9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 13 : รักเธอเข้าแล้ว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขานอนคร่อมตัวเธอเอาไว้  กำลังจะกดจูบเธออีกครั้ง

“คุณจะทำอะไรบัวคะ  ปล่อยบัวเลยนะ”  เธอดันตัวเขาออกไปด้วยความยากลำบาก

“ผมต้องการบัว  บัวเป็นของผมเถอะนะ”  เขาพูดกับเธอตรงๆ  เมื่อเขารู้แน่ชัดแล้วว่า  เขาคิดอย่างไรกับเธอ

“ไม่นะคะ  อย่าทำกับบัวแบบนี้”  เธอมองหน้าเขา  แม้เธอจะชอบเขาจริงๆ  แต่เธอไม่อยากเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปให้กับคนที่ไม่ได้รักเธอ

“ทำไมล่ะบัว  บัวชอบผมไม่ใช่เหรอ”  เขาถาม

“บัวชอบคุณแต่คุณไม่ได้ชอบบัวนี่คะ  ได้โปรดอย่ามองว่าบัวเป็นผู้หญิงใจง่ายเลยนะคะ  ปล่อยบัวไปเถอะ  บัวกลัว”  เธอมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด  น้ำตาพาลจะไหลออกมาให้ได้

“ผมไม่เคยคิดว่าบัวเป็นผู้หญิงใจง่ายเลยนะ  คือผม  ผมชอบ...” เขากำลังจะบอกว่าเขาชอบเธอ  แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

“โทรศัพท์คุณดังนะคะ”  เธอหันไปมองโทรศัพท์ที่วางข้างเตียง

เขาลุกขึ้นเดินไปรับสายอย่างหงุดหงิด  เธอรีบก้าวออกมาจากเตียงของเขาทันที

“ผมจะไปข้างนอกนะ”  เขาวางสายแล้วหันมาคุยกับเธอ  ท่าทางเคร่งเครียด

“ไปไหนคะ  แต่คุณยังไม่หายดีนะคะ”  เธอถามอย่างเป็นห่วง

“ผมมีประชุมด่วนกับท่านรัฐมนตรีกลาโหม  บัวอยู่แต่ในห้องของผม  ห้ามออกไปไหนรู้ไหม  นอกจากผมใครมาเรียกก็ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด”  เขาสั่งเธอเสียงเข้ม แล้วรีบเดินไปเปลี่ยนชุด  เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามากเหลือเกิน

“เอ่อ  ให้บัวช่วยนะคะ”  เธอเดินไปช่วยเขาติดกระดุมเสื้อ  ด้วยมือที่สั่นเทา  จนเขาอดไม่ได้ต้องดึงเธอมากอดเอาไว้

“ผมจะรีบกลับมาหาบัวนะ  ผมจะกลับมาบอกว่าผมคิดยังไงกับบัว”  เขาจูบที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา 

“เอ่อ  คุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ  บัวเป็นห่วง  บัวจะรอนะคะ”  เธอรู้สึกใจคอไม่ดี  เมื่อเห็นท่าทางเป็นกังวลของเขา

“ผมจะรีบกลับมาหาบัวนะ”  เขาดึงเธอมาจูบที่ริมฝีปากเอาไว้อีกครั้ง  แล้วจึงรีบออกไปด้านนอกทันที  อนาคินกับลาซาลรอที่ชั้นล่างอยู่แล้ว

สโรชินีกลับไปนั่งที่เตียง  เขาบอกว่า  เขาจะกลับมาบอกว่าเขารู้สึกยังไงกับเธองั้นเหรอ  แล้วเขารู้สึกยังไงกับเธอกันล่ะ

โรงงานผลิตอาวุธของโรเบิร์ต

เขาเดินทางมาถึงโรงงานได้สักพักหนึ่ง  ท่านรัฐมนตรีกลาโหมก็เดินทางเข้ามา  พวกเขาตรงไปที่ห้องประชุมใหญ่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

หลายชั่วโมงผ่านไป  พวกเขาก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้  เรื่องการจัดการผู้ก่อการร้าย  ขนาดเวลาผ่านไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว  การประชุมก็ยังดำเนินต่อไป  ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด

 

เช้าวันต่อมา

สโรชินีลืมตาตื่นขึ้นมา  เธอมองไปที่เตียง  เขายังไม่กลับมาอีกหรือนี่  เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องไป  แต่เขาสั่งว่าห้ามเธอออกไปไหนนี่นา  แต่ว่า  ตอนนี้ก็น่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง  ไม่เห็นมีใครมาเรียกเธอเลย

เธอตัดสินใจเปิดประตูออกไป  แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของตัวเอง  แล้วจึงเดินลงไปด้านล่าง  เพื่อถามข่าวคราวของเขา

“พี่เดือน  พี่ได้ข่าวคุณโรเบิร์ตกับพวกพี่คินบ้างไหมคะ”  สโรชินี  เดินเข้ามาที่ห้องของเดือนดารา

“ยังเลยบัว   พี่ถามใครก็ไม่มีใครรู้เลย  มีแต่คนบอกให้พวกเราอยู่แต่ในห้องห้ามออกไปไหน”  เดือนดาราบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่เลย  เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ  บัวเป็นห่วงพวกเขาจังเลย”  เธอนั่งลงใบหน้าเคร่งเครียด

“นั่นน่ะสิ  พี่ก็ห่วงพี่คินจนแทบไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน”  เดือนดาราเองก็คิดหนักพอๆ กับสโรชินี

 

เวลาบ่ายคล้อยแล้ว  พวกเธอได้แต่นั่งรอพวกเขากลับมาในห้องของตัวเอง  สโรชินีเดินไปเดินมาอยู่ในห้องของโรเบิร์ต  เธอเดินไปที่ริมระเบียง  นั่งทอดถอนใจ  คิดทบทวนเรื่องราวความรู้สึกของเธอที่มีให้กับเขา  เธอแน่ใจว่าเธอต้องชอบเขาแล้วจริงๆ  แต่เธอไม่อยากชอบเขาเลย  เธอรู้ดีว่าตอนจบของเรื่องนี้จะเป็นยังไง  เธอรู้ดีว่าเธอมาที่นี่เพื่อความปลอดภัยเท่านั้น  อีกไม่นาน  เธอก็ต้องกลับไปในที่ที่เธอจากมา

แต่ว่า  พอคิดว่าต้องจากเขาไป  เธอก็รู้สึกเจ็บปวดข้างในหัวใจขึ้นมาทันที  ไม่น่าเชื่อว่าเพียงเวลาไม่กี่วัน  เธอจะชอบเขาได้มากขนาดนี้  ทั้งๆ ที่เขาคอยเอาแต่ดุเธออยู่ตลอดเวลา  ชอบแกล้งให้เธอกลัว  ชอบทำให้เธอโกรธ  แล้วทำไมเธอถึงชอบเขาได้นะ

เธอนั่งคิดไปเรื่อยๆ  จนไม่ได้ยินเสียงว่าประตูห้องได้เปิดออกแล้ว  และร่างของใครคนหนึ่ง  ก็เดินเข้ามาที่ด้านหลังของเธอ

เขาเดินมาหยุดมองเธอที่นั่งหันหลังให้เขา  แล้วเขาก็เข้าไปกอดเธอเอาไว้  เธอสะดุ้งสุดตัวรีบหันหน้าไปหาเขาทันที

“คุณโรเบิร์ต”  เมื่อเห็นว่าบุกรุกเป็นใคร  เธอก็โผเข้ากอดเขาแน่น

“รอผมอยู่รึเปล่า”  เขาถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ค่ะ  บัวรอคุณอยู่  คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ  เจ็บตรงไหนไหม  หิวรึเปล่า  แล้ว  อื้อ...”  เธอพูดได้เพียงเท่านั้น  เพราะปากอิ่มถูกเขาครอบครองไปเรียบร้อยแล้ว  ด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงที่สุดแสนจะบรรยาย

เขาจูบเธออย่างดูดดื่ม  เพียงแค่คืนเดียวที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเธอ  เขาก็แทบเป็นบ้า  ห่วงเหลือเกิน  ว่าพวกก่อการร้ายจะบุกเข้ามาชิงตัวประกันตามที่ได้รับข่าวมา  ตัวเขานั่งประชุมที่โรงงาน  แต่ใจเขาอยู่ที่นี่ตลอดเวลา  ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขารักเธอ  รักทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักเธอ  รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน  รักมากกว่ารักครั้งแรกด้วยซ้ำ 

“อื้อ  เอ่อ  คุณ  พอได้แล้วค่ะ”  เธอดันตัวเขาออกมาด้วยรู้สึกว่ากำลังหายใจติดขัดเต็มที

“บัวไม่เป็นไรใช่ไหม  ไม่มีใครมาที่นี่ใช่รึเปล่า”  เขาถามเธออีกครั้ง

“ไม่ค่ะ  ไม่มีใครมา  คุณไปอาบน้ำก่อนไหมคะ  บัวจะทำอะไรให้คุณทาน”  เธอมองหน้าเขา  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“บัวเหม็นผมเหรอ”  เขาก้มหน้าสูดกลิ่นของตัวเอง

“เปล่าค่ะ  แต่เห็นคุณมาเหนื่อยๆ  นี่อย่าบอกนะคะว่าเพิ่งประชุมเสร็จน่ะ”  เธอมองใบหน้าที่อิดโรยของเขา

“ใช่  เพิ่งได้ข้อสรุป  ผมก็รีบกลับมานี่แหละ  งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ”  เขาเดินไปที่ห้องน้ำเพราะรู้สึกอ่อนเพลียมากจริงๆ  แล้วก็กลัวเธอจะเหม็นตัวเขาด้วย

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha