9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 12 : อาการของคนแอบรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อ้าวบัว  มาพอดี  มาทานอาหารด้วยกันสิ”  เดือนดาราเรียกเมื่อเห็นสโรชินีเดินเข้ามาในห้องครัว

“ค่ะ”  เธอเดินไปนั่งลงเงียบๆ

“พี่ว่าเดี๋ยวนี้บัวทำตัวแปลกๆ นะ  ไม่ค่อยพูดเหมือนแต่ก่อนเลย  มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า  บอกพี่ได้นะ”  เดือนดาราถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  บัวแค่คิดถึงบ้านนะคะ  แล้วนี่พี่คินไปไหนล่ะคะ”  เธอถามเมื่อไม่เห็นอนาคิน

“ไปที่โรงงาน  เห็นว่าคงจะกลับดึกน่ะ  ทานอาหารเถอะจ้ะ”  เดือนดารายิ้มไม่อยากเซ้าซี้เธอมากนัก

 

หลังจากทานอาหารแล้ว สโรชินีก็ตรงไปที่ห้องของตัวเอง  ล้างหน้าล้างตาอีกรอบ  แล้วจึงกลับไปหาโรเบิร์ต

เธอเห็นเขาคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงห้องจึงเดินไปนั่งที่โซฟาแทน  จนสักพักเขาจึงเดินกลับมาที่เตียง

“มาแล้วเหรอ  คุณนวดเป็นรึเปล่า  ผมปวดแขน”  เขาถามเมื่อขึ้นไปนอนบนเตียงแล้ว

“ก็พอจะเป็นอยู่บ้างค่ะ”  เธอเดินขึ้นไปบนเตียงเขา  แล้วจัดการนวดแขนข้างหนึ่งที่เขาบอก  อย่าบอกนะว่า  เขาปวดเพราะให้เธอนอนหนุนเมื่อคืนน่ะ

“อืม  ตรงนั้นแหละ  แรงอีกหน่อย”  เขาทำหน้าตาปวดร้าวมากทีเดียว  เมื่อเธอนวดเขา

“คุณปวดข้างนี้เพราะบัวนอนทับคุณเหรอคะ”   เธอถามอย่างสงสัย

“ก็คงจะอย่างนั้นแหละมั้ง”  เขาตอบใบหน้าเรียบเฉย

“งั้นวันนี้บัวจะไปนอนที่โซฟาก็แล้วกันนะคะ  เดี๋ยวบัวไปเอาผ้าห่มที่ห้องของบัวก่อน”  เธอกำลังจะลุกไป  แต่เขาดึงแขนเธอไว้

“ไม่ต้องหรอก  นอนด้วยกันนี่แหละ”  เขาพูดพร้อมกับรั้งตัวเธอให้นอนลง

“แล้วนี่คุณยังไม่หายดีอีกเหรอคะ  หน้าตาของคุณก็ดีขึ้นมาแล้วนะคะ”  เธอถามเมื่อนอนตะแคงลงมองหน้าเขา

“ยัง  ผมยังปวดท้องอยู่เลย  ทำไม  ไม่อยากมาดูแลผมแล้วสินะ”  เขาทำท่าหงุดหงิด

“เปล่าค่ะ  บัวก็แค่ถามดูเฉยๆ  บัว...เป็นห่วง”  เธอพูดเสียงเบา  แต่เขาก็ได้ยิน

“นี่คุณ  บอกว่าห่วงผมเหรอ”  เขาดันตัวขึ้นมามองหน้าเธอให้ชัดๆ  มืออีกข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอเอาไว้

“ค่ะ  ก็แค่เป็นห่วง  คุณโกรธด้วยเหรอคะ”  เธอนึกว่าเขาโกรธซะอีก

“ผมจะโกรธที่เป็นห่วงผมทำไมล่ะ  แค่ไม่อยากจะเชื่อว่าฆาตกรเลือดเย็นอย่างบัว  จะเป็นห่วงผมด้วย”  เขายิ้มให้เธอ

“เลิกพูดว่าบัวเป็นฆาตกรซักทีได้ไหมคะ  บัวแค่อยากแกล้งคุณเล่นเฉยๆ  ก็คุณมาแกล้งบัวก่อนทำไมล่ะ”  เธอนอนหันหลังให้เขา  แต่เขากลับพลิกตัวเธอให้หันมา

“ก็บัวน่าแกล้งนี่นา  เวลาบัวโกรธ  แก้มแดงๆ  น่ารักมากเลยรู้รึเปล่า”  เขาพูดพร้อมกับอดไม่ได้ที่จะก้มลงหอมแก้มเธอ  โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“นี่คุณ  ฉวยโอกาสกับบัวอีกแล้วนะคะ  เมื่อเช้าก็...ก็...”   เธอพูดไม่ออก

“ก็จูบใช่ไหม  ไหนว่าลืมหมดแล้วไงที่แท้คุณก็ยังจำได้”  เขายิ้มให้เธอ 

“ก็ใครจะไปลืมได้ล่ะ  เกิดก็เพิ่งจะโดนผู้ชายจูบนี่แหละ  คุณคงจะจูบคนมาเยอะล่ะสิ  เลยไม่ได้รู้สึกอะไร  คนบ้า  บัวไม่นอนด้วยแล้ว  นอนคนเดียวไปเลย”  เธอจะลุกขึ้น  แต่เขาก็นอนคร่อมร่างเธอเอาไว้

“ใครบอกล่ะว่าผมจูบคนมาเยอะ  ผมจะจูบกับคนที่พิเศษเท่านั้นแหละ”  เขายิ้มให้กับความน่ารักของเธอ

“แต่บัวไม่ใช่คนพิเศษของคุณนี่คะ  แล้วมาจูบบัวทำไม  เห็นบัวเป็นผู้หญิงใจง่ายรึไงคะ  อยากทำอะไรก็ทำ”  เธอเริ่มโกรธเขาจริงๆ แล้วนะ

“แล้วใครบอกล่ะ  ว่าบัวไม่ใช่คนพิเศษของผมน่ะ”  เขามองสบตาเธอหวานซึ้ง

“พอเลย  จะแกล้งอะไรบัวอีกคะ  บัวไม่เชื่อคุณหรอกนะ”  คนบ้า  ทำไมชอบทำให้เธอใจสั่นอยู่เรื่อยเลยนะ

“ผมไม่ได้แกล้ง  ผมพูดจริงๆ  ผมก็ไม่รู้หรอกนะ  ว่าผมรู้สึกกับบัวแบบไหน  แค่รู้สึกว่า  อยากให้บัวอยู่ใกล้ๆ ผมตลอดเวลา  ไม่อยากให้ห่างไปไหนก็เท่านั้นเอง”  เขาไล้มือที่แก้มนวลอย่างเบามือ  พยายามจะหาคำตอบให้กับตัวเองอยู่เหมือนกัน

“แต่บัวไม่อยากอยู่ใกล้คุณ  เพราะบัว...บัว...”  เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

“เพราะอะไรล่ะ  ทำไมถึงไม่อยากอยู่ใกล้ผม”  เขาถามอย่างสนใจ  หรือว่าเธอจะรังเกียจเขา  ทำไมเขาถึงรู้สึกใจหายขนาดนี้นะ

“เพราะคุณชอบทำให้บัวใจสั่นนี่นา  เวลาคุณ  เอ่อ...  แตะต้องบัว  หัวใจของบัวมันก็เต้นแรง  เหมือนกับจะหลุดออกมา  แล้วตัวของบัวก็จะร้อนวูบวาบ  บัวเลยไม่อยากอยู่ใกล้คุณ”  เธอบอกความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นให้เขารู้  และมันก็ทำให้เขาดีใจมาก

“นี่บัว  บอกว่าใจสั่นเวลาที่อยู่ใกล้ผมงั้นเหรอ”  เขายิ้มกว้าง  ไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มากก่อน

“ค่ะ  แล้วคุณจะยิ้มทำไมคะ  บัวอาจจะไม่สบายก็ได้นะ”  เธอมองเขาอย่างสงสัย

“บัวน่ะไม่ได้ป่วยหรอก  แต่บัวกำลังชอบผมอยู่ต่างหากล่ะ  รู้ไหม  เด็กน้อย”  เขายิ้มแล้วสบตาคู่งามอยู่เนิ่นนาน

“อะไรนะคะ  บัวน่ะเหรอ  ชอบคุณไม่จริงมั้ง”  เธอมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“จะให้ผมพิสูจน์ไหมล่ะ  ว่าบัวชอบผมจริงๆ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“พิสูจน์ยังไงคะ”  เธอมองหน้าเขา

เขายิ้มกริ่มแล้วจึงพิสูจน์ด้วยการก้มลงจูบเธอที่ริมฝีปากอีกครั้ง  เขาจูบเธออย่างดูดดื่ม  เร่าร้อนและรุนแรง  สองมือหนาเลื่อนมากอบกุมหน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่  เธอสะดุ้งโหยง  เมื่อถูกเขารุกราน

“ทีนี้บอกผมสิ  ว่าบัวรู้สึกยังไง”  เขายอมถอนริมฝีปากออกมา  ใช่ว่าเขาจะรู้คำตอบของเธอฝ่ายเดียว  แต่เหมือนเขาจะรู้คำตอบของตัวเองเช่นกัน

“บัว  บัว  ไม่รู้ค่ะ  ใจของบัว  มันสั่นไปหมดแล้ว”  เธอเขินอายกับสัมผัสของเขา  ตัวของเธอสั่นจนเขารู้สึกได้

“เขาเรียกว่าชอบไงล่ะ  บัวน่ะชอบผมแล้วรู้ไหม  ฮ่าๆๆ”  เขาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

“แต่ว่า  บัวชอบคุณไม่ได้นะคะ  คุณช่วยทำให้บัวเลิกชอบคุณหน่อยได้ไหม  บัวไม่อยากเสียใจภายหลัง” เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้วตอนนี้

“แล้วทำไมผมต้องทำให้บัวเลิกชอบผมด้วยล่ะ”  เขามองเธออย่างสงสัย

“ก็เพราะคุณไม่ได้ชอบบัวนี่คะ  บัวไม่อยากชอบคุณข้างเดียว  ถ้าบัวชอบคุณ  แปลว่าตอนที่บัวกลับเมืองไทย  บัวก็จะคิดถึงคุณมาก  เพราะฉะนั้น  บัวต้องเลิกชอบคุณตั้งแต่ตอนนี้  บัวจะได้ไม่ต้องคิดถึงคุณอีก  จริงไหมคะ”  เธอถามเขา 

“ไม่ได้  บัวต้องชอบผมให้มากๆ  ห้ามเลิกชอบผมเด็ดขาด  แล้วก็ต้องใจสั่นมากๆ  เวลาที่อยู่กับผม  เข้าใจไหม”  แค่คิดว่าเธอจะเลิกชอบเขา  เขาก็หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว

“ทำไมคะ  คุณอยากเห็นบัวเสียใจเหรอคะ  คนใจร้าย”  เธอมองหน้าเขาอย่างโกรธเคือง 

“ใช่ผมอยากเห็นบัวเสียใจ   อยากเห็นบัวเสียใจมากๆ”  เขามองหน้าเธอแล้วอารมณ์เบื้องต่ำก็เข้ามาครอบงำ  เขาไม่อาจทนนอนกอดเธอเฉยๆ  ได้อีกต่อไปแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha