9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 15 : ขอเวลา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ค่ะ  คุณน่ะ  ชอบเอาเปรียบบัวอยู่เรื่อยเลย  ถอยไปเลยนะ  บัวจะกลับไปนอนที่ห้องแล้ว”  เธอใช้สองมือน้อยดันตัวเขาออกไป

“งั้นผมไปส่งบัวที่ห้องก็ได้”  เขาปล่อยอ้อมแขนออก  เธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก  คิดว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธออีกแล้ว

จากนั้นเขาก็พาเธอเดินกลับไปที่ห้องของเธอ  แต่ว่า

“คุณจะเข้ามาทำไมคะ”  เธอกำลังจะปิดประตูห้องแต่เขารีบแทรกตัวเข้ามา  แล้วปิดประตูห้องเธอทันที

“ก็มานอนกับบัวที่ห้องนี้ไง  ไหนดูซิ  เตียงห้องนี้นุ่มรึเปล่า”  เขาไม่พูดเปล่า  แต่กลับเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงของเธอเรียบร้อย

“คุณออกไปเลยนะคะ  นี่มันห้องของบัวนะ”  เธอเดินไปที่เตียง  ดึงแขนเขาให้ลุกออกมา  แต่เขากลับฉุดให้เธอล้มลงมานอนทาบทับเขาเอาไว้

“อ้าว  ก็บัวอยากนอนห้องของบัวไม่ใช่รึไง  นี่ไง  อยู่ห้องบัวแล้ว  เรามา...นอน...ด้วยกันเถอะนะ”  เขาตั้งใจเน้นคำว่านอนเป็นพิเศษ  แต่เธอยังไม่เข้าใจ  คิดว่าเขาก็คงจะนอนหลับแบบทุกวัน

“ก็ได้ค่ะ  นอนก็นอน  งั้นบัวไปปิดไฟก่อนนะคะ”  เธออ่อนใจกับเขาเสียจริง  แล้วเธอก็ลุกไปปิดไฟทั้งหมด เหลือเพียงไฟหัวเตียงไว้เช่นเคย

“แล้วพรุ่งนี้  คุณต้องไปทำงานอีกใช่ไหมคะ”  เธอถามเมื่อกลับขึ้นมานอนที่เตียงพร้อมกับเขาอีกครั้ง

“ใช่ครับ  ทำไม  บัวอยากไปกับผมเหรอ”  เขายิ้ม  พร้อมกับคว้าตัวเธอมากอดเอาไว้แน่น

“ก็แค่ถามเฉยๆ  ทำไมต้องคิดว่าบัวอยากไปกับคุณด้วยล่ะคะ”  เธอมองสบตาเขา  แล้วก็ต้องหลบตาคู่นั้น  เพราะมันทำให้เธอร้อนๆ หนาวๆพิกล

“ทำไม  ไม่กล้ามองหน้าผมเหรอ”  เขายิ้ม  เมื่อเห็นเธอหน้าแดง

“เอ่อ  บัวง่วงแล้ว  นอนก่อนนะคะ”  เธอรีบหลับตาลงไม่อยากเถียงกับเขาอีก  แต่แล้วเธอก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมา  เมื่อพบว่าริมฝีปากของเธอ  ถูกเขาขโมยจูบอีกแล้ว

“อื้อ  อื้อ”  เสียงของเธอดังอู้อี้  พอเธอจะว่าเขา  เขาก็ได้โอกาสสอดปลายลิ้นร้อนนั้นเข้ามาเชยชิมความหวานในปากอิ่มทันที

สองมือน้อยพยายามดันร่างหนาที่เข้ามาทาบทับตัวเธอให้ออกไป  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  สักพักเมื่อเห็นเธอเริ่มหายใจติดขัด  เขาจึงยอมถอนริมฝีปากออกมา

“หวานจัง  บัวของผมปากหวานที่สุดเลย” เขายิ้มดวงตาหวานฉ่ำ  สองมือหนาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อนอนตัวบางของเธอ

“คุณ  จะทำอะไรคะ”  เธอตกใจมาก  ขนลุกเกรียวไปหมด

“ก็ผมบอกแล้วไง  ว่าผมจะนอนกับบัว”  เขาอมยิ้ม  นึกขำกับท่าทางตื่นๆ ของเธอ

“กะ   ก็...นอนหลับไม่ใช่เหรอคะ”  เธอจับมือของเขาที่อยู่ใต้ชายเสื้อของเธอไว้แน่น

“โธ่บัว  จะให้ผมนอนกอดบัวเฉยๆ  ไปอีกกี่วันกันนะ  ผมอยากดูแลบัวให้มากกว่านี้จะตายอยู่แล้วรู้ไหม”  เขาจูบที่หน้าผากนวลนั้นอย่างเอาใจ

“แต่ว่า  บัว  ยะ  ยัง  ไม่พร้อมค่ะ”  เธอเขินจนหน้าแดง 

“แล้วเมื่อไหร่บัวจะพร้อมล่ะครับ”  เขาพูดพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาไปที่ซอกคอขาวนวลนั้น  ร่างบางสั่นสะท้าน  เธอยกมือขึ้นมาดันตัวเขาเอาไว้  เป็นโอกาสให้เขาได้เลื่อนชายเสื้อของเธอขึ้นมา  จนเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียตัวสวย

เขาไม่รอช้า  ดึงสายบราเซียของเธอลงข้างหนึ่ง  หน้าอกอวบอิ่มได้รูปชูชันช่างยั่วยวนชวนให้เขาหลงใหล  เขารีบก้มลงใช้ริมฝีปากหนาไปโลมเลียเนินอกอวบและปลายยอดถันสีชมพูอ่อนนั้นอย่างห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไป

ทันทีที่ลิ้นของเขาสัมผัสปลายยอดดอกบัวของเธอ  เธอถึงกับสะดุ้งสุดตัว  ร่างบางสั่นสะท้านด้วยไม่เคยมีผู้ใดได้ล่วงล้ำเข้ามาใต้ร่มผ้าของเธอถึงเพียงนี้   แต่เธอก็ยังพอมีสติร้องห้ามเขา

“อย่าค่ะ  อย่าทำบัวเลยนะคะ  บัวขอร้อง  ขอเวลาบัวอีกหน่อยนะคะ  อ๊ะ...”  เธอเผลอร้องครางเมื่อเขารัวลิ้นไม่หยุด

“ก็ได้ครับ  ผมจะยังไม่ทำอะไรบัวมากไปกว่านี้  แต่ว่า  ขอผมชื่นใจบ้างเถอะนะ  ผมต้องการบัวเหลือเกิน” เขาเลื่อนริมฝีปากหนาไปประทับริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง  เขาเองก็ไม่อยากหักหาญน้ำใจของเธอ  อยากให้เธอมอบสิ่งที่สำคัญให้กับเขา  เมื่อเธอพร้อม  แต่จะให้เขานอนเฉยๆ  เหมือนเช่นคืนก่อน  เขาก็ทำไม่ไหว

 

ผู้มีประสบการณ์โชกโชนเช่นเขารู้ดีว่าจะต้องทำอย่างไรให้เธอโอนอ่อนผ่อนตาม  เขาจูบเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน  มือหนากอบกุมสองเต้าอวบอิ่มเอาไว้มั่น  ตอนนี้เขาได้ประจักษ์แล้วว่าดอกบัวของเธอสวยงามขนาดไหน  แม้ใจอยากจะเชยชมเนินเนื้อด้านล่าง  อยากรู้เหลือเกินว่าดอกไม้ป่าเช่นเธอ  จะสวยสดงดงามเพียงใด แต่วันนี้เขาขอเพียงเท่านี้ก่อน

เขาเลื่อนริมฝีปากหนานั้นลงมาจูบซับไปทั่วเนินอกอิ่มอีกครั้ง  ร่างบางสั่นไหวไปด้วยแรงสัมผัสที่เขามอบให้  จนเมื่อเขาดูดกลืนยอดอกอวบจนหนำใจแล้ว  เขาจึงสวมเสื้อให้เธอดังเดิม  แม้แก่นกายข้างล่างมันจะดุนดันแข็งตัว  อยากออกรบจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“ไม่ต้องกลัวนะ  นอนเถอะครับ  ผมจะรังแกบัวเท่านี้แหละ  ผมจะรอจนกว่าบัวจะพร้อมมอบมันให้กับผมนะ”  เขายิ้มแล้วโอบกอดเธอเอาไว้แนบกาย

“ขอบคุณนะคะ”  เธอยิ้มรับแล้วกอดเขาเอาไว้เช่นกัน  สัมผัสที่เขามอบให้  ทำให้เธอหวั่นไหวได้อย่างมากมาย  หากเขายังคงรุกรานเธอต่อไป  วันนี้เธอคงได้เสียของรักให้เขาไปแล้วแน่นอน

ร่างบางหลับไปอย่างง่ายดายเหมือนเช่นทุกคืน  แต่เขานี่สิ  แก่นกายของเขามันยังไม่สงบเลย  เขารู้สึกปวดร้าวไปหมดแล้ว  ยิ่งคิดถึงเนินอกอวบอิ่มนั้น  เขาก็ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ  โธ่  โรเบิร์ตเอ๋ย  ทั้งชีวิต  มีแต่ผู้หญิงตะเกียกตะกายอยากขึ้นเตียงกับเขา  ทั้งที่พวกเธอไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในตัวเขาทั้งสิ้น  แต่กับสาวน้อยคนนี้  เธอมีสิทธิ์ที่จะบัญชาให้เขามอบความสุขสมให้เธอมากแค่ไหนก็ได้  แต่เธอกลับเลือกที่จะปฏิเสธมัน  เอาวะ  อดเปรี้ยวไว้กินหวานก็แล้วกัน  ขืนตัดสินใจทำอะไรเธอมากไปกว่านี้  พาลทำให้เธอเกลียดเขาแทน  ทีนี้ล่ะ  อดได้เมียกันพอดี  แถมยังเป็นเมียเด็กอีกต่างหาก

 

เช้าวันต่อมา

สโรชินีคิดถึงสัมผัสเมื่อคืนที่ผ่านมา  ใบหน้าของเธอก็ร้อนวูบวาบ  เมื่อเงยหน้าไปมองเขา  เห็นเขามองเธออยู่เช่นกัน  เธอจึงรีบหลับตาลงทันที

“ตื่นแล้ว  ทำไมต้องแกล้งหลับด้วย  กลัวจะโดนผมรังแกอีกรึไง”  เขายิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเธอ

“บัวยังไม่ตื่นค่ะ”  เธอรีบพูด

“ไม่ตื่นแล้วพูดได้ยังไง  อ๋อ  นอนละเมอสินะ  ดีล่ะ  แกล้งลักหลับแฟนหน่อยท่าจะดี”  พูดแล้วเขาก็พลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมเธอเอาไว้  เธอรีบลืมตาขึ้นมาทันที

“อย่านะคะ  บัวตื่นแล้วค่ะ  ตื่นแล้ว”  เธอดันตัวเขาเอาไว้  หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“เชอะ  สาวน้อยเจ้าเล่ห์  ตื่นก็ดีแล้ว  ไหนล่ะ  มอนิ่งคิสของผมน่ะ”  เขายิ้ม  พร้อมกับก้มหน้ามาหาเธอใกล้ๆ

“มอนิ่งคิสอะไรกันล่ะ”  เธอเบือนหน้าหนี  เขาจึงหอมแก้มของเธอแทน

“ถ้าไม่ยอมมอนิ่งคิส  ก็จะโดนหอมแก้มอยู่อย่างนี้เรื่อยๆ นะ”  เขายิ้มแล้วก็หอมแก้มเธอซ้ำๆ  อยู่อย่างนั้น

“ก็ได้ค่ะ”  เธอยื่นหน้าไปจูบเขาที่ริมฝีปากแผ่วเบา

“ไม่เอาสิ  เอาแรงกว่านี้  แบบนี้ไง”  เขาทำท่าไม่พอใจ  แล้วก็ก้มหน้าลงมาจูบเธออย่างดูดดื่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha