อง

“ให้นายนอนพักเยอะๆ  นะครับ  ทางที่ดีควรจะมีใครนอนเฝ้าด้วย  เผื่อมีอาการช็อคไปจะได้ตามหมอได้ทัน  หมอขอตัวก่อนนะครับ”  อนาคินเดินไปส่งคุณหมอด้านล่าง  สโรชินีจึงนั่งเฝ้าเขาต่อ

“คืนนี้คุณต้องนอนเฝ้าผมเข้าใจไหม  เพราะคุณคือคนลงมือ”  เขาหันไปมองหน้าเธอ

“ค่ะ  บัวเข้าใจ  งั้นเดี๋ยวบัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ  แล้วจะกลับมาเฝ้าคุณใหม่”  เธอลุกขึ้นยอมทำตามที่เขาสั่งแต่โดยดีโรเบิร์ตหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

เธอเดินกลับมาที่ห้องของเขาอีกครั้งเห็นว่าเขาหลับอยู่  เธอจึงดึงผ้าห่มขึ้นให้เขา  กำลังจะเดินไปนั่งที่โซฟา  เขาก็ลืมตาขึ้นมาแล้วเอื้อมมือมาดึงแขนเธอเอาไว้

“จะไปไหน”  เขาถาม

“ไปนั่งที่โซฟาค่ะ”  เธอบอกด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

“มานอนข้างผม  ให้ผมกอดเหมือนเมื่อเช้า  ปิดไฟด้วยผมแสบตา” เขาสั่งเธอเสียงเข้ม  หลังจากหยุดถ่ายแล้วก็พอมีแรงขึ้นมาบ้าง

“ก็ได้ค่ะ”  เธอเห็นว่าเขาป่วยอยู่หรอกนะเลยยอมแต่โดยดี  คนอะไรสั่งอยู่ได้  เธอเดินไปปิดไฟรอบห้องแล้วเหลือไฟหัวเตียงเอาไว้

“คือบัวขอเปิดไฟหัวเตียงนะคะ”  เธอหันไปขออนุญาตเขา

“อืม  รีบขึ้นมาได้แล้ว  ผมหนาว”  เขาทำเป็นหงุดหงิดเธอไปอย่างนั้นแหละ  ก็แค่อยากกอดเธอเท่านั้นเอง

เธอรีบขึ้นเตียงไปนอนข้างเขา  แล้วเขาก็หันมากอดเธอเอาไว้แน่น 

“อืม...  อุ่นจัง”  เขาแอบยิ้ม

“คุณอาการดีขึ้นไหมคะ  ยังปวดท้องอยู่รึเปล่า”  เธอถามเขาอย่างห่วงใย

“ก็ดีขึ้นมานิดหน่อย  แต่ยังไงผมก็ไม่ยอมให้อภัยคุณหรอกนะ  ไม่ต้องพูดมากนอนได้แล้ว  ผมเพลีย”  เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นมากยิ่งขึ้น  เธอจึงต้องนอนหลับตาต่อไป  ทำไมเขาชอบใช้เธอเป็นหมอนข้างซะจริง  นอนคนเดียวไม่ได้รึไงนะ  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha