9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 11 : เปิดใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยังหรอกค่ะ  จะให้บัวไปชอบใครล่ะคะ  ที่นี่บัวก็รู้จักกับคุณแค่คนเดียว”  เธอยิ้มให้เขา 

“แล้วทำไมไม่ชอบผมซะล่ะ  ในเมื่อรู้จักแค่ผมคนเดียวน่ะ” เขามองหน้าเธอด้วยแววตาจริงจัง

“จะบ้าเหรอคะ บัวจะชอบคุณได้ยังไง”  เธอคิดว่าเขาคงจะพูดเล่น

“แล้วทำไมถึงชอบผมไม่ได้ล่ะ”  เขาอยากรู้จริงๆ  ผู้ชายแบบเขา  ไม่สามารถทำให้เธอหวั่นไหวได้บ้างเลยรึไงนะ

“ก็เพราะว่า  บัวมาอยู่ที่นี่ชั่วคราวนี่คะ  อีกหน่อยบัวก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตของบัวแล้ว  เรื่องของเรา  มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น”  เธอพูดด้วยแววตาสลดลงเล็กน้อย  ทำไมพอคิดถึงตรงนี้แล้ว  มันทำให้เธอรู้สึกเศร้าก็ไม่รู้

“ไม่มีคำว่าบังเอิญในพจนานุกรมของผมหรอกนะ  ทุกอย่างล้วนมีเหตุผลที่ทำให้มันต้องเป็นแบบนั้น”  เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน  ว่าทำไมถึงอยากให้เธอชอบเขานัก  เพราะเขาเอง  ก็ไม่เคยคิดจะรักใครอยู่แล้ว

“แล้วเรื่องของคุณล่ะคะ  เป็นยังไง  เล่าให้บัวฟังบ้างสิคะ  บัวอยากรู้”  เธอลองถามเขาดู  แต่คิดว่าเขาคงไม่บอก

“แล้วจะอยากรู้เรื่องของผมไปทำไมล่ะ  เรื่องของผมน่ะ  มันเศร้ายิ่งกว่านิยายน้ำเน่าอีกนะ”  เขาเหม่อมองออกไปด้านนอก  รู้สึกแปลกใจว่า  ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่เขาคิดถึงเรื่องราวในอดีต  แล้วเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว  จริงสิ  เขาไม่เคยฝันถึงคนรักเก่าอีกเลย  ตั้งแต่ได้เจอกับเธอ

“ก็แค่อยากรู้ค่ะ  ว่าคนที่เป็นเจ้าพ่อมาเฟียรวยล้นฟ้าอย่างคุณ  มีชีวิตแบบไหน  แต่ถ้าคุณไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา

“พูดไปก็กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อน่ะสิ”  เขาหันไปมองหน้าเธอ  ไม่เคยคิดจะพูดเรื่องราวในอดีตให้ใครฟังเลย

“ก็ลองเล่ามาสิคะ  บัวจะตัดสินเองว่าควรจะเชื่อรึเปล่า”  เธอชักจะอยากรู้แล้วสิ  ว่าเรื่องราวของเขาเป็นยังไง

“อืม  ผมเป็นลูกชายมหาเศรษฐีคนหนึ่ง  เค้าร่ำรวยมาก  ผมก็ใช้ชีวิตแบบลูกคนรวย  สำอาง  อ่อนแอ  วันๆ ก็ได้แต่แบมือของเงินพ่อใช้  ไม่คิดว่าจะต้องเดือดร้อนอะไร  จนเมื่อ...”  เขาหยุดพูดถึงตรงนี้สักครู่  เธอฟังเขาอย่างตั้งใจ

“จนเมื่อผมมีความรัก ผมรักกับผู้หญิงคนหนึ่งตั้งเรียนมหาลัยปี  1 เธอเป็นคนสวย  น่ารัก   อ่อนหวาน  ผมรักเธอมาก  เฝ้าทะนุถนอมเธอมาตลอด  จนเมื่อเราเรียนจบ  พออายุ  25  ปี  ผมกำลังจะไปขอเธอแต่งงานที่ห้องของเธอ  บัวรู้ไหม  ว่าผมไปเจออะไร”  เขาหันไปหาเธอแววตาของเขาดูเศร้าไปมากจริงๆ

“เจออะไรคะ”  เธอถามเขา

“ผมเจอเธอกำลังร่วมรักอย่างดุเดือดอยู่กับพ่อของผมเอง  พ่อด่าทอผมสารพัด  ว่าผมไม่เอาไหน  วันๆ คอยแต่เกาะพ่อกิน  ท่านตบหน้าผม  มิหนำซ้ำเธอยังมองผมด้วยแววตาเย้ยหยัน  ความรักของผมไม่อาจเทียบกับเงินที่พ่อให้เธอได้เลย  ผมถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตั้งแต่วันนั้น  ผันตัวเองเข้าสู่วงการค้าอาวุธ  จนได้ดี  ร่ำรวยขึ้นมาด้วยสองมือของผมเอง  แล้วก็ไม่เคยคิดจะรักผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว  ความรักมันไม่จริงในโลกที่โหดร้ายใบนี้   เป็นไงล่ะ  เรื่องราวของผม”  เขาหันไปหาเธอ  เห็นเธอกำลังร้องไห้อยู่

“บัว  คุณร้องไห้ทำไมกัน  ผมพูดอะไรผิดหรอ”  เขารีบเช็ดน้ำตาให้เธอ  แล้วก็ต้องตกใจมาก  เมื่อเธอเข้ามากอดเขาเอาไว้

“บัวสงสารคุณค่ะ  ทำไมชีวิตคุณถึงได้น่าสงสารขนาดนี้คะ  คุณคงเจ็บปวดมากเลยใช่ไหมคะ  ที่โดนคนรักหักหลัง  บัวเข้าใจแล้วค่ะ  ว่าทำไมตอนนี้คุณถึงกลายเป็นแบบนี้”  เธอกอดเขาเอาไว้แน่น เธอเชื่อทุกอย่างที่เขาพูด  ไม่รู้เพราะอะไร

“ไม่ต้องมาสงสารผมหรอก  ผมไม่ได้เจ็บปวดกับมันอีกแล้ว  เลิกร้องไห้ได้แล้ว  ผมบอกแล้วไงว่าไม่ชอบเห็นคนร้องไห้”  เขาดึงตัวเธอออก  รู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ

“บัวหยุดร้องไม่ได้ค่ะ  เรื่องของคุณมันเศร้าจริงๆ”  เธอมองตาของเขาน้ำตาไหลไม่หยุด

“ถ้าบัวไม่หยุดร้อง  ผมจะจูบบัวแล้วนะ”  เขามองหน้าเธอ  เธอพยายามเช็ดน้ำตาแต่มันก็ไหลมาเรื่อยๆ

เขาดึงตัวเธอเข้ามาหา  แล้วกดจูบลงไปที่ริมฝีปากงามนั้นทันที  สองมือน้อยดันแผงอกเขาออก  แต่ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมด  จากที่ผลักไส  กลับนั่งนิ่ง  ยอมให้เขาจูบอยู่อย่างนั้น

เขาถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ  เธอมองสบตาเขานิ่ง  ไม่ได้ต่อว่าเขาใดๆ ทั้งสิ้น  แววตาของเธอ  มันทำให้เขาอดใจไม่ไหว  ต้องประทับริมฝีปากหนานั้นลงไปบนริมฝีปากบางอีกครั้ง

 

จูบครั้งนี้มันช่างดูดดื่มกว่าครั้งที่ผ่านมา  เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปหาความหวานภายในปากอิ่ม  สองมือหนาโอบเอวเธอเอาไว้มั่น  เขาจูบเธอจนเธอแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วตอนนี้ 

“เอ่อ    อื้อ...พอแล้วค่ะ  บัวหยุดร้องแล้ว”  เธอดันตัวเขาออก  เมื่อได้สติคืนมา  ริมฝีปากบางเจ่อเล็กน้อยจากแรงสัมผัสนั้น  ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“อืม  หยุดแล้วเหรอ”  เขามองริมฝีปากของเธออย่างเสียดาย

“เอ่อ  บะ  บัว  ขอตัวไปหาน้ำดื่มหน่อยนะคะ”  เธอรีบลุกขึ้น  เดินออกไปอย่างงงๆ  เดินชนนั่นชนนี่ไปตลอดทาง  จนกระทั่งออกจากห้องไป

เขามองตามเธออย่างเอ็นดู  นี่เขา...กำลังคิดอะไรกับเธออยู่กันแน่นะ  ทำไมถึงได้อยากจูบเธอมากขนาดนี้  ทำไม..

สโรชินีไม่ได้ไปหาน้ำดื่ม  แต่เธอรีบวิ่งเข้าห้องต่างหาก  นี่มันอะไรกัน  ทำไมใจถึงได้เต้นแรงแบบนี้  เขาจูบเธออีกแล้ว  ทำไมเขาต้องจูบเธอแบบนั้นด้วย  เธอใช้มือแตะที่ริมฝีปาก  ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันแน่นะ

ค่ำแล้ว  เขากลับไปอาบน้ำอีกครั้ง  รู้สึกดีขึ้นมากไม่รู้เพราะยาที่หมอให้  หรือเพราะพยาบาลพิเศษกันแน่    แล้วป่านนี้ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาดูแลเขาสักที  ไปดื่มน้ำถึงไหนกันตั้งหลายชั่วโมงแล้ว

เธอเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง  ไม่กล้ากลับไปหาเขาอีก  ไม่รู้จะมองหน้าเขายังไงดี  เธออายไปหมดแล้ว  ขนาดลุกไปอาบน้ำมาร่างกายของเธอก็ยังร้อนผ่าวไปหมด  หรือว่าเธอจะเป็นไข้  ก็คงไม่ใช่  เธอได้แต่คิดว่าจะทำยังไงดี  ถ้ากลับเข้าไปที่ห้องเขาแล้ว  เธอจะทำตัวยังไงดี

 

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งทุ่ม  เธอยกอาหารเย็นเข้ามาให้เขาทาน  คิดว่าจะทำหน้านิ่งๆ  ไม่ให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกยังไง

“อาหารเย็นมาแล้วค่ะ”  เธอยกจานอาหารมาให้เขา

“ทำไมไปนานจัง  ผมหิวจะตายอยู่แล้วรู้ไหม”  เขาเองก็แกล้งทำเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนเหมือนกัน

“คือ  บัว  มัวแต่คิดว่าจะทำอะไรให้คุณทานดีนะคะ  ก็เลยทำข้าวต้มทรงเครื่องมาให้  อาหารไทยคุณทานได้ใช่ไหมคะ”  เธอถามเขา

“อืม  เคยทานอยู่  เอามาสิ”  เขานั่งบนเตียง   เธอจึงยื่นชามให้เขา 

“ทำไมไม่ป้อนแบบเมื่อเช้าล่ะ  ลืมง่ายจริง”  เขาดุเธอ  เธอจึงรีบตักข้าวต้มให้เขาทันที

“ขอโทษค่ะ  นี่ค่ะ”  มือของเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัด  จนเขาต้องยกมือมาจับมือเธอไว้  ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“หิวเหรอ  มือสั่นเชียว  ยังไม่ได้ทานอะไรรึไง”  เขาอดยิ้มไม่ได้  ทั้งที่รู้ว่าทำไมมือเธอถึงได้สั่นนัก

“เอ่อ  ค่ะ  หิวนิดหน่อย  เดี๋ยวจะลงไปทานที่ห้องครัว  รอคุณทานอิ่มก่อน”  เธอพูดโดยที่ไม่กล้ามองหน้าเขา  ได้แต่ก้มหน้าก้มตามองชามข้าวนั้น 

“อืม  ทานเสร็จก็รีบขึ้นมานอนล่ะ”  เขาพูดเสียงเข้ม

“ค่ะ  คุณทานเยอะๆ นะคะ”  เธอตักข้าวต้มยื่นให้เขา  โดยไม่ได้มองหน้าเขา

“อ้าว  คุณ  ปากผมอยู่ตรงนี้  ป้อนแบบนี้เดี๋ยวก็หกหมดหรอก  เงยหน้าขึ้นมาสิ”  เขาพูดเสียงดังจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมา

และเมื่อตาสบตา  เธอก็หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ทำไม  คิดถึงจูบเมื่อเช้าอยู่เหรอ”  เขายิ้ม 

“ปละ  เปล่านะคะ  บัวลืมไปหมดแล้ว”  เธอรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง  คนบ้า  จะพูดถึงจูบนั่นทำไมนะ

“แน่ใจเหรอว่าลืมหมดแล้วน่ะ”  เขานั่งจ้องหน้าเธอ

“ค่ะ  ลืมหมดแล้ว  รีบทานเถอะค่ะ  บัวหิวแล้ว  จะลงไปหาอะไรทาน”  เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง  ทำไมต้องมาถามย้ำกันด้วยนะ

“ก็ได้  งั้นเอาชามมานี่  แล้วบัวก็ลงไปหาอะไรทานเถอะ  เสร็จแล้วก็รีบขึ้นมาด้วยล่ะ”  เขาทำหน้าไม่พอใจ  เชอะ  ลืมหมดแล้วเนี่ยนะ  ลืมง่ายซะจริงนะ

“ค่ะ  งั้นบัวไปก่อนนะคะ”  เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha